“လူငယ္တစ္ေယာက္၇ဲ့ မ်က္ႏွာစာ”

ျမင္စဥ္ခဏမွာေတာ့ ကြၽန္မ၇ယ္ခ်င္ေနခဲ့မိတယ္။ အၿမဲတေစ ေထာင္ေနတဲ့ သူ့ဆံပင္ဟာ မိုးေ၇ေတြနဲ့ ျပားကပ္ေနခဲ့ကာ။ ေနာက္ေတာ့ ဟန္အျပည့္နဲ့ ေနတတ္လြန္းလွတဲ့ သူ့အေၾကာင္းကို ေကာင္းေကာင္းသိတဲ့ ကြၽန္မ မေနႏိုင္ဘဲ ၇ယ္လိုက္မိေတာ့တာ။

သူကေတာ့ မၿပံုးမ၇ယ္ ခပ္တည္တည္နဲ့ လာ၇င္းကိစၥကို ေျပာပါတယ္။
ထိတ္လန့္ဖြယ္ေမးခြန္းပံုစံျဖစ္ေပမယ့္ ထူးမျခားနားအေၾကာင္းအ၇ာျဖစ္ကာ ကြၽန္မ မတုန္လႈပ္ေတာ့တာ ေၾကာင့္ “ေမေမက တပူပူတက်ီက်ီဆိုေတာ့ အစ္မလည္း ေအးၿပီးေ၇ာ စဥ္းစားမယ္လို့ ေျပာလိုက္တာပါ ”ဆိုၿပီး သက္သက္သာသာပဲ ႐ွင္းျပႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

“စဥ္းစားမယ္ဆိုတဲ့ စကားက ဘယ္ေလာက္ထိ တာသြားလဲ အစ္မမသိဘူးလား”
ကြၽန္မ သူ့ကိုသာ တအံ့တျသေမာ့ၾကည့္ကာ ခဏဆြံ့အသြားခဲ့ပါတယ္။သူ မ်က္ေမွာင္က်ံဳ့ေနတာေၾကာင့္ စူး႐ွ႐ွမ်က္ဝန္းေတြဟာ ပိုၿပီးေတာက္ပလာကာ ေၾကာက္စ၇ာေကာင္းေလာက္ေအာင္ အေ၇ာင္တဖ်က္ဖ်က္လက္ေန တယ္ေလ။
ဒါေပမယ့္ “ထိုင္ပါဦး အငယ္၇ယ္” လို့ ဆိုလိုက္တဲ့အခါ ခံုတန္းလ်ားေလးေပၚကို ေဒါသတႀကီးထိုင္ခ်ကာ ဆံပင္ေတြကို စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးနဲ့ သပ္တင္ေနပါတယ္။ၿပီးေတာ့ ေျပာဖို့အေၾကာင္းအ၇ာ စဥ္းစားေနဟန္နဲ့ အေဝးက မိုးစက္ေတြကို စူးစိုက္ၾကည့္ေနပါတယ္။

“ဒီလို အခ်ိန္ဆြဲၿပီး မွ်ဥ္းျဖတ္မယ့္နည္းကို အစ္မ သံုးလိုက္တာ အေၾကာင္းျပခ်က္ေကာင္းေကာင္း ႐ွာခ်င္လို့ပါ” စကားမဆံုးခင္မွာပင္ သူက ဝုန္းကနဲထကာ ကြၽန္မေ႐ွ့မွာ ေျခစံု၇ပ္လိုက္ပါတယ္။ကြၽန္မ ထိတ္လန့္ ေယာင္အကာ မ်က္လႊာအပင့္ မိုးၿခိမ္းသံလို တုန္ႏႈန္းမ်ိဳးနဲ့ သူစကားဆိုပါတယ္။

“အေၾကာင္းျပခ်က္ ေကာင္းေကာင္းလိုခ်င္၇င္ ကြၽန္ေတာ္ ခ၇ီးမသြားခင္က တိုင္ပင္ခဲ့ပါလား- အခုမွ စံုစမ္းလို့ ၇မယ္ထင္လား-ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ကို ဒီေလာက္ေလွ်ာ့တြက္တာ ေတာ္ေတာ္၇ယ္စ၇ာေကာင္းတယ္ ”
ကြၽန္မ နားမလည္ႏိုင္ျဖစ္ကာ ဆိုလို၇င္းကို ျပန္ေမးခဲ့ေပမယ့္ သူက ႐ုတ္ခ်င္းဆိုသလို မ်က္ႏွာကို တစ္ဖက္လွည့္ကာေစာေစာက သူ မဆူပြက္ခဲ့သလို ၿငိမ္သက္သြားပါတယ္။

