မိန္းမႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ခ်စ္ျခင္း

ခ်စ္ျခင္းဆိုတာ ကံၾကမၼာလား၊ ဝဋ္ေၾကြးလားလို႔ ႀကံစည္ေနခိုက္မွာပဲ အခ်စ္ဆိုတာ ယံုၾကည္မႈလုိ႔ အမ်ိဳးသမီးႏွစ္ဦးက ဆိုလာပါတယ္။ သူတုိ႔ႏွစ္ဦးမွာ ကိုရီးယားဇာတ္လမ္းတြဲမွ ဇာတ္ေကာင္မ်ားျဖစ္ပါတယ္။ ပထမအမ်ိဳးသမီးမွာ Nice Guy (The innocent Man) ထဲက ဇာတ္ေကာင္မင္းသမီးျဖစ္ၿပီး ဒုတိယအမ်ိဳးသမီးမွာ Queen in hyun’s Man ဇာတ္ကားမွ ဇာတ္ေကာင္မင္းသမီးျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္မကို သူတုိ႔ႏွစ္ဦးထံ နစ္ကၽြံၿပိဳလဲေစတဲ႔အေၾကာင္းမွာ သူတုိ႔ရဲ႕ အ႔ံၾသတုန္လႈပ္ဖြယ္ေကာင္းေသာ တဇြတ္ထိုးႏုိင္မႈနဲ႔ သူမတုိ႔ရဲ႕အခ်စ္ကို အရဲကိုးလြန္းမႈေၾကာင္႔ ျဖစ္ပါတယ္။

မိန္းမေတြဟာ ခ်စ္မိတဲ႔အခါ သတၱိရွိလာတယ္ဆိုတာ အမွန္ပဲလား။ ပထမဇာတ္ေကာင္အမ်ိဳးသမီး(Sun Eun Gi)ကို ကၽြန္မစြဲလမ္းရျခင္းအေၾကာင္းမွာ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ဆိုကာ ခ်စ္တဲ႔သူဆီ ဇြတ္တိုးသြားေပမယ္႔ ထိုသူကျငင္းလုိက္တဲ႔အခါ ရွက္စိတ္မႊန္ၿပီး သူေသ၊ကိုယ္ေသကားနဲ႔တုိက္လုိက္တဲ႔အထိ ျပင္းထန္ေသာအခ်စ္၊အမုန္းပိုင္ဆုိင္မႈေၾကာင္႔ ျဖစ္ပါတယ္။ သူမဟာ ဂလဲ႔စားေခ်လိုစိတ္ျဖင္႔ မရိုးမသားခ်ဥ္းကပ္တယ္လုိ႔ ထင္ရတဲ႔ ခ်စ္သူကို ျခြင္းခ်က္မရွိယံုၾကည္ခဲ႔သူ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ရူးသြပ္မုိ္က္မဲလုိက္တဲ႔ မိန္းမပါလဲလို႔ စာနာကရုဏာသက္မိတာ။

မိန္းမေတြဟာ ခ်စ္မိတဲ႔အခါ သည္းခံႏိုင္စြမ္းႀကီးမားတယ္ဆိုတာ တကယ္ပဲလား။ဒုတိယ ဇာတ္ေကာင္အမ်ိဳးသမီး (Choi Hee-jin) မွာ ကၽြန္မ စြဲလမ္းရျခင္းအေၾကာင္းမွာ ခ်စ္သူကိုၾကည္႔ေသာ သူမရဲ႕မ်က္ဝန္း၊အၿပံဳးတို႔မွာ ေမတၱာရိပ္မ်ားလွ်ံၿပီး အလြန္တရာ ခ်စ္စရာေကာင္းေသာေၾကာင္႔ျဖစ္ပါတယ္။ သူမက ႏွစ္ေပါင္းသံုးရာေက်ာ္ေဝးတဲ႔အရပ္က ခ်စ္သူကို ယံုယံုၾကည္ၾကည္ခ်စ္ရင္း ေစာင္႔ေနသူျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ႏုံအညံ႔ဖ်င္းလုိက္တဲ႔ မိန္းမပါလဲလို႔ မခ်င္႔မရဲသနားၾကင္နာမိတာ။

ဒီမိန္းမေတြဟာ စာမဖတ္ဘူး။ ဒီလုိပဲ ဆိုးရြားျပင္းထန္စြာ မွတ္ခ်က္ခ်ခ်င္တယ္။ အထူးသျဖင္႔ သူမတုိ႔က "He's Just Not That into You" ဆိုတဲ႔ Greg Behrendt နဲ႔ Liz Tuccillo တို႔ ေရးတဲ႔စာအုပ္ကို မဖတ္ဖူးဘူးလား မသိ။ ဟုတ္တယ္။ သူမတုိ႔ အဲဒီစာအုပ္ကို ဖတ္မိမယ္ဆိုရင္ ဒီေလာက္ရဲရင္႔ႏိုင္ပါဦးမလား။ စာအုပ္ထဲမွာ ေယာက္်ားေတြက ကိုယ္႔ကိုမခ်စ္ဘူးဆိုတာ ဘယ္လုိသိႏုိင္လဲဆိုတဲ႔ အခ်က္ ၁၂ ခ်က္ထဲက ပထမဆံုးအခ်က္ကို ျမင္ရံုနဲ႔တင္ သူမတို႔ေနာက္ဆုတ္ဖုိ႔သင္႔တာ။"He’s Just Not That Into You If He’s Not Asking You Out" တဲ႔ေလ။ 

ဇာတ္ကားႏွစ္ကားစလံုးမွာ ေယာက္်ားေလးေတြက သူတုိ႔နဲ႔တြဲဖို႔ စတင္ကမ္းလွမ္းျခင္းမ်ိဳး မလုပ္ခဲ႔ပါဘူး။ ေယာက်္ားေလးေတြဟာ မိန္းကေလးေတြ စိတ္ကူးယဥ္သလုိ မရႈပ္ေထြးဘဲ သိပ္ရိုးရွင္းတဲ႔ သတၱဝါေတြရယ္ေလ။ သူတုိ႔ခ်စ္ရင္ ဘယ္လုိအေၾကာင္းေတြက ခက္ခဲတားဆီးေနလည္း သူတို႔ကိုယ္ထဲက အမဲလုိက္ဗီဇေသြးရဲလာၿပီး နီးစပ္ဖို႔ႀကိဳးစားမယ္႔သူေတြသာ။ ဒါေၾကာင္႔ အေၾကာင္းျပခ်က္အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ေရွ႕လွမ္းမလာတဲ႔သူတုိ႔ကို သူမတုိ႔ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်စ္ေနမသင္႔ဘူး။ ကိုယ္႔ကိုေမတၱာရွိမွန္းမေသခ်ာတဲ႔သူတုိ႔ရဲ႕အခ်စ္ကို လက္ဝယ္ရရွိဖို႔ သူမတုိ႔စြမ္းစြမ္းတမံ မႀကိဳးစားသင္႔ဘူး မဟုတ္လား။ 

ဒီလိုေျပာတဲ႔အခါ သူမတုိ႔က ကၽြန္မကို ေလွာင္တယ္။ စာအုပ္ႀကီးသမားကၽြန္မ မွားတယ္တဲ႔။ သူမတို႔ရဲ႕ ခုိင္ၿမဲယံုၾကည္မႈေၾကာင္႔သာ ေနာက္ဆံုးမွာ စစ္မွန္လွပတဲ႔အခ်စ္ကို သူမတုိ႔ပိုင္ဆုိင္ရသတဲ႔ေလ။ ဟုတ္ပါလိမ္႔မယ္။ ဒါဟာ ရုပ္ရွင္ျပဇာတ္ထဲက ဖန္တီးထားတဲ႔ စိတ္ကူးယဥ္ဇာတ္လမ္းေတြမုိ႔ရယ္ေလ။ ေခါင္းမာတဲ႔ကၽြန္မက ဒီလုိပဲဆိုဦးမွာျဖစ္ေပမယ္႔ သတၱိရွိတဲ႔ သူမတုိ႔ကုိ ေလးစားခ်စ္ခင္ဆဲျဖစ္ပါတယ္။

ဝန္ခံပါတယ္။ အမွားကင္းဖို႔ မစြန္႔စားရဲတာဟာ အနာက်င္နည္းသလုိ ေပ်ာ္ရႊင္မႈလည္း ခ်ိဳ႕တဲ႔တယ္ဆိုတာ။ ေနာက္ဆံုးေတာ႔ ေသြးေၾကာင္သူက က်ရံႈးၿပီး ရဲရင္႔သူသာ ေအာင္ပြဲခံႏုိင္တာ မဟုတ္လား။ သူမတုိ႔ကို အားက်ေပမယ္႔ သီအုိရီေတြကို လႊင္႔ပစ္ရေလာက္ေအာင္ ကၽြန္မ မုိက္ရူးရဲမဆန္ႏုိင္ေသးပါ။ ဘယ္လုိလဲ။ အထီးက်န္ျခင္းေတာင္ထိပ္ကို စြန္႔ၿပီး ေခ်ာက္တစ္ဘက္ကမ္းက ေပ်ာ္ရႊင္မႈအိပ္မက္ဆီ ခုန္ကူးမလား။ ဟင္႔အင္း။ ေနပါေစေတာ႔။ ေခ်ာက္နက္ကိုပဲၾကည္႔ကာ ေၾကာက္အားပိုေနသူမွာ ေနာက္တစ္လွမ္းဆုတ္ကာ လက္ပိုက္ရပ္ေနဆဲ။

ဟုတ္တယ္။ ဘဝဟာ စိတ္ကူးယဥ္ရုပ္ရွင္၊ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္နတ္သမီးပံုျပင္လုိ ဘယ္ေတာ႔မွ ၾကည္႔ေပ်ာ္ရႈေပ်ာ္ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ ေက်းဇူးျပဳၿပီး ႏွစ္သိမ္႔ေပးပါ။ ပညာရွိသူဟာ မိုက္ရူးရဲမဆန္သင္႔ဘူးလုိ႔။ တစိမ္႔စိမ္႔ေၾကကြဲမႈအေမွာင္က ၾကည္ႏူးျခင္းေတြခမ္းေအာင္ ဖမ္းစားလည္း  ေဘးကင္းတယ္လို႔။...ၿပီးေတာ႔ ဒီလုိပဲ လုပ္ႀကံစိတ္ေျဖသင္႔တယ္ရယ္လုိ႔။    ။

မယ္႔ကိုး

ဇီဝရုပ္ အရည္ေပ်ာ္ခ်ိန္

အရုဏ္အိပ္မက္မွာ ကြယ္လြန္ခဲ႔ၿပီျဖစ္ေသာ အဘြားနဲ႔ ဆံုခဲ႔။ ေနရာက ဇာတိၿမိဳ႕ရဲ႕ ေရမႀကီးေအာင္ တားဆီးထားေသာ လူလုပ္တာကုန္းမွာျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္မက ကုန္းအတက္ အဘြားက ကုန္းအဆင္းျဖစ္ၿပီး အဘြားက အနက္ေရာင္ေအာက္ခံ အျဖဴအပြင္႔အႏုပ္ေသးေသးေလးမ်ားပါေသာအဆင္ကို သူ႔့ဟန္အတိုင္း ရင္ေစ႔လက္ျပတ္ႏွင္႔ အထက္ေအာင္ဆင္တူ ဝတ္ထားတာ။ ေသသပ္လွပေသာဝတ္စံုနဲ႔ အဘြားမွာ ၾကည္႔ေကာင္းဆဲျဖစ္ေပမယ္႔ မ်က္ႏွာက မရႊင္လန္းပါေခ်။

