12 May 2010

ေမွာ္မီးအိမ္



ကၽြန္မေျပာေလေလ လူေတြက သံသယထားေလ ျဖစ္ေနတာ။ဆံုမိတဲ႔ လူတိုင္းက ကၽြန္မကို သတိထားေနၾကတယ္ေလ။ သူတို႔ရဲ႕အေဖာ္အျဖစ္ ရိုးရိုးသားသားေပ်ာ္ခ်င္လို႔႔ သြားေတြ႕တာေတာင္ အထူးဆန္းဆံုး အၾကည္႔ေတြနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္ၾကရင္း ကၽြန္မ ဘာလုိ႔လာတာလဲ ဆိုတာ စူးစမ္းၾကေလရဲ႕။
သည္းခံဖုိ႔ ခက္ခဲလွပါတယ္။ ဘယ္ေနရာမွ သြားခ်င္စိတ္ မရွိေတာ့ပါဘူး။ ဒီေန႔ အိမ္နားက အမ်ားသံုးေရခ်ိဳးအိမ္ကို သြားခဲ႔ေပမယ့္ ကၽြန္မကို ဘယ္သူမွ မျမင္ေအာင္လို႔ ညေနအထိ ေစာင္႔ခဲ႔ရပါတယ္။ေႏြလည္တည္းက ဝတ္ခဲ႔တဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ ခ်ည္သားကီမိုႏိုဟာ ဆည္းဆာရိပ္မွာ အျဖဴေရာင္ေတာက္ပေနတုန္းျဖစ္လို႔  သိပ္ၿပီးျမင္သာထင္သာ ေပၚလြင္ေနမလားဆိုကာ ပူပန္ေနမိလုိ႔ရယ္။

ဒါေပမယ့္ မေန႔ကစလို႔ ရာသီဥတုဟာ သတိျပဳမိေလာက္ေအာင္ ေအးလာခဲ႔ပါၿပီ။ ေဆာင္းရာသီ အဝတ္ဗီရိုကို ကၽြန္မတို႔ အသံုးျပဳရဖုိ႔ သိပ္မၾကာေတာ့ဘူးေလ။အနက္ေရာင္ေနာက္ခံနဲ႔ ေအာက္ခံမပါတဲ႔ ကီမိႏိုကို ကၽြန္မလဲလွယ္လိုက္ပါတယ္။ လူေတြက ေနာက္ႏွစ္ေႏြမွာလည္း ဒီအျဖဴေရာင္ကီမိုႏိုနဲ႔ ကၽြန္မကို စိုက္ၾကည္႔မွာလား… တစ္ႏွစ္လံုး ဒီလိုမ်ိဳးကုန္ဆံုးရမွာလားဆိုတဲ႔ အေတြးေတြကို သည္းမခံႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ဟင့္အင္း ။ ကၽြန္မ မစဥ္းစားဝံ႔ေသးဘူး။ 


လာမယ့္ေႏြမွာေတာ့ ထင္းကနဲျမင္သာတဲ႔ နံနက္ခင္းက်က္သေရအဆင္ကို လူေတြၾကားထဲ ဝတ္ထားလည္း ခြင့္ျပဳလက္ခံမယ္႔ မိတ္ဆံုပြဲကို တက္ေရာက္ရေတာ႔မွာ။ ဒါ႔အျပင္ ဘုရားေက်ာင္းေတြ၊ ဗိမာန္ေတြရဲ႕ ပြဲေတာ္မွာ လူအုပ္ၾကားထဲေရာေႏွာျဖတ္သြားရမွာမို႔ မ်က္ႏွာေခ်ပါးပါးလည္း လိမ္းခ်င္ေသးတာ။ ဒါဟာ ဘယ္ေလာက္ အံ႔ၾသဝမ္းသာစရာေကာင္းမွာပါလိ္မ္႔ လုိ႔ ေတြးမိတိုင္း စိတ္လႈပ္ရွားမႈေတြနဲ႔ ကၽြန္မႏွလံုးသားက တိုးလို႔ ခုန္လာၿပီေလ။

ဟုတ္ကဲ႕။ သူခိုးအျဖစ္ ကၽြန္မ က်ဴးလြန္ခဲ႔ဖူးပါတယ္။ မျငင္းပါဘူး။ ကၽြန္မ လုပ္ခဲ႔တာအတြက္လည္း ဂုဏ္မယူခဲ႔တာ အေသအခ်ာပါ။ေကာင္းပါၿပီ။ ဒါေတြ ဘယ္လို စတင္ခဲ႔တယ္ဆိုတာ  ရွင့္ကိုေျပာခြင့္ေပးပါဦး။လူေတြ ဘာကိုေတြးမလဲဆိုတာ ကၽြန္မ အေရးမစိုက္ပါဘူး။ သူတုိ႔ ထင္ျမင္ခ်က္ေတြကလည္း ကၽြန္မအတြက္ အေရးမပါ ပါဘူး။ ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္မဇာတ္လမ္းကို ရွင္ ယံုၾကည္ႏိုင္တယ္ဆိုရင္…ဟုတ္ကဲ႔။ ကၽြန္မ အေတာ္ေလး ေနသာထုိင္သာရွိလာႏုိင္လို႔ပါ။ ကၽြန္မက သစ္သားေျခစြပ္ဖိနပ္(ခံုဖိနပ္)ေတြလုပ္တဲ႔ ဆင္းရဲသားရဲ႕သမီး….တစ္ဦးတည္းေသာသမီးပါ။ 

