29 October 2009

သံေဝဂနဲ႔ ရယ္ရယ္ေမာေမာ ...




မ်က္ေတာင္တစ္ခတ္အတြင္း က်ေရာက္လာႏိုင္တဲ႔ ေသျခင္းတရားကို ၂၀၁၂ အထိ ဆြဲဆန္႔စိတ္ကူးယဥ္ေနသူထဲမွာ ကၽြန္မလည္း အပါအဝင္ျဖစ္ပါတယ္။
No Doomsday in 2012: The Reason Why Science Will Not Win
ALL ABOUT 2012 ) ဘယ္လိုဆိုၾကလည္း
ဒဏ္ရာေတြနဲ႔ ရွင္သန္ေနရျခင္းလက္က ေရွာင္ေျပးခ်င္သူမို႔ ၂၀၁၂ ဂဏန္းကို ႏွစ္ၿခိဳက္ေနမိတာလည္း ခက္သားရယ္။

ဒါေပမယ္ ့အေတြးေတြကို စာမစီမိခဲ႔ဘူး။ ခ်စ္မမ အိျႏၵာ က ကမၻာပ်က္ခါနီး တစ္လေလာက္အလိုလို႔ တဂ္ေတာ႔မွ ကိုယ့္ႏွလံုးသားကို ကမန္းကတန္းငံု႔ၾကည့္မိတဲ႔အခါ ….




ဘယ္သူေတြနဲ႔ရွိေနခ်င္လဲ...ဆိုေတာ့အထီးက်န္ျခင္းမွာ သိမ္ေမြ႔လွပစြာေပါ့။ ခ်စ္ေသာသူေတြနဲ႔ အတူမရိွခ်င္တာက ကိုယ္က ကံနည္းသူဆိုေတာ့ စက္ကြင္းမလြတ္မွာစိုးလို႔ပါ။


ဘာေတြခံစားေနရမလဲ...ဆိုရင္ ၾကယ္တစ္စင္းျဖစ္ခြင့္မရခဲ႔တဲ႔ အတြက္ ဝမ္းနည္းခ်င္သားေလ။ဒါေပမယ့္လည္း ၾကယ္အသစ္ျဖစ္ဖို႔ အိပ္မက္ႏိုင္ေတာ့မွာမို႔ ဝမ္းသာေနပါလိမ့္မယ္။


ဘာေတြျပင္ဆင္ထားမလဲ...ဆိုရင္ ခရီးေဆာင္အိတ္ရယ္။ ကမၻာပ်က္ခါနီးမွာ ေလယာဥ္ခေတြ ေၾကးမႀကီးဘူးဆိုရင္ မေသခင္ေလး ေရာက္ဖူးခ်င္ေသးတာ။ ဗင္းနစ္ၿမိဳ႕ေပၚမွာ ေလွစီးခ်င္ကာ ဆာဟာရကႏၲာရလည္း ေလွ်ာက္ၾကည့္ခ်င္ေသးတာ။ အဲဒီအခ်ိန္ဆို လူေတြမ်ားလို႔ လြမ္းဆြတ္ဖြယ္ မလွေနေတာ့ဘူးဆိုလည္း ပါရီလမ္းမတေလွ်ာက္ ေငးရင္း ဗင္းဆင့္ဗန္ဂိုး ရဲ႕ ညခင္းကေဖးဆိုင္ မ်က္ႏွာစာေလး လိုမ်ိဳး ေတြ႔လိုေတြျငား ရွာပါဦးမယ္။



ၿပီးေတာ့ ႏိုင္ဂါရာေရတံခြန္နားမွာ ခဏနားလို႔ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အလွဆံုးဆိုတဲ႔ အေမ႔အိမ္က ငပလီမွာ ခရီးဆံုးခ်င္ပါတယ္။ နိဂံုးအေျဖကေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္ဆို လူသူက်ဲပါးကာ ေစ်းလည္း သက္သာႏိုင္တဲ႔ ၾကယ္ငါးပြင့္ဟုိတယ္မွာ တည္းခိုအပန္းေျဖခြင့္ရဖို႔နဲ႔ ကမ္းေျခမွာ ေအးေအးေဆးေဆးေလး ေသဆံုး ဖို႔ေပါ႔။


