17 October 2010

“တစ္ခုေသာ သန္းေခါင္ယံ”


ကရကဋ္ရာသီဟာ ဘယ္ၿဂိဳလ္ခြင္နဲ႔ ၿငိေနလဲဆိုတာ ကၽြန္မနားမလည္ပါဘူး။ ၂၀၁၀၊ ဇြန္လ ၂၃ ရက္ ညဆယ့္ႏွစ္နာရီခြဲမွာ သိစိတ္မဲ႔ ဖုန္းလက္ခံခဲ႔တယ္လို႔ ေျဖရင္ မယံုသကၤာျဖစ္ၾကမယ္ထင္ရဲ႕။ တကယ္ပါ။ ည ဆယ္႔တစ္နာရီမွာ ကၽြန္မ အိပ္ရာဝင္ေနက်ျဖစ္ေပမယ္႔ သန္းေခါင္ယံခ်ိန္ထိ အိပ္လုိ႔မေပ်ာ္ခဲ႔ဘူးေလ။ တုိတ္ဆိုင္မႈဆိုတာ ဣဒၼိပါဒ္တစ္မ်ိုဳးဆိုရင္ အေၾကာင္းမၾကားဘဲ မိုးႀကိဳးပစ္ခ်ခံခဲ႔ရတာလုိ႔ သေဘာထားရေတာ့မွာ။ ေထြရာေလးပါး စကားစျမည္မဆိုတတ္သူဟာ မသိတဲ႔ နံပါတ္ကိုလည္း ဖုန္းေျဖခဲ႔မိပါတယ္။ ကၽြန္မကိုယ္ ကၽြန္မလည္း နားမလည္လုိ႔ ကံၾကမၼာေပါ့လုိ႔ လႊဲခ်ရဦးမယ္။ဒါေပမယ္႔ “ဟယ္လို” ဆိုတဲ႔ ခဏခ်င္းမွာ အံံ႔ၾသရိပ္ကပ္ေနေပမယ့္ ေဒါသၿငိမေနခဲ႔ပါဘူး။ ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိကရဲ႕ ဖုန္းေျဖခါနီး တစ္ဖက္လူကို ေမတၱာပို႔ၿပီးမွေျဖပါဆိုတဲ႔ တရားစကားနာၿပီးကတည္းက အက်င့္ျဖစ္ေနခဲ႔တာရယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူမက ကၽြန္မအသံကို ၾကားၾကားခ်င္း ဖုန္းမွားမွန္းသိေပမယ့္ ဆက္ေျပာခဲ႔တယ္လုိ႔ ဆိုေလရဲ႕။



“ကိုယ္ ေသခ်င္ေနတာ အမွန္ပဲ”တဲ႔ ။ “ဘယ္လို…” ဆိုတဲ႔ အာေမဍိတ္သံထြက္မိၿပီး မ်က္လံုးျပဴးက်ယ္သြားခဲ႔တာ။ တစ္ဖက္က ေယာက္်ားေလးဆိုရင္ ေနာက္ေျပာင္တာပဲ ဆုိကာ ဖုန္းပိတ္လိုက္ဖို႔ ေသခ်ာေပမယ့္ သူမက မိန္းကေလးျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ ကၽြန္မ မစဥ္းစားႏိုင္ေလာက္ေအာင္ျဖစ္ရပါတယ္။ အင္းမလႈပ္အဲမလႈပ္စကားမျပန္ဘဲ ဖုန္းမခ်ႏိုင္ခဲ႕ပါဘူး။ သူမက ဆက္ေျပာပါတယ္။ “တကယ္ပါ” တဲ႔။ 

ဒုကၡ။ စကားႀကီးဆယ္မ်ိဳးရွိတာ ကၽြန္မ ဖတ္ဖူးရဲ႕။ ေရကူးညာတင္၊ ေကာက္ပင္ရိတ္လွီး ၊ ေရစီးေဖာင္ဆန္၊ အိုးတန္ဆန္ခတ္ ၊ ဆီပြတ္က်ည္ေပြ႕ ၊ ဆင္ေဝွ႔ရန္ေရွာင္၊ ေတာင္သူ ယာခုတ္ ၊ ၾကက္ဆုတ္ခြပ္ပစ္ ၊ ေရစစ္ကရား၊ ခက္တင္ေမာင္းနင္း ...ဟင့္အင္း…ဘယ္လိုေျပာနည္းကို မွ ကၽြန္မ မကၽြမ္းက်င္ပါဘူး။ငရဲႀကီးလိမ္႔မယ္လုိ႔ ၿခိမ္းေျခာက္ရမလား။ ရယ္စရာေကာင္းေနမယ္။ “ဘာလုိ႔ ေသခ်င္တာလဲ” လုိ႔ ေမးရမလား။ သူတပါးကိုယ္ေရးကိုယ္တာကို စြက္ဖက္လို႔ မသင္႔ေပဘူး။ “ဖုန္းမွားေနၿပီ”ဆိုကာ ဖုန္းခ်ရမလား။ ဒီလို စာနာစိတ္ကင္းဖုိ႔လည္း မေတာ္ျပန္ဘူး။
 