“ေဟး...မမ” ဆိုတဲ႔ အိမ္နီးခ်င္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕  အိမ္ေနာက္ဖက္ဆီ လွမ္းေခၚသံကို မေန႔ညက မီးဖိုေခ်ာင္မွာ ေႏြဦးၾကက္သြန္နီေတြကို လွီးေနရင္း မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ၾကားခဲ႔ရတာ။ အဲဒီအခိုက္ေလးမွာ လွွီးေနတာကို ရပ္လုိက္ၿပီး အလႈပ္အရွားမဲ႔ ထုိင္ေနမိပါတယ္။ ကၽြန္မကို လုိအပ္တဲ႔ ေမာင္ေလးညီမေလး တစ္ေယာက္ေယာက္ ၊ ဒီကေလးလိုမ်ိဳး မၾကာခဏ ေအာ္ေခၚတတ္တာမ်ိဳး ရွိခဲ႔ရင္ ကၽြန္မဘဝဟာ ဆိုးဆိုးရြားရြာေျပာင္းလဲသြားလိမ္႔မွာ မဟုတ္ဘူးလုိ႔ သေဘာေပါက္လိုက္မိလို႔ရယ္။ ၾကက္သြန္နီရဲ႕ က်ိန္းစပ္ေစမႈဟာ ျပယ္သြားၿပီျဖစ္ေပမယ့္ မ်က္ဝန္းအိမ္ထဲမွာ မ်က္ရည္ပူေတြ အိုင္ထြန္းလာခဲ႔ပါတယ္။ လက္ဖမိုးနဲ႔ မ်က္ရည္သုတ္လုိက္တဲ႔အခါ စူးရွနာက်င္ျခင္းဟာ ပိုလို႔ ဆိုးလာခဲ႔။ မ်က္ရည္ေတြဟာ အဆံုးမဲ႔ စီးဆင္းလာၿပီး ခိုကိုးရာမဲ႔သလို ခံစားခဲ႔ရပါတယ္။
  
ၿပီးခဲ႔တဲ႔ ေႏြဦးမွာေတာ့ ခ်ယ္ရီေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕ အေကာင္းဆံုးကိုေတာင္ေက်ာ္လြန္ ပြင့္လန္းခဲ႔ၾကတာေပါ့။ ပန္းေရာင္၊အျပာေရာင္ အတြန္႔ေလးေတြနဲ႔ အိုင္းရစ္ပန္းေတြဟာ ပန္းစင္ေပၚမွာ ေပၚဦးေပၚဖ်ားျဖစ္ခုိက္၊ ဆံသဆရာဆိုင္မွာ အတင္းအဖ်င္းေတြကလည္း  အစပ်ိဳးေနခ်ိန္၊ ပ်က္စီးေနတဲ႔ မိန္းကေလးေတြကလည္း ေနာက္ဆံုးမွာ ေယာက္်ားေတြကို အမိဖမ္းလုပ္ငန္းစတဲ႔အခါေလ။  ထိုစဥ္တုန္းက ကၽြန္မက ပိုလို႔ေပ်ာ္ေနခဲ႔တာရယ္။ ဆည္းဆာတိုင္းမွာ မိဇုႏိုစံက ကၽြန္မကို ေတြ႔ဖို႔ ေရာက္လာတတ္တာမုိ႔။

ညမေရာက္ခင္ ဆည္းဆာမွာ ကီမိုႏိုကိုလဲ၊ မ်က္ႏွာေခ်ပါးပါးလိမ္းလို႔ သူေရာက္လာၿပီလားဆိုကာ အိမ္ထဲဝင္လိုက္ထြက္လိုက္လုပ္ၿပီး ေစာင့္ေနခဲ႔ေလရဲ႕။ အိမ္နီးခ်င္းေတြက ဒါေတြအားလံုးကို စိတ္ဝင္စားေနၾကၿပီး “ ၾကည့္ပါဦး။ ခံုဖိနပ္ဆိုင္က ဆကိႏို စိတ္္လႈပ္ရွားေနလိုက္တာ ” လို႔ ကၽြန္မကို လက္ညိႈးထိုေျပာဆိုကာ သူတို႔အၾကား တီးတိုးေရရြတ္ခဲ႔ၾက ၊ ရယ္ပြဲဖြဲ႔ခဲ႔ၾကတယ္ဆိုတာ ေနာက္ပိုင္းမွာ ျပန္ၾကားခဲ႔ရပါတယ္။

ဒီႏွစ္မွာ ကၽြန္မအသက္ ႏွစ္ဆယ့္ေလးႏွစ္ရွိေပမယ့္ လက္မထပ္ရေသးပါဘူး။ လက္မထပ္ရေသးတဲ႔ အေၾကာင္းရင္းကေတာ့…တကယ္ပါ… ဆင္းရဲလို႔ဆိုတာထက္… မာတာမိခင္ေၾကာင့္ပါ။ အေမဟာ အိမ္နားက အေရးပါတဲ႔ ေျမပိုင္ရွင္ရဲ႕ အေပ်ာ္မယားျဖစ္ေနလ်က္နဲ႔ အေဖနဲ႔ ၿငိတြယ္ခဲ႔ၾကပါတယ္။ အေမက သူ ပိုင္ဆိုင္သမွ် အားလံုးကုိေမ႔ပစ္ကာ အေဖနဲ႔ ထြက္ေျပးၿပီး မၾကာခင္မွာ ကၽြန္မကို ေမြးခဲ႔ေလတာ။ ျပႆနာကေတာ႔ ကၽြန္မရဲ႕ရုပ္ရည္ဟာ ေျမရွင္နဲ႔ေရာ အေဖနဲ႔ပါ နည္းနည္းေလးမွ မဆင္ခဲ႔တာရယ္။

အေမက ပိုၿပီး သီးသန္႔ေနလာၿပီး အပယ္ခံျဖစ္လာခဲ႔ပါတယ္။ ဒီလိုအမ်ိဳးသမီးရဲ႕ သမီးျဖစ္တာမို႔ သဘာဝက်စြာပဲ ကၽြန္မမွာ လက္ထပ္ဖို႔ အခြင့္နည္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မရဲ႕ ရုပ္ရည္နဲ႔ ကံသာ တူညီခဲ႔မယ္ဆုိရင္ ခ်မ္းသာတဲ႔ မင္းမ်ိဴးစိုးမ်ိဳးထံမွာ ကၽြန္မ ေမြးဖြားလာႏိုင္ခဲ႔မွာပါ။ ဒါေပမယ့္လည္း အေဖ႔အေပၚမွာေရာ အေမ႔ဆီမွာပါ ကၽြန္မ အေတးအမွတ္ မထားပါဘူး။ အေဖ႔သမီးလုိ႔ပဲ အစြမ္းကုန္ ဆံုးျဖတ္ထားခဲ႔ပါတယ္။ တျခားသူေတြ ဘယ္လုိပင္ေျပာလာၾကေစဦးေတာ့ ကၽြန္မ ခိုင္ၿမဲစြာယံုၾကည္ထားဆဲရယ္။ မိဘႏွစ္ပါးလံုးက ကၽြန္မကို ေကာင္းမြန္စြာ ေစာင့္ေရွာက္သလို ကၽြန္မကလည္း ရိုရိုေသေသ ဂရုစိုက္ပါတယ္။