ကြၽန္မလည္း အလိုလိုမတ္တပ္၇ပ္ျဖစ္သြားကာ သိလိုစိတ္ကို မထိန္းႏိုင္ဘဲ ၇င္တလွပ္လွပ္ခုန္လာပါတယ္။ ထပ္မံေမးခဲ့ေပမယ့္လည္း သူက မၾကားသလို အမူအယာမ်ိဳးနဲ့ ခြန္းတံု့မျပန္ခဲ့။ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာမွ သူ့၇ဲ့ဆံပင္ကိုထိုးဖြလိုက္ၿပီး ကြၽန္မႏွလံုးခုန္၇ပ္သြားေစမယ့္ စကားတစ္ခြန္းကို ႀကံဳးဝါးသံနဲ့ ေ၇ာယွက္ကာ သူေျပာခဲ့ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ အဲဒီဝါက်ဟာ ေျဖ႐ွင္းစကား မဟုတ္ခဲ့ပါ။
ၿပီးေတာ့ ျပႆနာအားလံုးကို ဖိတ္ေခၚႀကိဳဆိုလိုက္တဲ့ ကမ္းလွမ္းခ်က္တစ္ခုလည္း ျဖစ္ေနခဲ့ေသးတာ။ ဘာျဖစ္လို့လဲဆိုေတာ့ ကြၽန္မတို့ႏွစ္ေယာက္ဟာ ကိုယ့္ေဇာနဲ့ကိုယ္ အ႐ွိန္ဟပ္ဟာ ပတ္ဝန္းက်င္ကို သတိလက္လြတ္ ျဖစ္ခဲ့တယ္ေလ။

“ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီလူနဲ့ လက္မထပ္၇ဘူး။”

ကြၽန္မ အာေမဋိတ္သံပင္ မထြက္က်ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ၾကက္ေသေသသြားစဥ္မွာပဲ သူေက်ာခိုင္းထြက္ခြာသြား ပါတယ္။ကေယာင္ကတမ္းနဲ့လွမ္းေခၚျဖစ္ေသးတယ္ ထင္ပါတယ္။သိပ္ေတာ့ မေသခ်ာ။သိစိတ္မဲ့ ထိုင္က်သြားတဲ့အခါမွပဲ ျမင္ကြင္းထဲကို သူ့အစ္မေ၇ာက္႐ွိလာခဲ့ပါတယ္။

သူမက ဆိုပါတယ္။မိုးေတြပက္ေနတဲ့ၾကားက အိမ္ထဲမဝင္ဘဲ အငယ္ေကာင္နဲ့ ဘာေတြစကားမ်ား ေနတာလဲတဲ့။ ကြၽန္မ ပထမဆံုးသတိ၇လိုက္တာက အသက္ဝဝ႐ႈဖို့ပါပဲ။
သူမက သေဘာတက်နဲ့ လဲ့လဲ့ေလးၿပံဳးကာ “မမၾကားလိုက္ပါတယ္။အငယ္ေကာင္ သနားစ၇ာပါကြယ္” လို့ ဆိုျပန္တဲ့အခါ ကြၽန္မ အမွန္တကယ္ေသခ်င္သြားပါတယ္။ဒါေပမယ့္ နိဒါန္းပဲ႐ွိေသးတယ္ဆိုတာ အဲဒီအခိုက္မွာပဲ ကြၽန္မသတိထားလိုက္မိပါတယ္။

ဘယ္ေလာက္ စိတ္ပ်က္ဖို့ ေကာင္းလိုက္လဲေလ။ကြၽန္မက ႐ွင္းျပလိုက္ သူမက ပယ္ခ်လိုက္နဲ့ သံသ၇ာလည္ ေနတာဟာ ေမေမတို့ အျပင္က ျပန္ေ၇ာက္မွပဲ အဆံုးသတ္သြားခဲ့ပါတယ္။တကယ္ေတာ့ ကြၽန္မအထင္မွားခဲ့တာသာ။ ဒါဟာ ဇာတ္လမ္း႐ွည္အျဖစ္နဲ့ တစ္ပိုင္းၿပီးသြားခဲ့တာသာ ျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္ေတာ့ အံံၾသတုန္လႈပ္စ၇ာ အခန္းအကူးအဆက္နဲ့ ၇င္ဆိုင္တိုး၇ေတာ့တာ။သူတို့သား၇ဲ့ တ၇ားမဝင္ လူဆိုးထိန္းအျဖစ္ကေန ျပန္တမ္းဝင္ ခ်ဳပ္ကိုင္မယ့္သူအျဖစ္ ခန့္အပ္ျခင္းခံခဲ့၇တာ ျဖစ္ပါတယ္။
ကဲ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။ကြၽန္မမွာ ငိုခ်င္၇ဲ့နဲ့ ၇ယ္ေန၇ကာ လွည့္ပတ္ေ႐ွာင္ေနတဲ့ သူ့ကိုသာ အမႈံ့ေခ်ပစ္ခ်င္ ေတာ့တာ။အဲဒီအခ်ိန္ကစလို့ အငယ္စခင္းလိုက္တဲ့ ဇာတ္မွာ ကြၽန္မ တပင္တိုင္ကေန၇ေပမယ့္ သုူက သိသိသာသာ ေက်ာခိုင္းသြားခဲ့တယ္ေလ။

