“ေရစီးျဖင့္ ထံုးခ်ည္ျခင္း”

အားလပ္ရက္ေတြ တလႈပ္လႈပ္လြင့္လာတဲ႔အခါ ပင္လယ္ရပ္ျခားမွာ အျမည္းဆန္းဆန္းနဲ႔ ယမကာေသာက္ခ်င္တဲ႔ ေမာင္႔ကို ဧရာဝတီကိုသာ စံုမက္ဖုိ႔ ျမဴဆြယ္ရတာ ခက္လြန္းလွခ်ည္႔။ “လန္ဒန္ကေန မီယာမီေလေၾကာင္းခရီးတစ္ေခါက္မွာ ထြက္တဲ႔ ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုဒ္ဟာ အဂၤလန္တစ္ႏိုင္ငံလံုး ကားေတြဆီက တစ္ႏွစ္လံုးထြက္တဲ႔ႏႈန္းနဲ႔ အတူတူပဲတဲ႔ ေမာင္ ” လို႔ ဆိုမွ မ်က္ခံုးပင္႔ၾကည္႔ကာ“အဲဒီေတာ့ …” လုိ႔ စကားေထာက္ေပးရဲ႕။ “ဒီေျမဒီေရက ဒီေလာက္လွေနတာပဲ ေမာင္ရယ္ ။ Ecotourism ဆိုရင္ ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းမယ္ ထင္လုိ႔ေလ” ခပ္တိုးတိုးဆိုတဲ႔အခါ ဦးေႏွာက္ထဲမွာ ကြန္ပ်ဴတာပရိုဂရမ္ေတြသာရွိတဲ႔ ေမာင္က “ အဲဒါ ဘာလဲ” လို႔ ဆုိလာေတာ့ ကၽြန္မမွာ သက္ျပင္းအသာခ်မိေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ ထုတ္သိမ္းထားရတာ ေညာင္းညာေနတဲ႔ စကားေတြ အရွိန္မသတ္ႏိုင္ေအာင္ လြင့္က်ကုန္ၿပီရယ္။

“အဓိကက ေတာေတာင္သဘာဝနဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈကို မပ်က္စီးေအာင္ ခရီးသြားတာတဲ႔။ ေဒသခံေတြအက်ိဳးအတြက္ ထည္႔စဥ္းစားတာအျပင္ သယံဇာတေတြကို အတတ္ႏိုု္င္ဆံုး ထိန္းသိမ္းသြားတာ… ” စကားပင္ မဆံုးေသးေမာင္က စိတ္ပ်က္သြားဟန္နဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာဖန္သားျပင္ထံသာ မ်က္ႏွာလႊဲလိုက္တာ။ ေနပါဦးေမာင္ရဲ႕။ လွတဲ႔ျမစ္ရဲ႕ေတးသံကို နားေသာတခံၾကရေအာင္ပါ။ ဧရာဝတီဆိုတဲ႔ စကားလံုးေလးကို ရြတ္ဆိုၾကည္႔ရံုမွ်နဲ႔ ဆြတ္ပ်ံ႕ၾကည္ႏူးဖြယ္ေတြ ေမာင္႔ရင္ထဲ ၿငိမ္႔ၿငိမ္႔ေလး စီးဆင္းလာေတာ့မွာ။ မ်က္လံုးေလးမွတ္လုိ႔ အာရံုမွာမွ်ားယူတဲ႔အခါ ဒ႑ာရီ ပံုျပင္ေတြ၊ လွ်ိဳ႕ဝွက္ဆန္းျပားမႈေတြ ကပ္ၿငိလာႏိုင္တာ။ ဘယ္လုိလဲ ဟင္။ စိတ္လႈပ္ရွားစရာ ေကာင္းတဲ႔ ဧရာဝတီရဲ႕ ရင္ခြင္ထဲ စြန္႔စားမႈအျပည္႔နဲ႔ ခုန္ဆင္းၾကရေအာင္ကြယ္။

