23 August 2009

“ အျပင္လူ”



ေစတနာထက္ထက္ အေပးအယူေတြ
မငွားရမ္းႏိုင္ေသးလို႔
ႏႈတ္ထြက္ခြင့္နဲ႔သာ ထိုက္တန္
ပရိ၀ုဏ္အစြန္ဆံုးမွာ ရပ္ေနမိသူသာ…

ေထာင္လိုက္မ်ဥ္းေတြအၾကား
အခ်ိဳးတက် မေနတတ္တဲ့အခါ
သေဘာ႐ိုးကို ဆင္ျခင္ရင္ ေနာက္က်ိေနခဲ့သလား။

ဆက္ဆံေရးစစ္ပြဲမွာ
ဘယ္အခါမွ နလံမထူႏိုင္သူေလ
နားလည္မႈတစလည္း မေတာင္းဆို၀ံ့ဘူး။

“ေနေကာင္းလား”....
ႏႈတ္ခြန္းဆက္သ
မႈန္မႈိင္းစကားစပင္ ထံုထိုင္းစည္းကြယ္ေနမို႔
အသင္တို႔ ႐ႈခင္းမွာ ဆူးျဖစ္ခဲ့ရင္ ေတာင္းပန္ခ်င္လည္း …

အဆံုးမွာ
ေအးခဲျခင္းဆီသာ ပ်ံေျပးတတ္သူမို႔
လူမဆန္ဘူးဆိုလည္း ႐ွိေစ။ ။

(၂၂.၈.၂၀၀၉ အမွတ္တရ)


20 August 2009

“ရက္လြန္အိပ္မက္ရဲ ့ အစအနမ်ား”

...
ကြၽန္မရဲ႕ဝန္းက်င္မွာ လွ်ပ္ျပက္သလို ကိုယ္ေရာင္ျပၿပီး လ်င္ျမန္ေစာစြာ အနားကို သူေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။


ေၾကာင္ေလးတစ္ေကာင္ရဲ႕ ႏူးညံတိုးဖြတဲ့ ေျခသံမ်ိဳးနဲ႔ေလ။ သဘာဝက သင္ေပးထားတဲ့အတိုင္း မသိသလိုဟန္ေဆာင္ေနတ့ဲအခါ မာနတႀကီးနဲ႕ သူလွည့္ျပန္ သြားခဲ့တာ။


နာက်ည္းနာက်င္စြာ ေငးေမာၾကည့္ေနခိုက္မွာပင္ သူ့အရိပ္ေလးဟာ တျဖည္းျဖည္းေဝးလို႕ သြားပါတယ္။ဒါေပမယ့္ တစ္ဦးဦးရဲ႕ ႏွလံုးသားက စီရင္ေစခိုင္းမႈနဲ့ သူျပန္လွည့္လာခဲ့တာ။


ေပးၾကပါ။
ပုဝါထူထူတစ္စေလာက္။
ကြၽန္မရဲ ့ ႏွလံုးသားကို ဖံုးကာဖို႔။
အခ်ိန္မီ။လက္မတင္ေလးရယ္။

ေျခလွမ္းျမန္ျမန္က်ဲက်ဲနဲ႔ သူဟာ ကြၽန္မအနားကို ႐ုတ္ခ်ည္းေရာက္လာခဲ့တာ။ဒါေပမယ့္ ကြၽန္မရဲ႕ေရွ႕မွာ ေျခစံုရပ္လိုက္တဲ့အခါမွာေတာ့ ကၽြန္မ မ်က္ႏွာဖံုးတစ္ခုကို ေနသားတက်တပ္ဆင္ၿပီးသြားၿပီ။

“ေခၚသံမ်ား ၾကားလိုက္မိလားပဲ”

ကြၽန္မရဲ႕ ငိုသံကို သူၾကားသြားၿပီလားရယ္လို႔ စိုးထိတ္သိမ္ငယ္လိုက္ရတာ။ဒါေပမယ့္ ကြၽန္မ ေပ်ာ္ပါတယ္။ စကားမစပ္ တစ္ခုေလာက္ ေမးပါရေစ။ထာဝစဥ္ စြဲတည္တဲ့ သာယာေပ်ာ္႐ႊင္မႈဆိုတာ ႐ွိပါသလား။

အမွန္ပါပဲ။ၾကည္ႏူးမႈေတြကို မႏိုင္မနင္းထိန္းခ်ဳပ္ေနဆဲမွာ နတ္သမီးေလးတစ္ပါးဟာ တိမ္ေတြစီးၿပီး ကြၽန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကား ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ခံဂီတက ရန္လိုသံစဥ္မို႔ ဆင္ျခင္ဥာဏ္နဲ႔ ကၽြန္မ မ်က္ကြယ္ျပဳေနခဲ့လည္း သူက မွ်ေဝမယူခဲ့ဘူးေလ။

“သြားေတာ့မယ္”တဲ့။ ဒီတစ္ခါ လွည့္ျပန္ရသူက ကြၽန္မျဖစ္ပါတယ္။ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာျဖစ္ေနၾကတဲ့ မ်က္လံုးေတြေအာက္မွာေပါ့။

ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ။မထီမဲ့ျမင္ ရယ္လိုက္ရမလား။ ဝမ္းပန္းတနည္း ငိုလိုက္ရမွာလား။
ပူလြန္းလို႕ တဆတ္ဆတ္ခုန္ေနတဲ့ အိပ္မက္မ်ား။
လွ်ိဳ့ဝွက္ငိုညည္းသံေတြနဲ့ သြက္သြက္ခါေနတဲ့ နံရံမ်ား။
သူစြန္႕ခဲ့တဲ့ ပဲ့တင္သံကို ျပန္႐ြတ္ရင္း ကြၽန္မရဲ႕ ေကာင္းကင္ဟာ တစ္စထက္တစ္စ ပိန္လွီေျခာက္ေသြ႔လာခဲ့ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ မျပယ္တဲ့ က်ိန္စာရယ္လို႔ ႐ွိလို႔လားကြယ္။
အေသအခ်ာေလ။တကိုယ္ရည္မီးသင့္မႈဟာ သူအၿပံဳးနဲ႔သာ ၿငိမ္းခဲ့တာရယ္။

အံ့ၾသစရာ။ ကြၽန္မ လွမ္းမေခၚခဲ့ေပမယ္ သူၾကားတယ္တဲ့ေလ။ဒီလို အၿပံဳးခ်င္း ထပ္တူက်ခဲ့ေပမယ့္ အကုသိုလ္ကံက ဆက္လက္အက်ိဳးေပးေနဆဲ။
တကယ္ပါပဲ သူမရယ္။

ကြၽန္မတို ့ ႏွစ္ဦးၾကား သူမ ရပ္ေနခိုက္မွာပင္ ေစ့ေစ့ပိတ္ထားတဲ့ သူ့ႏႈတ္ခမ္းေတြနဲ့ ဘာသာျပန္ရခက္တဲ့ ေမးခြန္းေတြအံရြတ္တဲ့အခါ မာနနဲ႔ကြၽန္မေျဖေတာ့ ထုထည္သိပ္သည္းတဲ့ တံခါးတစ္ခ်ပ္ဟာ ကြၽန္မတို႔ႏွစ္ဦးၾကား ၿပိဳက်လာေတာ့တာ။

ဒီတစ္ခါေတာ့ တကယ္ေဝးၿပီ ထင္ပါရဲ႕။
ေၾကကြဲလြန္းလို႔ မငိုႏိုင္ေအာင္ရွိဆဲမွာပင္ သူက လွပစိုစြတ္ေနတဲ့ ႏွင္းဆီဖူးသစ္ကို ကြၽန္မလက္ထဲ အေရာက္ ထည့္ေပးႏိုင္ခ်ိန္မွာ အျပာေရာင္ပိုးႀကိဳးစေလးကို သူ႔ကိုလက္ေဆာင္ ျပန္ေပးဖို႔ ႀကိဳးစားလိုက္ပါတယ္။

မုန္တိုင္းရဲ ့ရနံ႔ေတြ ေဝ့ေဝ့ဝဲဝဲရေနခ်ိန္မွာေပ့ါ။
ဘယ္လိုပင္ သူ စြမ္းစြမ္းတမံလွမ္းယူေပမယ့္ ႀကိဳးစေလးဟာ ေဝ့ဝဲကာ ေကာင္းကင္ယံကို လြင့္ပ်ံသြားခဲ့ ေလၿပီ။ဇာတ္လမ္း မဆံုးေသးဘူးပဲ။ သူ႔ကို ကူညီၿပီး ႀကိဳးေလးကို ယူေပးဖို႔ႀကိဳးစားတိုင္းမွာ သူမေရာက္လာၿပီး ဟန့္တားျပန္တာ။

ရက္စက္တဲ့ အၿပံဳးနဲ့သူမ။အဲဒီေနာက္ သူမရဲ႕ခႏၶာကိုယ္ထဲက လက္ေတြအမ်ားႀကီးထြက္လာကာ ကြၽန္မရဲ႕ပန္းေလးကို လုယူဖို႔ ႀကိဳးစားပါေတာ့တယ္။

ပန္းကေလးမွာ ေၾကာက္လြန္းလို႔ ႐ႈိက္ႀကီးတငင္ ငို႐ွာတယ္ေလ။ပန္းေလးကို ႏွစ္သိမ့္အားေပးဖို့ ငံု့နမ္းလိုက္ေတာ့ ကြၽန္မတစ္မ်က္ႏွာလံုး မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ႐ႊဲ႐ႊဲစိုကုန္ပါတယ္။ တစ္ကိုယ္လံုးလည္း ေအးစက္ကာ ခိုက္ခိုက္တုန္လာ။

ဒါေပမယ့္ ဆက္ရန္မ်ားတဲ့ စာတစ္အုပ္လိုပဲ ေႏြးေထြးတဲ့ ေရာင္ျခည္ေတြနဲ႔သူျပန္ေရာက္လာခဲ့တာ။ စစ္မွန္ျခင္းရဲ ့ သေကၤတ။
သူမ ထြက္ေျပးသြားတယ္ေလ။

အလင္းေရာင္ျဖာထြက္စျပဳေနေပမယ့္ ႏွင္းမႈန္မႈန္ျခားထားဆဲမွာအေပ်ာ္ေတြ တနင့္တပိုးနဲ႔ ကြၽန္မတုိ႔ ခ၇ီး ထြက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ဒါေပမယ့္ ။ ဘာေၾကာင့္လဲကြယ္။