အခုေတာ့ ဘယ့္ႏွယ့္႐ွိစ။လူငယ္ေ၇း၇ာ စိတ္ဝင္စားသူေ၇။အငယ့္ကို နားလည္တယ္လို့ ဖန္တ၇ာမက ေျပာခဲ့ဖူးတဲ့ လွ်ာကိုပဲ ေသြးအလိမ္းလိမ္းထြက္ေအာင္ ကိုက္ျဖတ္ဒဏ္ခတ္ လိုက္ခ်င္ေတာ့တာ။

အာဏာ႐ွင္ဆန္တဲ့ အေဖ၇ယ္၊သားကို အလိုလိုက္ေပမယ့္ မယံု၇ဲတဲ့ အေမ၇ယ္၊အျမင္ကပ္မနာလို ျဖစ္ေနၾကတဲ့ အစ္မေတအၾကားက လြင့္စင္ေပါက္ကြဲေနတဲ့ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ကို စာေလးမေတာက္တေခါက္ဖတ္ထားလို့ မေနႏိုင္၊မထိုင္ႏိုင္ ၾကားဝင္ေစ့စပ္သူ လုပ္ခဲ့မိတဲ့ ၇လာဒ္ေတြ။


ဒါေပမယ့္ လႈိင္းမ႐ိုက္ခင္အထိ သက္ေ၇ာက္မႈလည္း ႐ွိခဲ့တာပါ။ခုေတာ့ ျဖဴလြလြႀကိဳးတစ္စဟာ အမ်ားအျမင္မွာ ၇က္၇က္စက္စက္ ဘဝေျပာင္းေနတာ။
ဘယ္သူ ယံုမွာလဲ။အဲဒီ အျဖဴေ၇ာင္ေလး အသက္ဆက္ႏိုင္ဖို့ မာနေတြကို မ်က္စိမွိတ္၇င္း အခါခါနင္းေျခခဲ့၇တာ။
သူတို့မိသားစုဲ့ မဆံုစည္း၇ဲေလာက္ေအာင္ အေနခက္႐ွက္႐ြံ့ေနေပမယ့္ သူ့အ၇ိပ္ကို ျမင္လိုက္တာနဲ့ ဟိုဘက္ၿခံကို ကြၽန္မ ေ၇ာက္သြားၿပီ။သူ့ဆီက သက္ေသစကားကို၇ဖို့ ၇င္းႏွီးလိုက္၇တဲ့ ဒုကၡေတြ။

ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း သဲထဲေ၇သြန္ျဖစ္ခဲ့ျပန္တာ။
“ကြၽန္ေတာ္ မေျပာႏိုင္ဘူး”တဲ့။
ၾကမ္းခင္းကိုသာ ေငးေမာေတြေဝ၇င္း တ၇ား႐ွိစကား သူဆိုပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ ႏွစ္ေယာက္လံုး၇ဲ့အက်ိဳးအတြက္ အေ၇းပါတဲ့ စကားတစ္ခြန္း၇ဖို့ ကြၽန္မထပ္မံ ႀကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။
“သူ့အေၾကာင္းကို အငယ္သိတာထက္ အစ္မက ပိုသိခြင့္႐ွိတယ္-မိတ္ေဆြေကာင္း တစ္ေယာက္အေနနဲ့ အစ္မကို အငယ္ေျပာသင့္တယ္။”