အဲဒီအခ်ိန္မွာ စီးပြားပ်က္ကပ္ကိုလည္းေက်ာ္ခဲ႔ၿပီ။ ဘာေၾကာင့္ဆိုတာကို ကၽြန္မ မခန္႔မွန္းႏိုင္ပါဘူး။ ဒီႏိုင္ငံမွာ စိတ္ဓာတ္က်ၿပီး ေသေၾကာင္းႀကံခ်င္ၾကတဲ႔ သူေတြ ဖုန္းဆက္ရင္ အားေပးနားေထာင္ေပးတဲ႔ ဌာနတစ္ခုရွိတာ ကၽြန္မၾကားဖူးတာမို႔ ညဥ္႔နက္သန္းေခါင္ ကြန္ပ်ဴတာဖြင့္ကာ အဲဒီဖုန္းနံပါတ္ကို ရွာရေတာ့မလား။ ဘာကိုမွ မဆံုးျဖတ္ႏိုင္တာေၾကာင့္ “ကၽြန္မလည္း ေသခ်င္ေနတာ” လို႔ ျပန္ေျပာလုိက္ျဖစ္ခဲ႔တာ။ “ တကယ္လား”တဲ႔ ။ သူမ မယံုႏိုင္ေအာင္ အံ႔ၾသသြားတဲ႔ပံုပါ။ လူ႔ျပည္မွာ မေနခ်င္တာေတာ့ အမွန္ပဲရယ္။“quarter life crisis ေလ” လုိ႔ ဇြတ္မွိတ္ၿပီး ေျဖလုိက္ပါတယ္။ သူမက အသံတိုးတိုးနဲ႔ “ အဲဒါဘာလဲ …ကိုယ္မသိပါလား” လုိ႔ ဆိုပါတယ္။ သူမ ကၽြန္မရဲ႕ အေရးကို စိတ္ဝင္စားပါလား။ ဒီနည္းက မဆိုးေလာက္ဘူးလုိ႔ ဆံုးျဖတ္မိရင္း...
.

အသက္ ၃၅ ႏွစ္က စျဖစ္တတ္တဲ႔ mid life crisis ကို ရွင္သိမွာေပါ့။ quarter life crisis က ၂၀ ကေန ၂၉ ၾကားျဖစ္တတ္တာ… ဘာေၾကာင့္လဲဆိုတာ ရွင္ မွန္းလို႔ရမယ္ထင္တယ္။ ကိုယ္႔ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ရပ္ရတာ သိပ္ခက္ခဲလြန္းတယ္ေလ။ ရပ္တည္ရာ ရွာတုိင္း ေအာက္ခံေျမက အၿမဲလႈပ္ခါေနတာ မဟုတ္လား။ ဘြဲ႔ရေပမယလည္း ကိုယ္လုပ္ခ်င္တဲ႔အလုပ္ မဟုတ္္ေသးဘူး။ ေက်ာင္းလခအေၾကြးေတြနဲ႔ အိမ္တို႔ ကားတို႔ ဝယ္ႏုိင္ဖို႔ ဆိုတာ ေဝးလို႔ …. မိဘမ်က္ႏွာက္ို ဘယ္လုိျပန္ၾကည္႔ရမွန္း မသိဘူး။ အသက္ေတြသာ ႀကီးလာေပမယ့္ အိပ္မက္က မေရရာေတာ့ဘူး။

Louis vuitton တို႔ Prada တို႔ မဝယ္ႏိုင္လည္း ကိစၥမရွိေပမယ့္ ေလာကႀကီးမွာ မေနေပ်ာ္ေတာ့ဘူး။” တကယ္က ထိုစဥ္ခုိက္မွာ ေဒမီအင္န္ဘား ရဲ႕ ဖြဲ႔စည္းတည္ေဆာက္ပါ (အသက္ေလးပံုတစ္ပံုတမ္း ကပ္ဆိုက္ကာလမွာ အသက္ရွင္က်န္ရစ္ျခင္း)*ဆိုတဲ႔ စာအုပ္ဖတ္ေနခိုက္မို႔ု သူမကို ဒီအေၾကာင္းအရာ ေတြ စကားစကာ လမ္းခင္းလိုက္ျခင္းသာ။ေသခ်င္ေလာက္ေအာင္ ကၽြန္မ စိတ္ဓာတ္က်မေနပါဘူး။ တျဖဳတ္ျဖဳတ္ေၾကြက်ေနတဲ႔ ညေနခင္းတိုင္းမွာ ေရာင့္ရဲမႈေတြနဲ႔ ေဒြးေရာယွက္တင္ ေနထိုင္နိုင္ပါေသးတယ္။ 

ဒီလုိ ညည္းလိုက္ရင္ ဘဝတူရွိပါလား ဆိုၿပီး သူမ စိတ္သက္သာရာ ရသြားလိမ္႔မယ္ ထင္ခဲ႔ေပမယ့္ သူမက “အဲဒီေတာ႔ မင္းဘယ္လို ေသမယ္ စိတ္ကူးထားလဲ” တဲ႔။အဲ…။ ရုတ္တရက္ အေျဖမရွိခဲ႔ဘူးရယ္။…ခဏေနပါဦး။ေသခ်င္ေနတာ သူမ မဟုတ္ဘူးလား။ အခု သူမက ကၽြန္မကိုပါေသေစခ်င္ေနတာလား။ေသေဖာ္ေသဖက္ညွိတယ္ဆိုတာ ဒါမ်ိဳးထင္ပါရဲ႕ေနာ္။