သူမဟာ ဆယ့္ႏွစ္ႀကိဳးတတ္တဲ့ အစြမ္း႐ွိသူလား။ တစ္ခရီးတည္းသြား ေပမယ့္ ကြၽန္မကိုခ်ည္း ဆူးေတြက ဒုကၡေပးေနတာ။
ကံၾကမၼာကို ဘယ္လို ျပန္ျပင္ရမလဲ။
ဆူးေတြကို သူႏႈတ္ထြင္ေပးေပမယ့္ ေသြးထဲကို စိမ့္ဝင္လာတဲ့ အဆိပ္ေတြအတြက္ေတာ့ သူလည္း မတတ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။

“အဆင္ေျပတဲ့အခါ...”
ကြၽန္မကို ထားရက္ခဲ့ျပန္တာ။
“ဟင့္အင္း။ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ …”
ကြၽန္မတို႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ျငင္းခုန္ၾကတဲ့အခါ မေရြ႕လ်ားေပမယ့္ တျဖည္းျဖည္းေဝးလို႔သြားပါတယ္။ အသံေတြ မၾကားရေတာ့ေပမယ့္လည္း ဆက္လက္ျငင္းခုန္ေနမိၾကပါတယ္။ကြၽန္မတုို႔ နားလည္ဖို႕ ႀကိဳးစားရင္း နားမလည္ႏိုင္ေသး။နားမလည္ႏိုင္ခဲ့။နားမလည္ႏိုင္ေတာ့။

ႏွင္းထုပိတ္ကာေနလို႔ပါ။သူခ်န္ထားခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။
စမ္းငယ္ေလးပဲ ျခားေနတာပါ။သူေျခရာေဖ်ာက္သြားတာ မဟုတ္ပါဘူး။
ေတာင္စဥ္ေတြ ရပ္တည္ေနလို႔ပါ။သူ ေက်ာခိုင္းသြားတာ မဟုတ္ပါဘူး။
ဘယ္လိုပဲ ေျဖသိမ္ေျဖသိမ့္ ေျဖဆည္ရာ မရခဲ့။ရက္စက္စိမ္းကားတဲ့ ေၾကာက္႐ြံ႕ထိတ္လန္႔စရာ အရိပ္ေတြေအာက္မွာ ကူုရာမဲ့အားငယ္စြာ လွမ္းဖို႔ပင္ ေျမမ႐ွိခဲ့ဘူးေလ။

မ်က္ႏွာက်က္တစ္ေလွ်ာက္မွာ အလြမ္းေငြ ့ေတြ။
နံရံတေၾကာမွာ ေနာင္တ႐ႈိက္သံေတြ။ ဒါေပမယ့္ နာယူလက္ခံမယ့္သူ မ႐ွိေတာ့။ေနာက္ဆံုးေတာ့ ယူုက်ံဳးမရျခင္းေတြဟာ မ်က္ဝန္းအိမ္ထဲက ထိုးထြက္လာခဲ့ပါတယ္။
ပင္လယ္။
ဘယ္သူယံုမွာလဲ။ ကၽြန္မရဲ႕ ေၾကကြဲျခင္းနဲ႔ ျဖစ္တည္တဲ့ ပင္လယ္။
ေန႔ညစဥ္ဆက္ တရိပ္ရိပ္နဲ႔ အလြမ္းေတြ ဇာခ်ဲ႕တဲ့အခါ။

“ဟယ္ ငိုေနလိုက္တာ…”သူမရဲ ့ ေက်နပ္အားရတဲ ့ ရယ္ေမာသံေလ။
ဒီလိုနဲ႔ အသိတရားဝင္လာကာ သူ့ကို ႐ွာတဲ့အခါ …အေလ်ာ္အစားေၾကးႀကီးတဲ့ ကံၾကမၼာရဲ ့ ေထာက္ပ့ံမႈနဲ႕ မီးလွ်ံေတြ တ႐ွိန္႐ွိန္ေတာက္ေနတဲ့ ကြင္းျပင္ႀကီးရဲ ့ အလယ္မွာ သူ့ကို ေတြ ့လိုက္ရပါတယ္။

ေမာပန္းႏြမ္းနယ္ေနေပမယ့္ အားကုန္ေျပးလႊားေနတဲ့ သူ့ကိုျမင္ရတဲ့အခါ စိတ္ဆင္းရဲလြန္းလို႔
ငိုရျပန္။
“ခ်စ္တဲ့သူေရ...”
အပူတျပင္းနားစြင့္ကာ လည္ျပြန္ကြဲမတတ္ ေအာ္ေခၚလိုက္လည္း ပဲ့တင္သံပင္ မၾကားရပါေလ။
ဟိုမွာ။လွည့္ၾကည့္လိုက္ပါဦး။႐ွစ္ခြင္ပတ္လည္မွာ အဆိပ္ရနံ႕ေတြ...

