21 May 2011

အေမ မသိသင့္တဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ တစိတ္တေဒသ


တစ္ရာသီလည္တုိင္း ကမၻာအႏွံံ႔က ဆယ္သန္းနဲ႔ သန္းႏွစ္ဆယ္အၾကား လူေပါင္းမ်ားစြာဟာေသေၾကာင္းႀကံစည္ၾကၿပီး တစ္သန္းေလာက္ကေတာ့ေအာင္ျမင္သြားၾကတယ္တဲ႔။ စိတ္ကူးယဥ္ကာေသြးေၾကာင္သူကၽြန္မကေတာ့ ယေန႔ထက္တုိင္ အေကာင္အထည္မေဖာ္ႏုိင္ေသးပါ။ အေမမသိခဲ႔။ မသိႏိုင္။ ဘယ္ေတာ့မွလည္း သိခ်င္မွာ မဟုတ္တဲ႔ ကၽြန္မအေၾကာင္း သစၥာေတြ။ အသက္၁၂ႏွစ္သမီး ကၽြန္မရဲ႕ ၾကြပ္ဆပ္မာေက်ာမႈေတြနဲ႔ မညီမွ်ွတဲ႔ေလာကႀကီးထိပ္တုိက္ေတြ႔ခ်ိန္ေလ။

အဘြားအိမ္မွာ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ ႏွိပ္စက္တတ္တဲ႔ ဦးေလးမရွိေတာ့ေပမယ္႔ ကၽြန္မနဲ႔ မိသားစုအၾကား ဂုန္းတိုက္တတ္တဲ႔ ညီမဝမ္းကြဲရယ္၊ ျငဴစူရန္လိုတဲ႔ အဘြားရယ္၊ အျမင္မၾကည္တဲ႔ အေဒၚရယ္ ရွိေနတုန္းရယ္။ ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္မ ရင္ကြဲနာက်မေနတာ့ဘူး။ နာက်င္မႈေတြက နာက်ည္းမႈေတြအျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းသြားၿပီေလ။ စာၾကည္႔စားပြဲေရွ႕မွာ “အေၾကြးဆပ္ရန္” ဆိုတဲ႔စာ ေရးၿပီး ကပ္ထားခဲ႔တာ။ “အားလံုးကို ကလ႔ဲစားေခ်မယ္။ တစ္သက္မေက်ဘူး” ဆိုတဲ႔ အမုန္းစိတ္နဲ႔ ရန္လိုေနခဲ႔မိေပါ့။ဘယ္သူ႔ဆီကမွ နားလည္မႈတဖဲ႔တရြဲ႕ေလး မလိုခ်င္ပါဘူး။ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာ အေမ႔ဆီ သြားမလည္ေတာ့ အေမလာမွာလားလို႔ အၿမဲေမွ်ာ္လင့္ေနတဲ႔ ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကိုလည္း ဘယ္အတြက္မွ စာနာစရာမလုိပါဘူး။ လူတိုင္းဟာ ကိုယ္႔အေၾကာင္းနဲ႔ ကိုုယ္၊ကိုယ္႔ဒုကၡနဲ႔ ကိုယ္၊ ဘယ္သူ႔ကိုမွ အခ်ိန္ကုန္ခံၿပီး သနားမေနႏိုင္ဘူး မဟုတ္လား။ အေမကေရာ…။

အေမ ဖုန္းမဆက္ခဲ႔ဘူး၊ စာမေရးခဲ႔ဘူး။ ဒါေပမယ္႔ အေမ႔ကို ခ်စ္ေနတုန္းရယ္ ။အေဝးက အေမသာ ကၽြန္မရဲ႕ တစ္ခုတည္းေသာ အားထားေမွ်ာ္လင့္ခ်က္သာ။ ကိုးတန္းေလာက္မွာ အေမ႔ေမတၱာဖြဲ႔ကဗ်ာစပ္ၿပီး အေမ႔ဆီပို႔ခဲ႔ဖူးရဲ႕။ ဒါေပမယ္႔ အေမအေၾကာင္းမျပန္ခဲ႔ဘူး။ ဘာလုိ႔လဲ။ ကဗ်ာဖတ္ရတယ္လုိ႔ပဲ ေျပာခဲ႔ေပမယ္႔ သမီးကို ခ်စ္တယ္လုိ႔ မေလးဘာေၾကာင္႔မဆိုခဲ႔တာလဲ။ စာေတြကဗ်ာေတြ မခံစားတတ္ဘူးလို႔လားလုိ႔ သံသယျဖစ္ရေအာင္လည္း အေမကိုယ္တိုင္က လူသိခဲ႔ဖူးတဲ႔ စာေရးသူတစ္ေယာက္သာ။ တစ္စစီ တစ္မႈန္စီျဖစ္ေနတဲ႔ ႏွလံုးသားအက်ိဳးအေၾကေတြနဲ႔ အေမ႔ကို  နားမလည္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။

