12 July 2009

“ ပုန္းသူ”


ဗာဂ်ီးနီးယားဝုဖ္ *

ျမစ္ကမ္းမွာ ေျခမခ်ခင္
ရင္ခြင္အိမ္မွာ ဘာေတြပြင့္ေဝခဲ့လဲ။

ဆီလ္ဗီယာပလာသ့္ **
ဓာတ္ေငြ ့ခလုတ္ကို မဖြင့္လွည့္ခင္
ႏွလံုးသားနံရံမွာ ဘာေတြ ခ်ိတ္ဆြဲခဲ့လဲ။

အမွန္တရားတဲ့လား။

ေခါင္းခါ မ်က္ႏွာလႊဲ
ဘယ္လို အသြင္ေျပာင္းကာ အိပ္ေမြ ့ခ်
ရွင္တို ့လို ပဲ ကၽြန္မလည္း ပကတိ္ျမင္တယ္။

သို ့ေပမယ့္ လည္း
မျပင္ဆင္ရေသးဘူးကြဲ ့။

နက္ေမွာင္စူးခါး ေၾကာက္လြန္းလွခ်ည့္...

“ ဒီကမၻာမွာ မင္းမရွိလည္း ျဖစ္တယ္” လို ့
ေက်းဇူးျပဳၿပီး ထပ္မေျပာနဲ ့။.........


* Virginia Woolf
** Sylvia Plath



04 July 2009

“ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေပးတဲ့ လက္ျပန္ႀကိဳးတစ္မွ်င္”


ကၽြန္မ ေသသြားတဲ့အခါ ဆရာေဇာ္ဂ်ီရဲ ႔ “သင္ေသသြားေသာ္” ကဗ်ာေလးကို လုိက္နာရင္း

“ေၾသာ္ လူ႔ၿပည္ေလာက၊
လူ႔ဘဝကား အိုရနာရ၊
ေသရဦးမည္ မွန္ေပသည္တည္႔။

သို႔ တျပီးသား၊
သင္ေသသြားေသာ္
သင္ ဖြားေသာေျမ၊ သင္တို႔ေျမသည္
အေျခတိုးျမင္႔၊ က်န္ေကာင္းသင္႔၏။

သင္၏မိ်ဳးသား၊
စာစကားလည္း
ၾကီးပြားတတ္ျမင္႔၊
က်န္ေကာင္းသင္႔၏

သင္ဦးခ်၍၊
အမွ်ေဝရာ ေစတီသာႏွင္႔
သစၥာအေရာင္ ဥာဏ္တန္ေဆာင္လည္း
ေျပာင္လ်က္ ဝင္းလ်က္ က်န္ေစသတည္း။

လူတိုင္းလိုလိုမွာ ရွိၾကတဲ့ ဒီဆႏၵမ်ိဳးနဲ႔ကၽြန္မလည္း ရွစ္တန္း ကိုးတန္းေလာက္က စာၾကည့္စားပြဲေရွ႔မွာ ဒီကဗ်ာေလး ကပ္ထားဖူးပါတယ္။ယေန႔ထက္တိုင္လည္း ကတိတစ္ခုလို မပ်က္မကြက္ သတိရေနဆဲ။

ဒါေပမယ့္ ခ်စ္ေမြး ပါတဲ့့ ညီမေလး ငွက္ကေလး က “အျဖစ္ခ်င္ဆံုးဆႏၵ ” လို ့ ေမးလာတဲ့အခါ ဘာေျပာရမွန္း မသိေတာ့ပါဘူး။ ေရတို...ေရရွည္ေတြ။ မ်က္တေမြးေတြ လက္တကမ္းေတြ ။  ေလွ်ာက္ၾကည့္ကာ ေဝ၀ါးသြားေတာ့တာ... မျဖစ္ႏုိင္တာေတြလည္း မေျပာခ်င္ဘူး။

ဥပမာ အာလာဒင္မီးခြက္ရရင္ သန္းေပါင္းမ်ားစြာ ပြားလိုက္ၿပီး လူေတြကို လက္ေဆာင္ေပးခ်င္တယ္ ဆိုတာမ်ိဳးေလ။ ျဖစ္ႏိုင္မယ့္ အရာေလးကိုပဲ ေျပာပါေတာ့မယ္။ လူ႔ေလာကမွာ ခုိင္ခိုင္မာမာရပ္တည္ႏိုင္ၿပီလို႔ ေသခ်ာတဲ့အခါ … မိဘမဲ့မိန္းကေလး အေယာက္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ ေမြးစားခ်င္ပါတယ္။