အခုေတာ့ သူနဲ့ကြၽန္မမ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မိၿပီ။ဒါေပမယ့္ သူက မ်က္ဝန္းခ်င္း အဆံုမခံပါ။
“မလိုေတာ့ဘူးေလ-ၿပီးသြားၿပီပဲ”
သည္းခံႏိုင္တဲ့ အတိုင္းအတာစည္း႐ိုးကို ပိုင္းခ်ိဳးေျခမြၿပီး သူ့ကို ေစာင့္ခဲ့ပါတယ္။
“မၿပီးေသးဘူးဆိုတာ အငယ္သိပါတယ္-အခုအေျခအေနက အ၇င္ထက္ ပိုဆိုးေနတယ္ဆိုတာလည္း အငယ္ နားလည္မွာပါ ”
မွတ္မွတ္၇၇ အဲဒီအခ်ိန္က သူ့မ်က္လံုးေတြ ေအးေဆးတည္ၿငိမ္ေနခဲ့တာကို ကြၽန္မမွတ္မိေနပါတယ္။ “အန္တီေမက ဘာမွမေျပာေတာ့ဘူး မဟုတ္လား ”တဲ့။။
ကြၽန္မ ေဒါသနဲ့ ေအာ္လိုက္မိမလိုပင္ ျဖစ္သြားပါတယ္။ဘယ္ေျပာေတာ့မွာလဲ။ေမေမက သူ့ကိုဆို သား-သားနဲ့ ကြၽန္မထက္ပင္ ပိုခ်စ္ေသးတာေလ။

“ဒီအေျခအေနအတိုင္း ေမွ်ာလိုက္တာ မွန္တယ္လို့ အငယ္ထင္ေနသလား-အစ္မတို့ ႏွစ္ေယာက္၇ဲ့ ႐ိုးသားမႈကို မင္းက လူျမင္ကြင္းမွာ မီး႐ႈိ့ပစ္ႏိုင္ေပမယ့္ အစ္မ မလုပ္ႏိုင္ဘူး သိလား-သူ့မွာ ဘယ္ေလာက္ဆိုးတဲ့ ခ်ိဳ့ယြင္းခ်က္႐ွိပါေစ အငယ္ ဖြင့္မထုတ္ဘူးဆို၇င္ အစ္မ သူ့ကို တကယ္လက္ခံလိုက္ေတာ့မယ္”
မွန္ေသာ သစၥာပါ။ကြၽန္မ ၿခိမ္းေျခာက္ခဲ့တာ မဟုတ္ပါ။ ကြၽန္မမွာ သဲ့သဲ့ေလးပင္ အသက္မ႐ႈဝံ့ေတာ့ပဲ ေ၇ာက္႐ွိလာမယ့္ တုန့္ျပန္မႈကို ေစာင့္ၾကည့္ ေနခဲ့ေပမယ့္-

“ကြၽန္ေတာ္ မေျပာႏိုင္ဘူး-ေယာက်္ားခ်င္း ေျခထိုးတယ္ဆိုတဲ့ အျဖစ္ကို အေ၇ာက္မခံႏိုင္ဘူး”
ဒါဟာ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္၇ဲ့ ေလးစားစ၇ာအ၇ည္အခ်င္းလား။ကြၽန္မ၇ဲ့ ေကာက္႐ိုးတစ္မွ်င္ဟာ ၇က္၇က္စက္စက္ က်ိဳးျပတ္သြားခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။႐ႈိက္သံမထြက္ေအာင္ ထိန္းခ်ဳပ္ထားႏိုင္ေပမယ့္ မ်က္၇ည္မ်ားကေတာ့ အဆီးအတားမဲ့ ပြင့္ထြက္လာခဲ့တာ။

“အစ္မ အ၇မ္း ဝမ္းနည္းတယ္-လူတစ္ေယာက္၇ဲ့ဘဝကို တြန္းဖယ္ၿပီး မင္း၇ဲ့ ဂုဏ္သိကၡာကို တည္ေဆာက္ႏိုင္တဲ့ အတြက္ တကယ္ပဲခ်ီးက်ဴးတယ္ သိလား-ကိုယ္က်င့္တ၇ားကိုသာ ကိုးကြယ္၇ာလို့ အငယ္ထင္၇င္ ဒီလိုပဲ တစ္သက္လံုး စိတ္ထားႏိုင္ပါေစ-ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ေလးဝင္လာတဲ့တစ္ေန့မွာ ေနာင္တမ၇ေစခ်င္ဘူး”

ကြၽန္မ ေစာင့္ခဲ့ပါေသးတယ္။အိမ္၇ဲ့ တံစက္ၿမိတ္အစြန္းေ၇ာက္တဲ့တိုင္ေအာင္ ေခၚသံေလး တစ္ခုကို ၾကားလိမ့္ႏိုးနဲ့။ဒါေပမယ့္ တျခားသူ၇ဲ့ ေသာကကို မ်က္ကြယ္ျပဳၿပီး သူ၇ဲ့ ျမင့္ျမတ္တဲ့ ေျဖာင့္မတ္မွန္ကန္မႈကို ခမ္းခမ္းနားနားေဖာ္ထုတ္ျပသလိုက္ၿပီ ျဖစ္တဲ့ ေကာင္ကေလးဟာ တစ္ခြန္းမွ မဟခဲ့။