အေမနဲ႔အေဖဟာ အားနည္းခ်က္ရွိသူေတြမို႔ သူတို႔ရဲ႕ ကေလးကိုေတာင္ အထိန္းအကန္႔ေလးနဲ႔ ျပဳမူဆက္ဆံၾကတယ္ေလ။ အားငယ္ၿပီး ရွက္ေၾကာက္တတ္တဲ႔သူေတြကို ကၽြန္မတို႔ ၾကင္နာသင့္တယ္လုိ႔လည္း ယံုၾကည္မိဆဲပါ။ မိဘေတြအတြက္ နာက်င္မႈနဲ႔ အထီးက်န္မႈေတြကို ႀကံ႕ႀကံ႕ခံႏိုင္ေအာင္ ကၽြန္မျပင္ဆင္ထားတယ္လုိ႔ ေတြးခဲ႔ပါတယ္။ မိဘေတြအေပၚ ကၽြန္မရဲ႕ တာဝန္ဝတၱရားေတြကိုလည္း ဘယ္တုန္းကမွ မပ်က္ကြက္ခဲ႔ပါဘူး။ မိဇုႏိုစံကို မေတြ႔ခင္ အထိဆိုပါေတာ့။

အေနခက္မ်က္ႏွာပူစရာေကာင္းေပမယ့္လည္း သူဟာ ကၽြန္မထက္ ငါးႏွစ္ေလာက္ငယ္တာ ၊ စီးပြားေရးကုန္သြယ္မႈေက်ာင္းက ေက်ာင္းသားျဖစ္တာကို ကၽြန္မ ေျပာျပသင့္တာေပါ့ေလ ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မမွာ ေရြးခ်ယ္ခြင္႔ မရွိခဲ႔ဘူး ဆိုတာကို ရွင္နားလည္ရပါမယ္။ ေႏြဦးကေပါ့  ဘယ္ဘယ္မ်က္လံုးေၾကာင့္ ေဝဒနာဆိုးေနခ်ိန္ မ်က္စိအထူးကုဆရာဝန္ရဲ႕ လူနာေစာင့္ခန္းမွာ  သူ႔ကို ေတြ႔ခဲ႔တာျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္မဟာ ျမင္ျမင္ခ်င္း ခ်စ္မိသြားတတ္တဲ႔ မိန္းမအမ်ိဳးအစားထဲက တစ္ေယာက္ရယ္သာ။



သူ႔ရဲ႕ ဘယ္္မ်က္လံုးေပၚမွာလည္း ပတ္တီးျဖဴေလး ရွိေနခဲ႔ပါတယ္ ။ ကၽြန္မလိုပါပဲ။ သူဟာ အဘိဓာန္ငယ္ေလးကို လွန္ေလွာၾကည္႔လိုက္ ၊ မ်က္ေမွာင္ႀကံဳ႕လုိက္နဲ႔ ၾကည့္ရတာ သက္ေတာင့္သက္သာ မရွိိ္ိခဲ႔႔ပါဘူး။ ကၽြန္မ သူ႔အတြက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနခဲ႔ပါတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ ပတ္တီးစီးထားတဲ႔ မ်က္လံုးအတြက္လည္း စိတ္ဓာတ္ပုိက်ခဲ႔ပါတယ္။ အခန္းျပတင္းေပါက္ထဲက ျမင္ႏိုင္တဲ႔ ႏုႏုသစ္သစ္ ပါစာနီးရား* အရြက္ေလးဟာ ပူေလာင္မႈေတြျပြတ္သိပ္ေနတဲ႔ ေလထုထဲမွာ မွိတ္တုတ္လင္းလက္ေနတဲ႔ အျပာေရာင္မီးေတာက္ေလးေတြနဲ႔ ဆင္တူလာပါတယ္။ အျပင္ဖက္ေလာကက အရာအားလံုးဟာ အမွန္တရားဆီကေန မွိန္ေဖ်ာ႔လာၾကၿပီး အဲဒီအေၾကာင္းေၾကာင့္ပဲ   သဘာဝနဲ႔ဆန္႔က်င္ေက်ာ္လြန္တဲ႔ အလွတရားေတြ သူမ်က္ႏွာမွာျဖစ္တည္ေနခဲ႔သလားရယ္။ ဒီအက်ိဳးဆက္အားလံုးဟာ ပတ္တီးစီးထားတဲ႔ မ်က္လံုးရဲ႕ ေမွာ္အတတ္ဆီက ျဖစ္လာတယ္လို႔ ကၽြန္မ လြဲမွားယံုေနမိတုန္းပါပဲ။

မိဇုႏိုစံဟာ မိဘမဲ႔ပါ။ ေမတၲာအၾကင္နာနဲ႔ သူ႔ကို ေစာင့္ေရွာက္မယ့္ ေသြးနီးစပ္သူမရွိပါဘူး။ သူ႔မိဘေတြဟာ အေတာ္အသင့္ ခ်မ္းသာခဲ႔ၾကေပမယ့္ သူ႔အေမဟာ သူ ကေလးအရြယ္မွာ ဆံုးပါးသြားခဲ႔ၿပီး သူ ဆယ္ႏွစ္ႏွစ္သားသာသာမွာ သူ႔အေဖကြယ္လြန္သြားခဲ႔ပါတယ္။ မိသားစုစီးပြားေရးျဖစ္တဲ႔ ေဆးေဖာ္စပ္ပစၥည္းအေရာင္းဆိုင္ဟာ အဲဒီေနာက္မွာ ယိုယြင္းလာၿပီး သူ႔အစ္ကိုႏွစ္ေယာက္နဲ႔ အစ္မတစ္ေယာက္ကို ေဆြမ်ိဳးေဝးသူေတြက ခြဲေဝယူၿပီး ေစာင့္ေရွာက္ခဲ႔ၾကပါတယ္။ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ သူတို႔မိသားစုရဲ႕အေထြးဆံုးသားျဖစ္တဲ႔ သူဟာ သူ႔အေဖဆိုင္ရဲ႕ စာေရးႀကီးျဖစ္ၿပီး ကုန္သြယ္စီးပြားမႈေက်ာင္းမွာ တက္ေနတာေပါ့။