“ေသေၾကာင္းႀကံနည္း ၁၇ မ်ိဳးမကရွိတာ ကၽြန္မ သိေပမယ္႔ အဲဒီလို ထြက္ေျပးရမွာ သတၱိနည္းတယ္ထင္ေနေသးလု႔ိ ႀကံစည္ျဖစ္ဦးမွာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ဒီကမၻာမွာ ကၽြန္မထက္ အေျခအေနဆိုးသူေတြ အမ်ားႀကီး ရွိတာေလ။ အဲဒီလုိ လုပ္ရင္ သူတို႔ကို မေလးစားရာက်မွာေပါ့။” လို႔ သြယ္ဝွက္ေျဖာင္းျဖခဲ႔ေပမယ္႔ ကၽြန္မ ေမွ်ာ္လင့္ထားသလုိပဲ သူမက လက္မခံပါဘူး။ “အဓိပၸါယ္ မရွိတာ။ သူတို႔အတြက္ မင္းဘာမွ လုပ္ေပးႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး ” တဲ႔။ ကၽြန္မရဲ႕ စည္းရံုးေရးညံ႕ဖ်ငး္မွန္းသိေပမယ့္ ဆက္ေျပာခဲ႔ေသးရဲ႕။ “တခ်ိန္ခ်ိန္မွာေတာ့ ကူညီႏိုင္မွာေပါ႔။ အဲဒီေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ပဲ အသက္ဆက္ေနတာ” .... ဟင့္အင္း။ မဟုတ္ဘူး။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မညာခဲ႔တာ။ ကၽြန္မရဲ႕ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြ ဆိတ္သုဥ္းေနတာ ၾကာခဲ႔ၿပီ။ 

သူမက ဟက္ကနဲရယ္တယ္။ “မင္း စိတ္ကူးသိပ္ယဥ္လြန္းတယ္” တဲ႔။ ဟုတ္မွာပါ။ ႏို႔မို႔ဆို ကၽြန္မ ေသၿပီး ျဖစ္လိမ္႔မယ္။“ထားပါေလ။ ရွင္ကေရာ... ” လုိ႔ ကၽြန္မ စကားေခၚလိုက္ေပမယ့္ သူမ တိုးတိတ္ေနပါတယ္။ “ေဟး…” လို႔ ကၽြန္မျပန္ေခၚလိုက္္ၿပီး “ကၽြန္မ နားေထာင္ေနတယ္”လို႔ ဆက္ေျပာလိုက္တယ္။ အေတာ္ေလးၾကာမွ သူမက “ ကိုယ္ေနမေကာင္းဘူး” လုိ႔ ေျပာခဲ႔တာ။ စိတ္စြမ္းအင္၊ ကံၾကမၼာ၊ ဇြဲ ဆိုတဲ႔ စာမ်က္ႏွာေပါင္းမ်ားစြာက အာဂံုေဆာင္ထားတဲ႔ စကားလံုးေတြ ၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္ျဖစ္ကုန္ၿပီေလ။ အသက္ရႈရတာ ခက္ခဲသြားၿပီ။ 

အခန္းမွာ ရုတ္တရက္ေအာက္ဆီဂ်င္ခန္းသြားသလို မြန္းက်ပ္လာခဲ႔။ ေနမေကာင္းဘူး... ေနမေကာင္းဘူးတဲ႔လား။ နာမက်န္းသူကို ဘယ္လုိ ထူမႏိုင္မလဲ။ ကၽြန္မ မႀကံစည္ႏိုင္ေတာ႔ဘူး။ ဒီလို ဆြံအတံု႔ဆိုင္းမိခိုက္မွာ “မင္းနဲ႔ စကားေျပာရတာ ေကာင္းတယ္။ ေကာင္းေသာညပါ” လုိ႔ေျပာၿပီး သူမ ဖုန္းခ်သြားခဲ႔တာ။ ျပန္လည္ႏႈတ္ဆက္ခြင့္ေတာင္ မရခဲ႔ဘူးေလ။ ဖုန္းျပန္ေခၚရမလားလို႔ ေတြးေတာမိေပမယ့္ သူမစိတ္ကို ခ်က္ခ်င္းေျပာင္းလဲသြားေအာင္ ဖန္တီးႏိုင္မႈ ရာခိုင္ႏႈန္းက နည္းပါးလြန္းတာမုိ႔ “ေကာင္းေသာညပါ။ ရွင္နဲ႔ စကားဆက္ေျပာခ်င္ေသးတယ္။ ေနာက္ေန႔ ကၽြန္မဆီ ဖုန္းေခၚပါဦး” ဆိုတဲ႔ စာတိုေလးပဲ ရိုက္ပို႔ျဖစ္ခဲ႔ရဲ႕။ 