အျပင္မွာ မိုးေတြ ႐ြာေနခဲ့တယ္။ဟုတ္ပါတယ္။အ၇ိပ္ႏွစ္ခု၇ဲ့ အကြာအေဝးဟာ သိပ္မလွမ္းေပမယ့္ ကြၽန္မ ႐ႊဲ႐ႊဲစိုသြားခဲ့ပါတယ္။ ။

ၾကယ္လြဲမိုး

အဲဒီအခ်ိန္က ေငြကလြဲၿပီး ကြၽန္ေတာ္ ဘာကိုမွ စိတ္မဝင္စားဘဲ ၿငီးေငြ႔စိတ္တိုေနတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့။
မနက္က်ရင္ စာဖတ္မယ္။တစ္ခါတစ္ေလ ေက်ာင္းသြားမယ္။ညေနက်၇င္ ေဆးခန္းသြားတယ္။ အဲဒီလို ေကသရာဇာပံုရိပ္ေတြသာ အာ႐ံုမွာ ထင္ေနခ်ိန္ သူတို႕က ကြၽန္ေတာ့္မ်က္စိ ေ႐ွ့ေအာက္ ေရာက္လာခဲ့တယ္။

မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္တိုက္ခန္းကို ေျပာင္းလာတာပါ။
ေ႐ွ႕သြားေနာက္လိုက္ ဘယ္လိုမွ မညီတဲ့ စံုတြဲဗ်။
ေယာက်္ားက အသားျဖဴျဖဴအရပ္ျမင့္ျမင့္ ။အမ်ိုဳးသမီးက အရပ္နိမ့္နိမ္႔အသားညိုညို။ပိုဆိုးတာက အမ်ိဳးသမီးက ပုိၿပီး ေတာ္ေတာ္ေလး အသက္ႀကီးေနတာပဲ။
ကိုယ့္ထက္အသက္္ငယ္တဲ့သူကို ယူထားတဲ့ မိန္းမေတြဆို ပတ္ဝန္းက်င္က အလိုလိုအထင္ေသးတတ္သလို ကြၽန္ေတာ္လည္း ၾကည့္မရတတ္ဘူး။

ဒါေပမယ့္ သူမက်ေတာ့ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ အဲဒီဓာတ္ခံက ေမွးမွိန္ေပ်ာက္ကြယ္သြားတယ္ဗ်။ ခင္မင္ႏွစ္လိုဖြယ္ေကာင္းတဲ့ အမ်ိဳးသမီးမို႔လို႔ ထင္ပါရဲ႕။
ေရာက္ေရာက္ခ်င္း မိတ္ဖြဲ႕ခဲ့ေပမယ့္ ေယာက်္ားက ကြန္ပ်ဴတာကြၽမ္းက်င္သူ ဆိုတာ၇ယ္ေလာက္ပဲ သိၿပီး ဒီထက္ပိုၿပီး မကြၽမ္းဝင္ခဲ့ပါဘူး။

သူတို႕နဲ႕ကြၽန္ေတာ္ခင္မင္လာပံုကေတာ့ ႐ိုးလြန္းပါတယ္။ အေတာ္ေလးဂဂ်ီဂေဂ်ာင္က်တဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ကြန္ပ်ဴတာေၾကာင့္ပါပဲ။အဲဒီေနာက္ပိုင္းေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ကြန္ပ်ဴတာေရာ၊ဘြဲ႔လြန္စာတမ္းေရာ အဲဒီလူလက္ထဲပဲ အပ္ထားလိုက္ေတာ့တယ္။သူ႔ရဲ႕ မ်က္ႏွာက ခပ္ထန္ထန္ၾကြပ္ဆပ္ဆပ္ေပမယ့္ ခင္မင္ကူညီတတ္တဲ့ သူပါပဲ။

သူ႔မ်က္ႏွာမာမာက သူ့မိန္းမနဲ႔ဆံုတဲ့အခါ ေလေလ်ာ့သြားသလို ေပ်ာ့သြားတတ္္္တာဟာ တစ္ခ်ိဳ႕လူေတြအတြက္ ဟားစရာအေၾကာင္းအရာျဖစ္ေနမလားဘဲ။ဒါေပမယ့္ အံ့့ၾသစရာေကာင္းတာက အဲဒါဟာ ျဖစ္သင့္ျဖစ္ထိုက္တဲ့ ကိစၥျဖစ္ေနတယ္။