၀မ္းနည္းမိမွာက... ေၾကကြဲျခင္းမွာ အကၽြမ္းဝင္ေနသူဆိုေတာ့ ဘယ္ဒဏ္ရာက ပိုစူးရွလည္း မစဥ္းစားခ်င္ေပမယ့္ တကယ္ေသရမယ္ဆိုရင္ ကိုယ္ပံုရိပ္လြင္႔ျပယ္သြားလို႔လည္း ဝမ္းနည္း သတိရမယ့္သူမရွိတဲ႔ ဘဝကို ေတြးတိုင္းနာက်င္ေနမလား။


ေၾကာက္လန္႔မိတာကေတာ့ ေသခါနီး သတိေလးမွ ေဆာင္ထားႏိုင္ပါ့မလားလို႔ ေတြးေနမိေပမယ့္ ေဆာင္ထားခ်င္တာေလးက ခရီးေဆာင္ကြန္ပ်ဴတာေလးေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ မမမေနာ္ဟရီတို႔ မမအိျႏၵာတို႔ ကဗ်ာေရးၾကမယ္ ဆိုရင္ တိုက္ရိုက္ၾကည့္ႏိုင္မလား လို႔ရယ္ပါ။


ဘာေတြေရးမိမလဲ ဆိုရင္ ပုလင္းေလး ၉၉၉ ခုထဲထည့္ဖို႔ ေရစိုခံစာရြက္ေလးေတြမွာ .......... ဘာေရးမွာလဲဆိုရင္...ေျပာျပဘူး =) ။ တစ္ခုတစ္ေလမွာ ရုပ္ပံုလႊာထည့္ရင္ ေကာင္းမလားလို႔လည္း စဥ္းစားေနတယ္။ အသက္ရွင္က်န္ခဲ႔သူေတြကို ႏွိပ္စက္ခ်င္လို႔။ :P
ေတြးမိေတြးရာ အေတြးကေတာ့ ဒီေလာကမွာ ငါမရွိလည္း ျဖစ္တာ ပိုပိုၿပီး ေသခ်ာလာပါလား။


ဂုဏ္ယူခ်င္တာက ဆိုရင္ တရားေတာ္ကို နာၾကားခဲ႔ရတဲ႔အတြက္ စိုးစဥ္းငယ္ေလး က်င့္ခြင့္ရတဲ႔အတြက္။
ရွာႀကံေျဖသိမ့္မိတာက ခ်စ္တဲ႔သူေတြေတာ့ မလြင့္ပါးႏိုင္ေလာက္ပါဘူး။


က်ဴးရင့္ခ်င္တဲ့ ဥဒါန္းက ေသမင္းဆိုတာေရ … ျမန္ျမန္လာကြာ … ၾကာတယ္။ ( ကၽြန္မရဲ ႔ g-talk မွာတင္ထားတဲ႔ ၂၀၁၂ မွာ ဇာတ္သိမ္းၿပီတဲ႔လား။ အဲဒီေလာက္ၾကာစရာမလုိဘူးပဲ အခုခ်က္ခ်င္းဆိုလည္း ျဖစ္တယ္ ဆိုတာကို အစ္ကိုရင္ေနာ္က ထည္႔ေရးဆိုလို႔ version ေျပာင္းၿပီး က်ဴးရင့္လိုက္ပါတယ္ =)


ခုလို တမင္မ်က္ႏွာလႊဲထားတဲ႔ ေသျခင္းကို မ်က္လံုးခ်င္းဆံုၾကည့္ျဖစ္သြားတဲ႔အတြက္ အထူးေက်းဇူးပါ ခ်စ္မမအိျႏၵာေရ...



10 October 2009

“ အိမ္မဲ႔သူေတး ”




ခံစားခ်က္ေတြကို သိမ္းျမဳပ္ထားျခင္းမွာ အေလ႔ျဖစ္ေနသူ
အိပ္မက္ကို ရွာမေတြ႔ႏိုင္သူ
စိတ္ေနာက္ေနသူ
ေနာက္ကြယ္မွာ ၿပိဳလဲေနသူ
ရပ္တည္ရာ မဲ႔ေနသူ
ယံုၾကည္ရာ ေပ်ာက္ရွေနသူ
တင့္တယ္က်က္သေရ ေဝးကြာလြန္းသူ….