“ထြက္ခဲ့။ထြက္လာခဲ့ပါ။အဖာအေထးမ်ားလွတဲ့ ဒီေတာထဲမွာ ဓားစာခံအျဖစ္မခံႏိုင္ဘူး.. ”
မ်က္ရည္နဲ႔ ကြၽန္မဆိုေတာ့ သူ႔ပတ္လည္မွာ ေအာ္ဟစ္ဆူညံကာ အားေပးေနတဲ့ လူေတြက စူးစူးဝါးဝါးထရယ္ၾကပါတယ္။

“ဒါ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာပဲ”
ဟင့္အင္း။မေျပာနဲ႕။မေျပာပါနဲ႕။မၾကားႏိုင္ပါ။ဆင္႐ိုင္းတစ္ေကာင္ကို က်ံဳးသြင္းဖို႕ ႀကိဳးစားေနတဲ့ အသံေတြ။ တစ္ခ်ိဳ ့ကလည္း ႏွစ္သိမ့္သလိုလိုနဲ ့…

“သူ ့ရဲ႕ရွင္သန္ျခင္းကို နားလည္ မေပးႏုိင္ဘူးလား” တဲ့။
ဒီလိုနဲ႕ ကၽြန္မ ေသေတာ့မယ္။ ေတာ္ပါၿပီ။ သူ႕ကို ႀကိဳးစင္တင္ေနတဲ့ အဲဒီအသံေတြကို ကြၽန္မ ေအာ့ႏွလံုး နာလွပါတယ္။

“အေလ်ာ္အစားမ်ားတဲ့ ဒီေလာကႀကီးမွာ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ နင္းေျခက်ားကန္ထားမွ အသက္႐ႈလို႕ရတယ္ဆိုတာ မသိဘူးလား…”
ေျပာလိုက္ခ်င္ရဲ႕။ေအာင္ျမင္မွုဆိုတာ ဘာလဲကြယ္။ ဥစၥာဓနကို ေခါင္းအံုးလုပ္ရမွ ခ်စ္သူေလး အိပ္ေပ်ာ္မယ္တဲ့လား။

ကြၽန္မ တားတယ္။
သူ မၾကားပါ။
ကြၽန္မ ေျပာတယ္။
သူ ေက်ာခိုင္းေနဆဲ။
ကြၽန္မ ေခၚေပမယ့္ သူ့အၾကည့္က အေဝးကို ေမွ်ာ္ေန။

“ျပန္လာခဲ့” “ျပန္လာခဲ့ပါ” “ျပန္လာခဲ့ေတာ့ေလ”

ႏွလံုးကြဲမတတ္ ဘယ္လိုပင္ ေအာ္ေခၚလည္း ကြၽန္မရဲ႕စကားစုကုိ မိုးၿခိမ္းသံက ရက္ရက္စက္စက္ ေျခမြပစ္လိုက္ပါတယ္။ အဆံုးမွာေတာ့ သူ႕ႏွလံုးေသြးေတြသိပ္ထားတဲ့ ေျမမွာ ေျခမခ်ႏိုင္ေတာ့တဲ့ ကြၽန္မပဲ ေခါင္းငံု႔ကာ ျပန္လာခဲ့ရတာ။

တစ္ေယာက္တည္းေလ။ မိုးေတြကလည္း သည္းသည္းမည္းမည္း။ဒါေပမယ့္ မယံုႏိုင္ဖြယ္။
ကြၽန္မကို သူမ ေစာင့္ေနတယ္။အလွမ္းေဝးေပမယ့္ သူမရဲ႕အၿပံဳးကို ျပက္ျပက္ထင္ထင္ ျမင္ေနရ။

မဟုတ္ဘူး။
႐ွင္တို႕ထင္သလို မဟုတ္ဘူးရယ္။
စာနာတဲ့ အၿပံဳးနဲ႕သူမ။

သူမရဲ႕ပုခံုးစြန္းမွာ ဖြင့္ထုတ္ငိုညည္းလို႕အၿပီးမွာေတာ့ ကြၽန္မရဲ႕ဆိုး႐ြားလွတဲ့ ေဝဒနာထုထည္ဟာ သိသိသာသာပဲ ေလ်ာ့က်သြားခဲ့ပါတယ္။ ................ ။


မယ္ကိုး


ခ်စ္ျခင္းတစ္ခုရဲ႕ စစ္တမ္းမွာ အားေပးအေျဖေပးသြားၾကသူမ်ားကို အထူးေက်းဇူးတင္ပါေၾကာင္း ေျပာပါရေစ။ ကၽြန္မ ဆက္ေရးမွာ ျဖစ္ေပမယ့္ ေျပာခ်င္တာေတြက အစြန္းေရာက္ေနတဲ့အတြက္ ဘေလာ့ေပၚတင္ဖို႔ ေၾကာက္ေနမိတာပါ။ ခ်စ္ျခင္းတစ္ခုကို ခဏေလာက္နားခြင့္ ေတာင္းပါရေစ။


အားေပးမွုအတြက္ အၿမဲေက်းဇူးတင္ေနတဲ့....