အေမက ကၽြန္မတို႔အတြက္ ပိုက္ဆံေတြရွာေနတာတဲ႔။ ကၽြန္မတို႔ အသက္ရွင္ဖို႔ စားေသာက္ေနထုိင္ဖုိ႔ အတြက္လား။ဒါဆို အိမ္က ထြက္ေျပးရင္ ေကာင္းမလားလို႔  စိတ္ကူးယဥ္ဖူးခဲ႔။ ဒါေပမယ္႔ အဲဒီေလာက္ ကၽြန္မ သတၱိမရွိခဲ႔ပါဘူး။ေသသြားရင္ေရာ။ တစ္ေယာက္စာတာဝန္ေလ်ာ့သြားေတာ့ အေမ အလုပ္လုပ္ရတာ သက္သာသြားမွာေပါ့။  ဒီလိုအေတြးမိ်ဳး ၁၄ ႏွစ္ ၁၅ ႏွစ္ သမီးမွာပင္ ကၽြန္မ စတင္ေတြးတတ္ၿပီ။ ကၽြန္မ ဘာအတြက္ အသက္ရွင္ေနလဲဆိုတာ နားမလည္ဘူး။ ဘာလုိ႔ ေက်ာင္းတက္ၿပီး စာက်က္ေနလဲဆိုတာ မသိျမင္ႏိုင္ဘူး။ စာေတာ္သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ႔ေပမယ္႔ ဘယ္သူကမွ မခ်ီးက်ဴးခဲ႔ဘူး။ ႏွစ္ပတ္လည္တုိင္း ဆုရေပမယ္႔လည္း လုိက္ပို႔မယ္႔ လူႀကီးမရွိလို႔ ဘယ္တုန္းကမွ ဆုတက္မယူဖူးဘူး။ ဘာေၾကာင္႔ ကၽြန္မ လိမၼာခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနဦးမွာလဲ။ လူမသိျမင္ေအာင္ ဆိုးတတ္ခဲ႔ၿပီ။ ရည္စားမထားဘူး။ မခိ္ုးဘူး။ မလိမ္ဘူး။ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္မဟာ ယဥ္ယဥ္ကေလးနဲ႔ႏွိပ္စက္ကလူျပဳတတ္သူသာ။ 
(ေအးမိခိုင္နဲ႔ နႏၵာဦး အခု ငါ အႏူးအညြတ္တရားဝင္ ေတာင္းပန္ပါတယ္။)

ထိုစဥ္အခါကေတာ့ ကၽြန္မဟာ မေကာင္းဆိုးဝါးပဲ။ ကၽြန္မကို ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းကို ရက္စက္တဲ႔စကားေတြေျပာၿပီး သူမ်က္ရည္ေပါက္ႀကီးငယ္က်ေတာ့ မ်က္ႏွာလႊဲေနခဲ႔။  ကၽြန္မမွာ ႏွလံုးသားမွ မရွိေတာ့ဘဲ။ ရက္စက္ခံရသူက ျပန္ရက္စက္မွာပဲ ဆိုတဲ႔ ေထာင္ေခ်ာက္ထဲမွာ မာန္ဖီေနတဲ႔ က်ားနာဟာ ကၽြန္မရယ္။ ကံအားေလ်ာ္စြာပဲ  သူယုတ္မာမျဖစ္ႏိုင္ေတာ့တဲ႔ ကၽြန္မဟာ  သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ကိုႏွိပ္စက္အၿပီးမွာပင္ ဆင္ျခင္တံုတရားရသြားခဲ႔တာ။ ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္မ ဝန္မခံခ်င္ေသးဘူး။ သူငယ္ခ်င္းေတြ စြန္႔ခြာသြားလည္း မာေရေက်ာေရမ်က္ႏွာေပးနဲ႔ မထီမဲ႔ျမင္လုပ္ေနခဲ႔။  