အခ်ညး္ႏွီး ကၽြန္မ မေသခ်င္ပါဘူး။ ရွင္ေနတုန္း ခဏေလး မာသာထရီဆာနဲ ့ မႏိႈင္းႏိုင္ေပမယ့္ ေသာင္စပ္မွာ တင္ေနတဲ့ ၾကယ္ငါးေလးႏွစ္ဆယ္ေလာက္ ေကာက္ယူခဲ့ခ်င္ပါေသးတယ္။

မိိဘမဲ့ေက်ာင္းဖြင့္ဖို႔ ရည္ရြယ္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ရင္မွျဖစ္တဲ့ သမီးေလးေတြလို ႀကိဳးစားပ်ိဳးေထာင္ၾကည့္ခ်င္လို ့ပါ။ တစ္ခ်ိဳ ့မိဘမဲ့ေက်ာင္းေတြမွာ ကေလးေတြ အလွဴရွင္ကို ထမင္းစားခါနီး လက္အုပ္ခ်ီ ဆုေတာင္းရတာ ျမင္တိုင္း မၾကည့္ရက္ခဲ႔တာက အစေလ ။

ေက်းဇူးတင္တတ္တာ ေကာင္းေပမယ့္ သိမ္ငယ္မွုေတြကို ျမင္ရေတာ့ ရင္နာလို ့မဆံုးပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ တစ္ေန႔ထက္ တစ္ေန႔ခိုင္မာလာတဲ့ အျဖစ္ခ်င္ဆံုးဆႏၵ ။ ကၽြန္မ ဒီစကားကို ခင္မင္သူေတြကို ေျပာျပဖူးေပမယ့္ အားလံုးက ကၽြန္မ ပံုေျပာတယ္ပဲ ထင္ေနတာ ခက္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း “ဘာျဖစ္လို ့ ႏွစ္ဆယ္လို ့ သက္မွတ္ထားရတာလဲ ”တဲ့။

ဒီေလာက္ပဲ ေရြးခ်ယ္သတ္မွတ္ရတာ ဒီအေရအတြက္ကိုပဲ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္မယ္ ထင္လုိ႔ပါ။ ဒါေတာင္ ကၽြန္မ တတ္ႏိုင္ပါ့မလားလို႔ မုန္႔ဆီေၾကာ္ ဘယ္ေနမွန္းမသိပါဘဲ ေတြးပူေနမိဆဲ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေတာက္ပတဲ့မ်က္လံုးေလးေတြနဲ႔ ဦးမက်ိဳ႕တတ္တဲ႔ ထက္ျမက္လိမၼာတဲ့ သမီးေလးအေယာက္ ႏွစ္ဆယ္ေလာက္နဲ႔ ေအးခ်မ္းတဲ့ ဥတုရပ္ဝန္းေလးမွာ အပင္ေလးေတြစိုက္ရင္း ဘုရားသြားေက်ာင္းတက္ ေနခ်င္တာက ၿမဲတည္ေနတဲ့ ေန႔လည္အိပ္မက္ရယ္...

တစ္ေန႔ေန႔မွာေပါ့ ။ တခ်ိန္ခ်ိန္....ကၽြန္မ မေသခင္ေလး....။ အေသအခ်ာေပါ့။ စကားကိုကုန္ေအာင္ မေျပာနဲ ့ဆိုတဲ့ ဆိုရိုးကို မ်က္ႏွာလႊဲကာ ႏွုတ္တရာစာတစ္လံုး အျဖစ္ တြင္းနက္နက္စတူးလိုက္ပါၿပီ။ း)

ေတာ္ၾကာ ကေလးအေယာက္ႏွစ္ဆယ္မ်က္ႏွာေလးေတြ ကို မ်က္ကြယ္ျပဳကာ ကိုယ္ ခၽြဲႏြဲ႔လို႔ရတဲ့ ကေလးႀကီး တစ္ေယာက္ေယာက္ကိုပဲ ထိန္းခ်င္တဲ့ အျဖစ္မ်ိဳး ကေယာက္ေခ်ာက္ခ်ား ေယာင္ေယာင္မွားမွားေတြ ႀကံဳလာမွာ စိုးတာေၾကာင့္ ဒီစာေလးနဲ ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပန္ခ်ည္လိုက္ပါေၾကာင္း...........။

ေမတၱာမ်ားျဖင့္
မယ္႔ကိုး