01 February 2010

“ မယံုၾကည္ႏိုင္တဲ႔ စကားလံုးေတြ ”


သိကၡာဆည္ခ်င္သူမို႔ ေသြးစိမး္ရွင္ရွင္ကန္႔လန္႔ကာအဖြင့္ကို မ်က္ႏွာလႊဲေနလည္း ျဖစ္ရပ္မွန္ဟာ ဒဏ္ရာေတြ ၿပိဳးၿပိဳးပ်က္ပ်က္နဲ႔ ေၾကာက္စရာေကာင္းလွတယ္။“ထားခဲ႔ပါ။ေနတတ္ပါတယ္။ အသားက်ေနပါၿပီ။ ”လို႔ မာနနဲ႔ ဆိုခ်င္လည္း လိမ္လည္ျခင္းမွ်သာပဲ။

“မင္းသြားၿပီလား။ ဘယ္ေတာ႔မွ ျပန္မလာေတာ့ဘူးလား...”

ေကာင္းၿပီ။ “ ပစ္မသြားပါနဲ႔ ” လို႔ စဥ္းငယ္ေလးေတာင္ ဆိုမွာ မဟုတ္ဘူး။ ေအးေဆးပါ။ ေခါင္းေမာ့ကာ ရယ္ဦးမယ္။ မယံုဘူးလား။ ဒီမ်က္ႏွာေပးနဲ႔မွ လြင့္က်လာမယ့္ မ်က္ရည္ေတြကို ထိန္းသိမ္းႏိုင္မွာေလ။ ကၽြန္မေစာင့္ေနမွာ မဟုတ္ဘူး။ မေစာင့္ဘူး။ဒီလို အထပ္ထပ္ဆိုရင္းမွာပင္ သူ႔အရိပ္ေလးကို ေမွ်ာ္ေနမိ။ ဆိုးရြားလြန္းလွတဲ႔ မိုးေရစက္ေတြပဲ။

“ အခုထက္တုိင္ မ်က္ဝန္းေတြဖြင့္ခိုက္ မင္း တစ္ေယာက္ကိုသာ ျမင္ႏိုင္ဆဲ။ ေရေလးတစ္ေပါက္ေတာင္ ၿမိဳခ်ဖို႔ ခက္ခဲ။ မင္းျပန္မလာေတာ့ဘူးေပါ့ ... ဟုတ္လား။ ”


ကၽြန္မဟာ သူလြယ္လြယ္အႏိုင္ရခဲ႔တဲ႔ ကစားနည္းျဖစ္လို႔ ၿငီးေငြ႔သြားခဲ႔ၿပီ ။ စြန္႔ပစ္ခံရျခင္း။ စြန္ပစ္ခံရျခင္းဟာ သိမ္ငယ္ေစတယ္။ စြန္႔ပစ္ခံရျခင္းဟာ မာနကိ်ဳးပဲ႔ေစတယ္။ စြန္႔ပစ္ခံရျခင္းဟာ ေသေစႏိုင္တယ္။ ငါဟာ ရုပ္ဝတၴဳမဟုတ္ဘူး။ သူ ငါ႔ကို ဘယ္တုန္းကမွ မပိုင္ဆိုင္ခဲ႔ဘူးလို႔ ေတြးလည္း အသဲကြဲျခင္းဟာ ေရွာင္လြဲလို႔ မရေတာ့ဘူး။ စြန္႔ပစ္ခံရတယ္။ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔ က်ိဳးပဲ႔အိပ္မက္ကို ျပန္ဆက္ရမလဲ။ သူ႔အရိပ္ေလးကို မျမင္ရေတာ့တဲ႔ေနာက္ မ်က္ေတာင္တစ္ခတ္ကပင္ ခက္ခဲလြန္းလွတယ္။

“တစ္ႀကိမ္ေလး။ ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္ေလးေတာင္ ျပန္လာမေတြ႕ေတာ့ဘူးလား။
မင္းမႏွစ္လိုတဲ႔ အရာေတြကို ေနာက္မျပဳလုပ္ေတာ့ပါဘူး။  
မင္းႀကိဳက္တဲ႔ သီခ်င္းေတြကိုသာ ကၽြန္မ သီဆိုပါ႔မယ္။
 
 
ကၽြန္မအတြက္ လမ္းေပးဖို႔လည္း ေနာက္ထပ္တစ္ခါမဟုတ္ ဘယ္ေတာ့မွ ေတာင္းဆိုေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။  မင္းႏွစ္လိုတဲ႔ စားဖြယ္ရာသာ ဖန္တီးေပးမွာပါ...”