ဒါေပမယ့္ သူူမ အေၾကာင္းမျပန္ခဲ႔ပါဘူး။ ဘယ္ေတာ့မွ။ ဘယ္လုိမွ … ဤေရြ႕ဤမွ် နဲ႔ .... ၿပီးသြားခဲ႔ၿပီလား။ ကၽြန္မ စာတိုေလးေတြ ရိုက္ပို႔ေနဆဲေပမယ့္ သူမ ျပန္လည္ မဆက္သြယ္ခဲ႔ပါဘူး။ ေနာက္ဆံုးမေနႏိုင္လုိ႔ ဖုန္းေခၚခဲ႔ေပမယ့္ သူမ ကၽြန္မကို ပစ္ပယ္ထားခဲ႔ပါၿပီ။ ယေန႔ထက္တိုင္ေပါ့။ “ဖုန္းဆက္ပါ…ဖုန္းဆက္ပါ” လို႔ တတြတ္တြတ္ရြတ္ၿပီး ဖုန္းကို အျမဳေတလို ကုိယ္နဲ႔မကြာ ေဆာင္ထားေနမိဆဲ။ ဖုန္းသံျမည္တိုင္း ကၽြန္မ မေအးခ်မ္းႏိုင္ေတာ့ဘူးရယ္။ သူမရဲ႕ ဖုန္းနံပါတ္ကို ေတာင့္တကာ ပူေလာင္ခဲ႔ပါၿပီ။

သတၱဳလႈိင္းရဲ႕ဂယက္ရုိက္မႈနဲ႔ လူတစ္ေယာက္စိတ္ေနာက္သြားႏိုင္တယ္ ဆိုတာ ကၽြန္မ အလွ်င္းမသိခဲ႔ပါဘူး။ လံုးဝဥႆံု မယံုနိုင္ေသးပါဘူး။ ကၽြန္မ အေျခအေနေကာင္းပါေသးတယ္။ သည္းေျခမပ်က္ေသးပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ေလ... ဒါေပမယ္႔ေပါ့ ဖုန္းျမည္သံၾကားတယ္ထင္ၿပီး ဖုန္းေကာက္ကိုင္လုိက္ စာတိုေလးေတြ ေရာက္တယ္ထင္ၿပီး ဖုန္းကို ဖြင့္ၾကည္႔လိုက္နဲ႔ ဣေႄႏၵမဆည္ႏိုင္တဲ႔ လုူတစ္ေယာက္ ရွိေနပါတယ္။ ကူညီတယ္ဆုိတာ ကိုယ္႔စိတ္သက္သာေအာင္သာ ျပဳလုပ္တဲ႔ ေကာင္းမႈမဟုတ္ပါဘူး။ မကူညီခြင္႔ရရင္ အျပစ္ရစိတ္နဲ႔ အသက္ရႈခက္ေစတဲ႔ တြန္းအားမ်ိဳးကိုလည္း ေပးေဆာင္ေနတယ္ေလ။ ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္မ ဘာတတ္ႏုိင္မွာလဲ။

ဒါဟာ ရက္စက္တဲ႔ က်ီစယ္မႈပဲ။ အဲဒီလို မေနာက္ေကာင္းပါဘူးေလ။ ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား။ သူမ ကၽြန္မကို လ်စ္လ်ဴရႈလိုက္တာ... ၿပီးေတာ့ ေမ႔သြားတာ။ ဟုတ္မွာပါ။ ဒါေပမယ့္ေနာ္ တိုက္ဆိုင္္ရင္ေျပာေပးပါ။ ေက်းဇူးျပဳၿပီး ဖုန္းေခၚပါလို႔။ တဆိတ္ကေလး ။ သူမ ဒီကမၻာေျမက ထြက္မေျပးခဲ႔ပါဘူးလုိ႔ ယံုၾကည္ေအာင္ ကၽြန္မကို စကားျပန္ခဲ႔ပါဦး...။ ႀကိဳတင္လို႔ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္… ။

မယ္႔ကိုး



Damian Barr (Get it together: Surviving your Quarter life crisis) *

10 October 2010

ျပစ္မႈ


ထက္ပိုင္းက်ိဳးအိပ္မက္ေတြနဲ႔ လူပါ။
သပြတ္အူတိမ္တိုက္မွာ အတင့္အတယ္ မေနတတ္တဲ႔အခါ
ဖမ္းဆုပ္နည္းေလး သင္တန္းေပးမယ္တဲ႔လား။
ဟင့္အင္း။
အထုံေရစက္ဆိုတာ အနတၱသေဘာပဲမုိ႔ လက္လႊတ္ထြက္ေျပးတဲ႔ ကံကိုလည္း မေစာင့္ေတာ့ဘူးရယ္။
ေရာင္ျခည္ေတာ္စက္ဝန္းထဲ ခိုလံႈခြင့္မရသူပါ။
ဘယ္လိုလဲကြယ္။
အနက္ေရာင္ မ်က္လႊာမေဆာင္ထားခဲ႔လည္း ရွုေထာင့္လြဲမိတဲ႔အခါ စည္းမ်ဥ္းနဲ႔လွမ္းရိုက္ျပန္....
ေနပါေစ...
ျဖတ္သြားျဖတ္လာစာနာမႈေလး လက္ျဖန႔္မေတာင္းႏိုင္လို႔ ရင္ကိုပဲ မီးထပ္ရွုိ႕ပါရေစ။
ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္မ... ဒီမွာရပ္ေနပါတယ္။
အေသတစ္ဝက္နဲ႔။ ေကာင္းကင္အက်ိဳးနဲ႔။ ....။


Windfarm worries
acrylic painting
8 x 12 inches

04 October 2010

အေပ်ာ္ဖတ္ဇာတ္လမ္း မဟုတ္…

…...............................................................................................................
Women are not inherently passive or peaceful. We're not inherently anything but human. ~ Robin Morgan …...............................................................................................................

ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ သေဘာျဖဴအူစင္းလုိ႔ ပြဲမထုတ္္သင့္မွန္းသိလည္း ရိုးသားခဲ႔ေၾကာင္းေတာ့ ဖြင့္ဆိုခ်င္ေသးတာ။ ေမတၱာရိပ္ေအာက္မွာ ကၽြန္မ အမွန္ပင္ ေဒါသေဝးခဲ႔သူျဖစ္ေၾကာင္း ထပ္ေလာင္းလုိ႔ ကုိယ္ရည္ေသြးေျပာခ်င္ေသးရဲ႕။ တကယ္ပါ။ မူလအစမွာေတာ့ မ်က္လံုးေၾကာင္ေတာင္နဲ႔ ေမာင့္အၿပံဳးေလးကို ေမွ်ာ္ေငးတတ္တဲ႔ အရိပ္တစ္ခုသာရယ္။ ဒါေပမယ့္ ေမာင့္ရဲ႕ ေရွ႕တိုးေနာက္ဆုတ္ကစားပြဲမွာ အသဲမြမြေၾကၿပီးေနာက္ ႏႈတ္ခမ္းကိုက္ကာ မဆိုင္တဲ႔ ေယာက္်ားေတြကို အမ်က္ထားၿပီေလ။

ဆုေတာင္းမမွားခဲ႔သူမို႔ ရူးသူလည္း မရွိပါ။ ျပဴစားတတ္ေသာဂါထာလည္း မရြတ္တတ္။ ဘယ္ေက်ာ႔ကြင္းမွလည္း မေထာင္၊ ဘယ္ေထာင္ေခ်ာက္မွ မဆင္၊ ဘယ္သူ႔ကိုမွလည္း မမွ်ားဘဲ လက္သည္းဖြက္ၿပီး တိတ္တိတ္ကေလးသာ ေနခဲ႔တာ။ ျမွားေရွ႕ကို ဝင္လာသူကေတာ့ ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္းသာရယ္။ သူက ခ်စ္တယ္လို႔ ဆိုတဲ႔အခါ ေမာင့္အေပၚပ်ိဳးမိတဲ႔ အၿငိဴးေတြကို ဖြင့္ခ်ဖို႔ အခြင့္အေရးေပၚေလတာ။ သူငယ္ခ်င္းဆိုတဲ႔ အခြင့္အေရးကို လက္လြတ္စပယ္အသံုးခ်ကာ မ်က္လံုးေတာက္ေတာက္ ရယ္စစနဲ႔ “ ဘာလို႔ မိန္းကေလးေတြ အမ်ားႀကီးၾကားက င့ါကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာတာလဲ။ ငါ့ကို လုိက္ရင္ အလြယ္ရမယ္ ထင္လို႔လား” ဆုိကာ နာက်င္စကား စဆိုပါတယ္။ ေမာင္႔အတြက္ အမုန္းေတြကို လမ္းလႊဲပို႔ခ်င္သူမွာ ကိုယ္ခ်င္းစာတရား မရွိေတာ့ဘူးရယ္။

 “အခ်စ္ဆိုတာ အလကားပါ။ နင့္ငါ့ကို မရရင္ ေနာက္သံုးလၾကာတဲ႔အခါ ေနာက္တစ္ေယာက္ကို ေျပာင္းႀကိဳက္မွာပဲ မဟုတ္လား” ဆိုကာ သူ႔သိကၡာကို အလ်ားလိုက္ခ်နင္းဖုိ႔ ဝန္မေလးခ်င္။ တရားခံကေတာ့ သူဟာ ဘယ္လုိပင္စြပ္စြဲလည္း ေခါင္းငံု႔ခံတတ္တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ေနျခင္းပါပဲ။ ဒါေၾကာင္႔မို႔ ကၽြန္မကို ဆိုးသလားလို႔ ေမးရင္ေတာ့ ေခါင္းသြက္သြက္ခါ ျငင္းဦးမွာ။ သူငယ္ခ်င္းေတြ စြပ္စြဲသေလာက္ မရမ္းကားေသးပါဘူး တကယ္ပါ။ 



သူ ဖုန္းဆက္ရင္ မကိုင္။ သူ စာတိုေလးေတြပို႔ရင္ မျပန္ရံုေလာက္သာ ရွိတာပါ။ ဒီေလာက္ေလးနဲ႔ လြန္တယ္လို႔ သမုတ္ၾကေတာ့ ဖုန္းေပ်ာက္လို႔ ဖုန္းပ်က္လုိ႔ ဆိုကာ အားလံုးနဲ႔ အဆက္အသြယ္ ျဖတ္ထားလိုက္ရေတာ့တာ။ ဒီကၽြန္းေလးမွာ လက္ကိုင္ဖုန္းမသံုးဘဲ သံုးေလးလေနသူဆိုလို႔ ကၽြန္မ တစ္ေယာက္ပဲ ရွိမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ သူ႔သည္းခံႏိုင္စြမ္းက ႀကီးလြန္းသလား။ ေျပးလွ်င္ လိုက္ခ်င္ေသာ ေယာက္်ားသဘာဝ အျပည္႔အဝရွိေလသလား ။ ကၽြန္မလိုပင္ ဝဋ္ႀကီးသူလား ။ ေသသည္႔တိုင္ ေစာင့္ဦးမယ္ဆိုပဲ။ ဒီေတာ့ ကံဆိုးတဲ႔သူ႔ကို လူမိုက္အားေပးပါလုိ႔ ထပ္မံ စြဲခ်က္တင္ခ်င္ေသးတာ။