ဒီနာမဝိေသသနေတြက Avril Lavigne ရဲ႕ Nobody's Home သီခ်င္းစာသားေလးေတြကို ကၽြန္မ မလွမပ ဘာသာျပန္ထားတဲ႔ ေဝါဟာရ အက်ိဳးအပဲ႔ေလးေတြပါ။ ဘာသာစကားခိ်ဳ႕တဲ႔မွူနဲ႔ စကားလံုးေတြ လိုရင္းမေရာက္ခဲ႔ရင္ သည္းခံေပးေစခ်င္ပါတယ္။

ကၽြန္မကို ရည္စူးထားသလို ထပ္တူက်လြန္းတာမို႔ ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ႔အသံေတြကို ဒီသီခ်င္းေလးကေန ညည္းခ်င္းဖြင့္တာ ခြင့္ျပဳေပးပါေလ။ နာေပ်ာ္ဖြယ္ေကာင္းတဲ့ ျဖစ္ရပ္မွန္ေတြသာ ေတးလုပ္ဆိုခ်င္ေပမယ့္ ကံနည္းခဲ႔သူပါ။
ပကတိအလင္းေရာင္မွာပင္ ေနာက္ေက်ာကို ဓားထိုးခံရတာမို႔ ပံုရိပ္ေယာင္ေတြေတာင္ ေရွာင္ပုန္းခ်င္ခဲ႔တဲ႔အခုိက္မို႔ ဒီသီခ်င္းေလးကို စဥ္ဆက္မျပတ္နားေထာင္ေနခဲ႔တာ။


Found at: http://www.filestube.com

ဘယ္သူေတြေၾကာင့္လို႔ မညႊန္းဆိုခ်င္ေပမယ့္ သီခ်င္းေလးညည္းရျခင္းအေၾကာင္းရင္းေလးကိုေတာ့ အျမြက္မွ် ေျပာပါရေစေလ။
…………………………………………………………………………………………………………

ႏိုင္ငံႀကီးသားေတြမို႔ သမာသမတ္ရွိမယ္ထင္ခဲ႔လည္း ေနာက္ေက်ာကို ဓားနဲ႔ထုိးတဲ႔သူေတြ။

ခိုင္းစရာရွိရင္ ေလသံေပ်ာ့ေပ်ာ႔နဲ႔ ေအာက္က်ိုဳ႕ေျပာတတ္ၿပီး တစ္ခုေလးမွားသြားတာနဲ႔ မ်က္ႏွာထား တင္းမာသူေတြ။
မာနဆိုတာ ဘာပါလိမ္႔လို႔ ျပန္ေမးရမယ့္ အခါလား။
အလုပ္မွာ ေလသံမာမာနဲ႔ အေျပာခံရတဲ႔အခါ ထြက္စာပစ္ေပးကာ ေခါင္းေမာ့ထြက္သြားခ်င္လည္း မနက္မိုးအလင္းမွာ ဒီအရိပ္ေအာက္ကိုပဲ မ်က္ႏွာေအာက္ခ်လို႔ သြားရျပန္တဲ႔အခါ။
…………………………………………………………………………………………………………

ကၽြန္မ ဘာလုပ္သင့္ပါသလဲ။

အထက္လူမ်က္ႏွာကို ေရနဲ႔ မပက္ႏိုင္လို႔ ကိုယ့္လက္ေကာက္ဝတ္ကိုပဲ ဓားနဲ႔လွီးရေတာ့မွာလား။