ဘာျဖစ္လို့လဲဆိုေတာ့ အဲဒီအမ်ိဳးသမီး၇ဲ့ သူ့ေယာက်္ားေပၚ ဆက္ဆံပံုက (ကြၽန္ေတာ့္အျမင္မွာ) သိပ္ကိုထူးျခားေနတယ္။ ကိုယ့္ထက္ငယ္တဲ့သူမို့ အေလ်ာ့ေပးေခ်ာ့ေမာ့ဆက္ဆံတာမ်ိဳးလည္း မဟုတ္ဘူး။
ဘယ္လိုေျပာ၇မလဲ ဆိုေတာ့ -အင္း- သူမ၇ဲ့ အမူအ၇ာတိုင္းမွာ အဲဒီလူအေပၚထားတဲ့ ေမတၲာ၊ေစတနာေတြဟာ အလိုက္သင့္ကို ေပ်ာ္ဝင္ေနတာဗ်။ေခၚသံကိုကအစ တျခားလူနဲ့ မတူဘူး။ေခၚတာကေတာ့ ႐ိုး႐ိုးပါပဲ။အဲဒီလူ၇ဲ့ အီမ္နာမည္“ ေခးေခး” တဲ့။

အဲ့ဒီေခၚသံၾကားတိုင္း ဘာျဖစ္လို့မွန္းမသိဘူး။ ကြၽန္ေတာ့္အေမကို ေျပး-ေျပးၿပီး သတိ၇မိတယ္။တစ္ခါေတာ့ မေနႏိုင္လြန္းလို့ စသလို ေနာက္သလိုနဲ့ စပ္စုျဖစ္တယ္။

“ကေလးလို့ ေခၚ၇င္း ျမန္လြန္းလို့ ေခးျဖစ္သြားတာ ထင္တယ္။”
သူကအလိုက္သင့္၇ယ္၇င္း “ကြၽန့္ေတာ့္အိမ္နာမည္ကိုက ေခးေခးပါ။ၿပီးေတာ့ နီေလးက ကြၽန္ေတာ့္ထက္ ေလးႏွစ္ပဲႀကီးတာ” လို့ ျပန္ေျဖေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ တကယ္ပဲ အားနာသြားတယ္။

သူမကိုလည္း သနားသြားမိတယ္။တကယ္ပါ။ ကြၽန္ေတာ္က ဆယ္ႏွစ္ေလာက္ ကြာတယ္လို့ ထင္ခဲ့တာ။အားလံုးလည္း ဒီလိုပဲ ထင္ၾကမွာပဲ။

ေျပာ၇မယ္ဆို သူ ေနာက္ေနတာေတြကို ကြၽန္ေတာ့္နားထဲမွာ စြဲေနတာလည္း ပါတယ္။သူက သူမကိုဆိုို
“လွလည္း မလွဘူး။ဝေနၿပီ။အသက္ကလည္း ႀကီးေသး။အ၇ပ္ကလည္း ပုလိုက္တာ။”ဆိုၿပီး အၿမဲတမ္း စေနတာဗ်။
ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ေဘးက ထိုင္၇ယ္တဲ့ သူေပါ့။

သူမက ေဒါသထြက္၇င္ ကေလးေလးနဲ့ တကယ္တူတယ္ဗ်။ပါးစပ္ကေတာ့ ဘာမွမေျပာဘူး။ ပါးကသာ ပို-ပိုေဖာင္းလာၿပီး ၇ယ္စ၇ာအ၇မ္းေကာင္းတာ။
တစ္ခါတစ္ေလဆို ကြၽန္ေတာ္ပါဝင္ၿပီး စ-လိုက္ေသးတာ။

သူနဲ့ကြၽန္ေတာ္နဲ့က ေန့ခင္းေန့လည္ စစ္တု၇င္ကစားေဖာ္ကစားဖက္၊ည ဘီယာေသာက္ေဖာ္ေသာက္ဖက္ ျဖစ္ေနၿပီေလ။အဲဒီလို တြဲပါမ်ားေတာ့ တစ္ခါတစ္ေလကိုယ့္ေန၇ာ ကိုယ္ေမ့သလို ျဖစ္လာတယ္။
ေျပာ၇မယ္ဆို ၇ယ္ေတာ့ ၇ယ္စ၇ာေကာင္းတယ္ဗ်။ဒါေပမယ့္ တကယ္ခံ၇တဲ့သူအဖို့ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေအာင့္သက္သက္ႏိုင္တဲ့ ကိစၥျဖစ္ေနတယ္။