ေမတၲာမ်ားျဖင့္
မယ္ကိုး


10 August 2009

“ အခ်စ္အေၾကာင္း မေျပာနဲ ့”

အိပ္မက္ကို ဘာသာျပန္ၾကည့္ဖို႔ ဘယ္တုန္းကမွ ကၽြန္မ မႀကိဳးစားခဲ့ပါဘူး။ဒီလို လူဆန္ဆန္ ရွင္သန္လာရင္း ေတာအုပ္ေတြအၾကား သူနဲ႔ ကၽြန္မခြဲခြာခဲ႔ၿပီးမွ သတို႔သားႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္း ဆိုင္မိတာ။ 

သတို႔သားက ကၽြန္မကို ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္းမွာပင္ “ မင္းမ်က္ဝန္းေလးေတြက နက္နက္ကေလးေတြ ... သိပ္လွတယ္” လို ့ စတင္ကာ အခ်ိဳသပ္ေျပာဆိုတယ္ေလ။သူ ရံဖန္ရံခါေလးပင္ ၾကင္နာစြာ မေျပာခဲ့ပါဘူး။ အထူးသျဖင့္ ညာမေျပာခဲ့ဘူး။ကၽြန္မရဲ႕ မ်က္ဝန္းအိမ္ေတြက နက္ရံုအျပင္ မလွပမွန္း သိေပမယ့္ ရင္နင့္သြားခဲ့ရပါတယ္။ ၾကည့္ေပ်ာ္ရွူေပ်ာ္ မရွိတဲ့ မိန္းမ တစ္ေယာက္ကို ဘယ္လို ေျဖသိမ့္ရမယ္ဆိုတဲ့ ဗ်ဴဟာ သူ မသံုးခဲ့ဘူး။

ကၽြန္မဟာ စြဲမက္ဖြယ္ မေကာင္းပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သတို႔သားက ကၽြန္မ မရွိရင္ မျဖစ္ဘူး ဆိုၿပီး ဒူးေထာက္ ေနတတ္တာ။ သူကေရာ …  သူကေတာ့ ကၽြန္မေသရင္ “ ဧရင့္က်ဴးဖို ့ လူတစ္ေယာက္ရွာေပးမယ္” လို ့ ဆိုခဲ့ေလရဲ ့။ သက္ေသကို ပင္ပင္ပန္းပန္း ရွာေဖြဖို ့ မလိုအပ္ပါဘူး။ ကၽြန္မဟာ အတိတ္ေၾကာက္သူသာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူ ကၽြန္မကို မခ်စ္ဘူး။ဒါဟာ ကၽြန္မရဲ႕ ေသြးေတြကုိ အဆိပ္ျဖစ္ေစတဲ့ အနက္ေရာင္ အမွန္တရားတစ္ခု။

သူ ကၽြန္မကို အၾကည့္ေႏြးတစ္ပြင့္ကမ္းဖို ့ ေႏွာင့္ေႏွးေနစဥ္မွာ သတို႔သားက ကၽြန္မအတြက္ ၾကယ္ေတြခူးၿပီး လွုိင္လွုိင္ပို႔ ေပးခဲ့တယ္။ သူဆီက အစိမ္းခါးခါးေတြ ရရွိတိုင္း ေကာင္းကင္ကိုေမာ့ၾကည့္ၿပီး ကၽြန္မ မ်က္ရည္ဝဲတဲ့အခါ သတို ့သားက ကၽြန္မ ေလွ်ာက္မယ့္လမ္းမွာ ပန္းေတြ ေၾကြမေၾကြကို ၾကည့္ေပးခဲ့ပါတယ္။ 

ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္မ ဟာ ၾကမ္းတမ္းခက္ထန္သူ ျဖစ္လာခဲ႔တာ။ ကၽြန္မ မခ်စ္လိုဘူး။အနိစၥကို လက္မခံႏိုင္ဘူး။အနာတရနဲ ့ အတူမရွိလုိဘူး။ ဒါေပမယ့္ ရွိန္ရွိန္ဆူ ေႏြပူေအာက္မွာ ကၽြန္မ သူအရိပ္ေလးကို ေမွ်ာ္ေငးဆဲ။ စူးရွရွ မိုးရိုင္းေအာက္မွာ သူ႔စကားေလးကို ရပ္ေစာင့္ဆဲ။တုန္ခိုက္ခိုက္ ႏွင္းခါးေအာက္မွာ သူ႔အၿပံဳးေလးကို ႀကိဳလင့္ဆဲ။ 

ဒီလို ေပေတသူကၽြန္မကို လိမၼာတဲ့ သတို႔သားက မ်က္လွည့္ဆရာလို ျမင္ကြင္းေတြကို ဇေဝဇဝါျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးေပးျပန္တာမို႔ ဘယ္တုန္းကမွ လွပတယ္ မျမင္ခဲ့တဲ့ ပန္းႏုေရာင္ဟာ ၾကည့္လို႕ေတာ့ေကာင္းသားပဲ လို႔ ေတြးခဲ့မိျပန္။ ဒီလိုနဲ ့ကၽြန္မဟာ စိတ္ေဖာက္ျပန္သူ ျဖစ္လာရ။သူ ့အတြက္ ရည္ရြယ္ေရးထားတဲ့ ကဗ်ာေတြကို သတို႕သားကို ေပးဖတ္ၿပီး မဲ့ၿပံဳး ၿပံဳး တတ္ခဲ့ၿပီ။ ေမွာင္ရိပ္ကြယ္ရင္ မ်က္ရည္က်မယ္။ခလုတ္တိုက္မိတာနဲ႔ သူ႕ကို တ,မယ္။ သတို႔သားေရွ ့မွာေတာ့ ေျခကေလးနာသြားပါၿပီ ဆိုကာ အမူပိုဦးမယ္။ 

တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ကၽြန္မဟာ ထိတ္လန္႔စရာေကာင္းသူ ျဖစ္လာၿပီေလ။ သူ႔ကို ေမ့မယ္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ လွည္႔ဖ်ားတတ္သလို သူတပါးကိုလည္း အႏိုင္က်င႔္ခ်င္ခဲ့။ သူူတပါးကို ညွင္းပန္းဖို႔လည္း ဝန္မေလးေတာ့တဲ့အခါ “ရွင့္ကို မခ်စ္ဘူး ...” လို႔ လြယ္လင့္တကူ ေအးစက္စက္ေျပာရင္း ကိုယ့္ကိုကိုယ္လည္း မုန္းတတ္သြားၿပီ။ ဒါေပမယ့္ သတို႔သားက ကၽြန္မကို နားလည္သူပါတဲ႕။ ကၽြန္မ ေၾကာက္တတ္တာ၊ခံႏိုင္ရည္ခ်ိဳ႕လြန္းတာ၊ အကာအကြယ္ေအာက္ ရပ္ခ်င္တာကို ကၽြမ္းက်င္ပိုင္ႏိုင္စြာ စိတ္ျဖာၿပီး ကၽြန္မကို ခ်စ္တယ္လို႕ ေသြးတိုးစမ္းစကား ေျပာႏိုင္သူ ျဖစ္ပါတယ္။

ပိေယဟိ ဝိပေယာေဂါ ဒုေကၡာ၊အပၸိေယဟိ သမၸေယာေဂါ ဒုေကၡာ၊ခ်စ္ေသာသူႏွင့္ ေကြကြင္းရျခင္းဆင္းရဲ ။မခ်စ္မႏွစ္သက္သူနွင့္ ေပါင္းသင္းရျခင္းဆင္းရဲ ။ေသြးေၾကာင္လြန္းတဲ့ မိန္းမေတြဆီကို ဒီဆင္းရဲႏွစ္ခုဟာ အတူတကြ ပ်ံသန္းလာတတ္ပါတယ္။ကၽြန္မ ဘာတတ္ႏိုင္မွာလဲ။ သူ ကၽြန္မကိုခ်စ္ေအာင္ ဘယ္လိုယၾတာမွလည္း မေဆာင္ခ်င္ပါဘူး။
ဆူး။ ဆူးေတြ။ရင္ထဲက ဆူး။ မိုးလိုေၾကြတဲ့ဆူး။ ခေရာင္းဆူး။ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေအးခဲညထဲ တဇြတ္ထိုး ကၽြန္မ သြားခဲ့တာ။ ဧကစာရီေလ။

အေမွာင္ဆံုးေနတဲ့ေနာက္ ဘယ္လိုမီးအိမ္မွလည္း မလိုအပ္ဘူး ထင္ခဲ့ေပမယ့္ ေထာင္ေခ်ာက္ထဲ လိမ့္က်တဲ့အခါ သတို႔သား လာကယ္ေတာ့ ကၽြန္မ မေရွာင္ပုန္းႏိုင္ဘူး။ ေရြးစရာလမ္း မရွိေတာ့တဲ႔ မ်က္ရည္ေတြဟာ ေဒါသနဲ ့ျပြန္းေနခဲ ့။ 
ကၽြန္မဟာ ေသြးဆူသူ ျဖစ္ခဲ႔ၿပီရယ္။ 

သူ႔ကို လြမ္းတယ္။ အသိစိတ္ပံုမွန္မရွိဘဲ အရာအားလံုးကို မုန္းခ်င္လာတယ္။ အခန္းက်ဥ္းမွာ ေခါက္တံု႔ေခါက္ျပန္ လမ္းေလွ်ာက္တယ္။အသံက်ယ္က်ယ္နဲ႔ သီခ်င္းဆိုတယ္။ အိပ္မေပ်ာ္ စားမဝင္ တမ္းတတယ္။ လက္ထဲက ပန္းကန္ေလး လြင့္က်သြားရံုနဲ႔ သူ ေဘးရန္ခ မွာ ေၾကာင့္ၾကကာ ဘုရားစင္ေရွ႕ ေရာက္တယ္။ 

ဒီလို အျဖစ္ဆိုးေနသူမွာ သူဆီက သံုးမိနစ္ေလာက္ လြမ္းပါ့မယ္ လို႔ ဝန္ခံခ်က္ရရံုနဲ႔ ေသျပဖို႕ ဝန္မေလးခ်င္လည္း တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေၾကကြဲျခင္းရဲ႕ တစ္ေထာင္ပံုတစ္ပံုမွ် သူ႔ကို ခံစားနားလည္ေစခ်င္မိေသးတာ။ ဒါေပမယ့္လည္း ကၽြန္မ အရြဲ႕မတိုက္လိုျပန္ဘူး။ ရင္ကြဲနာက်ေနတဲ႔ ဆိုးသြမ္းသူေပမယ္႔ သူ႔ကုိ အျပစ္တစံုတရာ မခံစားေစခ်င္ပါဘူး။ ရက္စက္တတ္သူ ကၽြန္မဟာ သူ႔ကိုေတာ့ မနာက်င္ေစရက္ျပန္ဘူး။