ထူးဆန္းတာက အဘြားက ဆံုးပါးႏွင္႔ၿပီးမွန္း အိပ္မက္ထဲမွာလည္း ကၽြန္မ သိေနခဲ႔တာ။ ဆုိၾကပါစို႔ ။ အဘြားက တေစၦ (ၿပိတၱာ) ျဖစ္ေနပါလည္း သရဲဆိုတဲ႔ အစြဲနဲ႔ ထိတ္လန္႔ေၾကာက္ရြံ႕မေနခဲ႔ေခ်။ ကၽြန္မကို မျမင္ေသာအဘြားကို ‘ေမႀကီး’ လို႔  လွမ္းေခၚလုိက္တဲ႔အခါ အဘြားက မၿပံဳးမရယ္ခပ္တည္တည္ႏွင္႔ ကၽြန္မကို လွမ္းၾကည္႔ပါတယ္။ ၿပီးေတာ႔ ႏွစ္ေယာက္လံုး လမ္းရဲ႕တစ္ဖက္တစ္ခ်က္မွာ ရပ္ေနၾကၿပီး ဘယ္သူကမွ  လမ္းကူးၿပီး ေလွ်ာက္မလာခဲ႔ပါ။

‘ေမႀကီး ဘယ္သြားမလုိ႔လဲ’လို႔ ကၽြန္မ ေမးလုိက္တဲ႔အခါ အဘြားက မ်က္ႏွာမသာမယာႏွင္႔ ‘ဟုိနားဒီနား’လို႔ ေျဖပါတယ္။ ‘သမီးက အိမ္ကိုသြားမလုိ႔’ လို႔ ကၽြန္မ ေျပာေနစဥ္မွာပင္ အဘြားက မ်က္ႏွာလႊဲကာ ကၽြန္မနဲ႔ ေဝးရာေလွ်ာက္သြားၿပီး ေက်ာက္ခံုေလးတစ္ခုမွာ ထုိင္လုိက္ပါတယ္။ ကၽြန္မက ‘သမီးသြားေတာ႔မယ္’ လုိ႔ ႏႈတ္ဆက္လုိက္မွ အဘြားက စကားျပန္ေျပာပါတယ္။ အဘြားႏွင္႔ ကၽြန္မမွာ ေတာ္ေတာ္အလွမ္းကြာေဝးေနၿပီျဖစ္ေပမယ္႔ အဘြားရဲ႕စကားသံကို ကၽြန္မ က်ယ္ေလာင္စြာၾကားလိုက္ရ။

‘တစ္ေယာက္တည္း ပ်င္းတယ္။ဒီမွာ လာေနပါ။’ တဲဲ႔။

ကၽြန္မက ေၾကာက္လန္႔တၾကားနဲ႔ ျငင္းရန္အားယူခုိက္မွာ အိပ္ရာမွႏိုးလာ။ ဘုရား… ဘုရား။ ဒါဟာ နမိတ္လား။ ငါ ေသရေတာ႔မယ္ ထင္ရဲ႕။ အစ္မက ဖုန္းဆက္တဲ႔အခါ ‘ ေပ်ာ္စရာႀကီး ။ ငါတစ္ေယာက္တည္း အေမြေတြ ရေတာ႔မယ္’ လုိ႔ စေနာက္တဲ႔အခါ အရင္လုိ ျပန္ေနာက္ကာ မရယ္ႏုိင္ေတာ႔။ ေသရမွာ ေၾကာက္ၿပီး မ်က္ရည္စိမ္႔က်လာ။

ကၽြန္မ မေသခ်င္ေသးပါ။ အကုသိုလ္မ်ားအလယ္မွာ သာယာတုန္းရွိပါေသးတယ္။ American Idol ၾကည္႕တုန္း၊ The Voice ၾကည္႔တုန္း ၊ စာေရးစရာအျခင္းအရာမ်ားစြာ ရွိေနတုန္း၊ အိမ္ေလးတစ္ခုေဆာက္မယ္႔အိမ္မက္ မက္တုန္း၊ ဥယ်ာဥ္ပ်ိဳးဖို႔ ႀကံရြယ္တုန္း ျဖစ္ပါတယ္။ (စကားမစပ္ အေမရိကန္မွ မိတ္ေဆြမ်ား American Idol မွာ ကၽြန္မခ်စ္ေသာ Angie Millerကုိ မဲေလးေပးပါရန္ ေမတၱာရပ္ခံခ်င္ပါတယ္။)

ဟုတ္ပါတယ္။ ယေန႔ထက္တိုင္ တမွ်င္မွ်င္ငင္ေသာ အစြဲအလမ္းမ်ားျဖင္႔ ငရဲရွိသည္ဆိုပါက ကုသိုလ္နည္းေသာကၽြန္မ ငရဲက်မွာ အေသအခ်ာပါ။ ေသရေတာ႔မယ္တဲ႔လား။ အရင္လုိ ဘယ္သူငိုမွာလဲလို႔ မေမးခ်င္ပါ။ ဘယ္သူေတြ ဝမ္းသာမလဲလုိ႔သာ စဥ္းစားမိရဲ႕။ ဝမ္းအသာဆံုးျဖစ္မယ္႔သူေတြကေတာ႔ ကၽြန္မဆီက အေၾကြးယူထားသူမ်ား ျဖစ္ႏုိင္ေလတာ။ က်န္တာေတာ႔ ဘာကိုမွ် မစဥ္းစားလုိမရေအာင္ အဘြားရဲ႕ အရိပ္က အာရံုမွာ ေပၚေနဆဲ။

မိုးၿပိဳမွာစိုးသူလို ေနစရာမရွိျဖစ္ေနကာ အျပင္ထြက္ရမွာလည္း ေၾကာက္အားပို။ ဘယ္လုိလုပ္ရမလဲ။လက္ဖဝါးျပင္ႏွစ္ခုကို ျဖန္႔ၾကည္႔တုိင္းလည္း အသက္လမ္းေၾကာင္းက တုိတိုေလးရွိရဲ႕။ အဆံုးထိေအာင္ျမင္ခဲ႔ၿပီးၿပီဆို ငယ္ရြယ္စဥ္မွာ ေသလုိက္ရတာကို ေၾကာက္စရာမလုိဘူး ထင္ရဲ႕။ ၾကည္႔ပါဦး ...။ မာရီလင္မြန္ရိုး၊ ခာ႔တ္ ကိုဘိန္း၊ ဂ်ိမ္းစ္ ဒီးန္၊ ဆာလ္ဗီယာ ပလာသ္… အစရွိသည္ျဖင္႔။သူတို႔ ဘယ္ေတာ႔မွ မအိုဘူး။ သူတို႔ အၿမဲငယ္ရြယ္လွပေအာင္ျမင္ေနတယ္ မဟုတ္လား။ တကယ္လုိ႔သာ ေအာင္ျမင္မႈအရွိန္က်၊ အိုမင္းမစြမ္းမွ သူတို႔ေသရင္ ကိုးကြယ္မယ္႔သူေတြအေရအတြက္က အခုလိုမ်ားျပားႏိုင္ပါ့မလား။

သူတုိ႔ကို အားက်ေပမယ္႔ ကၽြန္မမွာ ေရးခ်င္ေနေသာစာမ်ားကို စာလံုးမွ် မစီရေသး။ ကၽြန္မက တကယ္အျဖစ္မရွိဘူးပဲ။  အခ်ိန္မီပါေတာ႔မလား။ အဘြားက ေခၚေနၿပီ။ ဟင္႔အင္း ။ ဟင္႔အင္းလို႔ ျငင္းခ်င္လည္း၊ မလာခ်င္ဘူးလုိ႔ ေျပာကာ ေရွာင္ပုန္းခ်င္လည္း လံုၿခံဳတဲ႔ေနရာ မရွိပါဘဲ။ ။ 

မယ္႔ကိုး

ဘုန္းေတာ္ဘြဲ႔မဟုတ္တဲ႔ ေတာင္းဆုသက္သက္

ၿပီးဆံုးခဲ႔တဲ႔ သံုးႏွစ္ခန္႔ကစၿပီး ယံုၾကည္မႈအရွိန္ဟာ နိမ္႔ရာဆီ ေရြ႕စီးသြားရာမွ ကၽြန္မရဲ႕စိတ္က်နာ စတင္ခဲ႔ေလသလား။ မေပ်ာ္ရႊင္ႏုိင္ျခင္းဟာ စိတ္အဆင္မွာ ၿမဲတည္ေနခဲ႔။ ရုပ္ရွင္ၾကည္႔လွ်င္လည္း နာက်င္ဝမ္းနည္းစရာမ်ားကို ရင္ထဲကို ထပ္မံမထည္႔သြင္းခ်င္တာမို႔ ေပ်ာ္ရြင္စရာကားမ်ားကိုသာ ေရြးခ်ယ္ၾကည္႔ေနရင္းမွာပင္ Merlinဆိုတဲ႔ ရုုပ္ျမင္သံၾကားဇာတ္လမ္းတြဲက တအံု႔အံု႔နာက်င္မႈကို ေပးခဲ႔ျပန္ပါတယ္။ 

ဇာတ္လမ္းအက်ဥ္းကို စာလံုးေရအနည္းဆံုးျဖင္႔ ေျပာရမယ္ဆုိပါလွ်င္ နန္းတြင္းေယာက်္ားေလးအေစခံ ေမွာ္ပညာရွင္ မာလင္ (Merlin)က ဘုရင္ အာသာ (Arthur) ကို အိမ္ေရွ႕မင္းသားဘဝမွ ကမ္းမေလာ႔ (Camelot) တုိင္းျပည္တူေထာင္ေအာင္ျမင္မႈအထိ ကူညီေပးတဲ႔ ဇာတ္ကားျဖစ္ပါတယ္။ ေမွာ္ပညာမ်ား၊ သူရဲေကာင္းမ်ား၊ နတ္သမီးပံုျပင္ဇာတ္လမ္း (အာသာရဲ႕ မိဖုရားမွာ လူမည္းအေစခံအမ်ိဳးသမီးအျဖစ္မွ ဘုရင္မျဖစ္လာသူ) ေတြထက္ ပရိသတ္ေတြကို ပိုမိုဆြဲေဆာင္ေသာအရာမွာ အာသာနဲ႔ မာလင္တုိ႔ရဲ႕ ဖြင္႔ထုတ္မဆိုခဲ႔ေသာ ခ်စ္ျခင္းျဖဴျဖဴရယ္ပါ။

'Bromance'လို႔ ဆိုေသာ'ညီအစ္ကိုထက္ သံေယာဇဥ္ပိုေပမယ္႔ ရာဂကင္းတဲ႔  ေယာက္်ားအခ်င္းခ်င္း ခ်စ္ခင္မႈ'ဆိုတာကို စတင္ခံစားမိေစခဲ႔ေသာ ဇာတ္ကားလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဇာတ္ေကာင္မာလင္ရဲ႕ အိုင္းရစ္ေလသံမွာ အလြန္ဝဲတာမုိ႔ တစ္ခါတစ္ေလ ဘာေျပာမွန္းပင္ နားမလည္ေပမယ္႔ စဥ္ဆက္မျပတ္ေစာင္႔ၾကည္႔ခဲ႔ေသာကားလည္းျဖစ္ရဲ႕။ Youtube မွာ ပရိသတ္မ်ားက ဗီဒီယိိုမ်ားတင္ရာမွာ ရမူပိုင္ခြင္႔ရွိသူမ်ားက ျပန္ျဖဳတ္ခုိင္းေလ႔ရွိရာ တစ္ခ်ိဳ႕က အရုပ္ကိုေျပာင္းျပန္ျဖစ္ေအာင္ေျပာင္းၿပီးတင္ေလရာ ကြန္ပ်ဴတာကို လက္ျဖင္႔ေဇာက္ထိုးကိုင္ၾကည္႔ခဲ႔ရလို႔ တစ္ပတ္မွ် လက္ေမာင္းကိုက္ခဲ႔ေသာ အမွတ္တရမ်ားလည္း ရွိဖူးပါတယ္။ ထိုသုိ႔တြယ္တာခဲ႔ရေသာ၊ ျပသမႈရာသီ ငါးႏွစ္ၾကာျမင္႔ခဲ႔တဲ႔ ဇာတ္လမ္းတြဲမွာ မႏွစ္က ဒီဇင္ဘာမွာေတာ႔ ဘုရင္အာသာလုပ္ႀကံသတ္ျဖတ္ခံရျခင္းျဖင္႔ အဆံုးသတ္ခဲ႔ပါၿပီ။