ဒါေပမယ္႔ တစ္သက္စာ အထိနာခဲ႔ၿပီ။ေျခာက္အိပ္မက္ေတြနဲ႔ စိတၱဇေရာဂါစြဲခဲ႔ၿပီ။ လူေတြအျမင္မွာေတာ့ အျပစ္ကင္းစင္တဲ႔ေက်ာင္းသူေပါ့။ႏွလံုးသားကိုေတာ့ ဘီလူးစီးခဲ႔ၿပီ။ တစ္ေလာကလံုးမွာ အခ်စ္ဆံုးဆိုတဲ႔ အေမကေတာင္  စြန္႔ပစ္ခဲ႔ေသးတာပဲ ဘယ္သံေယာဇဥ္က  ခ်ည္ေႏွာင္ႏိုင္ဦးမွာလဲ။  ဘယ္အရာကိုမွ ကၽြန္မ မယံုၾကည္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ဘာကိုမွလည္းေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္မထားေတာ့ဘူး။ ဘာေၾကာင့္ အသက္ရွင္ေနရဦးမွာလဲ။ အဖန္ငါးရာ ငါးကမၻာဆိုတဲ႔ စကားလံုးနဲ႔ လာေျခာက္လည္း ကၽြန္မ မေၾကာက္ဘူး။ေနာက္ဘဝ၊ ဝဋ္ေၾကြး၊ ငရဲရွိတယ္ဆိုတာေတြ နားလည္ႏိုင္ပါတယ္။ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္သတ္ျဖတ္မႈနဲ႔ အဲဒီကံေၾကာင္႔ ငရဲက်တယ္ဆိုလည္း လက္ခံပါဦးမွာျဖစ္ေပမယ္႔ေနာက္ကမၻာငါးရာတိုင္း ကိုယ္႔ကိုကိုယ္သတ္ျဖတ္ေနရဦးမယ္ဆိုတာကိုေတာ႔  မယံုေသးဘူး။
ဟုတ္ကဲ႔။ငယ္ငယ္ေလးတည္းက ကလန္ကဆန္အမိုက္အမဲဟာ ကၽြန္မရယ္။ ဒီေလာကမွာ အသက္မရွင္ခ်င္ဘူး။ သုေတသနစစ္တမ္းအရ အသက္ ၁၅ ႏွစ္နဲ႔ ၂၄ ႏွစ္ၾကားမွာ သတ္ေသမႈ အျမင္႔ဆံုးတဲ႔။ အေသအခ်ာေပါ့ ။ ကၽြန္မ စာမက်က္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ ဦးေႏွာက္ထဲမွာေသေၾကာင္းႀကံစည္ျခင္းအေၾကာင္းေတြသာ ရွိေနတာ။ ဒီအေတြးေတြကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔သာ  စိတ္ကူူးယဥ္ေနခဲ႔တာ။ ေနာက္ဆံုးေတြ႔ရွိခ်က္ေတြက  တျခားသူေတြရဲ႕ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ညွင္းပန္းႏွိပ္စက္တာ ခံခဲ႔ရသူေတြဟာ နာက်င္မႈသည္းခံစြမ္းျမင္႔လာၿပီး ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ရန္ရွာတဲ႔ အေတြးေတြ ရလာခဲ႔တာတဲ႔။

ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္မကေတာ့ အေမ႔မွာ သမီးတစ္ေယာက္ရွိတယ္ဆိုတာ အေမေတြးမိရံု၊ သမီးကို ခ်စ္လား မခ်စ္လားဆိုတာ သိခ်င္ရံုေလးပါ။ အလုပ္သိပ္မ်ားတဲ႔ မေလး သမီးေသသြားရင္ေတာ့ လာဦးမယ္ ထင္ပါရဲ႕... လို႔ ေမွ်ာ္လင့္မိတာ။ အေမလာတာကို သရဲတေစၦဘဝနဲ႔ ျမင္ရဦးမွာ။ မေလး သမီးအတြက္ ခဏေတာ့ စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားမွာပါေနာ္။ ဒီေလာက္ကေလးသာ  စြဲလမ္းမိတာပါ။ ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္မရဲ႕ မသိစိတ္ထဲမွာ အေမ႔ကို သံေဝဂနည္းနည္းေလးရေစခ်င္ကာ ဒဏ္ခတ္ခ်င္ခဲ႔တဲ႔ စိတ္ရုိင္းဆိုးေတြ ခုိကပ္ေနခဲ႔သလား။ မေဝခြဲႏုိင္ေအာင္ ကၽြန္မ ႏွလုံုးသားဟာ ခါးခဲ႔တာ။ အဝီစိမွာ အရိုးစြဲမယ္႔ သတၱဝါမိုက္ဟာ ကၽြန္မပါပဲ။ ယေန႔ထက္တိုင္ ေသေၾကာင္းႀကံစည္မႈကို ကၽြန္မ စိတ္ကူးယဥ္ေနဆဲ။ ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ပါး ဆင္းရဲမႈအလံုးစံုက  လြတ္္ေျမာက္ရာတံခါးဟာ ေသျခင္းရယ္သာ စြဲထင္ယံုမွတ္ေနဆဲရယ္…။

၂၀၀၉၊ ဇန္နဝါရီလ ၁ ရက္ေန႔မွာ ေရးခဲ႔တဲ႔ႏွစ္ဦးခြန္းဆက္ဆိုတဲ႔ စာတုိေလးဟာ  “တံတုိင္းရဲ႕ အျပင္စည္း”ဆိုတဲ႔ စာတစ္စလည္း ျဖစ္ခဲ႔ဖူးရဲ႕။


ႏွစ္သစ္မွာ
တကိုယ္ေတာ္ ႏွုတ္ခြန္းဆက္စကားက
“ေလာကမွာ ငါမရွိလည္း ၿဖစ္တယ္”တဲ႔။

ကၽြန္မအတြက္ေတာ့
ဘဝဆိုတာ ပ်ားရည္နဲ ့ ေပါင္းခံထားတာသာ...

ရနံ ့ေမြးကာ ရသာခ်ိဳႏိုင္ေပမယ့္
မြန္းက်ပ္ရင္း ေသဆံုး...

အညတရသခၤါရနဲ့
ျဖစ္ပ်က္ျခင္းသစၥာကို ခါးသီးလို ့
ေသေၾကာင္းႀကံရေတာ့မလား...

ေနာက္ႏွစ္မွာ စဥ္းစားမယ္။ ။


ဟုတ္ကဲ႔ ။ ဒီလုိနဲ႔ အခ်ိန္ဆြဲကာေသေၾကာင္းႀကံစည္မႈကို ေနာက္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာတိုင္ ကၽြန္မ စဥ္းစားေနမိဦးမွာလား။ ကၽြန္မေသသြားရင္ အေမငိုလိမ္႔မလား။ စာမ်က္ႏွာတစ္ဖက္လွန္လို႔ အတြင္းေၾကေနတဲ႔ ႏွလံုးသားကို ကၽြန္မ ကုသႏုိင္ပါ႔ဦးမလား။  ရင္တြင္းနာေပ်ာက္ကင္းဖုိ႔ ကၽြန္မ ႀကိဳးစားသင့္ေသးရဲ႕လား။ အခ်ိန္မမွီေတာ့ဘူး ထင္ရဲ႕ေနာ္။  ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အိပ္မက္မွန္သမွ်ဟာ ပူေလာင္လြန္းလွပါၿပီ။…။


( ဆက္ရန္…) 


မယ္ကိုး 

5 comments:

rose said...

မမယ္... စာေလး လာဖတ္သြားတယ္ေနာ္။ မမယ္ အစစအရာရာ အဆင္ေျပပါေစ။

လသာည said...

မယ္ကိုးေလး..
ဒီစာေလးေတြကုိ ဖတ္ဖို႔ ရက္ေပါင္း ၆၀ေလာက္ ၾကံစည္ၾကိဳးစားခဲ့တယ္။ အခုေတာ့ ေအာင္ျမင္သြားပါျပီ။

ေစာ(အဝါေရာင္ေျမ) said...

အမစာေတြဖတ္ျပီ
ကေလးယူဖို ့ေတာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ မစဥ္းစားတတ္ေတာ့ဘူး။ ဒီမွာ ေခါ ္ထားနိုင္တဲ့ PR လည္းမဟုပ္ဘူး။ ဟိုမွာေတာ့ ထားရမွာပဲ။ ကိုယ္အရြယ္ကလည္း မငယ္ေတာ့ဘူး။ အဲလို စိတ္မ်ိဳးဝင္ေနရင္လည္း ဒုကၡပဲ။

Anonymous said...