သ႔ူမွာ ေတာ္ေတာ္ေလးခက္ခဲတဲ႔ အထီးက်န္ဘဝရွိမွာကို ကၽြန္မ စိုးထိတ္ခဲ႔ပါတယ္။ အေၾကာင္းကေတာ့ ကၽြန္မနဲ႔ အျပင္ထြက္လမ္းေလွ်ာက္ခ်ိန္ဟာ သူ႔အတြက္ အေပ်ာ္ဆံုးလို႔ တစ္ခါက ဝန္ခံခဲ႔လုိ႔ပါ။ သူ႔မွာ တကိုယ္ရည္ပိုင္ဆိုင္မႈေတြ ခ်ိဳ႕တဲ႔ေနတယ္လို႔လည္း သကၤာမကင္းျဖစ္ခဲ႔မိတာ။ သူက သူ႔ငယ္ခ်င္းနဲ႔ ေရသြားကူးမယ္လုိ႔ ကတိေပးခဲ႔တယ္လို႔ ကၽြန္မကုိ ေျပာခဲ႔ေပမယ့္ အဲဒီအေရးကိုေတြးၿပီး သူ ေပ်ာ္ပံုမရပါဘူး။ တကယ္က သူ႔ုကို ၾကည္႔ရတာ အေတာ္ေလး စိတ္ပ်က္ညႈိးငယ္ပံုပဲ ေပၚေနေလရဲ႕။

အဲဒီညမွာ ေယာက္်ားေလးဝတ္ ေရကူးဝတ္စံုကို ကၽြန္မ ခိုးခဲ႔ပါတယ္။ အိမ္နားက အႀကီးဆံုးဆိုင္ျဖစ္တဲ႔ ဒါအိမာရုဆိုင္ထဲကို တိတ္တဆိတ္ဝင္သြားၿပီး ရိုရိုးခ်ည္သားအမ်ိဳးသမီးဝတ္စံုေတြအၾကားမွာ ဟိုဒီၾကည့္သလုိ ဟန္ေဆာင္ရင္း ... အနက္ေရာင္ ေရကူးဝတ္စံုကို စင္ကေန ခိုးေၾကာင္ခိုးဝွက္ ဖယ္ရွားခဲ႔ၿပီးေတာ့ လက္ေမာင္းေအာက္ထဲ ထိုးထည္႔လို႔ ဆိုင္ထဲက ထြက္ခြာလာခဲ႔ပါတယ္။  ငါးကိုက္ထက္ပိုၿပီး မေလွ်ာက္ရေသးခင္မွာတင္ တစ္စံုတစ္ေယာက္က “ဟဲ႕... နင္” ဆိုၿပီး ေအာ္ေခၚခဲ႔ပါတယ္။ ေၾကာက္ရြံံ႕လြန္းလုိ႔  ေအာ္မိေတာ့မလို ျဖစ္သြားၿပီး အရူးတစ္ေယာက္လိုပဲ ထြက္ေျပးလုိက္မိတာ။

“သူခိုး…သူခိုး ” ဆိုတဲ႔ အေနာက္က စူးစူးဝါးဝါး ေအာ္သံေတြကို ၾကားခဲ႔ရ။ ေက်ာကို လက္သီးနဲ႔ထိုးသလို ခံစားရၿပီး ဒယိမ္းဒယိုင္ျဖစ္သြားကာ တစ္ဖက္လွည္႔လိုက္တဲ႔အခါမွာေတာ့ မ်က္ႏွာကိုျဖတ္ရုိက္ခံလုိက္ရပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ရဲစခန္းအေသးေလးဆီ ကၽြန္မကို ေခၚေဆာင္သြားၾကတယ္ေလ။ အဲဒီရဲစခန္းအေရွ႕မွာ အိမ္နီးနားခ်င္းေတြထဲက ရင္းရင္းႏွီးႏွီးမ်က္ႏွာေတြစုေဝးေနၾကၿပီး အေတာ္ေလးကို ႀကိတ္ႀကိတ္တိုးေနၾကတာ။ ကၽြန္မရဲ႕ ဆံပင္ေတြ ေျပေနတာ၊ ေႏြရာသီကီမိုႏိုေအာက္နားမွာ ကၽြန္မရဲ႕ ဒူးေတြကို ျမင္ေနရတာေတြေၾကာင့္ ကၽြန္မဟာ အလြန္အမင္းစိတ္မသက္မသာစရာ ဆိုးရြားတဲ႔ပံုေပါက္ေနခဲ႔မွာပါ။ 

ရဲစခန္းအလယ္က ဟိုဒီမလွည္႔သာႏိုင္ေအာင္ က်ဥ္းေျမာင္းၿပီး တာတာမိဖ်ာခင္းတဲ႔ စစ္ေမးခန္းမွာ ရဲသားက ကၽြန္မကို ထိုင္ေစပါတယ္။ အသက္ႏွစ္ဆယ္႔ခြန္၊ ႏွစ္ဆယ့္ရွစ္ေလာက္ရွိၿပီး အသားျဖဴျဖဴ မ်က္ႏွာရွည္ရွည္နဲ႔ ေရႊကိုင္းမ်က္မွန္တပ္ထားတဲ႔ သူဟာ ေအာက္တန္းက် ရိုင္းပ်သူျဖစ္ပါတယ္။ကၽြန္မရဲ႕ နာမည္ ၊ လိပ္စာ၊ အသက္တို႔ကို ေမးကာ သူ႔ရဲ႕ မွတ္စုစာအုပ္မွာ တစ္ခုခ်င္းခ်ေရးၿပီးေတာ့ ရုတ္တရက္ ၿပံဳးၿဖဲၿဖဲ လုပ္ရင္း “ ဒီလိုမ်ိဳး ဘယ္ႏွစ္ႀကိမ္ လုပ္ဖူးလဲ ” လို႔ စေမးပါတယ္။ သူ႔စိတ္ထဲမွာ ဘာရွိတယ္ဆိုတာ ေတြးမိၿပီး ကၽြန္မ တုန္ခိုက္လာပါတယ္။ ဘာေျပာရမယ္ဆိုတာ အေျခခံက်က် မေတြးႏို္င္ေအာင္ပါပဲ။ ကၽြန္မ ျပန္မေျဖခဲ႔ဘူးဆိုရင္ သူ ကၽြန္မကို ေထာင္ထဲ အေရာက္ပို႔ေတာ့မွာ ၊ ျပင္းထန္တဲ႔ ျပစ္မႈႀကီးေတြ လက္ခံရေတာ့မယ္ဆိုတာ သံသယျဖစ္စရာ မလိုပါဘူး။