BBC One ရဲ႕ တင္ဆက္မႈျဖစ္ရာ ‘F… You,BBC’ ‘ How can you do this to us?’ စတဲ႔ က်ိန္ဆဲသံမ်ား၊ ႀကိမ္းေမာင္းသံမ်ား၊ ဇာတ္လမ္းကို အသက္သြင္းၿပီး ဆက္လက္ျပသဖို႔ ေတာင္းဆိုသံမ်ားက ယေန႔ထက္တုိင္ လွ်ံေနသလို ၊ ဘုရင္အာသာကို ဘယ္တုန္းကမွ် မႀကိဳက္ခဲ႔ေသာကၽြန္မပင္ ကိုယ္နဲ႔ရင္းႏွီးကၽြမ္းဝင္သူတစ္ေယာက္ ဆံုးရႈံးလုိက္ရသလို ယူႀကံဳးမရျဖစ္ခဲ႔ရတာ။ ကၽြန္မမွာ သူရဲေကာင္းကိုးကြယ္သူ မဟုတ္ေပမယ္႔  ဘုရင္အာသာရဲ႕ ျဖစ္တည္မႈကိုေတာ႔ ႏွစ္လုိေၾကာင္း ဝန္ခံႏုိင္ပါတယ္။ 

ကမၻာအႏွံ႔ကို ၾကည္႔လုိက္ပါဦး။ ျပည္သူမ်ားကို ႏွိပ္စက္ကာ စည္းစိမ္ခံေသာ စစ္အာဏာရွင္မ်ား၊ ျပည္သူ႔ဆႏၵကို လ်စ္လ်ဴရႈကာ အက်င္႔ပ်က္ျခစားေသာ ဦးေဆာင္သူမ်ား၊ လူမ်ားစုသေဘာလုိက္ေလွ်ာကာ အားနည္းသူမ်ားကိုအႏုိင္က်င္႔ျပၿပီး ထိပ္ဆံုးေရာက္ဖို႔ႀကိဳးစားေသာ ႏုိင္ငံေရးသမားမ်ားစြာ...။ ထိုသုိ႔ ျပည္သူမ်ားအေပၚ ဂရုဏာမထားဘဲ ငါရပ္တည္ႏုိင္ေရးကိုသာ ၾကည္႔တတ္ေနေသာ အာဏာပိုင္သူမ်ားလက္ထက္မွာ အမွန္တရားမ်ားကိုသာ ေဖာ္ထုတ္လုပ္ေဆာင္ခဲ႔ေသာ ဘုရင္အာသာကို ကၽြန္မလုိလားပါတယ္။ ဘုရင္အာသာဟာ ႏူးည႔ံစြာခ်စ္တတ္ေသာ၊ တုိက္ပြဲမွာ ရဲရင္႔ေသာ၊ သူရဲေကာင္းမ်ားကို ေျမေတာင္ေျမွာက္ေပးေသာ၊ သူငယ္ခ်င္းကို သစၥာရွိေသာ တကယ္႔သူရဲေကာင္းရယ္ေလ။ အေသခ်ာဆံုးအခ်က္ကေတာ႔ သူ႔အသက္ကိုအခါခါစြန္႔ၿပီး ျပည္သူေတြကို ေစာင္႔ေရွာက္ကယ္တင္ခဲ႔ေသာ စစ္မွန္တဲ႔ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းလည္း ျဖစ္ရဲ႕။ 

သူ႔လိုပဲ ကၽြန္မ စံထားမိတဲ႔ ခ်စ္ျမတ္ႏုိးေလးစားၾကည္ညိဳရေသာ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းတစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။ စြန္႔လြႊတ္အနစ္နာခံႀကိဳးစားမႈမ်ားကို ဂုဏ္မတင္ဘဲ ေရြးခ်ယ္မႈပါလုိ႔ ေျပာတတ္ေသာ၊ မိသားစုနဲ႔ေသကြဲ၊ရွင္ကြဲျဖစ္ေအာင္ အက်ဥ္းခ်ခံရတာကိုပင္ စာဖတ္ခ်ိန္ရခဲ႔ပါတယ္လုိ႔ စိတ္ႏွလံုးသိမ္ေမြ႔စြာ ခြင္႔လႊတ္ေျပာဆိုခဲ႔ေသာ၊ ရန္ျပဳသတ္ျဖတ္လုပ္ႀကံခဲ႔သူမ်ားကို ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴ ၿပံဳးရယ္လက္တြဲႏုိင္ေသာ၊ တိုက္ခိုက္ခ်ိဳးႏွိမ္မႈ၊ ေစာ္ကားပုတ္ခတ္မႈ၊ မဟုတ္မမွန္စြပ္စြဲဆဲဆိုမႈမွန္သမွ်ကို ကိုယ္က်င္႔တရားစမ္းသပ္မႈေတြပဲရယ္လုိ႔ သေဘာထားတတ္ေသာ၊ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္လွၿပီျဖစ္ေပမယ္႔ အၿပံဳးမပ်က္ ေစတနာမမဲ႔ေသာ ၊ျပည္သူေတြအေပၚ ဘယ္ေတာ႔မွ ေမတၱာမပ်က္ကြက္ခဲ႔ေသာ... ထိုထိုနာမဝိေသသနမ်ားျဖင္႔ ႏႈိင္းဖြဲ႔မကုန္ႏိုင္ေသာ ပညာရဲရင္႔စိတ္ေနျမင္႔တဲ႔ လူထုေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ျဖစ္ပါတယ္။

ဇာတ္ေကာင္ဘုရင္အာသာနတ္ရြာစံမွ သူ႔တန္ဖိုးသိၿပီး ဝမ္းနည္းနာက်င္ရသလိုမ်ိဳး သူမနဲ႔ပက္သက္ၿပီး ကၽြန္မ မခံစားလိုပါ။ ‘Long live the King!’ လို႔ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မဆိုခဲ႔ေပမယ္႔ ခ်စ္ေသာသူမကိုေတာ႔ လူ႔အခြင္႔အေရး၊ လူသားခ်င္းစာနာေထာက္ထားမႈ ၊ျမင္႔ျမတ္ေသာလူပီသမႈမ်ားကို ေရွ႕ေဆာင္လမ္းျပရင္း...လို႔ အသက္ရွည္ရွည္နဲ႔ က်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္စြာ ျပည္သူမ်ားကို ဆက္လက္ေစာင္႔ေရွာက္ႏိုင္ပါေစလုိ႔ ဆုေတာင္းခ်င္ပါတယ္။

...............................................................

“Saints, it has been said, are the sinners who go on trying. So free men and women are the oppressed who go on trying and who in the process make themselves fit to bear the responsibilities and uphold the disciplines which will maintain a free society.” - Aung San Suu Kyi
...............................................................

မယ္႔ကိုး

ေက်းဇူးျပဳၿပီး အခ်ိန္မလင့္ေသးဘူးလို႔ ကၽြန္မကို ညာေျပာပါဦး။

ငယ္စဥ္အခါက ကၽြန္မရဲ႕ကတံုးကို ျမင္ရင္ လူတုိင္းၿပံဳးၾကၿပီး အနီးအနားမွာဆို မၾကားတၾကား စကားတင္းဆိုၾကတယ္။ မလွမ္းမကမ္းမွာ ရွိရင္ေတာ႔ လက္ညႈိးထိုးၿပီး ရယ္ေမာၾကတယ္။ ဒီအျဖစ္အပ်က္ေတြဟာ ကြင္းဆက္လုိပဲ ဘယ္ေတာ႔မွ မၿပီးဆံုးေတာ႔ဘူး ထင္ခဲ႔ရဲ႕။ ဆံပင္ေတြဟာ ရွည္ထြက္လာေပမယ္႔ ေလွာင္ေျပာင္မႈေတြက ရပ္မသြားခဲ႔ဘူး။ သူတုိ႔ကိုယ္ထဲက အႏိုင္႔က်င္လုိတဲ႔ေသြးေတြဟာ ကၽြန္မကို ျမင္ရံုနဲ႔ ဆူပြက္လာေလသလား။ ဒါမွမဟုတ္ ကၽြန္မကပဲ လြယ္ကူတဲ႔သားေကာင္ျဖစ္ေနလုိ႔လား။

အရြယ္ေရာက္လာခ်ိန္မွာ ကဲ႔ရဲ႕မႈေတြ ရပ္သြားမယ္လုိ႔ေမွ်ာ္လင္႔ခဲ႔ေပမယ္႔ မွားျပန္ရဲ႕။အေျခအေနေတြဟာ အနည္းငယ္သာ တိုးတက္လာၿပီး ထူးထူးထူးျခားမႈေျပာင္းလဲမႈရယ္လုိ႔ မရွိခဲ႔ပါဘူး။ အေဒၚတစ္ေယာက္က ဆံပင္ညွပ္ဆိုင္ေခၚသြားၿပီး ကတံုးတံုးေပးမွာကို စိုးေၾကာက္ေနတုန္းပဲ။ လူေတြနဲ႔ အတူေနရင္း ရင္းႏွီးေပါင္းစပ္လုိ႔မရတဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ ျခားနားမႈကို စတင္ခံစားလာတယ္။ လူေတြက ကၽြန္မကို တစ္ခ်ိန္လံုးအကဲျဖတ္ ေဝဖန္ေနတယ္လုိ႔ဆိုတဲ႔ ခံစားခ်က္ကို ရင္မွာ ပိုက္ထားရင္း ကၽြန္မရဲ႕ လူသားျဖစ္တည္မႈဟာ တျဖည္းျဖည္းအရည္ေပ်ာ္က်ေနသလိုရယ္။

ျဖစ္ရပ္မွန္ကို ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ရင္က်င႔္တယ္ဆိုတဲ႔ လူႀကီးဆိုသူေတြကအစ၊ ကိုယ္ခ်င္းစာနားလည္ႏုိင္စြမ္းမဲ႔တယ္ဆိုတာ ကၽြန္မ သိျမင္လုိက္ရတယ္။ အေဒၚရင္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ကဲ႔ရဲ႕မႈကအစ ခံစားခဲ႔ရသူပါ။ လွပတင္႔တယ္တဲ႔သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က အိမ္အလည္လာတဲ႔အခါ အေဒၚရဲ႕သူငယ္ခ်င္းက ‘အဲဒီကေလးမေလးက ရႈမၿငီးနဲ႔ဆင္တယ္’လုိ႔ ေျပာတဲ႔အခါ ကၽြန္မက ‘မတူပါဘူး။ သူက ေခ်ာပါတယ္’ လုိ႔ ခ်က္ခ်င္းျငင္းလုိက္မိပါတယ္။ တၿပိဳင္တည္းမွာပဲ အေဒၚက ရယ္ၿပီး ‘အင္းေလ။ နင္က ဒီေလာက္ရုပ္ဆိုးတဲ႔အခါ ဘယ္လုိလုပ္တူမွာလဲ’ လုိ႔ ေျပာတယ္။ ကၽြန္မက ခြန္းတု႔ံမဆိုႏုိင္ဘဲ ေလွာင္ရယ္ေနတဲ႔ အေဒၚကုိပဲ ေငးၾကည္႔ေနခဲ႔မိတယ္။ 