ဘယ္လိုသည္းခံရမလဲ။ တံခါးရဲ႕ အျပင္ဖက္ကိုပင္ ေမွ်ာ္မၾကည့္ႏိုင္ေပမယ့္ ေအးခဲမွူေတြ ရန႔ံျပင္းလြန္းတဲ႔ ဒီၿခံဝင္းထဲက ကၽြန္မ ပ်ံထြက္ခ်င္လြန္းခ်င္လည္း ...
ဘယ္အရပ္ကို ဦးတည္ရမွာလဲ။
ေျပးစရာေျမမရွိတဲ႔အခါ လဲၿပိဳေသဆံုးျပီေလ။
ကၽြန္မနဲ႔ သက္ဆိုင္တဲ႔ေနရာဟာ ဘယ္ရပ္ဝန္းမွာလဲ။ ဘယ္ရာသီခြင္မွာလဲ။ဘယ္နကၡတ္ေအာက္မွာလဲ။
...................................................................................................................................................................
အိမ္တဲ႔လား။
နာက်င္ခါးသီးစြာ ထပ္တူျပဳရပါရင္ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ ရင္ခြဲရံုသာ ျဖစ္ရဲ႕။
ကၽြန္မ နားမလည္ဘူး။ ကၽြန္မရဲ႕ အသိဥာဏ္နဲ႔ ေဝးကြာလြန္းတယ္။
အေတာင္မဲ႔သူမွာ အသိုက္လဲမရွိသလို ေအးစက္ေလထုနဲ႔ အေခ်ာကိုင္ထားတဲ႔ အဲဒီ အထီးက်န္ေလွာင္အိမ္မွာ ဘယ္သူမွလည္း မရွိဘူး။

.........................................................................................................................................

အိမ္ျပန္ခ်င္တယ္။
အိမ္မွာ ဘယ္သူရွိမွာလဲ။
ဘယ္သူမွ အိမ္မွာ မရွိဘူး။

အိမ္ရဲ႕ အေဝးမွာ ရွင္သန္ေနသူပါ။ တစ္မိုးေအာက္မွာ ေနသူအခ်င္းခ်င္း အၾကည့္ခ်င္းပင္ မဆံုျဖစ္တဲ႔ နာရီေတြရွိတယ္။ ေနကုန္ေနခန္း စကားတစ္ခြန္း မဟျဖစ္တဲ႔ ရက္စြဲေတြ ရွိတယ္။ မ်က္ႏွာျပင္အေၾကာေလွ်ာ့ဖို႔ပင္ ဟက္ဟက္ပက္ပက္မရီခဲ႔တဲ႔ ရက္သတၲပါတ္ေတြ ရွိတယ္။

စိုစြတ္ငါ႔မ်က္ဝန္းေတြ ေျခာက္ေသြ႔ေစဖို႔။
ဘယ္ကိုသြားရမွာလဲ။

ဘယ္ကိုမွ မေရြ႕ႏိုင္သူပါ။ လမ္းေပ်ာက္ေနသူဟာ ညဥ္႔နက္သန္းေခါင္ ဘယ္သူမ်က္ႏွာမွမငဲ႔ဘဲ စာေရးစာဖတ္နဲ႔ လြတ္လပ္လွခ်ည္႔ဆိုကာ ေရြးခ်ယ္ခဲ႔တဲ့ တစ္ေယာက္တည္းအခန္းမွာ က်ံဳ႕က်ံဴ႕ေလးထိုင္ကာ။

အထီးက်န္ျခင္းဟာ ေဆးဖက္ဝင္တယ္တဲ႔။
ေၾကကြဲျခငး္ေတြ မႊန္းထားတဲ့ အက်ဥ္းခန္းလို ေသတၲာဗံုးခြံငယ္ထဲမွာ ဧကစာက်င္႔လိုသူပါတဲ႔။
ဒါေတြဟာ ကိုယ့္စိတ္ကေလး ၿပိဳကြဲမသြားေအာင္ လွည္႔ျဖားခ်က္ေတြသာ။

အခုေတာ့ အလံုပိတ္အခန္းငယ္မွာ ကိုယ့္အရိပ္က ကိိုယ္႔ကို ေသြးလွန္႔ေခ်ာက္ျခားေစတာ။
ဟိုဒီမလွည္႕သာတဲ႔ ဒီအခန္ေလးဟာ မြန္းက်ပ္မွုေတြ အျပည့္အသိပ္နဲ႔ ႏွိပ္စက္ေထာင္ပဲရယ္။
တစ္ေယာက္တည္းေန တစ္စိတ္တည္းထား အစရွိတဲ႔ တရားစကားလံုးေတြကို မႏၲာန္လိုရြတ္ေနရင္းကပင္ ရက္စက္မွူေတြ ဖိႏွိပ္မွုေအာက္မွာ မူမမွန္ခ်င္သလိုျဖစ္လာ။