 ႏွလံုးသားေၾကးထပ္ထားတဲ႔ ကစားပြဲမွာ ကၽြန္မက ဆိုးသူဆိုရင္ သူက ညစ္သူပါပဲ။ ျငင္းနည္းမ်ိဳးးစံု ကုန္သြားလည္း သူကလက္မခံ။ စိတ္ခ်မ္းသာေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ သူႀကိဳးစားမယ္ဆိုပဲ။ ဟာ..ဟ။ ေမာင့္ကို တမ္းတလွ်က္ မ်က္ရည္တလည္လည္နဲ႔ ရယ္တတ္ေလၿပီ။ ခ်စ္ေသာေမာင္ဆီကသာ အလိမ္စကားပဲျဖစ္ျဖစ္ ၾကားခ်င္မိတာ။ ဒီလိုနဲ႔ အရူးစိတ္ျဖစ္ကာ ေဒါသေနာက္က်ိျပန္။ သြားပါေတာ့။ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ မကယ္တင္ႏိုင္တဲ႔ ေလာကႀကီးပါကြယ့္။ တစ္ေယာက္အသည္းကို တစ္ေယာက္တက္နင္းမွ ၿပံဳးရယ္ႏုိင္တဲ႔ လူသားေတြရယ္ပါ။ 

အမုန္းေတြ ပြင့္ဖူးခ်ိန္မို႔ လက္မေရွာင္ခ်င္ေတာ့ဘူးေလ။ ေမာင့္အေပၚ မရည္ရြယ္ရက္တဲ႔ အမ်က္ေတြနဲ႔ ဒုကၡလွလွကို စတင္တီးခတ္ေတာ့တာ။ “နင္အသက္ႀကီးလာေတာ့ တစ္ေယာက္တည္း မေနခ်င္္ေတာ့တာ။ အိမ္ေထာင္က်ခ်င္တာ ငါနားလည္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ငါက နင္ေမွ်ာ္လင့္သလို ကၽြန္ေကာင္းျဖစ္မွာ မဟုတ္ဘူး။ေျခဆုတ္လက္နယ္ျပဳစုဖို႔ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ငါစိတ္မကူးဘူး” ထိုသို႔စကားမိ်ဳး ေျပာထြက္ခြင့္ရတာကိုပဲ ကၽြန္မ ေပ်ာ္ေနတတ္တာ။

 ဒါေပမယ့္ တဒဂၤေလးေတာင္ စိတ္မခ်မ္းသာပါဘူး။ ကၽြန္မက ရုိင္းစိုင္းသူလား။ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ေတာ့ သိမ္သိမ္ေမြ႕ေမြ႕နဲ႔ ႏွိပ္စက္ကလူျပဳတတ္သူလို႔ ယံုမွတ္ပါရဲ႕။ မခ်မ္းေျမ႕ႏိုင္သူမုိ႔ တိတ္တဆိတ္အၿငိႈးေတြဟာ အံုဖြဲ႕ရြာခ်ေနဆဲရယ္။ “နင့္အခ်စ္ဆိုတာ ဘာလဲ ... မိန္းမ မရွိရင္ မေနႏုိင္လုိ႔ cover ယူတာ မဟုတ္လား” လုိ႔ အရက္စက္ဆံုးစကားေတြကို ဆိုတတ္ခဲ႔ေပမယ့္ စိတ္မေကာင္းပါဘူး တကယ္။

 ..................................................................................................................... 
I think, therefore I'm single. ~Lizz Winstead 
...................................................................................................................... 

 သစၥာဆိုရမယ္ဆို သူ႔အသည္းကို ခြဲဖို႔ မႀကံရိုး အမွန္ပါ။ ဒါေပမယ့္ စိတ္နာမက်န္းသူမို႔ မၾကည္သာေသာ စကားေတြပဲ သူ႔ခမ်ာလက္ခံေနရတာ။ ယဥ္ေက်းခ်င္သူျဖစ္ေပမယ့္ မၿငိမ္းေအးႏိုင္ေတာ့ သူ႔မွာ အပူဟပ္ေလၿပီ။ ဒါေပမယ့္ အားႏြဲ႔သူမိန္းမငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ပေယာဂေၾကာင့္ အေတာင္ႏွစ္ဆယ္ဝတ္ မင္းေယာက္်ားတစ္ဦး မေသႏိုင္ပါဘူးေလ။ ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား။ ကၽြန္မရဲ႕ စကားလံုးေတြေၾကာင့္ သူ ေအာင့္သက္သက္ အခံရခက္ႏိုင္ေပမယ့္ အထိမနာႏိုင္ပါ။ 

တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ သူက “နင္ဟာ လူႀကီးစိတ္ေမြးေနတဲ႔ ကေလးပဲ” လုိ႔ ေခ်ာ႔ေမာ႔ေျပာတတ္ေလရဲ႕။ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ သူေျပာသလို ကၽြန္မဟာ မရင့္က်က္ေသးသူပါ။ စိတ္ထားမႀကီးျမင့္ႏို္င္ေသးပါဘူး။ ေမာင့္ကုိ အရာရာအစစ သနားလုိ႔ မဆံုးႏိုင္ေအာင္ ခ်စ္မိသူေပမယ့္ စာနာစိတ္ကင္းကာ သူ႔ေရွ႕မွာတင္ ေမာင့္အေၾကာင္းကို ေျပာမိေလတာ။ “ေမာင္ဟာ သိပ္သနားဖို႔ေကာင္းတယ္။” လို႔ ရြတ္မိတဲ႔အခါ “ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ” လုိ႔ ေမးရင္ အေျဖရွာမရျပန္။ သနားေနတာပဲ ရွိတာမုိ႔ “ေမာင္ ေက်ာပိုးအိတ္ေလး လြယ္ထားတာ သနားပါတယ္။ ေညာင္းေနမွာ” လို႔ ေျဖာင့္ခ်က္ေပးမိတတ္ရဲ႕။ 

သူငယ္ခ်င္းမို႔ သံေယာဇဥ္အားကိုးနဲ႔ သူ႔ကို ညွင္းဆဲမိျခင္းလည္း ျဖစ္လိမ္႔။ ပစၥည္းတုိင္းလုိလို ေမာင့္အႀကိဳက္အေရာင္ေတြ ေရြးသံုးတတ္သလုိ သူ႔ကိုလည္း ေမာင္နဲ႔လုိက္မယ့္ ပံုစံေတြ ဆင္မိတတ္တာ။ ခက္တယ္။ ပထမဆံုးအသည္းကြဲျခင္းမို႔ ကုသခ်ိန္ၾကာျခင္းလည္း ျဖစ္လိမ္႔။ သိပ္မွားတယ္ဆိုလည္း “ေမာင့္ကိုခ်စ္တယ္ေလ”လုိ႔ မထံုတက္ေသးေျပာမိဦးမွာ။ တြယ္ၿငိမႈသမုဒယဟာ ေျပာင္းႏုိင္ခဲေလၿပီ။

ေမာင့္အတြက္ဆို အသက္ပင္ေပးရ...ေပးရ... အႏွေမ်ာမရွိလည္း သူဖုန္းဆက္လုိ႔ တစ္မိနစ္ေလာက္ နားေထာင္ရလွ်င္ပင္ အခ်ိန္ေတြ ကုန္ပါၿပီဆိုကာ တြန္႔တိုမိေလတာ။ မတရားဘူး အဆိုခံရရင္ေတာ့ ကၽြန္မအျပစ္မွ မဟုတ္ဘဲလို႔ ဆင္ေျခေပးဦးမွာ။ ခြင့္လႊတ္ပါလို႔ေတာ့ ဆိုလိမ္႔မယ္ မဟုတ္ဘူးကြယ္။ လွည္႔ဖ်ားခဲ႔သူမွ မဟုတ္ပါဘဲ။ 

မခ်စ္တာကို မခ်စ္ေၾကာင္း ေျပာမိတာ အျပစ္လား။ စဥ္းစားဦးမယ္ဆိုကာ အခ်ိန္ဆြဲကာ လိမ္လည္ထားျခင္းလည္း မရွိပါဘဲ။ ေမာင္ကေလ … ေမာင္က … လုိ႔ ဆိုကာ သူ႔ေရွ႕မွာ တမိရံုေလးပါ။ ယံုပါ။ ကၽြန္မ မိန္းမရိုင္းမဟုတ္ပါဘူး။ အညွာတာကင္းမဲ႔တယ္ ဆိုရင္လည္း သူေတာင္ သူ႔ရည္းစားေဟာင္းအေၾကာင္းေတြ ေျပာတာေလလုိ႔ ေစာဒကတက္ဦးမွာ။ ဒါေပမယ့္ မွန္အရိပ္ကို ျမင္တုိင္း မေကာင္းဆိုးဝါးမွန္း ထင္ေနတာ အခက္ဆံုးရယ္။ ေမာင့္အေပၚ အမုန္းေတြကို လႊင့္ပစ္ဖို႔ ၊ တစ္ဖက္လွည္႔ ကလဲ႔စားေခ်ဖို႔ ဒဏ္ရာေတြမွ အမိန္႔ေပးတဲ႔အခါ “နင့္ကို မျမင္ခ်င္ဘူး” လို႔ အလြယ္တကူေျပာထြက္ခဲ႔ျပန္တာ။