အပ်ိဳေဖာ္ဝင္စကၽြန္မရဲ႕ ေန႔ေတြကို တဲေရာ႔စ္ဖဲခ်ပ္နဲ႔ သရုပ္ေဖာ္မယ္ဆိုရင္ ကံဆိုးတဲ႔ ဖဲခ်ပ္ေတြခ်ည္း စုုစည္းထားတာ ျဖစ္လိမ္႔မယ္။ ခလုတ္တိုက္လဲက်တာနဲ႔ နင္းေျချဖတ္သန္းသြားမယ္႔သူေတြခ်ည္းရယ္။ ဟန္ခ်ီမညီေျခေခ်ာ္တဲ႔အခါ သူတုိ႔တြန္းခ်ၾကမယ္။ ကုိယ္ကိုယ္တုိင္ မရပ္မတည္ႏုိင္ခ်င္း ဘယ္သူကမွ ေဖးကူပင္႔မေပးသလို ဘယ္သူ႔ကိုမွလည္း နားမလည္ေတာ႔ဘူး။ ကၽြန္မကပဲ ထိရွလြယ္သူလား ။ ကၽြန္မရဲ႕ ဝန္းက်င္ကသူေတြကပဲ ေသြးေအးရက္စက္တတ္တာလား။ ကၽြန္မရဲ႕ တုန္႔ျပန္မႈကို ၾကည္႔ရတာ သူတုိ႔အတြက္ အရသာရွိသတဲ႔ေလ။ သူတုိ႔ဆိုစကားအရ အနားကိုဆားပက္သလိုပဲတဲ႔လား။ ရွိပါေစတာ႔။ ဒါေပမယ္႔ အဲဒီလူေတြကို ကၽြန္မေမးခ်င္တယ္။ သူတုိ႔ဘဝမွာ အရွက္ခြဲ ၊ေစာ္ကားမႈမ်ိဳးခံစားခဲ႔ဖူးသလား ဆိုတာ။ 

ကင္ဆာလိုဘဲ နာက်င္မႈဆိုတာ အစမွာေတာ႔ မခံစားခဲ႔ရသလို ထံုအေနခဲ႔သူကၽြန္မဟာ သံသယလြန္သူအျဖစ္ တျဖည္းျဖည္းအသြင္ေျပာင္းလာခဲ႔တယ္။ နံရံေတြကအစ ေလွာင္ေျပာင္ေနတယ္ခံစားရေပမယ္႔ ဘယ္သူ႔ကို တုိင္တည္ရမွန္း မသိခဲ႔ဘူး။ အလင္းျပန္မ်က္ႏွာျပင္ထဲက ပံုရိပ္ေယာင္ကို ၾကည္႔ရင္း ‘သူတုိ႔ေျပာသလုိပဲ ငါ တကယ္ပဲရုပ္ဆိုးသလား။’ လို႔ ေမးမိေတာ႔ ပံုရိပ္ေယာင္က ဟုတ္တယ္လို႔ ေျဖတယ္။ ဟင္႔အင္း ျငင္းခ်င္လည္း ပံုရိပ္ေျပာသလိုပဲ အက်ည္းတန္သူလုိ႔ ကိုယ္တုိင္လည္း ထင္ေယာင္မွားလာတယ္။ ဘယ္လုိလဲ။ အသံုးမက်တဲ႔ဘဝကို ဆက္လက္မထိန္းသိမ္းသင္႔ဘူး မဟုတ္လား။

သတ္ျဖတ္ျခင္းနဲ႔ ေသေၾကာင္းႀကံစည္းျခင္းဟာ သိပ္ပါးတဲ႔ စည္းေလးပဲ။ တစ္ခ်ိဳ႔ေသာ ခုခံတြန္းလွန္ႏိုင္စြမ္းကုန္ခမ္းသြားတဲ႔သူေတြကေတာ႔ ဘဝကို စြန္႔လႊတ္ပစ္ခြာလိုက္ရတယ္။ ေယးလ္တကၠသိုလ္ရဲ႕ ေလ႔လာခ်က္တစ္ခုအရ အႏိုင္က်င္႔ခံရတဲ႔ လူငယ္ေတြဟာ တျခားလူငယ္ေတြထက္ ၂ဆကေန ၉ဆအထိ ေသေၾကာင္းႀကံစည္ဖို႔ စဥ္းစားၾကသတဲ႔။ၿဗိတိန္မွာ ေလ႔လာမႈတစ္ခုမွာ လူငယ္ေတြရဲ႕ ေသေၾကာင္းႀကံစည္မႈထက္ဝက္က အႏိုင္က်င္႔ခံရျခင္းေၾကာင္႔ ျဖစ္တယ္တဲ႔။ ကိုယ္႔ကိုယ္႔ကိုယ္သတ္ေသသြားၾကတဲ႔ လူငယ္ေတြရဲ႕ ၇၈ ရာခုိင္ႏႈန္းဟာ ေက်ာင္းနဲ႔ အြန္လိုင္းမွာ အႏိုင္က်င္႔ခံရျခင္းျဖစ္ၿပီး ၁၇ ရာခုိင္ႏႈန္းကေတာ႔ အြန္လိုင္းမွာသာ ပစ္မွတ္ထားအႏိုင္က်င္႔ခံရျခင္းျဖစ္တတ္တဲ႔။

ေနပါဦး…။ ဒါဟာ ဘဝတဲ႔လား။ take it easy! လို႔ လာမေျပာခင္ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ေလး ေမြးေစခ်င္ပါတယ္။ ေလွာင္ေျပာင္မႈဆိုတာ အရြယ္ေရာက္မႈျဖစ္စဥ္မွာ မလႊဲသာႀကံဳေတြ႔ရတဲ႔ အႏၱရာယ္မဲ႔အျဖစ္အပ်က္မဟုတ္ဘူး။ ဒါဟာ လူေပါင္းမ်ားစြာကို သတ္ျဖတ္ေနတဲ႔ ညွင္းပန္းႏွိပ္စက္မႈသာရယ္။

ခံစားနားလည္ႏုိင္စြမ္းျမင္႔မားတဲ႔လူသားေတြဟာ ဘာျဖစ္လုိ႔ဒီေလာက္ေတာင္ ရက္စက္ယုတ္မာၾကတာလဲ။ ရဲရဲရင္႔ရင္႔ပဲ ထင္ေပၚလာတဲ႔ သူတိုရဲ႕ နဂိုမူလသတ္ျဖတ္ခ်င္စိတ္ေတြကို ကၽြန္မ အေၾကာင္သားေငးၾကည္႔ေနမိတယ္။ ဘယ္လိုရင္ဆုိင္ျဖတ္သန္းရမလဲဆိုတာကိုေတာ႔ ကၽြန္မ မစဥ္းစားႏုိင္ခဲ႔ဘူး။ ဒါေပမယ္႔ ပံုရိပ္ေယာင္က ‘နင္႔ကို ဒီေလာကမွာ မလိုဘူး။ နင္ထြက္သြားေတာ႔’လို႔ ေျပာေနလည္း ကၽြန္မ လက္မခံႏုိင္ေသးဘူး။ ေလွာင္ေျပာင္ေစာ္ကားသူေတြကို အဆံုးစြန္ထိ အရႈံးမေပးႏုိင္ေသးပါဘူး။

လူသိရွင္ၾကား အိမ္ေထာင္ေရးေဖာက္ျပန္ခဲ႔သူ Bill Clinton က အသက္ရွင္ျခင္းဟာ ေအာင္ျမင္ျခင္းတစ္ခုပဲလုိ႔ ဆိုခဲ႔ဖူးတယ္။ ဒီလိုကိုယ္က်င္႔သိကၡာမဲ႔ခဲ႔ဖူးသူေတာင္ အသက္ရွင္ျခင္းမွာ ဂုဏ္ယူတတ္တယ္ဆို ဘယ္ကိုယ္က်င္႔တရားစည္းမွ မခ်ိဳးဖ်က္သူက သူ႔ထက္ပိုေခါင္းေမာ႔ကာ ေပ်ာ္ရႊင္အသက္ရွင္သင္႔တယ္ မဟုတ္လား။ ဒါေပမယ္႔  ႀကိဳးတန္းလမ္းေလွ်ာက္ကာ အသက္ေမြးေနရျခင္းဟာ ထင္သေလာက္မလြယ္ကူပါဘူး။ ေစာ္ကားမႈေတြကို မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ၿပီး ရပ္တည္ေနရတာ ခက္ခဲလြန္းလွပါတယ္။  ေျခတစ္လွမ္းမွားသြားတာနဲ႔ အႏုိင္က်င္႔သူေတြရဲ႕ ဆူးအျပည္႔ေခ်ာက္နက္က ႀကိဳလင္႔ေနတယ္။ ဘယ္လုိမွ မမွားယြင္းခဲ႔ရင္လည္း ကံနိမ္႔တဲ႔အခါ ေကာလဟာလနဲ႔လည္း အသတ္ခံရႏုိင္တယ္။ 

ဘယ္မွာ ပုန္းေနရမလဲ။ အီရန္ႏိုင္ငံမွာ အိမ္ေထာင္ေရးေဖာက္ျပန္တယ္လုိ႔ ယူဆခံရတဲ႔အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ကို မေသမခ်င္း ခဲနဲ႔ ဝုိင္းေပါက္ၾကမယ္႔သူေတြလုိမ်ိဳး စကားလံုးျမားတံေတြနဲ႔ ပစ္သတ္ဖို႔ ေစာင္႔ေနသူေတြရွိတယ္။ ကၽြန္မ သိပ္ေၾကာက္တယ္။ ပံုရိပ္ေယာင္ကေတာ႔ တဟားဟားရယ္ရင္း ေလွာင္ေျပာင္ေနတယ္။ သူရဲေဘာေၾကာင္သူေရ...ျမန္ျမန္ေသေတာ႔လုိ႔ ဆိုေနလည္း  မၾကားေယာင္ေဆာင္ရင္း မ်က္ႏွာလႊဲလိုက္ေနခဲ႔။ 

စကားမစပ္ေျပာရရင္ ငရဲက်ခံေနသူေတြက နာက်င္ဆင္းရဲလြန္းလို႔ ေသသြားေပမယ္႔ အကုသိုလ္အရွိန္ေဇာနဲ႔ ငရဲကိုပဲ စြဲလမ္းၿပီး အသက္ျပန္ရွင္ကာ ေသလုိက္ရွင္လုိက္နဲ႔ ငရဲမွာ ဒုကၡဆက္ခံရသတဲ႔။ ျဖစ္ႏုိင္တယ္။ ကၽြန္မဘဝကေရာ သူတို႔ထက္ ဘာမ်ားသာမွာလဲ။ ေသခ်ာတာက ငရဲက်ေနသူေတြလိုပဲ ကၽြန္မက မိုက္မဲလြန္းတယ္။

 ...............

 ပါရမီျပည့္ ေထာင္ေခ်ာက္မ်ား။

 ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေရာင္ျခည္ေတြနဲ႔ ကသိကေအာက္ရယ္သံမ်ား...