ဒီလိုအေျခအေနက လြတ္ဖို႔ ထုတ္ေဖာ္ေျပာရေတာ့မယ္ဆိုတာ ကၽြန္မ သေဘာေပါက္ပါရဲ႕။ ေျဖရွင္းနည္းေတြကို ေသလုမတတ္ စဥ္းစားေပမယ့္ ႏွင္းထုထဲ ေပ်ာက္ဆံုးေနသလို ခံစားလာရပါတယ္။ ဒီေလာက္ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ႔ အေတြ႔အႀကံဳကို ဘယ္တုန္းကမွ ကၽြန္မ မရခဲ႔ဘူူးလည္းေနာက္ဆံုးမွာ တစ္ခုခုေတာ့ေျပာႏိုင္ခဲ႔ေလရဲ႕။ အသံဟာ ပံုပန္းမက် ၾကြတ္ဆတ္ျပတ္ေတာင္းလုိ႔ ကၽြန္မေျပာတာမွ ဟုတ္ရဲ႕လားေတာင္ ထင္စရာပါ။ ဒါေပမယ့္ စကားစၿပီးေနာက္ပိုင္း အားပါးတရ ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ ဆက္ေျပာမိေလတာ။

“ရွင္ ကၽြန္မကို အက်ဥ္းခန္းထဲ ထည့္လုိ႔ မရဘူး။ ကၽြန္မက မဆိုးဘူး။ အသက္က ႏွစ္ဆယ့္ေလးပဲ ရွိေသးတယ္။ မိဘေတြကို တရိုတေသျပဳစုေနတာ။ ဒီေလာကမွာရွိတဲ႔ အခ်စ္ေတြအားလံုးနဲ႔ သူတို႔ကို ေစာက္ေရွာက္ခဲ႔တယ္။ ဒါ မွားတယ္ ဆိုလို႔ရမလား။ လူေတြ ကၽြန္မကို လက္ညႈိးထိုး ကဲ႔ရဲ႕ေအာင္လည္္း ဘာတစ္ခုမွ မလုပ္ခဲ႔ဖူးဘူး…

မိဇုႏိုစံက လူေကာင္းေလး။ သူ႔ ဂုဏ္သတင္းေက်ာ္ၾကားေအာင္ မၾကာခင္ပဲ သူ လုပ္ႏိုင္ေတာ့မယ္ဆိုတာ ကၽြန္ ေသခ်ာသိေနတယ္။ သူမ်က္ႏွာပ်က္ အရွက္ရေစမယ့္ အျဖစ္မ်ိဳး မလိခ်င္ဘူး။ ေရအတူကူးမယ္လုိ႔ လူတစ္ေယာက္ကို သူ ကတိေပးခဲ႔တာ။ ကၽြန္မသူ႔ကို တျခားသူေတြလုိပဲ ဝတ္စားၿပီး သြားေစခ်င္တာ။ ဒါနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဘာမွားလို႔လဲ။ ကၽြန္မက အရူးပါ။ အရူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ သူ႔ကို အဆင့္ျမင္႔တဲ႔ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးမယ္ ။ သူ႔ကို ရွင္စစ္ေဆးေနတဲ႔ လက္ေဆာင္ေပးမယ္…
သူက မ်ိဳးေကာင္းရိုးေကာင္းကေန ဆင္းသက္လာတာ။ တျခားလူေတြနဲ႔ မတူဘူး။ သူသာ ေလာကႀကီးထဲကို ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ဝင္ေရာက္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ကၽြန္မ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ဂရုမစိုက္ဘူး။ကၽြန္မ ေပ်ာ္ႏုိင္တယ္။ ကၽြန္မ သူ႔ကို ကူညီရမယ္…

ကၽြန္မကို ေထာင္ထဲ မပို႔နဲ႔။ အခုထက္ထိ ဘာအမွားမွ ကၽြန္မ မလုပ္ေသးဘူး။ ကၽြန္မရဲ႕ ဆင္းရဲ႕တဲ႔ မိဘေတြကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး ျပဳစုလုပ္ေကၽြးေနတာ။… ဟင့္အင္း။ ကၽြန္မကို ရွင္ ေထာင္ထဲ သြင္းလုိ႔ မရဘူး။ ရွင္ မတတ္ႏိုင္ဘူး။ အသက္ႏွစ္ဆယ့္ေလးႏွစ္အထိ ကၽြန္မ ခက္ခက္ခဲခဲ ႀကိဳးစားခဲ႔ရတယ္။ ဒီတစ္ႀကိမ္ေလး ေနရာလြဲသြားတဲ႔ လက္ေၾကာင့္ ႏံုအတဲ႔ အမွားေသးေသးေလး လုပ္မိရံုနဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ တစ္ဘဝတစ္ခုလံုး ၊ ဒီႏွစ္ဆယ္႔ေလးႏွစ္လံုးကို ရွင္ မဖ်က္ဆီးႏိုင္ဘူး…

မွားတယ္။ ကၽြန္မဘဝမွာ တစ္ႀကိမ္ေလး အစဥ္းစားလြတ္ၿပီး ညာလက္က ႏွစ္ဆယ့္ေလးလက္မေလာက္ ေရြ႕သြားရံုနဲ႔ ကၽြန္မကို သူခုိးလုိ႔ ဘာလို႔ ရွင္ ေတြးရတာလဲ။ ဒါ လြန္လြန္းတယ္။ တကယ့္ကို လြန္တယ္။ စကၠန္႔ အနည္းငယ္တြင္းမွာ တစ္ခါေလး လြဲေခ်ာ္သြားတာ… ကၽြန္မက ငယ္ငယ္ေလးပဲ ရွိေသးတယ္။ေရွ႕မွာ တစ္ဘဝလံုး ေလွ်ာက္ရဦးမယ္။ ကၽြန္မေရွ႕မွာ ပံုၾကမ္းဆြဲထားသလိုမ်ိဳး ျမင္ႏိုင္တယ္။ ခုအခ်ိန္ထိ ကၽြန္မ ျဖတ္သန္းလာတဲ႔ ဘဝမ်ိဳး။ တစ္ပံုစံတည္းပဲ။ ထပ္တူညီပဲ။ ကၽြန္မ လံုးဝ မေျပာင္းလဲေသးဘူး။ ကၽြန္မက မေန႔က ဆကိႏိုနဲ႔ အတူူတူပဲ…