ေမာင္႔သိရဲ႕ေနာ္။ အိႏိၵယကအစ အဂၤလန္၊နယူးဇီလန္အဆံုး ကန္ျမစ္ေရျပင္တခြင္က ေလွအိမ္ေလးေတြကို ကၽြန္မခ်စ္တတ္တာ။ အိမ္မက္မွန္သမွ် ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားရမယ္လုိ႔ မသြန္သင္ေစခ်င္ပါ။ အိမ္တစ္ေဆာင္မီးတစ္ေျပာင္နဲ႔ ေနဖို႔ ဘယ္တုန္းကမွ် စိတ္ကူးမယဥ္ခဲ႔သူဟာ ေလွအိမ္ေလးေတြကို စြဲလမ္းေနတာ အျပစ္ရွိပါသလား။ ေမာင္တည္းလုိတဲ႔ ဝန္ေဆာင္မႈျမင္႔ရိပ္သာေတြေလာက္ မခမ္းနားေပမယ္႔ သာယာမႈအျပည္႔ တန္ဖိုးခ်ိဳတဲ႔ ေလွအိမ္ေလးေတြရယ္ေလ။ ျမင္ေယာင္လွည္႔ပါဦး။ သဘာဝနဲ႔ အနီးဆံုးေနထိုင္ခြင့္ကို မၾကည္ျဖဴဘူးလားဟင္။နားစြင့္လုိက္ပါဦးကြယ္။ ျမစ္ေရတိုးသံနဲ႔ ငွက္ကေလးေတြ ခ်ိဳေတးသံကိုပဲ ၾကားရမွာ။ လူထူထပ္လြန္းတဲ႔ လမ္းေတြရဲ႕ အေဝး၊ မြန္းၾကပ္ေစတဲ႔ ေစ်းဆိုင္ရႈပ္ပြေတြမဲ႔။ က်ယ္ေလာင္တဲ႔ ဆူညံသံေတြကင္း။ ဘယ္ေလာက္ ၿငိမ္းခ်မ္းလို္က္တဲ႔ နိဗၺာန္ ေလးပါလိမ္႔။ ကၽြန္မတို႔ ေလွကေလးက ထီးတည္းေရြ႕လ်ားတတ္တာမုိ႔ သက္ရွိအေဖာ္နဲ႔ေတာင္ တူေသးေရာ႔။ ေခါင္းမခါနဲ႔ေတာ့ကြယ္။ မြန္းက်ပ္မႈေတြကို ေရမွာေမွ်ာဖို႔ ေလွအိမ္ေလးဆီ လွမ္းၾကစို႔ရယ္။

ဧရာဝတီရဲ႕ ရင္ခြင္တစ္ေလွ်ာက္ျဖတ္ကူးလို႔ျမဴးလြင့္ဆည္းဆာေတြကို ရင္ခုန္ေစာင္႔ၾကည္႔ၾကေအာင္ေလ။ ေမာင္ကျဖင့္ မ်က္ေမွာင္ႀကံဳခ်င္မလားရယ္။ လိပ္စာမဲ႔ အိမ္မွာ လိုအပ္ခ်က္ေတြ မ်ားလြန္းတယ္ဆိုႏိုင္တာ။ ေရအပူေပးစနစ္၊ ဓာတ္ေငြ႔၊ ဖုန္းနဲ႔ အင္တာနက္ ဆက္သြယ္မႈေတြရဲ႕ အေဝးမွာ ေမာင္႔လိုအင္ေတြ ခက္ခဲကုန္ေတာ့မွာ။ ဒါေပမယ္႔ေမာင္ရယ္ တစ္ခါတစ္ေခါက္ေတာ့ျဖင့္ ဧရာဝတီျမစ္ေၾကာမွာ စမ္းသပ္လုိ႔ ေမွ်ာၾကရေအာင္ေလေနာ္။