 ဒါ ၿဂိဳဟ္ဆိုးလား။ ၾကမၼာလား။ 

သူ႔ဓာတ္ခြဲခန္းထဲက ကၽြန္မရဲ႕မနက္ျဖန္ေတြကို ဘယ္လိုျပန္ေရြးရမလဲ။ 

ပံုႀကီးခ်ဲ႕ၾကည္႔တဲ႔အခါ 

အမည္မေဖာ္ႏိုင္တဲ႔ ႀကိဳးေတြ။ 

 ေက်းဇူးျပဳၿပီး အခ်ိန္မလင့္ေသးဘူးလို႔ ကၽြန္မကို ညာေျပာပါဦး။

.................

 မယ္႔ကိုး

အမည္လွသူဟာ ေလွာင္စရာ

ဘာျဖစ္လုိ႔ လူေတြဟာ တစ္ဖက္သားကို ေစာ္ကားပုတ္ခတ္ခ်င္ရတာလဲ။ တျခားသူေတြကို နိမ္႔က်ေအာင္လုပ္ႏုိင္မွ အႏိုင္က်င္႔သူေတြဟာ ျမင္႔မားေအာင္ျမင္သူေတြအျဖစ္ လက္ခေမာင္းခတ္ႏိုင္မွာမို႔လုိ႔လား။ ဒီသေဘာတရားေတြကို ငယ္စဥ္အစမွာပင္ ကၽြန္မသိကၽြမ္းနားလည္ခဲ႔ပါတယ္။ ကေလးငယ္ဘဝတုန္းက တက္ၾကြေဆာ႔ကစားတတ္တဲ႔ ကၽြန္မက ေဝဒနာရွာတတ္သူမဟုတ္လည္း ဒုကၡဟာ ကၽြန္မဆီေရာက္လာခဲ႔။ 

ပထမတန္းေရာက္တဲ႔အခ်ိန္မွာပဲ ေစာ္ကားရန္စမႈဟာ ပထမဆံုးအႀကိမ္ ကၽြန္မဆီ အလည္အပတ္အျဖစ္ေရာက္ရွိလာခဲ႔ပါတယ္ ။ ‘နာမည္က ရႈမၿငီး၊ လူက ဘုတ္အီး’ လုိ႔ ကေလးေတြက သံၿပိဳင္ေအာ္ၾကတယ္။ေျပာင္ေလွာင္ေအာ္ဟစ္သံေတြဟာ ေက်ာင္းေရွ႕မွာ ဟိန္းဆူပြက္ေနတယ္။ကၽြန္မက သူတုိ႔ကို ဘာမွျပန္မေျပာႏိုင္ဘဲ ဆရာမကို ငိုယိုၿပီး တုိင္ခဲ႔တယ္။ ဆရာမက 'ဒီေလာက္ကေလးစတာ ငိုစရာလား။ အကဲပုိလုိက္တာ'လို႔ ေျပာတဲ႔အခါ ကၽြန္မအငိုရပ္ၿပီး ရႈိက္သံကို ထိန္းခ်ဳပ္ပစ္လုိက္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တည္းက ကၽြန္မသိခဲ႔ရဲ႕။ ဒီစိတ္ဆင္းရဲမႈဟာ ကၽြန္မနဲ႔ အၿမဲေနေတာ႔မယ္ဆိုတာ။

 ကၽြန္မနဲ႔ ေလာကႀကီးဟာ သပ္သပ္စီတစ္ကြဲတစ္ျပားျဖစ္ေနေပမယ္႔  မတူညီတုိင္း စစ္ျဖစ္လုိ႔မရပါဘူး။ တစ္ဖက္က အားနည္းေနတဲ႔ အခါမွာေလ...။ ဘယ္လုိႀကံခိုင္စိတ္ထားရမလဲ။ ရႈတ္ခ်ေစာ္ကားသံေတြဟာ ျမားေတြလုိ ႏွလံုးသားအႏွံ႔မွာ စိုက္တယ္။ မုန္႔စားေက်ာင္းဆင္းတဲ႔အခါ အေပၚထပ္ျပတင္းေပါက္ကေန ေနၾကာေစ႔ခြံေတြ သြန္ခ်တယ္။ ကၽြန္မ မငိုေတာ႔ဘဲ ေဒါသတႀကီးနဲ႔ ရန္ျဖစ္ဖုိ႔ ေျပးတက္သြားတယ္။ ယုတ္မာတဲ႔ေက်ာင္းသားကို မျမင္ရေတာ႔ဘူး။ ဒီတစ္ခါငိုတာက ေဒါသနဲ႔ျဖစ္ၿပီး အတန္းထဲကို ျပန္မဝင္ရဲေတာ႔ဘူး။ ေနာက္ေန႔မွာ ေနမေကာင္းလို႔ ဆိုၿပီး အနားယူခဲ႔တယ္။ ဒီအခိ်န္ကစၿပီး ေရွာင္ပုန္းတဲ႔အက်င္႔ ကၽြန္မ ရခဲ႔ေလသလား။

 ဟုတ္ကဲ႔။ သူတုိ႔ ေလွာင္ေျပာင္သလုိပဲ ကၽြန္မက အက်ည္းတန္သူျဖစ္ပါတယ္။ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္တိုင္း အေမက ကၽြန္မကို ကတံုးတံုးေပးတတ္လို႔ ကတုံးမကေလးဟာ ကဲ႔ရဲ႕လက္ညႈိးထိုးစရာျဖစ္တယ္။ ဆံပင္ရွည္စျပဳခ်ိန္မွာလဲ သန္မာၿပီးေထာင္တန္းေနတဲ႔ဆံပင္ေတြဟာ ေဘာလံုးပန္းလုိပဲ ၾကည္႔ရဆိုးစြာ လူရယ္စရာျဖစ္တယ္။ ဝဝကစ္ကစ္ကေလးငယ္ကၽြန္မဟာ ဖတ္တီး၊ဘုတ္အီးဆိုတဲ႔ နာမည္ဆိုးေတြနဲ႔ ရွင္သန္ခဲ႔ရတယ္။ ဒါေပမယ္႔ တျခားရုပ္ရည္မလွပတဲ႔ ကေလးငယ္ေတြ၊ ဝတုတ္ထြားႀကိဳင္းတဲ႔ ကေလးေတြအၾကားမွာ ကၽြန္မတစ္ဦးတည္းကသာ ေလွာင္ေျပာင္စရာျဖစ္ခဲ႔ရျခင္းအေၾကာင္းရင္းက လူနဲ႔မလုိက္မဖက္ လွပတဲ႔ နာမည္ေၾကာင္႔သာရယ္။

 ‘ရႈမၿငီးၾကည္သာ’ တဲ႔။ မိဘဘိုးဘြားေတြက ခ်စ္မဝ ရႈမၿငီးလြန္းလုိ႔ ေပးခဲ႔တဲ႔အမည္ မဟုတ္ပါဘူး။ အေဒၚတစ္ေယာက္က သူဖတ္ဖူးတဲ႔ ဝတၱဳတစ္အုပ္ထဲကေန စိတ္ကူးေပါက္စြာ ေရြးလုိက္တဲ႔ နာမည္ရယ္ပါ။ နာမည္ျပန္ေျပာင္းေပးဖို႔ အေရးတယူမဲ႔တဲ႔ အုပ္ထိန္းသူေတြကို ကၽြန္မ မပူဆာရဲဘူး။အိမ္မွာလည္း ျဖစ္ပ်က္သမွ်ကို ေျပာျပတုိင္တန္းလို႔ရမယ္႔ လူႀကီး ၊ ကာကြယ္ေပးမယ္႔သူ မရွိဘူး။ သူတုိ႔ကို ေျပာျပရင္ ကၽြန္မက ပံုႀကီးခ်ဲ႕ေျပာတယ္လုိ႔ သတ္မွတ္ခံရလိမ္႔ဦးမယ္။ ဒီလိုေစာ္ကားေမာ္ကားျပဳခံေနရတာေတြကို နားလည္ေပးမယ္႔သူ၊ကူညီေစာင္႔မေပးမယ္႔သူ ရွိလာလိမ္႔မယ္လုိ႔လည္း မေမွ်ာ္လင္႔ေတာ႔ဘူး။

 စဥ္ဆက္မျပတ္ေလွာင္ေျပာင္ခံရမႈကို ဆရာ၊ဆရာမေတြကို တိုင္ေျပာတဲ႔အခါမွာလည္း 'သူတုိ႔ကို အေရးမစိုက္နဲ႔။ ကိုယ္႔ေက်ာင္းစာ ကိုယ္လုပ္'လုိ႔ေျပာေပမယ္႔ ကၽြန္မ အာရံုလႊဲလုိ႔ မရဘူး။ ေလွာင္ေျပာင္သံေတြၾကားတုိင္း ေခါင္းကိုအၿမဲငံု႔ထားမိတယ္။ ဆရာ၊ဆရာမကအစ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ေခါင္းမတ္မတ္ထားၿပီး ၾကည္ၾကည္သာသာ မၿပံဳးျပႏုိင္ခဲ႔ပါဘူး။မ်က္ႏွာစူပုပ္ကာ မသာယာတဲ႔မိန္းကေလးဟာ အခ်ိန္တိုင္းစကၠန္႔တိုင္းမွာ ေပါက္ကြဲလြင္႔စင္ေတာ႔မလုိ ျဖစ္ေနတယ္။ လူရႈပ္တဲ႔ေက်ာင္းစႀကၤံမွာ လမ္းမေလွ်ာက္ရဲဘူး။ အတန္းထဲမွာလည္း ေခါင္းငံု႔ၿပီးပဲ လမ္းေလွ်ာက္ခဲ႔ရသလို မုန္႔စားေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္မွာလည္း အတန္းျပင္မထြက္ရဲခဲ႔သူပါ။

မုန္႔ေစ်းတန္းမွာ ‘ကတံုးမ၊ ရုပ္ဆိုးမ၊ဝက္ပုတ္’ ဆိုတဲ႔ အသံေတြကို ရင္မဆိုင္ႏုိင္ဘူး။ ဒါေပမယ္႔ အတန္းေရွ႕လာၿပီး ေစာ္ကားမယ႔္သူေတြလည္း ရွိတယ္။ငါးတန္းႏွစ္မွာ ‘နာမည္လွလို႔ လာၾကည္႔တာ။ ရုပ္ဆိုးလိုက္တာ’ ဆိုၿပီး အတန္းငယ္ကေလးမေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အေျပာကိုအစ သည္းခံခဲ႔ရသူပါ။ သူတုိ႔အတြက္ ကၽြန္မဟာ ကစားစရာအရုပ္လား၊ ေလွာင္ေျပာင္စရာ ပစ္မွတ္တစ္ခုလား။ အတန္းထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္က ေလွာင္ေျပာင္တဲ႔အခါ ဆရာ၊ဆရာမေတြကို တုိင္ရင္ ေနာက္တစ္ခါအျပစ္ေပးမယ္လုိ႔ ေျပာေပမယ္႔ ဘယ္တုန္းကမွ အျပစ္မေပးခဲ႔ဘူး။ 