ဒါအိမာရု(ဆိုင္ရွင္) ရဲ႕ ဒီအသံုးမက်တဲ႔ ေရကူးဝတ္စံုက ကၽြန္မကို ဘယ္လုိလုပ္ ဒုကၡေရာက္ေစမွာလဲ။ လူေတြဆီက ယန္း တစ္ေထာင္ ႏွစ္ေထာင္ေငြညွစ္ေတာင္းေနတဲ႔ လူလိမ္လူညစ္ေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ မဟုတ္ဘူး။ ဒီထက္ပုိဆိုးတာ… ယန္းအေျမာက္အမ်ားေတာင္းေနတာ။ ဒါနဲ႔ေတာင္ သူတို႔ေတြက ဒီအတြက္နဲ႔ေလးစားခံရေသးတယ္။မဟုတ္ဘူးလား။ေထာင္ဆိုတာ ဘယ္သူေတြအတြက္လဲ။ ဆင္းရဲသားေတြသာ ေထာင္ကို သြားရတာ။ သူခိုးေတြအတြက္ ဝမ္းနည္းမိတယ္... 

သူခိုးေတြဟာ အႏၱာရယ္မျပဳတဲ႔ လူတစ္ခ်ိဳ႕ပါပဲ။ လူေတြဆီ သြားေရာက္လိမ္လည္ဖို႔ အားနည္းလြန္း ၊ ရိုးသားလြန္းတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ဟာ ေခ်ာင္ထဲ ေရာက္သြားၿပီး ႏွစ္ယန္း သံုးယန္းေလာက္ တန္တာတစ္ခုခုကို ခိုးမိလို႔ ေထာင္ထဲမွာ ငါးႏွစ္ ဆယ္ႏွစ္ နဲ႔ အဆံုးသတ္သြားရတာ။ ဘုရား…ကယ္ပါ။ ဒါဟာ မေတာ္တေရာ္ေတြေလ  ... ရူးမိုက္တာ။ ကၽြန္မ ဆိုလိုခ်င္တာ… တကယ္႔ကို ရူးၾကလို႔ ..”

အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ကၽြန္မ စိတ္မႏွံ႔ျဖစ္ခဲ႔သလားလုိ႔ေတာင္ ေတြးမိပါတယ္။ ရဲသားမ်က္ႏွာဟာ ေဖ်ာ႔ေတာ့ၿပီး မွင္သက္စြာ ကၽြန္မကို ၾကည္႔ေနခဲ႔ေလတာ။ ရုတ္တရက္ပဲ ကၽြန္မ သူ႔ကုိ ႏွစ္သက္လာၿပီး ကစဥ္႔ကလ်ားမ်က္ရည္ေတြၾကားက ၿပံဳးျပဖုိ႔ အားထုတ္ခဲ႔ပါတယ္။ ကၽြန္မကို အရူးလုိ႔ သူ တကယ္ေတြးခဲ႔မွာပါ။ ဗံုးတစ္လံုးကို ကိုင္တြယ္ထားရသလိုပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ ဗဟိုရဲစခန္းဆီ ကၽြန္မကို လုိက္ပို႔ခ႔ဲပါတယ္။ အဲဒီညက အက်ဥ္းခန္းမွာ အထိန္းသိန္းခံခဲ႔ရပါတယ္။ ေနာက္တစ္ေန႔မနက္မွာ ကၽြန္မကို ေခၚထုတ္ဖုိ႔ အေဖ ေရာက္လာၿပီး ကၽြန္မ လြတ္ေျမာက္ခဲ႔ပါၿပီ။ တစ္လမ္းလံုးမွာ အေဖေျပာသမွ်ဟာ ကၽြန္မ ဟုိမွာ အရုိက္ခံခဲ႔ရလား ဆိုတာပဲျဖစ္ၿပီး တကယ့္ကို မဝံ႔မရဲေမးခဲ႔တာပါ။ တစ္လမ္းလံုး ေနာက္ထပ္ဘာမွ မေျပာေတာ့ပါဘူူူူး။

အဲဒီညေနက သတင္းစာကို ျမင္တဲ႔အခါမွာေတာ့ အလြန္အမင္း အရွက္ရခဲ႔မိပါတယ္။ ေခါင္းႀကီးပိုင္းမွာ “ရဲရဲေတာက္မိန္႔ခြန္းေျပာခဲ႔တဲ႔ အက်င့္ပ်က္ လက္ဝဲဝါဒီမိန္းမ ”ဆိုတဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕သတင္းရယ္။ ဒါဟာ ဂုဏ္သေရပ်က္ျခင္းရဲ႕ အဆံုးမဟုတ္ေသးပါဘူး။ အိမ္နီးခ်င္းေတြဟာ အိမ္နားမွာ အမႈိက္လာပစ္ၾကပါတယ္။ အစမွာ ဘာအဓိပၸါယ္လဲဆိုတာကို ကၽြန္မ မသိခဲ႔ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္သိပ္မၾကာခင္ပဲ ကၽြန္မ ဘယ္လုိ လုပ္ေနလဲ ဆိုတာ၊ ကၽြန္မကုိ ရိပ္ကနဲျမင္ရဖို႔ သူတို႔ႀကိဳးစားေနၾကတယ္ဆိုတာ သေဘာေပါက္လာခဲ႔ပါတယ္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ ေသးေသးမႊားမႊားခုခံေျပာဆိုမႈဟာ ဘယ္ေလာက္ေလးနက္ ျပင္းထန္တယ္ဆိုတာ စတင္နားလည္လာပါတယ္။ အခ်ိန္မဆိုင္းဘဲ ကၽြန္မကို အက်ဥ္းခန္းထဲ ေခၚေဆာင္ျခင္းခံရႏိုင္သလုိ အခြင့္သာရင္ အနီးက ဝါးရံုေတာဆီ ကၽြန္မ သြားၿပီး တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔ ႀကိဳးဆြဲခ်မိႏိုင္ရဲ႕။

ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ ဆုိင္ကို ရက္အနညး္ငယ္ ပိတ္ခဲ႔ပါတယ္။မိဇုႏိုစံဆီက စာမရခင္အထိပါ။ စာထဲမွာ ဒီလုိ ေရးထားပါတယ္။