ရယ္...ရယ္ရေသး။ ဒီေလာက္စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းတဲ႔ သီခ်င္းလည္း ေလာကမွာ ရွိေသးတာပဲေလ။ ေစတနာဟာ မလိုအပ္သူအတြက္ အပိုလွ်ံသာျဖစ္တယ္။ မျမင္တတ္သူအတြက္ ေအာက္က်ိဳ႕ျခင္း ျဖစ္ေစတယ္။ ကၽြန္မဒီသီခ်င္းကို သိပ္မုန္းတယ္။ နံရိုးတစ္ခုသာမို႔ အိပ္မက္မရွိသင့္ေတာ့ဘူးလား။ လမ္းေလွ်ာက္မသင္ သင့္ေတာ့ဘူးလား။ မိန္းမတစ္ေယာက္က လူတစ္ေယာက္မဟုတ္ဘူးလား။

ကံႀကီးသီတာပဲ။ မေပါင္းအပ္သူမို႔ ေရစက္ကုန္သြားတာပါလို႔ ေျဖသာေအာင္ ေတြးရေတာ႔မွာ။ ႀကိဳးတစ္စကို သူေၾကာက္သလို ကၽြန္မလည္း စိုးရြံ႕သူပါ။အၾကင္နာက္ို ျဖားေယာင္းမႈလို႔ တံဆိပ္ကပ္လိုက္မွာ စိုးထိတ္သူမို႔ သင့္ရာကပဲ ေငးေနသင့္တာ။ ဂရုစိုက္လိုမႈႈကို ခ်ည္ေႏွာင္ျခင္း ခါင္းစဥ္ေအာက္မေရာက္ေစခ်င္လုိ႔ အကြယ္ကပဲ တမ္းတေနသင့္ေတာ့တာေလ။ဒီလို နာက်င္တရား ႏွလံုးသြင္းေနလည္း ရင္ထဲက ပူလြန္းတယ္ကြယ့္။ ခ်စ္တယ္။ အေသအခ်ာေလ။ ဆင္ျခင္ဥာဏ္ေတြလည္း ခမ္းခဲ႔ၿပီ။


“ကၽြန္မကို တကယ္ပဲ စြန္႔ပစ္သြားၿပီလားကြယ္။
ကၽြန္မတို႔ အခ်စ္ေတြဟာ တကယ္ကို အဓိပၸါယ္မဲ႔သြားၿပီလား။ 
မင္းဆိုခဲ႔သမွ် မုသားေတြပါလို႔ ယေန႔ထက္တိုင္ ယံုၾကည္ဖို႔ ခက္ေနဆဲေလ...”


မၿမဲေျပာင္းလဲေနတဲ႔ ေလာကထဲ အၿမဲတေစ ဆိုတဲ႔စကားကို ကၽြန္မ မယံုခဲ႔သလို သူကလည္း ထာဝရလို႔ ကတိမေပးခဲ႔ပါဘူး။ ဒါျဖင့္ ၿပံဳးေနေလ။ ျပင္ဆင္ၿပီးသား မဟုတ္လား ဆိုလည္း ကၽြန္မ ေခါင္းမေမာ့ႏိုင္ဘူး။
လမ္္းအလယ္မွာ ရပ္ကာ ဘယ္အရပ္ကို မ်က္ႏွာမူရမွန္း နားမလည္ေတာ့ဘူး။

“ေကာင္းကင္ကို ၾကည့္မိရင္လည္း မင္းမ်က္ႏွာရိပ္ပဲ ထင္ေနတယ္။ ဝမ္းနည္းမႈနဲ႔ မ်က္ရည္ေတြၾကား နစ္ျမဳပ္ေနဆဲ... ပင္ပန္းလြန္းလွတယ္... ”

အသည္းႏွလံုးထုတ္ယူခံထားရတဲ႔ ရင္ဘတ္ထဲမွာ ဟင္းလင္းခြင္။စြန္႔ပစ္ခံရျခင္းမွာ အိပ္မက္ေတြ ဖြာလန္ႀကဲသြားတယ္။ လမ္းေတြ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတယ္။ ေကာင္းကင္ လိပ္ေခြသြားတယ္။ကၽြန္မ အသက္မရွုႏိုင္ေတာ့ဘူး။ “မသြားပါနဲ႕ ” လို႔ ႏႈတ္ဖြင့္ဆိုခ်င္လည္း ပိုင္ဆိုင္ျခင္းဆိုတာ ကၽြန္မနဲ႔ အကၽြမ္းမဝင္ဘူး။ “ မထားခဲ႔ပါနဲ႔ ”လို႔ ေတာင္းပန္ခ်င္လည္း သက္ဆိုင္မႈဆိုတဲ႔ စကားလံုးဟာ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္အၾကား ရယ္စရာေကာင္းလွတယ္။