အမႈန္အစေတြစုၿပီး ပုလဲျဖစ္ေအာင္လုပ္ႏိုင္တဲ႔ ကမာဟာ ကၽြန္မ မဟုတ္ပါဘူး။ လိပ္လိုပဲ အေရခြံမာလာၿပီး မခုခံႏုိင္ဘဲ ေခါင္းငံုေရွာင္ပုန္းသူသာ ျဖစ္လာခဲ႔ပါတယ္။ ေျပာင္းလဲဖို႔ဆိုတာ အေျပာလြယ္ေပမယ္႔ ကၽြန္မအတြက္ခက္လြန္းရဲ႕။တစ္ေန႔ၿပီးတစ္ေန႔ ကၽြန္မမွာ သူငယ္ခ်င္းရွားလာတယ္။ ေလွာင္ေျပာင္ခံရသူ ကၽြန္မေဘးမွာ ရပ္တည္ေပးမယ္႔ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းဆိုတာ မရွိခဲ႔ဘူး။ တကယ္႔ ျပ ႆနာက ကၽြန္မကလည္း သူငယ္ခ်င္းရွာလိုစိတ္မရွိေတာ႔ဘူး။ စက္ရုပ္လုိ ကၽြန္မရဲ႕ မ်က္ႏွာပံုဟန္ဟာ တစ္ပံုုစံတည္းျဖစ္လာတယ္။ ေလွာင္ေျပာင္သူေတြကိုေရာ၊သူငယ္ခ်င္းေတြကိုပါ တူတူညီညီဆက္ဆံခဲ႔တယ္။ က်ီစယ္စေနာက္သံကိုလည္း ေလွာင္ေျပာင္ကဲ႔ရဲ႕မႈလုိ႔ ယူဆတယ္။နာက်င္မႈကို တံု႔ျပန္မရယ္ေမာႏုိင္သူမို႔ အားလံုးက ထားရစ္ခဲ႔ၾကတယ္။ ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္းပဲ။ ရန္စေစာ္ကားသူေတြကို ဥေပကၡာျပဳႏုိင္တာ ကုိယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ဂုဏ္ယူေပမယ္႔ ခ်စ္တဲ႔သူေတြကိုုပါ လ်စ္လ်ဴရႈတတ္လာတာ မွားယြင္းမႈပဲလား။

တစ္ခါတစ္ေလေတာ႔ ေလွာင္ေျပာင္သေရာ္မႈဆိုတာ ကၽြန္မတစ္ဘဝလံုးမွာ ရရွိရမယ္႔ အေတြ႔အႀကံဳလားလုိ႔ ထင္မိခဲ႔။ ကၽြန္မဟာ ေရြ႕ေမ်ာေနတဲ႔ ေလာင္စာဆီလုိပဲ၊ မီးပြင္႔ငယ္ထိရံုမွ်နဲ႔လည္း မိုးလံုးညံေအာင္ ေပါက္ကြဲခ်င္တယ္။ ဒီလုိဘဝမွာ ကၽြန္မ မေပ်ာ္ပါဘူး။ ထိခုိက္နာက်င္မွာစိုးလုိ႔ ခင္မင္ခ်င္သူေတြကို တြန္းထုတ္ပစ္ရတာကိုလည္း ကၽြန္မ မႏွစ္လုိပါဘူး။ ရန္ျပဳမွာေၾကာက္လုိ႔ လူေတြရဲ႕အေဝးမွာေနရင္း အျပင္ေရာက္သူျဖစ္လာတယ္။ ေဘးမကင္းဘဲ တစ္ကိုယ္တည္းျဖစ္ခဲ႔တယ္။ ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္မ ေနာင္တ မရဘူး။ ဒီလိုခက္ထန္ၾကမ္းၾကဳတ္တဲ႔ေလာကမွာ နာက်င္မႈေတြနဲ႔ ေဝးေအာင္ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္အတတ္ႏုိင္ဆံုး ေစာင္႔ေရွာက္သင္႔တယ္လုိ႔ ထင္ေပမယ္႔ တစ္ခါတစ္ေလေတာ႔လည္း ဒီလုိပံုစံျဖစ္ေနတဲ႔အတြက္ ေနာင္တရမိတာ။ ဒီတစိမ္းဆန္တဲ႔ ေအးစက္မာေက်ာတဲ႔ ခင္မင္စရာမေကာင္းတဲ႔ ေကာင္မေလးဟာ ကၽြန္မ မဟုတ္ပါဘူး။

လူေတြၾကားထဲမွာ ထိန္းခ်ဳပ္ကန္႔သတ္ထားတဲ႔ မ်က္ႏွာဖံုးနဲ႔ ကၽြန္မ မေနလုိပါဘူး။ ခ်စ္တဲ႔သူငယ္ခ်င္းေတြနားမွာ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးၿပီး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ေနခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္မ မတတ္ႏုိင္ျပန္ဘူး။ ရွင္သန္ႀကီးျပင္းရာ တစ္ေလွ်ာက္ကို ျပန္လွည္႔ၾကည္႔တုိင္းလည္း စိတ္မခ်မ္းသာဝမ္းနည္းစရာသာ ျမင္တယ္။ ကာလတာရွည္ စိတ္ခြန္အားယိုင္နဲ႔ေနတဲ႔ အျဖစ္ကိုလည္း မလိုလားေတာ႔ပါဘူး။ 

အေျဖရွာၾကည္႔ရင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာအႏိုင္႔က်င္႔ခံရျခင္းအေၾကာင္းရင္းက ကၽြန္မဟာ အေျခအေနမဲ႔ေထာက္ထားစရာမလုိတဲ႔ ကေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ႔လုိ႔ပဲ။ ကၽြန္မေဘးကရပ္တည္ကာကြယ္ေပးမယ္႔ မိဘေမာင္ႏွမဆိုတာ မရွိဘူး။ ေစာ္ကားမႈကို တားဆီးေပးမယ္႔ လူႀကီးလူေကာင္းမရွိဘူး။ ကၽြန္မကို အႏိုင္က်င္႔သူေတြဟာ ဒီအေျခအေနကိုသိလုိ႔ ကၽြန္မကိုယ္တုိင္လည္း ေတာ္လွန္ခုခံႏိုင္စြမ္းမဲ႔မွန္းသိလုိ႔ သူတုိ႔ ဆက္လက္အႏိုင္က်င္႔ေနၾကတာပဲ။ ေနာက္ဆံုးေတာ႔  ကာကြယ္တားဆီးႏုိင္ဖို႔ ကိုယ္တိုင္သာ မာေက်ာေအာင္ေလ႔က်င္႔ရမယ္ဆိုတာ သိခဲ႔ပါတယ္။ တနည္းအားျဖင္႔ ဒီလုိရႈတ္ခ်ခံရတာဟာ ကၽြန္မအျပစ္မို႔ တစ္ဦးတည္းသာ ရင္ဆိုင္သင္႔တယ္လုိ႔လည္း ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ေဖ်ာင္းဖ်ခဲ႔တယ္။ 

ဒါေပမယ္႔ ဒီတြန္းလွန္ကာကြယ္တဲ႔အလုပ္ကို ကၽြန္မ မတတ္ႏုိင္တဲ႔အတြက္ အားနည္းတဲ႔သူ၊ ခုခံႏိုင္စြမ္းမဲ႔သူလုိ႔ ကိုယ္႔ကုိုယ္ကိုယ္အသိအမွတ္ျပဳ၊ လက္ခံလိုက္ရပါတယ္။ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ အထင္ႀကီးေလးစားစိတ္ဟာ သုညမွတ္ေရာက္ခဲ႔တယ္။ သြက္လက္ခ်က္ခ်ာတဲ႔ မိန္းကေလးငယ္ဟာ ထိခုိက္နာက်င္ၿပီး ေသဆံုးသြားခဲ႔ပါၿပီ။ ပင္ကိုဘဝျပန္ေရာက္ေအာင္ ဘယ္လိုမွ မစြမ္းေဆာင္ႏိုင္ေတာ႔ပါဘူး။ ငယ္စဥ္မသိတတ္ေသးခင္ကေတာ႔ ကၽြန္မဟာ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ႔ဖူးမွာပဲ။ဒီလိုဘဝကို ဘယ္ေတာ႔မွ ကၽြန္မ ျပန္ေရာက္ႏိုင္မယ္ မထင္ေတာ႔ပါဘူး။ 

စဥ္းစားရခက္လည္း အၿမဲလိုေတြးေနမိတယ္။ အႏိုင္က်င္႔မခံရဘူးဆိုရင္ ကၽြန္မဟာ ဘယ္လိုလူသားတစ္ေယာက္အျဖစ္ ရွင္သန္ေနမလဲလုိ႔။ အႏုိင္က်င္႔ခံရမွာစိုးလုိ႔ ေက်ာင္းတက္ရတာေၾကာက္ေနတဲ႔ကေလးတစ္ေယာက္မဟုတ္ခဲ႔ဘူးဆိုရင္ ကၽြန္မဟာ ရယ္ေမာေပ်ာ္ရႊင္တတ္တဲ႔ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနမလား။ ကၽြန္မကို ခ်စ္ခင္တဲ႔သူေတြနဲ႔ အတူေနရမယ္ဆိုရင္ ျခားနားတဲ႔လူတစ္ေယာက္ျဖစ္မလား။ ဘယ္သူေတြက ကဲ႔ရဲ႕ေလွာင္ေျပာင္ေနပါေစ ။ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေဘးမွာရပ္တည္ေပးမယ္ဆိုရင္ စိတ္ထိခိုက္လြယ္သူျဖစ္မလာဘဲ ေလာကဓံကို အေရထူလာေလမလား။

 ေကာင္းျမတ္တဲ႔ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းပါေပ့။ အမည္နာမနဲ႔ ရုပ္ရည္ေပၚအေျခခံၿပီး တစ္ေက်ာင္းလံုးရဲ႕ အႏုိင္က်င္႔မႈကို ခံရမႈဟာ မထူးဆန္းတဲ႔အရာ ၊ သာမာန္အျဖစ္အပ်က္၊ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္လက္ခံသင္႔တဲ႔ အေၾကာင္းအရာလား။ ေသခ်ာတာေတာ႔ ကၽြန္မရဲ႕ ပံုစံဟာ ေၾကာက္လန္႔ေနတဲ႔ တိရစၦာန္လို ျဖစ္ၿပီး တျခားသူေတြအတြက္ ရယ္စရာဟာသထက္ မပိုခဲ႔။ ကၽြန္မဟာ သူတုိ႔ရဲ႕ ဒုကၡေပးႏိုင္စြမ္းကို စမ္းသပ္စရာ သက္ရွိပစ္ကြင္းရယ္သာ။ 

 

မယ္႔ကိုး

ညွင္းပန္းႏွိပ္စက္မႈႏွင္႔အတူ ႀကီးျပင္းလာေသာအခါ၊အာရံုစိုက္ခံလုိျခင္း ျပင္းထန္ေသာအခါ

ႏွစ္ကူးကစၿပီး ရီဟားနားနဲ႔ ခရစ္ဘေရာင္းတို႔ ျပန္လည္ခ်စ္ၾကည္ေနၿပီသတင္းကို ဖတ္ၿပီးၿပီးပဲ မေက်မနပ္နဲ႔ ဘာျဖစ္လုိ႔ဒီလုိျဖစ္ရတာလဲ။ မေက်နပ္ဘူး လုိ႔ မိတ္ေဆြကိုေျပာတဲ႔အခါ မင္းသား၊မင္းသမီးေတြအေၾကာင္းကို စိတ္ဝင္စားသူပဲ လုိ႔ ကင္ပြန္းတပ္ကဲ႔ရဲ႕ခံလုိက္ရပါတယ္။ ရီဟားနားဟာ ေက်ာ္ၾကားတဲ႔အဆိုေတာ္မင္းသမီးျဖစ္လုိ႔ ကၽြန္မ ေျပာေနတာ မဟုတ္ဘူးလုိ႔ သူ႔ကို ခ်က္ခ်င္းျပန္ေျပာလုိက္ပါတယ္။ တကယ္ပါ။ ကၽြန္မအတြက္ေတာ႔ ရီဟားနားဟာ ခ်စ္ခင္ၾကင္နာစရာ ညီမငယ္တစ္ေယာက္လုိသာရယ္။

၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ၊ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၈ ရက္ ဂရမ္မီဆုေပးပြဲမတုိင္ခင္ညမွာ ခရစ္ဘေရာင္းက ရီးဟားနားကို မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုး ဖူးဖူးေယာင္တဲ႔အထိ ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ျဖစ္ရေအာင္ ရိုက္ပုတ္ႏွိပ္စက္ၿပီး သတ္ပစ္မယ္လုိ႔ ၿခိမ္းေျခာက္ခဲ႔တာကို ကၽြန္မ မေမ႔ေသးဘူး။ ဘယ္သူမွလည္း ေမ႔လိမ္႔ဦးမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ သူမကေတာ႔ ေမ႔ခဲ႔ပါတယ္။ ညွင္းပန္းႏိွပ္စက္မႈအျဖစ္ စတင္စစ္ေဆးအေရးယူခ်ိန္ကစၿပီး ခရစ္ဘေရာင္းရဲ႕ သီးခ်င္းထုတ္လုပ္မႈကို ေရဒီယိုေတြမွာ ရပ္ဆိုင္းလိုက္တာ၊ ေဖ်ာ္ေျဖေရး၊ေၾကာ္ျငာေရးစာခ်ဳပ္ေတြ ပယ္ဖ်က္သြားၾကတာေၾကာင္႔ ခရစ္ဘေရာင္းရဲ႕ အႏုပညာအသက္ေမြးမႈရပ္သြားမွာ သူမက စိုးရိမ္ေၾကာင္႔ၾကစိတ္မေကာင္းျဖစ္ခဲ႔တယ္ေလ။ ရီဟားနားဟာ ခရစ္ဘေရာင္းဆီ ျပန္သြားခဲ႔တာရယ္။

ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၂၇ ရက္ေန႔မွာ မီယာမီကမ္းေျခမွာ သူတို႔ႏွစ္ဦးအပန္းေျဖေနပံုကို ကၽြန္မတို႔ ျမင္ခဲ႔ရပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္မဟာ တစ္ျခားသူေတြလုိပဲ ရီဟားနားဟာ ဒီေလာက္မမိုက္မဲဘူးလုိ႔ ယံုၾကည္တယ္။ ရီဟားနားဟာ စိတ္ထားႀကီးျမင္႔သူမုိ႔ ခရစ္ဘေရာင္းကို မိတ္ေဆြအျဖစ္ဆက္လက္ေပါင္းသင္းၿပီး ဂီတေလာကမွာ ျပန္လည္ရပ္တည္ခြင္႔ေပးခဲ႔တာလုိ႔သာ ထင္ခဲ႔ရဲ႕။၂၀၀၉၊ မတ္လ ၁၂ ရက္ေန႔က အိုဖရာရဲ႕ တင္ဆက္မႈအစီအစဥ္မွာ သူမက ‘ေယာက္်ားတစ္ေယာက္က ရွင္႔ကို တစ္ႀကိမ္ရိုက္တာနဲ႔ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ သူ ရိုက္ဦးမွာပဲ’ လုိ႔ ေျပာတဲ႔အခါ သူမကို တာဝန္သိတတ္မႈရွိတဲ႔ မိန္းကေလးအျဖစ္ စိတ္ခ်ႏွစ္လိုသြားခဲ႔သူမွာ ကၽြန္မျဖစ္ပါတယ္။

ကၽြန္မလုိပဲ ကမၻာအႏွံ႕က အမိ်ဳးသမီးေတြဟာ ရီဟားနားကို ေလးစားခ်စ္ခင္ၾကတယ္။ ကိုယ္ခ်င္းစာနားလည္ၾကတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕မိန္းကေလးငယ္ေတြကေတာ႔ အားက်အတူယူၾကတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ အခ်စ္နဲ႔ခြင္႔လႊတ္မႈဆိုတဲ႔ အမည္နာမမွာ သူမကို ေငးၾကည္႔ေနတဲ႔ မိန္းကေလးငယ္ေတြ ေသေစႏုိင္တယ္ဆိုတာ သူမနားလည္ခဲ႔ပါတယ္။ မိန္းကေလးေတြရဲ႕ စံအျဖစ္သူမႀကိဳးစားႀကိဳးစားရပ္တည္ခဲ႔တယ္။ တျခားေတြ႔ဆံုေမးျမန္းမႈတစ္ခုမွာလည္း သူမဟာ ‘ ခရစ္က ကၽြန္မကို ေနာက္တစ္ႀကိမ္မရိုက္ပုတ္ဘူးဆိုရင္ေတာင္ သူတုိ႔ရည္းစားေတြက သူတို႔ကို မရိုက္ဘူးလို႔ ဘယ္သူေျပာႏုိင္မွာလဲ။ သူတုိ႔ ဒီေကာင္မေလးေတြကို မသတ္ျဖတ္ဘူးလုိ႔ ဘယ္သူအာမခံႏုိင္မွာလဲ’ လုိ႔ မ်က္ရည္ေတြၾကားက သူမေျဖခဲ႔ပါတယ္။

ဒါေပမယ္႔ ဒီပံုရိပ္ေတြဟာ သံုးႏွစ္ၾကာခဲ႔ၿပီေလ …ဟုတ္။ လူဆိုတာ ေျပာင္းလဲတတ္တာေၾကာင္႔လား။ သူမကပဲ မေျပာင္းလဲတာလား။ သူငယ္ခ်င္းေတြလုိပါပဲ ဆိုကာ ခရစ္ဘေရာင္းရဲ႕ ‘birthday cake’ သီခ်င္းကို သူမကျဖည္႔စြက္ဆိုကာ ကၽြန္မတို႔ကို မ်က္စိလည္ေစခဲ႔ျပန္တာ။ ဒါဟာ ပံုမွန္အရ ေကာင္းမြန္က်န္းမာတဲ႔ ဆက္သြယ္ေရးမဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္မဟာ ရီဟားနားကို စိတ္မခ်ဘူး။ twitter မွာ ပရိသတ္တစ္ေယာက္က ေဝဖန္တဲ႔အခါ သူမ မခံမခ်ိမသာေအာင္ စိတ္ဆိုးၿပီး ျပင္းျပင္းထန္ထန္တုန္႔ျပန္တတ္တာ။ ေတြ႕ဆံုေမးျမန္းခန္းေတြမွာ အခ်စ္ေရးနဲ႔ပက္သက္ၿပီးေမးတုိင္း ၾကြပ္ဆတ္ျပတ္ေတာင္းစြာေျဖတတ္တာဟာ စိတ္ထားမွ်တသင္႔တင္သူျပဳလုပ္သင္႔တဲ႔ အမူအက်င္႔ေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ 

သူမတစ္ေယာက္ စိတ္ဓာတ္က်ဆင္းေနတာ အေသအခ်ာရယ္။ အေသးအဖြဲကိစၥေတြမွာ အလြန္အက်ဴး ေပါက္ကြဲတတ္တာဟာ စိတ္ဓာတ္က်ျခင္းရဲ႕ လကၡဏာတစ္ခု မဟုတ္လား။ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးစိတ္ပညာရွင္ Jo Hemmings ကေတာ႔ 'ရီဟားနားရဲ႕ အေျပာင္းအလဲျမန္တဲ႔စိတ္အေျခအေနဟာ သူမမွာ NPD - Narcissistic personality disorder (အတၱႀကီးလြန္းတဲ႔ စိတ္ေရာဂါ) ခံစားေနတာကို ညႊန္ျပႏုိင္တယ္။ ေရာဂါလကၡဏာေတြကေတာ႔ ကိုယ္႕ကိုယ္ကိုယ္အေရးပါခ်င္စိတ္ အဆမတန္မ်ားျပားေနတာ၊ သူတပါးရဲ႕ အာရံုစိုက္မႈနဲ႕ သေဘာက်ႏွစ္သက္မႈကို အဆက္မျပတ္လိုအပ္ေနတာပဲ။ ဒီအခ်က္ေတြကို ရီဟားနားက အဝတ္အစားတစ္ဝက္တစ္ပ်က္ခၽြတ္ထားတဲ႔ပုံေတြကို တင္ၿပီး ျပသေနတယ္လုိ႔ ေျပာပါတယ္။  

စိတ္ပညာရွင္ေတြက ဒီလိုဆိုၾကတာဟာ twitter မွာ သူမရဲ႕ ဓာတ္ပံုမ်ား၊ စာမ်ား အဆတ္မျပတ္တင္ျခင္းနဲ႔ ဟာဝုိင္အီမွာ အပန္းေျဖသြားရင္းမွာေတာင္ သူမရဲ႕ အေပၚပိုင္းအဝတ္အစားမဲ႔ပံုကို တင္ျပခဲ႔ေၾကာင္းျဖစ္ပါတယ္။ ေလ႔လာႏုိင္တဲ႔အခ်က္ေတြကေတာ႔ အတၱႀကီးလြန္းတဲ႔ စိတ္ေဖာက္ျပန္သူေတြဟာ ကိုယ္႕ကိုယ္ကိုယ္အေရးပါေအာင္ ပံုႀကီးခ်ဲ႕ကားေျပာဆိုလုပ္ကိုင္တတ္တယ္။ အဆံုးမဲ႔ေအာင္ျမင္ခ်င္တဲ႔ စိတ္ကူးယဥ္မႈမွာ နစ္ျမဳပ္ထားတတ္ၾကတယ္။ ၿပီးေတာ႔ အမ်ားတကာရဲ႕ အာရံုစိုက္မႈကို မရပ္မနားရွာေဖြလုပ္ႀကံေနတတ္ၾကတယ္ေလ။

 
ဒီလိုေတြ ေဆြးေႏြးေဝဖန္ၾကေပမယ္႔လည္း သူမဟာ ထိုထက္ေဖာ္လွစ္ေသာဓာတ္ပံုမ်ားကိုပါ တင္ျပလာခဲ႔ပါတယ္။ ဘယ္လုိျဖစ္တာလဲ။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ။ သူမဟာ အတၱႀကီးလြန္းလို႔ စိတ္ေဖာက္ျပန္ေနသူတဲ႔လား။ မဟုတ္ေသးပါဘူး။ ကၽြန္မ ခ်စ္ခင္ႏွစ္လုိခဲ႔ေသာ၊ ခ်စ္တဲ႔သူရဲ႕အႏုိင္က်င္႔ခံရမႈကို မၿပိဳလဲဘဲရင္ဆိုင္ခဲ႔ေသာ မိန္းကေလးဘယ္ေရာက္သြားၿပီလဲ။

သူမ အသြင္းေျပာင္းသြားခဲ႔တာပါ။ ‘နာမည္ႀကီးလူသိမ်ားေစခ်င္တဲ့အတြက္ အမ်ားရဲ႕အာရံုစိုက္ခံလုိျခင္း ျပင္းထန္ေနသူလဲျဖစ္ပါလွ်က္ မိန္းကေလးေတြရဲ႕ စံအျဖစ္ႀကိဳးစားရပ္တည္ခဲ႔တဲ့သူလဲျဖစ္ပါလွ်က္ ထိုေယာက်္ားတေယာက္ကို ခ်စ္သူေတြအျဖစ္ ျပန္လည္လက္သင့္ခံခဲ့တဲ့ စြဲလမ္းတပ္မက္မႈက ေတာ္ရုံေတာ့မျဖစ္ႏိုင္ဘူးး။ ဘာလို႔ဆို... ဒီႏွစ္ခုက တစ္ခုနဲ႕တစ္ခု ႀကီးမားတဲ့ အဟန္႔အတားျဖစ္ေစတာမို႔...’ လို႔ စာေရးသူ Turn On Ideas က မွတ္ခ်က္ေပး ေမးျမန္းခဲ႔ပါတယ္။ 