“ ဒီကမၻာေပၚက တျခားသူေတြထက္ပိုၿပီး မင္းကို ယံုခဲ႔တယ္ ဆကိႏို။ဒါေပမယ့္ မင္းမွာ မွန္ကန္တဲ႔ ႀကီးျပင္းမႈ ခ်ိဳ႕တဲ႔ေနတယ္။ မင္းဟာ ရိုးသားတဲ႔ မိန္းမပါ။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခ်ိဳ႕အခ်က္ေတြမွာ မင္းက သမာဓိ မတည္ဘူး။ မင္းရဲ႕ ဒီအပိုင္းကိုျပဳျပင္ေပးဖို႔ ႀကိဳးစားေပမယ့္ မစြမ္းႏိုင္ခဲ႔ဘူး။ အစိတ္အပိုင္းတိုင္းဟာ ပညာရည္ျပည့္ေနရမယ္။


အဲဒီေန႔က သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ေရသြားကူးခဲ႔တယ္။ ကမ္းေျခေပၚမွာ ရည္မွန္းခ်က္အေၾကာင္း အခ်ိန္ၾကာ ေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ ေအာင္ျမင္ရမယ္လုိ႔ ေသခ်ာယံုၾကည္မိၾကတယ္။ ေက်းဇူးျပဳၿပီး အခုအခ်ိန္ကစ ေကာင္ေကာင္းမြန္မြန္ေနပါ။ မင္းရဲ႕ျပစ္မႈ အတြက္ ဘယ္ေလာက္ေသးငယ္တဲ႔ နည္းေတြနဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္  လူ႔အဖြဲ႔အစည္းကို ေျပရာေျပေၾကာင္းေျပာၿပီးေတာင္းပန္ဖို႔ ႀကိဳးစားပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ မေကာင္းမႈကိုသာ ရႈတ္ခ်တာပါ။ အျပစ္လုပ္သူကို မဟုတ္ပါဘူး။

မိဇုႏို ဆဘုရို

စာၾကြင္း။ မင္းဖတ္ၿပီးေနာက္ ဒီစာကိုေရာ စာအိတ္ကိုပါ ေသေသခ်ာခ်ာ မီးရႈိ႕႔ံလိုက္ပါ။”

ဒါဟာ သူ႔စာမွာေရးထားသမွ် အားလံုးပါပဲ။ သူ႔မိဘဟာ တစ္ခိ်န္တုန္းက ၾကြယ္ဝခဲ႔တယ္ဆိုတာ ကၽြန္မ ေမ႔ေလ်ာ႔မိတယ္ ထင္ပါရဲ႕။ ရက္ေတြ ကုန္သြားပါတယ္။ ကၽြန္မဟာ အပ္ေတြစိုက္ထားတဲ႔ျပင္ညီေပၚမွာေနထိုင္ေနရသလို ခံစားခဲ႔ရပါတယ္။ အခု ေဆာင္းတြင္းေရာက္ပါေတာ့မယ္ေလ။


ဒီညေနမွာ အေဖက ဖ်ာေျခာက္ခ်ပ္ခင္းထားတဲ႔ ကၽြန္မတို႔အခန္းဟာ မႈန္ဝါးေနလို႔ သူစိတ္မသက္သာဘူး ဆိုကာ ဝပ္ ၅၀ မီးသီးနဲ႔ လဲလွယ္လိုက္ပါတယ္။ အလင္းသစ္ေအာက္မွာ ကၽြန္မတို႔ ညစာစားခဲ႔ၾကတာေပါ့။ အေမက သိပ္လင္းလြန္းတယ္လုိ႔ အဆက္မျပတ္ေျပာေနၿပီး တူကိုင္ထားတဲ႔လက္နဲ႔ နဖူးေလးကို အလင္းကာပံုဟာ ၾကည္ႏူးဖြယ္ ေကာင္းလြန္းလွရဲ႕။ ကၽြန္မ အေဖ႔ကို ဆာေကး ငွဲ႔ေပးခဲ႔ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ရွာေဖြေနတဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္မႈဆိုတာမ်ိဳးကို ပိုလင္းတဲ႔ မီးသီးတပ္လိုက္ရံုနဲ႔လည္း ရႏိုင္ပါလားလုိ႔ ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာအရ သိမ္းသြင္းစည္းရံုးဖို႔ ႀကိဳးစားမိေလတာ။

တကယ္လည္း အဆံုးမွာ စိတ္ဆင္းရဲပင္ပန္းမႈေတြကို ကၽြန္မ မခံစားရေတာ့ပါဘူး။ ဆန္႔က်င္ဘက္ အေနနဲ႔ အညတရမီးအိ္မ္ေလးေအာက္မွာ ကၽြန္မတို႔ မိသားစုဟာ ေမွာ္မီးအိမ္လိုပဲလို႔ေတာင္ ေတြးမိပါတယ္။ အဲဒီလို ခံစားၿပီး “ ကဲ … ရွင္ သေဘာပါရင္… ကၽြန္မတို႔ကို တစ္ခ်က္ေလာက္ၾကည္႔ပါ။ ကၽြန္မမိဘနဲ႔ ကၽြန္မဟာ အေတာ္ေလး စိတ္ဝင္စားဖို႔ ေကာင္းတဲ႔ မိသားစုျဖစ္ေအာင္ေတာ့ လုပ္ႏိုင္တယ္ေလ” လို႔ ေျပာပါဦးမယ္။

အတန္ငယ္ေပ်ာ္ရႊင္မႈဟာ ကၽြန္မရဲ႕ႏွလံုးသားမွာ အရည္တည္လာပါတယ္။ ဒါကို တျခားသူေတြ သိေစခ်င္ပါတယ္ … ပန္းၿခံထဲမွာ က်ည္က်ည္က်ာက်ာျမည္ေနတဲ႔ ပိုးမႊားငယ္ေလးေတြက အစေပါ့ ။ … ။ 

မယ္႔ကိုး

image credits: shutterstock.com

pasania*

( Magic Lantern by Dazai Osamu, translated into English by Tomone Matsumoto)

ပိေတာက္ပြင္႔သစ္ မဂၢဇင္း ။ စက္တင္ဘာ၊ ၂၀၁၁။

17 comments:

မိုးခါး said...

ဒီလိုမ်ိဳး ဘယ္ႏွစ္ႀကိမ္ လုပ္ဖူးလဲ တဲ့
မရွိခိုးႏိုးေပါ့ေနာ္ .. း(
စဥ္းစားသြားတယ္ မကိုး
ဘယ္လုိလူေတြက အက်င့္ပ်က္ေတြလဲလို႕ေလ

ကာရံဆူး said...