အသည္းကြဲတာတဲ႔လား။ အဲဒီလို ပဋိပကၡေျမာက္မ်ားစြာနဲ႔ ႏွလံုးသားတစ္ခု အပိုင္းပုိင္းအစစေပါက္ကြဲကာ ေလထုထဲမွာ လြင္္႔စင္ေမ်ာပါလည္း သူလ်စ္လ်ဴရႈခဲ႔။ ေသခ်ာတာက ဘယ္လိုပင္ ေန႔ရက္ေတြ ဝါေရာ္ေနပါေစ
သူ ငဲ႔မၾကည့္ဘူး ႏွစ္ခ်ိဳ႕ဝမ္းနည္းမွုေၾကာင့္ ေျမစိုင္ေတြ ျပတ္ေရြ႕ကာ ေခ်ာ္ရည္ပူေတြ စီးထြက္လာလည္း သူလွည့္မၾကည့္ဘူး။ လက္က်န္အေျဖကေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ညွဥ္းပန္းလိုစိတ္နဲ႔ တစ္ကိုယ္ေတာ္ ရယ္ပြဲဖြဲ႔တတ္လာခဲ့ျခင္းရယ္ေပါ့။ ဒီလိုစိတ္ရူးေဖာက္ခ်ိန္မွာ သတို႔သားက လက္အကမ္းကို မျငင္းႏုိင္ခဲ့တဲ႔အတြက္ ကၽြန္မကို စိတ္ႀကိဳက္ကဲ့ရဲ႕ႏိုင္ပါတယ္။

ေနာက္ဆံုးမွာ ကၽြန္မဟာ ရြံ႕ရွာစက္ဆုပ္ဖြယ္ေကာင္းသူ ျဖစ္သြားၿပီေလ။ လက္ထပ္ဝတ္စံုနဲ႔ နံရံေပၚမွာ သူ႔နာမည္ေရးရင္း “ ဒါဟာ ေနာက္ဆံုး…ေနာက္ဆံုး...”လို႔ ေျပာကာ အရိုးကြဲတဲ့အထိ အျဖဴေရာင္စာလံုးေတြအနားက မခြာဘဲ ရပ္ေနမိ…။ ဘယ္သူယံုမွာလဲ ။  ႏွလံုးခုန္သံရပ္သြားတဲ႔ ေက်ာက္ရုပ္တစ္ခုဟာ ရင္ထဲမွာ စကားေတြ ဆက္ဆိုေနခဲ႔။ 

ခ်စ္တယ္။ဒါဟာ က်ိန္စာပဲ။ပကတိငရဲ ။သူ႔ကိုခ်စ္တယ္။ အသစ္ျဖစ္တည္သမွ် သံသရာအဆံုးထိ ယွဥ္တြဲရွင္သန္ေနဦးမယ့္ ဝဋ္။ဟင့္အင္း။ ေၾကာက္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ စိတ္ေလၽွာ့လိုက္ေတာ့...သတို႔သားဟာ ကၽြန္မ ရင္ခြင္ထဲမွာ ငိုတယ္။ ကၽြန္မ မေခ်ာ့ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ကၽြန္မ လြတ္ေျမာက္သြားခဲ့ၿပီ။ သူ႔ကို ေနျပင္းပူပူေအာက္က ကာကြယ္ေပးႏိုင္လိုေပးႏိုင္ျငား တိတ္တိတ္ကေလး ေျပးလႊားေနတဲ့ တိမ္တစ္အုပ္ဟာ ကၽြန္မ ျဖစ္ပါတယ္။ သူမသိဘူး။သူမလိုအပ္ဘူး။သူမႏွစ္ၿမိဳ႔ဘူး။ 

ဒီလိုနဲ ့ ကၽြန္မ အသြင္ထပ္ကာေျပာင္းဦးမယ္။

မယ္ကိုး

08 August 2009

“ ခ်စ္ေသာသူသို ့ အေၾကာင္းၾကားပါသည္... ”



ခုတေလာ

ဆိုရင္...

ေတြးေနမိတာက - ဟင္းလင္းခြင္ေတြ၊အေရာင္ေတြ၊အရိပ္ေတြ...

ကိုယ့္ကိုယ္ကို ၿပန္ဆင္ၿခင္မိတာက - စည္းအျပင္ဘက္ ထြက္မရပ္ႏိုင္ေသးဘူး။

က်န္းမာေရး - ရုပ္ကထူထူေထာင္ေထာင္ေပမယ့္ နာမ္ကေတာ့ ခေနာ္ခနဲ ့...

ဖတ္ၿဖစ္တဲ့စာအုပ္ေတြက - စာကိုေက်ာ္ၿပီး အရုပ္ပဲၾကည့္မိတဲ့ E-books ေတြ... ဗိသုကာစာအုပ္ေတြပါ :)

ေရာက္ေနၿဖစ္တာက - တိမ္အိမ္ေလး...