အဲဒီမိန္းမ၇ဲ့ အျပဳအမူ၊အေျပာအဆိုေတြက -လူႏွစ္ေယာက္ ယွဥ္ထိုင္ေနတာခ်င္းအတူတူ တစ္ေယာက္ကိုက် ေမတၲာက႐ုဏာေတြနဲ့။ေနာက္တစ္ေယာက္က်ေတာ့ ခံစားခ်က္မဲ့တဲ့ ဗလာနဲ့။
အဲဒီလို ႀကံဳ၇တိုင္း ျမင္၇တိုင္း ကြၽန္ေတာ့္မွာ ဘာမွန္းမသိ ေဒါသထြက္၇။ ၇ည္းစားဆီသြားေတာ့လည္း ၾကားခ်င္တဲ့ အသံမ်ိဳးမၾကား၇ေတာ့ စိတ္တို၇။

တကယ္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္၇ည္းစားကလည္း ကြၽန္ေတာ့္အႀကိဳက္ တကယ့္လက္ေ႐ြးစင္ပါပဲ။ မိန္းကေလးပီပီသသ၊ဆံပင္႐ွည္႐ွည္၊လွလွပပ၊ထက္ထက္ျမက္ျမက္၊ၿပီးေတာ့ ျဖဴျဖဴစင္စင္ကေလး။
ကြၽန္ေတာ့္ကိုလည္း သိပ္ဂ႐ုစိုက္ပါတယ္။အျပစ္ေျပာစ၇ာဆိုလို့ ၇င္ဘတ္ထဲကအသံ မၾကား၇တာဘဲ ႐ွိတယ္။

ဒီလိုနဲ့ ကြၽန္ေတာ္ေ၇ာဂါအေျခအေန တစ္ေန့တျခားဆိုးလာေတာ့တာပဲ။ဒါေပမယ့္ အဆိုးဆံုးအေျခအေနေ၇ာက္လာတာကေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ေၾကာင့္ မဟုတ္ဘူး။ဟိုလူ့ေၾကာင့္ဗ်။ အူေရာင္ငန္းဖ်ားျဖစ္ၿပီး သူ အိပ္၇ာထဲ လဲတယ္ေလ။

ေျပာဖို့ေတာင္ မလိုဘူးထင္ပါ၇ဲ့ဗ်ာ။သူမ၇ဲ့ ယုယၾကင္နာမႈေတြက အတိုင္းထက္ အလြန္ျဖစ္ေနတာ။
ကြၽန္ေတာ္ မနာလို ျဖစ္ေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။မုဒိတာ မပြားႏိုင္တာလို့ပဲ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သံုးသပ္တယ္။
အဲဒီမွတ္ခ်က္က ခင္ဗ်ားတို့အတြက္ ဟားစ၇ာေပါ့။ဒါေပမယ့္ မတတ္ႏိုင္ဘူး။လူဆိုတာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ကာကြယ္၇မယ္ မဟုတ္လား။

တ၇ားခံကေတာ့ သူမေပါ့ဗ်ာ။လူနာကို မျမင္ဘဲ သူမကိုပဲေတြ့၇င္ မလြဲမေသြ ေသလုေမ်ာပါးျဖစ္ေနတယ္လို့ ထင္မွာပဲ။အသံကတင္ ကိုယ္ခ်င္းစာၿပီး လႈိက္ခါတုန္၇ီေနတဲ့ က႐ုဏာသံ။
ျသၿပီး ခ်ိဳလည္း မခ်ိဳ၊ဖြဲ့ဖြဲ့ႏြဲ့ႏြဲ့လည္း မ႐ွိတဲ့ အဲဒီအသံေၾကာင့္ပဲ ကြၽန္ေတာ့္မွာ ထိထိခိုက္ခိုက္ ေၾကကြဲနာက်င္၇တယ္။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးဗ်။တံေတြးကို မ်ိဳခ်ၿပီး ခပ္တည္တည္ပဲ လိမ္ပစ္လိုက္တယ္။
“ကြၽန္ေတာ္လည္း ေနမေကာင္းျဖစ္ေနတာ။”
ႏွစ္ေယာက္စလံုး အံ့ၾသသြားပံုပဲ။အားနာစကားကို ၿပိဳင္တူဆိုၾကတယ္။သူမက ထပ္ဆင့္ၿပီး ကြၽန္ေတာ္ ဘာစားခ်င္လဲ။သူဘာလုပ္ေပး၇မလဲ လို့ ေျပာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ေပ်ာ္လြန္းလို့ မထိန္းႏိုင္မသိမ္းႏိုင္ ၿပံဳးမိသြားတယ္။