ဘယ္အရာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဘာေတြပဲ ျဖစ္ျဖစ္ စိတ္ဓါတ္တစ္ခုကသာ ဦးေမာ္ႏိုင္သလို ေအာက္ဆံုးကိုလဲ ဆြဲက်ေစႏိုင္ပါတယ္...သူမ မီးအိမ္ေလးနဲ ့အတူ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေနသြားႏိုင္တာ ခ်ီးက်ဴးပါတယ္...ဘာသာျပန္ေလး ေရးသြားတာ အရမ္းကို ေသသပ္ပါတယ္...မမမယ္ကိုးေရ...ဆက္လက္အားေပးေနပါတယ္...

Anonymous said...

Thanks to upload ,

Plz carry on

:p
Ko Peace

မင္းအိမ္ျဖဴ said...

ပထမပုိင္းထက္ အခုဒုတိယပိုင္းေလးက ပုိဆြဲေဆာင္တယ္ အထူးသျဖင့္ ေကာင္ေလးေျပာသြား တဲ့ စကားေလး ၾကိဳက္တယ္ ဘာတဲ့

"မင္းရဲ႕ျပစ္မႈအတြက္ဘယ္ေလာက္ေသးငယ္တဲ႔ နည္းေတြ နဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းကို ေတာင္းပန္ဖို႔ ႀကိဳးစားပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ မေကာင္းမႈကိုသာ ရႈတ္ခ်တာပါ။ အျပစ္လုပ္သူကို မဟုတ္ပါဘူး။ "

ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ

ေန႕အိပ္မက္ said...

ျပီးတြားျပီလားဟင္ တစ္မ်ိဳးေလးပဲ.. ျပန္ဖတ္လိုက္ဦးမယ္

Vista said...

ဖတ္ေကာင္းတယ္ ..မမယ္ကိုးေရးတာေလးမွာေမွ်ာပါလို ့
ဘာသာျပန္မွန္းေတာင္မထင္မိဘူး

လသာည said...

အိုး အရမ္းကို ဖတ္လို႔ေကာင္းတာပဲ မယ္ကိုးရယ္.. ။ မယ္ကိုးေရးတာေတြက တစ္ပုဒ္ဆို ဆိုသေလာက္.. အစ္မေတာ့ ၾကိဳက္တယ္။

အရင္ေရးေနက်စတိုင္ကေန နည္းနည္းေလးေသြဖယ္သြားသလို ခံစားရတာကလဲြရင္ အရင္ပိုစ္ေတြလိုပဲ (အရင္ပို႔စ္ေတြထက္ေတာင္) ပိုဖတ္ေကာင္းတယ္။ အေတြးတစ္ခ်ိဳ႕လည္း ရသြားတယ္။

ဒီပိုစ္ေလးအတြက္ ေက်းဇူးတင္တယ္။

သိဂၤါေက်ာ္ said...

႐ုတ္တရက္ၾကီး ျပီးသြားသလိုပဲ ဘယ္လို ေျပာရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူး...။
ေမွာ္မီးအိမ္က မိသားစု အတြင္းေလးပဲ လင္းေနေတာ့... ပတ္ဝန္းက်င္ကိုပါ လင္းက်င္းဖို႕ဆိုရင္.. တစ္ခုခုေတာ့ ေျပာင္းလဲဖို႕ လိုမလားပဲ...။

အမရာ said...

စိတ္ဝင္စားစရာေနာ္...

ျမစ္က်ဳိးအင္း said...

အင္း သူ႔အတြက္ေတာ့ ေမွာ္မီးအိမ္ လို႔ေတြးမိတာ လည္း မဆန္းပါဘူး။
နိမ့္က်တဲ့ဘဝမွာ သူခင္တြယ္မိတဲ့သူအတြက္ စြန္႔စားတာေလးက ထိထိခိုက္ခိုက္ပါပဲ။
ဇာတ္အိမ္ဆန္းဆန္းေလးကို မယ္ကိုးရဲ႕ ေရးဟန္ေလးေၾကာင့္ ပိုဖတ္ေကာင္းသြားတယ္။

ကိုလူေထြး said...

ကန္မေလး...

ဒီးတေခါက္ ေရးဒါ ဆင္းဆာ မလြတ္ဘူးေနာ္...

းဝ)

ၾကည္ျဖဴပိုင္ said...

့ျပီးသြားျပီ ?
ေကာင္မေလးသနားပါတယ္ေနာ္

ကိုခ်စ္ေဖ said...

အင္း..မယ္ကိုးေတာ့ နာမည္ေျပာင္းျပီမွတ္ေနတာ..ေတာ္ေသး.စာထဲမွာျဖစ္ေနလို႔..

ေခ်ာ (အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္) said...

အဆံုးမွာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေလးကို ျမင္လိုက္ရလို႕ ၀မ္းသာစရာ
ဘာသာျပန္ေလး ေကာင္းလိုက္တာ.
တစ္မူကြဲတဲ႕ ဇာတ္လမ္းေလးပါဘဲ..

Angel Shaper said...

အရမ္းဖတ္လို႔ေကာင္းတယ္။
အစပိုင္းေတာ့ သနားတယ္၊
အဆံုးသတ္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္သြားလို႔ ေတာ္ေသးတယ္ေနာ္။

အၿပံဳးပန္း said...

တိုက္ရိုက္ျပန္တာထက္ မယ္ကိုးေလသံနဲ႕ ျပန္မယ္ဆိုရင္ ပိုၿပီးေတာ့ ေကာင္းမယ္လို႕ ထင္ပါတယ္၊
တခ်ိဳ႕ေနရာမွာ ဖတ္ရတာနည္းနည္းေထာက္ပါတယ္၊

(စိတ္မဆိုးဘူးမဟုတ္လား)

မယ္ကိုး said...

ဆရာမရယ္။ စိတ္ဆိုးဖို႔ ေဝးလုိ႔ ခုလို ေစတနာထား ေဝဖန္ေပးလို႔ အထူးေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။

မယ္က စာကို အတိအက်ဘာသာျပန္ခ်င္ေတာ့ တစ္ခါတစ္ေလ ဝါက်ဘယ္လုိဆံုးရမွန္းေတာင္ မသိမိတာ အမွန္ပါ :D

ေက်းဇူးအထူးပါေနာ္ ဆရာမ။ မယ္ ထပ္ႀကိဳးစားပါဦးမယ္ =)