“ဘာကိုမွ ဂရုမစိုက္ဘဲ လဲၿပိဳရင္း “ ေက်းဇူးျပဳၿပီး ျပန္လာခဲ႔ပါ ” လုိ႔ မင္းနာမည္ကို ရင္ဖြင့္ေအာ္ဦးမယ္... မ်က္လံုးအစံုဖြင့္ေနခိ်န္မွာ မင္း ကၽြန္မအနားမွာ ရွိေနေသးသလို ခံစားမိဆဲရယ္...”

ဒီသီခ်င္းနားဆင္ေနတာ အျဖစ္ခ်င္းတူလို႔ မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္မ ေနာင္တရေနလို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ မယံုဘူးလား။ ကၽြန္မမွာ နာက်င္ေၾကကြဲတတ္တဲ႔ ဝိညာဥ္မရွိဘူး။ ဒါေပမယ့္ ပရဟိတနဲ႕ အကၽြမ္းတဝင္ျဖစ္ေနလည္း ကၽြန္မရဲ႕ နာမရူပေတြ အလုပ္မလုပ္ေတာ့ဘူး။ ကၽြန္မ ေသေနၿပီ...။ သူစြန္႔ပစ္ခဲ႔တဲ႔ေန႔ကစလို႔ ေသဆံုးသြားၿပီ။ မုန္တိုင္းအလယ္ရပ္ကာ အသက္ရွင္ျခင္းရဲ႕ အက်ိဳးကို သိခ်င္ေသးလည္း ကၽြန္မ ေသဆံုးသြားခဲ႔ၿပီ...

“မင္းသြားၿပီလား။ ဘယ္ေတာ႔မွ ျပန္မလာေတာ့ဘူးလား...”

ဟင့္အင္း ။ သည္းမခံႏိုင္ေတာ့ ။ ခါးလို္က္တာ။ ဘယ္လို သီခ်င္းပါလိမ္႔။ ဒါေပမယ့္ ထပ္ကာ ၾကားခ်င္ေနဆဲ။ ကၽြန္မ လြမ္းေနလို႔တဲ႔လား။လံုးဝ မလြမ္းဘူး။ တကယ္ပဲ မလြမ္းဘူး။ေက်းဇူုးျပဳၿပီး ယံုၾကည္ပါ။ကၽြန္မ အတိတ္ေမ႔သြားၿပီ။ ကၽြန္မ ခုဘဝသစ္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ေနၿပီ။ ဒီလိုဆိုရင္း…. သူ့ျပန္အလာကို ေစာင့္ေနဆဲ မကၽြတ္မလြတ္လိုတဲ႔ နာနာဘာဝဟာ ကၽြန္မ ျဖစ္ပါတယ္။

(Hwang Boကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးလို႔ ေရးထားမိတာ အေတာ္ၾကာပါၿပီ။ သီခ်င္းမေကာင္းပါဘူးလို႔ မိတ္ေဆြအေပါင္းက တားဆီးတဲ႔အတြက္ စာတင္ဖို႔ တြန္႔ဆုတ္ေနမိတာပါ။ကၽြန္မကို စာတင္ျဖစ္ေအာင္ အၿမဲတိုက္တြန္းတတ္တဲ႔ ညီမေလးငုဇာကို အထူးေက်းဇူးတင္ရင္း... )

ေမတၲာမ်ားျဖင့္ ...
မယ္႔ကိုး 

ကိုးကားဘာသာျပန္: Hwangbo 황보 - Can't Believe The Words (믿을 수 없는 말)
Credits to XtinaMaria for the translation.
Artist : Hwangbo (황보) Album : Can't Believe the Words,single, Release : April 20, 2009
(စာၾကြင္း။ Hwangbo ရဲ႕ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ ( mature/ a gift for him) ကို လြန္ခဲတဲ႔ တစ္ႏွစ္ခြဲေလာက္တုန္းက ဒီေနရာေလး မွာ လည္း ကေခ်ာ္ကခၽြတ္ ဘာသာျပန္ဖူးပါတယ္ :)့
့့