ၿပီးေတာ့လည္း“ ၇ပါတယ္။အေထြအထူးမဟုတ္ပါဘူး။ကိုႏိုင္လို့ပဲ လုပ္ေပးပါ”လို့ အာသြက္လွ်ာသြက္ ေျပာမိျပန္တယ္။ေနာက္ေတာ့ ထံုးစံအတိုင္းပဲ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္႐ွက္႐ြံ၇ျပန္ေ၇ာ။
မျဖစ္ဘူး။ဒီအခန္းက ျမန္ျမန္ခြာမွ ျဖစ္ေတာ့မယ္။

ပုန္ကန္ထၾကြေနတဲ့ ၇င္ဘတ္ထဲက အေကာင္ကို အႏိုင္ႏိုင္ထိန္းၿပီး လမ္းေပၚလိမ့္မယ္ ၿကံမိေသးတယ္။
အမွန္ပဲ ကြၽန္ေတာ့္မွာ ကိုယ္ခံအားအေတာ္နည္းေနၿပီ။သူမနဲ့ မ်က္ႏွာခ်င္း မဆိုင္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။၇င္ခုန္၇မွာကို ေသ၇မေလာက္ ေၾကာက္ေနၿပီ။
မဟုတ္ေသးပါဘူး။ေနမေကာင္းဘူးလို့ ေျပာထားတယ္မဟုတ္လား။
အခန္းက်ဥ္းထဲမွာ ေျခာက္ျခားေသြးပ်က္ၿပီး ထပ္ၿပီး ျမင္ၾကား၇မွာ ထိတ္လန့္ေနေပမယ့္ တံခါးေခါက္သံၾကား ၇ေတာ့လည္း အျမန္ဆံုးထမိျပန္ေ၇ာ။

ကမၻာေပၚမွာ ႐ုပ္အဆိုးဆံုးအၿပံဳးနဲ့ စိတ္မခ်မ္းသာဆံုးလူတစ္ေယာက္ဟာ တံခါးကို ဖြင့္ၿပီး ၇ပ္မိျပန္ေ၇ာ။
ဘာမွ မသိ႐ွာတဲ့ သူမကေတာ့ ၾကင္ၾကင္နာနာၿပံဳးျပ႐ွာတယ္။ကြၽန္ေတာ္ကလည္း အဲဒီအၿပံဳးမွာ ဖ်တ္ဖ်တ္လူး၇ျပန္တယ္။

ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ားတို့ ေမွ်ာ္လင့္သလိုပဲ ကိုယ့္ေသတြင္း ကိုယ္တူးေနမိတဲ့အျဖစ္ကို ကြၽန္ေတာ္၇ပ္တန့္ပစ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီအခိုက္မွာပဲ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ခဲ့တာ။ကြၽန္ေတာ္ျပန္ေတာ့မယ္။ကြၽန္ေတာ္ တာဝန္က်တဲ့ နယ္ၿမိဳ့ေလးဆီကို။ အခ်ိန္ဆြဲထားတဲ့ ဘြဲ့လြန္စာတမ္းကို ျမန္ျမန္ျဖတ္ၿပီး ေျပးေတာ့မယ္။
အေဝးဆံုး။
ပံု၇ိပ္မ်ားဆီက လြတ္ေျမာက္၇ာ။

ဒါေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ့္မွာ သမီးေလး၇ခဲ့၇င္ေတာ့ နီေလးလို့ နာမည္ေပးမယ္။ကြၽန္ေတာ့္နာမည္လည္း ပါ၇မွာေပါ့ဗ်ာ။
ေနာက္ဆံုုးေတာ့ ခင္ဗ်ားတို့ ၇ဲ့ ၇ယ္စ၇ာပံုျပင္ေလးဟာ ၿပီးသြားပါၿပီ။
ကြၽန္ေတာ္လည္း ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး၇ယ္ႏိုင္လိမ့္မယ္။

အခုေတာ့ ကိုယ့္အျဖစ္ကိုကိုယ္ ေလွာင္ေျပာင္သေ၇ာ္ဖို့ ႀကိဳးစားလိုက္တာနဲ့ ၇င္ဘတ္ထဲက ေအာင့္လာတာ ဆိုးတယ္။

cracking tower

From now on, it’s smaller and smaller.

The dreams are streaming too far away from my hand.

No! No.

Wait! Hey..................

wait a minute।

I cried aloud until my heart’s broken.

But the skies haven’t even glared me.

Is it the before life’s works?

I hate----.hate bitterly.

Whom?

It’s just me.

However, I can’t die until this time.

I make the seasons longer and longer.

But like as the other times,

I’ll stand like this......................