ႀကံခိုင္ရမယ္ တဲ႔။
အျမင္ဖြင့္ၿပီး အေၾကာင္းရင္းရွာရမယ္ တဲ့။

ေတးသီခ်င္းနဲ႔လိုက္ညည္းၿပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္ဆံုးမျပန္ေပမယ့္ အကၽြတ္တရားနဲ႔ ေဝးကြာလြန္းသူပါ။
ကၽြန္မကိုယ္ ကၽြန္မပဲ လူ႔ေလာကထဲ ေရာက္ရွိလာမႈနဲ႔ တရားစြဲရမွာလား။
နာက်ည္းရလြန္းလို႔ ဒဏ္ရာေတြဟာ ပ်င္းစရာေကာင္းလာတယ္။

…............................
အိမ္ျပန္ခ်င္တယ္။
အိမ္မွာ ဘယ္သူရွိမွာလဲ။
ဘယ္သူမွ အိမ္မွာ မရွိဘူး။
...............................................

ေတာ္သင့္ၿပီ။
အသက္ဓာတ္ေလးကို ေစာင့္ေရွာက္ရမွာ ျဖစ္တဲ႔အတြက္ ဒီသီခ်င္းကို ဆက္လက္ နားမေထာင္သင့္၊ မညည္းသင့္ေတာ့မွန္းသိလည္း ဒီသီခ်င္းဟာ ကၽြန္မရဲ႕ ေသြးေၾကာမွ်င္တစ္ေလွ်ာက္ အနည္က်ခဲ႔ၿပီ။

ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ မငိုဘူးပဲ။ အပိုင္းအစစ ႏွလံုးသားအကြဲအေၾကေတြနဲ႔ ရင္ဘတ္ထဲမွာ အနက္ေရာင္ဟင္းလင္းခြင္။ရိုက္ခ်က္ေတြဟာ စူးနက္လြန္းလို႔ မ်က္ရည္ကို ခမ္းေစတယ္။ ဝဋ္ႀကီးသူပါ။ ဘယ္လိုပင္ မုိးႀကိဳးေျခႊလည္း မေသေသးဘူးကြယ့္။

ခေရာင္းထက္ၾကမ္းတဲ႔လမ္းမွာ တေမွ်ာ္တေခၚက အိမ္အရိပ္ေလးဆီ ေမွ်ာ္လင့္လို႔ ကၽြန္မ ေရွ႕ဆက္ ေလွ်ာက္ပါဦးမယ္။
လမ္းရဲ႕ တံခါးဝွက္ကိုပင္ မေတြ႕ျမင္ႏိုင္သူဟာ ရိုးရာမပ်က္ ရင္ကြဲေတးေလးကိုညဥ္းရင္းနဲ႔ ......


ႀကိဳဆိုသူမဲ႔ ရက္စက္တဲ႔ေျမေပၚမွာ တည္ထားေပမယ့္လည္း ကၽြန္မ အိမ္ျပန္ခ်င္ပါတယ္။...။



ဒီသီခ်င္းေလးကို ရင္ဖြင့့္ညည္းခြင့္ေပးတဲ႔ အစ္ကို ေဆာင္းယြန္းလ နဲ႔ အစ္မ အိႁႏၵာ တို႔ကို ေက်းဇူးအထူးတင္ရင္း ကၽြန္မရဲ႕ “ ခ်စ္ေသာသူသို ့ အေၾကာင္းၾကားပါသည္... ” စာေလးမွာ “ ေနစရာထိုင္စရာအဆင္မေျပဘူးလား ” လို႔ ေစတနာထားေမးသြားတဲ႔ အစ္မေမ အတြက္ပါ ရည္စူးေျဖၾကားလိုက္ပါတယ္။