 ညာမွ မညာတတ္ဘဲလို႔ ဆိုကာ သူ႔ကိုနာက်င္ေစေသာ စကားကို တြင္တြင္ဆိုမိျပန္ေရာ။ သတိလည္လာေတာ့ “ငါ႔ကို မုန္းတယ္ဆိုရင္ ဝမ္းသာမွာပါ” လုိ႔ ပြင္႔လင္းစြာ ေျပာခဲ႔တာပင္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ “ငါ့ကို မဆက္သြယ္နဲ႔ေတာ့” လုိ႔ဆိုကာ ေၾကကြဲျခင္းလမ္းညႊန္ေျမပံုနဲ႔ ေခ်ာက္ကမ္းပါး တည္႔တည္႔ကို သြားဖို႔ပဲ ရည္ရြယ္မိၿပီေလ။ ကၽြန္မ ေနမေကာင္းဘူး။ စိတ္အရိုင္းေတြနဲ႔ ဖ်ားနာေနတာ အမွန္ပင္။ ဒါေပမယ့္ သူဟာ ကယ္တင္ရွင္ျဖစ္ခ်င္ျပန္ေသးတာ။ နလန္မထူႏိုင္ေအာင္ ၿပိဳလဲသြားတဲ႔ အခုိက္မွာ သူ႔ေဖးကူမႈကို လက္သင့္မခံေပမယ့္ ေစတနာကို ျမင္ခဲ႔ၿပီ။ အလင္းကို ေရွာင္လႊဲဖုိ႔ မ်က္ဝန္းစံုမွိတ္ထားေပမယ့္ ေနာက္ဆံုးမွာ အရႈံးေပးလိုက္ရသူလိုရယ္။

ကၽြန္မလည္း လူသားစာရင္းဝင္ခ်င္ၿပီေလ။ ေသြးေရာင္ျပန္လႊမ္းလာတဲ႔ ႏွလံုးသားနဲ႔ ရန္မျဖစ္ခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ သူခ်က္ေကၽြးေသာ အစားအစာမ်ားကို မယူဝံ႔လည္း သူေပးေသာ စိတ္ခြန္အားမ်ားကို္ မယံုမရဲနဲ႔ လက္ခံထားမိၿပီ။ သူ႔ရဲ႕ မရမေနဇြဲေၾကာင့္ အခုေတာ့ ေတြေဝေနၿပီ။ ဆူးအျပည္႔လမ္းကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပင္ ျဖတ္ခ်င္လည္း သူ႔အၾကင္နာကို တြန္းလွန္ဖို႔ အားအင္ခ်ိနဲ႔ေနၿပီ။ မိုက္ရတာ ၿငီးေငြ႔သြားၿပီ။ ဒီလိုနဲ႔ ရင္ထဲကမုန္တုိင္းေလ်ာ့လာေတာ့ သူနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ယူျဖစ္ေလၿပီ။ သူဟာ ဖခင္ႏွင့္တူေသာ ေယာက္်ားပါပဲ။ သူ႔ေစာင့္ေရွာက္မႈေအာက္မွာ ကၽြန္မရဲ႕ အေရခြံအသစ္လဲၿပီေလ။

 
 (Van Dongen, Kees. Le Coquelicot "The Corn Poppy,"c. 1919. oil on canvas.)

ဒီလို အစြယ္က်ိဳးေလေပမယ့္ ဗီဇအခံေလးေတာ့ က်န္ေသးတာ။ “အစာထဲမွာ အဆိပ္ခတ္ၿပီး နင္ငါ႔ကို သတ္တာလား” လုိ႔ က်ီစယ္ကာ စြပ္စြဲမိေသးရဲ႕။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ေမတၱာေတြကို ယိုးမယ္မဖြဲ႔ခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ ထီးမိုးေပးထားတဲ႔ သူ႔လက္ေတြကို အားနာမိပါတယ္။ ကၽြန္မ ေက်းဇူးမကန္းပါဘူး။ မိုးႀကိဳးပစ္ခံရမွာ စိုးေၾကာက္ပါတယ္။ စူဠသုဘဒၵါ့ရဲ႕ အသိဥာဏ္ေတြ သိမ္ေမြ႔လာခဲ႔ၿပီ။ ေမာင့္ကို မေစာင့္ေတာ့ဘူးလုိ႔ မ်က္ရည္စမ္းစမ္းနဲ႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ တင္းတင္းခ်ၿပီ။ ေဆာက္တည္ရာမဲ႔ ကိုးကြယ္ရာမရွိသူမယ့္ကို သူ႔အရိပ္မွာ ၿငိမ္းေအးေစမယ္ဆိုတဲ႔အခါ ေခါင္းမခါျဖစ္ေတာ့။ အေသအခ်ာေပါ႔။ မ်က္ရည္စကို သိုဝွက္ကာ ကၽြန္မ ႀကိဳးစားၿပံဳးေနၿပီကြယ္။...။

 ....................................................................................................................
 "Meeting you was fate, becoming your friend was a choice, but falling in love with you was beyond my control." ~Anonymous 
 .................................................................................................................... 

မယ္႔ကိုး
ေမလ၊ ၂၀၁၁ လမ္းျပၾကယ္စာအုပ္တုိက္ႏွစ္ပတ္လည္ မဂၢဇင္း

(ရည္ညႊန္း။ ေပါင္းတဲ႔ဇာတ္္လမ္းေလး ေရးပါဦးလို႔ ဆိုလာသူ ခ်စ္ေသာ မေမေလး၊ ညီမေလး ငုဇာခိုင္၊ ညီမေလး ထက္ထက္ေအာင္နဲ႔ ၊ မမ ညားတဲ႔ဇာတ္လမ္းေရးရင္ ToTo ထိုးမယ္လို႔ ေျပာတဲ႔ ညီမေလး ေန႔အိပ္မက္အတြက္ ဒီဇာတ္ကေလးကို ေရးလိုက္ပါတယ္ ။(ထီေပါက္ရင္ မမကို မုန္႔ဝယ္ေကၽြးေနာ္ :P)