နားေထာင္ၿဖစ္ေနတာက - Rihana-Cry, စိုင္းစိုင္းခမ္းလွိုင္ -ေပ်ာ္ေတာ္ဆက္ ....အစရွိသည္ျဖင့္.( mood music ေတြ- ခ်စ္ျခင္းတစ္ခု-၂၄ ကို စိတ္ထဲေရးကာ )

ရြတ္ေနမိတဲ့ကဗ်ာက -

ဘယ္ေလာက္ခ်စ္ေၾကာင္းမ်ား မေျပာျပမီ...

ဘယ္ေလာက္ေၾကကြဲရေၾကာင္းမ်ား
ထပ္ၾကပ္မကြာလိုက္လာၾက....

ဆရာသုခမိန္လွိုင္ရဲ ့ ႏွစ္သစ္ကဗ်ာထဲက တစ္ပုိင္းတစ္စ ...ဒါလဲအသံမဲ့ရြတ္ေနျဖစ္တာ ၾကာလြန္းခဲ့.... ခ်စ္ျခင္းတစ္ခုမွာ ထည့္ခ်င္ေနမိလို ့....

ၿဖစ္ခ်င္ေနတာက - အာဇာနည္မျဖစ္ႏိုင္မွန္းသိလည္း သူရဲေကာင္းအျဖစ္ စိတ္ကူးယဥ္ခ်င္ေသး....

စားၿဖစ္ေနတတ္တာက - ေအးစက္စက္ ဧကစာရီ...

သနားေနမိတာက - ကိုယ္နဲ ့အျဖစ္ခ်င္းတူတဲ့ စလံုးက အိမ္မဲ့ ယာမဲ့ ေၾကာင္ေလးေတြ...

လြမ္းေနမိတာက - နာရီလက္တံေတြ...

ေမ့ေလ်ာ့ပစ္ေနမိတာက - မုန္တိုင္းမ်ား...

ခါးသက္ေနမိတာက - မွန္စမ်ား...

တမ္းတေနမိတာက - ေနျခည္ႏုသစ္...

ၾကိတ္ၿပီးခ်ီးက်ဴးေနမိတာက - ငွက္တစ္ေသာင္းနားရတဲ့ သစ္တစ္ပင္ေကာင္း...

ၾကိတ္ၿပီးအထင္ေသးေနမိတာက - မိုးမိုးမတ္မတ္ အနက္ေရာင္ စပါးႏွံေတြ- ( အႏွစ္မဲ့လြန္းလည္း တရားေဟာဖို ့ ႀကိဳးစားေသး)

ဆႏၵမရွိတဲ့ေနရာ - ဘီလူးေတြ ႀကီးစိုးတဲ့ၿမိဳ ့ေတာ္။ ေသြးညီွန ့ံေတြ ျပြန္းေနတဲ့ေျမ။

ဆႏၵရွိေနတဲ့ကိစၥ - အသြင္ေျပာင္းျခင္း...

မုန္းတီးေနမိတာက - ေနာက္ေက်ာက အသြားတျမျမ ဓားေတြ...

ခ်စ္ေနတာက - အခုစာဖတ္သူကိုေပါ့ :P - ေမတၲာလို ့ ဆိုလိုပါတယ္ :)

စိတ္ပ်က္ေနမိတာက - ေျပရာေျပေၾကာင္း...

စြဲလမ္းေနမိတာက - မ်ဥ္းေကြးေတြ၊ေထာင့္ေတြ...

သေဘာက်ေနမိတာက - ပံုျပင္ေလးေတြ...

လိုအပ္ေနတာက - ရဲရင့္မွု...

ေတာင္းေနမိတဲ့ဆု - နိဗၺာန္ မေရာက္မီစပ္ၾကား ျဖစ္ေလရာဘဝတိုင္း အမိေကာင္း၊အဖေကာင္း၊ ဆရာေကာင္း၊ သမားေကာင္း၊ေဆြေကာင္း၊မ်ိဳးေကာင္း၊မိတ္ေကာင္းတို ့ႏွင့္သာ ေတြ ့ဆံုေပါင္းသင္းရ၍ ထိုသူေတာ္ေကာင္းတို ့၏ ဆိုဆံုးမမွုကို နာခံလိုက္နာမွတ္သား က်င့္ႀကံႏုိင္ေသာ ပညာရွိသူေတာ္ေကာင္း ျဖစ္ရပါလို၏။ (ခ်မ္းေျမ့ဆရာေတာ္ရဲ ့ ဆုေတာင္းေလးပါ...)

ထပ္ၿပန္တလဲလဲေအာ္ဟစ္ေနမိတာက - မေသခ်င္ေသးဘူး။

ဝန္ခံခ်င္တာက - ခ်စ္ျခင္းတစ္ခုကို ဖတ္ၿပီး ကၽြန္မကို သိပ္ခ်စ္တတ္တယ္လုိ ့ မထင္ပါနဲ ့။ ကၽြန္မ နည္းနည္းေလးမွ မခ်စ္တတ္ဘူး။


(စိတ္ထဲရွိတာေလးေတြ ေျပာခြင့္ေပးတဲ့ အစ္မ မေနာ္ဟရီ နဲ ့ ထပ္ဆင့္ဖိတ္မံတဲ့ ဆရာမ အၿပံဳးပန္း ကို အထူးေက်းဇူးတင္ရင္း အေၾကာင္းၾကားလိုက္ပါတယ္။)