;)

စံပယ္ပန္း said...

အေမ႔ကို ေအးေအးေဆးေဆး ေၿပာၿပေပါ႔..။ သူနားမလည္လည္း နားေထာင္တယ္ဆို ၿပီးတာပါပဲ..။ ကၽြန္ေတာ္လည္းကၽြန္ေတာ္မၾကိဳက္တဲ႔ကိစၥတစ္ခုကို အေမ႔ကိုေၿပာၿပဖူးတယ္..။ အေမကအဲဒါကို စိတ္ကူးကိုမရွိဘူး..။ မမယ္ကိုးအေမရဲ႕အေတြးက တစ္မ်ိဴးမို႔ေနမွာပါ..။ ဥပမာ။ ။ မမယ္ကိုးအေမရဲ႕စိတ္ထဲမွာ ဒီေကာင္မေလးဟာ ေပ်ာ႔ေပ်ာ႔ေပ်ာင္းေပ်ာင္းဆက္ဆံရင္ သူနဲ႔ခြဲထားလို႕မွာမဟုတ္ဘူးတို႔..။ သူ႕အေမတို႕နဲ႔ေနဖို႔ အားမငယ္တတ္ဖို႔လိုတယ္လို႕ ယူဆတာမ်ိဴးတို႔ ၿဖစ္ခ်င္ၿဖစ္ေနနိုင္တယ္..။ မိစံုဖစံုေနရလည္း သားသမီးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ မိဘနဲ႔ပတ္သက္လို႔ စိတ္ဒဏ္ရာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာရွိၾကပါတယ္..။ ဘာသိဘာသာနဲ႔ေလွ်ာ္ပစ္ၾကတာမ်ားလို႔ပါ..။ အားမငယ္နဲ႔..။ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္းမဟုတ္ဘူး..။ အခုလိုေသခ်ာအေၿဖရွာတာလည္း ေကာင္းေတာ႔ေကာင္းပါတယ္..။ အရင္းအၿမစ္ကို ကုနိုင္တာေပါ႔..။ အေမဆိုတာကေတာ႔ ကိုယ္႕ကို၀မ္းနဲ႔လြယ္ေမြးေပးတာနဲ႔တင္ ေက်းဇူးတင္ဖို႔လံုေလာက္ပါၿပီ..။ အခုဒီလိုခံစားရတာေတြကို အေမ႕ကို ေအးေအးေဆးေဆးေၿပာၿပေပါ႔..။ အၿပစ္တင္တာမ််ိဴးမဟုတ္ဘူးေလ..။ နုနယ္တဲ႔အခ်ိန္မွာ ဒီလိုခံစားရတယ္ေပါ႔..။ ေၿပာၿပတာပါေပါ႔..။ ေမြးေပးရံုနဲ႔တင္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဆုိတာေပါ႔..။

ကၽြန္ေတာ္ဆိုကၽြန္ေတာ္႔အေမကို ဘာမွအၿပစ္မတင္ခ်င္ဘူး..။ သူငယ္ငယ္တံုးက ကိုယ္႕ေလာက္ေတာင္ၿပည္႔ၿပည္႔စံုစံုၾကီးခဲ႔ရတာမဟုတ္ဘူးေလ..။ သူ႔အေမ ကၽြန္ေတာ္တို႔အဖြားဆုိတာလည္း ကေလးေတြကိုၿပဳစုရံုပဲတတ္နိုင္တာ..။ နည္းေပးလမ္းၿပၿပဳနိုင္တာမဟုတ္ဆုိေတာ႔ေလ..။ ေက်းဇူးတင္တဲ႕စိတ္ပဲ ေမြးလိုက္တာပါပဲ...။ ဒီလိုေတြခံစားရေတာ႔ ေနာင္သူမ်ားေတြဒီလိုမလုပ္မိၾကေစဖို႔ ဒီစာေတြေရးမိတာမဟုတ္လား..။ အဲဒီေတာ႔ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သတိၿပဳဆင္ၿခင္နိုင္သြားတာေပါ႔..။ အေကာင္းဘက္ကစဥ္းစားေပးမယ္ဆိုလည္း ရပါတယ္..။