ဟုတ္ကဲ႔။ အႏုိင္က်င္႔ေစာ္ကားခဲ႔သူကို ခ်စ္သူအျဖစ္ ျပန္လည္လက္ခံခဲ႔ေသာမိန္းမတစ္ေယာက္အေၾကာင္းေရးရာမွာ အဓိကအခ်က္ကို ဆိုခဲ႔တဲ႔အတြက္ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း အရင္ဆိုပါရေစ။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဟု ေျဖရပါလွ်င္ ရီဟာနားဟာ ညွင္းပန္းႏွိပ္စက္တတ္တဲ႔ အေဖနဲ႔ အတူႀကီးျပင္းခဲ႔ရျခင္းေၾကာင္႔ရယ္။ ရီးဟားနားရဲ႕ မူးယစ္ေဆးဝါးစြဲေနတဲ႔ ဖခင္ဟာ မိခင္ကို ရိုက္ႏွက္ႏွိပ္စက္ခဲ႔သူျဖစ္ပါတယ္။ မိခင္က ဖံုးကြယ္ထားေပမယ္႔ ရီဟားနားေလးဟာ ဒီညွင္းပန္းမႈေတြကို သိခဲ႔ပါတယ္။ 

စာနာသနားစရာ ကေလးငယ္ရယ္ေလ။ ညေတြမွာ သူမဟာ အိပ္မေပ်ာ္ႏုိင္ဘဲ ႏုိးႏုိးၾကားၾကားနဲ႔ မိဘေတြ ဘယ္အခ်ိန္ရန္ျဖစ္မလဲဆိုတာ ေၾကာက္ေၾကာက္လန္႔လန္႔နဲ႔ ေစာင္႔ေနခဲ႔တာပါ။ မိဘေတြရန္ျဖစ္ၾကရင္ သူမက အလယ္မွာေနကာ ရပ္တန္႔တားျမစ္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားခဲ႔ခ်င္လုိ႔ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီစိတ္ဖိစီးမႈေတြဟာ ရီးဟားနားရဲ႕ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာကိုေတာင္ ျပင္းထန္စြာသက္ေရာက္ခဲ႔ပါတယ္။

အသက္ရွစ္ႏွစ္အရြယ္ကစလို႔ သူမမွာ ေခါင္းကိုက္ေရာဂါအျပင္းအထန္စြဲခဲ႔ပါတယ္။ နာက်င္မႈျပင္းထန္လြန္းလုိ႔ ဦးေႏွာက္မွာအက်ိတ္ျဖစ္ေနသလားဆိုကာ ဆရာဝန္က စစ္ေဆးဖုိ႔ ညႊန္ၾကားခဲ႔ေပမယ္႔ ကံအားေလွ်ာ္စြာပဲ ဘာခၽြတ္ယြင္းခ်က္မွ မေတြ႔ခဲ႔ပါဘူး။ သူမကေလး အသက္ဆယ္႔ေလးႏွစ္အရြယ္ေရာက္တဲ႔အခါ မိဘမ်ား လမ္းခြဲလုိက္ၾကတဲ႔အခါမွာေတာ႔ ဆိုးရြားတဲ႔ေခါင္းကိုက္နာဟာ ေပ်ာက္ကင္းသြားခဲ႔႔ပါတယ္။ 

ဒီအျဖစ္အပ်က္ေတြကို ျပန္ေတြးရင္း ၂၀၀၉၊ ႏုိဝင္ဘာလ ၇ ရက္ ၊ 20/20 ဆိုတဲ႔ ေတြ႔ဆံုေမးျမန္းမႈတစ္ခုမွာ ‘ကၽြန္မရဲ႕ အေဖလုိမ်ိဳးလူနဲ႔ ဘယ္ေတာ႔မွ မတြဲဘူး’ လုိ႔ သူမက ေျပာခဲ႔ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ၂၀၁၂ အုိဖရာရဲ႕ အင္တာဗ်ဴးမွာ သူမဟာ ငယ္ခ်စ္ဦး ခရစ္ဘေရာင္းကို ခြင္႔လႊတ္ခဲ႔ၿပီးၿပီ။ အခုထိ ခ်စ္ေနတုန္းပဲလုိ႔ ေျဖရင္း သူမရဲ႕ပရိသတ္မ်ားကို ရင္ထုမနာျဖစ္ေစခဲ႔ပါတယ္။

ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ။ သူမရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာကို ညိႈးေရာ္ေစမယ္႔ ၊ ရရွိေနတဲ႔ ပရိသတ္ေတြရဲ႕ ခ်စ္ခင္ၾကင္နာမႈကို တြန္႔ဆုတ္ေလ်ာ႔က်ေစႏုိင္တဲ႔  လမ္းကို ဘာလို႔ေရြးခ်ယ္ခဲ႔တာလဲ။ ခရစ္ဘေရာင္းကိုပဲ ဘာအတြက္ တသသခ်စ္မက္ေနရတာလဲ။ႏွိပ္စက္ညွင္းပန္းခံျခင္းရဲ႕ ဆိုးရြားနာက်င္မႈကို အေတြ႔အႀကံဳရွိသူျဖစ္ပါလွ်က္ ဘာအတြက္ေၾကာင္႔ ႏွိပ္စက္သူျဖစ္ရျခင္း စက္ကြင္းက လြတ္ေျမာက္ဖုိ႔ မႀကိဳးစားတာလဲ။ ညွင္းပန္းႏွိပ္စက္ျခင္းကို ရင္းႏွီးႀကံဳေတြ႔ခဲ႔ရတဲ႔ကေလးေတြဟာ တျခားသူေတြနဲ႔ ညွင္းပန္းႏွိပ္စက္သူေတြ၊ဒါမွမဟုတ္ ႏွိပ္စက္ခံရသူေတြ ျဖစ္ႏိုင္ေျခ ဆယ္ဆ ပိုမ်ားတတ္ပါတယ္တဲ႔။ ဒီလုိ ႏွိပ္စက္မႈစက္ဝန္းေအာက္ အသြင္ေျပာင္းၾကသူေတြထဲမွာ ညွင္းပန္းႏွိပ္စက္သူေနရာကို ေယာက္်ားေလးေတြက ေရာက္ရွိသြားတတ္ၿပီး မိန္းကေလးေတြက ႏွိပ္စက္ခံရသူေတြ ျဖစ္သြားပါတယ္။

ဘာအျဖစ္ေၾကာင္႔ပါလဲ။အဓိကအေၾကာင္းရင္းကေတာ႔ ငယ္ႏုတဲ႔စိတ္ကေလးမွာ အားနည္းသူကို ႏွိပ္စက္ျခင္းဆိုတာ အရြယ္ေရာက္သူေတြရဲ႕ အေလ႔အထ၊ လက္ခံႏုိင္တဲ႔ ၊လက္ခံလုိ႔ရတဲ႔ အေျခအေနအျဖစ္ မသိလြဲမွားစြာ စြဲထင္သြားလို႔ျဖစ္ပါတယ္။ ထိုသို႔ဆိုပါလွ်င္ ရိုက္ပုတ္ႏွိပ္စက္ခဲ႔သူ ခရစ္ဘေရာင္းကေရာ ။

ခရစ္ဘေရာင္းဟာ သူ႔မိခင္ကို ပေထြးက ညွင္းပန္းႏွိပ္စက္ျခင္းကို မ်က္ျမင္ေတြ႔ဆံုခဲ႔ရသူျဖစ္ၿပီး ကိုယ္တုိင္ပဲ အားနည္းသူကို ညွင္းပန္းအႏိုင္က်င္႔သူျဖစ္လာပါတယ္။အၾကာင္းမလွ ကံဆိုးစြာပဲ ခရစ္ဘေရာင္းနဲ႔ ရီဟားနားဟာ ဒီဇာတ္ရုပ္ေတြကို မလိုလားေပမယ္႔ မတြန္းဆန္ႏုိင္ဘဲ ကိုယ္တုိင္ေခ်ာင္ပိတ္မိခဲ႔သူမ်ားျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ ငယ္ႏုစိတ္မွာ စြဲထင္ခဲ႔တဲ႔ ဒီညွင္းပန္းႏွိပ္စက္မႈျမင္ကြင္းပံုရိပ္ေတြေအာက္က လြတ္ေျမာက္ႏုိင္ပါ့မလား။ 

စိတ္ပညာရွင္ေတြအဆိုအရေတာ႔ ႏွိပ္စက္သူ၊(တစ္ခ်ိဳ႕ေသာ ႏွိပ္စက္ခံရသူ)ေတြဟာ စိတ္ေရာဂါပညာရွင္နဲ႔ေဆြးေႏြးတုိင္ပင္ကုသေပမယ္႔ အႏုိင္က်င္လုိတဲ႔စိတ္၊(နာက်င္မႈကို စြဲလမ္းစိတ္တို႔)ကို ေပ်ာက္ေအာင္ကုသႏိုင္သူ ရာခုိင္ႏႈန္းအလြန္နည္းပါသတဲ႔။ ဒါေၾကာင္႔ ႏွိပ္စက္ညွင္းပန္းခံရသူပဲ ဒီစိတ္ေထာင္ေခ်ာက္ညႊတ္ကြင္းက လြတ္ေအာင္ရုန္းမွသာလွ်င္ ညွင္းပန္းႏွိပ္စက္မႈသံသရာျပတ္မွာျဖစ္ပါတယ္။

အေမရိကန္တစ္ႏုိင္ငံတည္းမွာတင္ ကိုယ္နဲ႔ရင္းႏွီးကၽြမ္းဝင္ေသာ (ခ်စ္သူ) ေယာက္်ားမ်ားရဲ႕ ႏွိပ္စက္မႈကိုခံရတဲ႔ အမ်ိဳးသမီးေပါင္း ၁.၅ သန္းရွိပါသတဲ႔။ ဝမ္းနည္းဖြယ္ေကာင္းစြာ သူတို႔အမ်ိဳးစုဟာလည္း ရီဟားနားလုိပဲ ညွင္းပန္းႏွိပ္စက္သူမ်ားနဲ႔ ျပတ္စဲဖို႔ စိတ္ခြန္အားယူေနၾကသူမ်ား၊ ေက်ာခုိင္းဖို႔ ႀကိဳးစားေနသူမ်ားျဖစ္ပါတယ္။

ဒီအမ်ိဳးသမီးေတြကို ရီးဟားနားတစ္ေယာက္ လွည္႔မၾကည္႔ေတာ႔ဘူးတဲ႔လား။ ညွင္းပန္းႏွိပ္စက္မႈစက္ဝန္းက အတူတကြလြတ္ေျမာက္ေအာင္ မစြမ္းေဆာင္ေတာ႔ဘူးလား။ အခ်စ္မွာစံုလံုးေမ်ာကာ ေပ်ာ္သလုိပဲ ေနေတာ႔မွာလား။ 

 

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ခ်စ္ခဲ႔သူမို႔ အျပစ္မျမင္ခ်င္ဘဲ ခ်စ္ေသာရီဟားနားတစ္ေယာက္ စိတ္ဓာတ္ခြန္အားျပည္႔မယ္႔ေန႔ကို ကၽြန္မေစာင႔္ေနဆဲျဖစ္ပါတယ္။    ။

မယ္႔ကိုး