မနက္ျဖန္ဆိုရင္ သိပ္ေနာက္က်သြားမွာ။ ေကြးေသာလက္မဆန္႔ခင္ ကၽြန္မတို႔ဘဝတည္ၿမဲမႈေလးေတြ လြင္႔စင္သြားႏုိင္တာမို႔ အခုပဲ ေလွအိမ္ေလးကို ရွာၾကရေအာင္ကြယ္။ ဟိုး … ျမစ္ဆံုအထိ ခရီးဆန္႔ၾကမယ္ေလ။ ကီလုိမီတာ ၂၀၀၀ ရွည္တဲ႔ ခ်စ္စရာဧရာဝတီျမစ္တစ္ေလွ်ာက္က မေျပာင္းလဲေသးတဲ႔ ရိုးရာဓေလ႔ေတြထဲ ခဏမွ်ပုန္းခိုခ်င္လြန္းလုို႔ရယ္။ျမစ္ေဘးတစ္ေလွ်ာက္က အုိးလုပ္တဲ႔ရြာေလးေတြ ေတြ႔တဲ႔အခါ ေမာင္က အုိးလုပ္တမ္းေဆာ့ေပါ့။ ကၽြန္မကေတာ႔ ျမစ္ေၾကာတစ္ေလွ်ာက္က ကေလးေလးေတြကို ေပးဖို႔ အိုးပုတ္ခ်ိဳးရုပ္ေတြ ဝယ္မယ္။

ေသာင္ျပင္အႏွံက ယာေစာင့္တဲငယ္ေလးေတြဆီကေန ငါးပုစြန္ခ်ိဳခ်ိဳေလးေတြ ရမွာ။ ေတာအႏွ႔ံေျခရာျဖန္႔ရင္း ဖရဲ၊သခြားအစ ပဲေျပာင္းႏွမ္းနဲ႔ ေကာက္ညွင္းပါမက်န္ ေစ်းမဆစ္ဘဲ ဝယ္မယ္။ သီးရြက္လတ္ဆတ္ေလးေတြကို အတို႔အျမဳပ္နဲ႔ ဟင္းခ်ိဳ ၊ အသုပ္ လုပ္စားမယ္။ ေျမအုိးနဲ႔ခ်က္တဲ႔ ထမင္းသင္းသင္းေလး၊ ငါးပုစြန္ကင္ ေမႊးေမႊးနဲ႔ လတ္ဆတ္တဲ႔ ဟင္းရြက္ခ်ိဳခ်ိဳေတြနဲ႔ ေမာင္႔ရယ္သံလြင္လြင္ရယ္။ ဒီလိုအစားအေသာက္နဲ႔ ျဖားေယာင္းေတာ့ ဘယ္လုိလဲ … ေမာင္ၿပံဳးခ်င္ၿပီလား။

တကယ္ေပါ့။ ဧရာဝတီရင္ခြင္ထဲ ေရာက္တဲ႔အခါ ေမာင္က ကၽြန္မထက္ ပိုေပ်ာ္လိမ္႔မွာ။ မွန္ေျပာင္းရွည္ကင္မရာႀကီးတကုပ္ကုပ္လြယ္လုိ႔ ဟိုရုိက္ဒီရိုက္နဲ႔ ထမင္းေမ႔ဟင္းေမ႔အျပင္ အင္တာနက္ပါ ေမ႔ေနေတာ့မွာ။ ေျပာရင္း ဆိုရင္း ျမင္ေယာင္မိေသးတာ။ ေရမႈန္ေရမႊား၊ သစ္ရြက္ေမ်ာေၾကြက အစ ငွက္ကေလးေတြ အေတာင္ေညာင္းလုိ႔ ေလွဦးမွာ ခ်ည္ထားတဲ႔ စပါးႏွံေတြကို လာခ်ီတဲ႔တိုင္းလည္း မေမာႏုိင္ေအာင္ ဓာတ္ပံုခ်ည္း ရိုက္ေနလိမ္႔။ ဟုတ္တယ္ေမာင္။ ကၽြန္မတုိ႔ အျပန္ခရီးမွာ ဓာတ္ပံုေတြ အျပင္ ဘာမွ မသယ္ခ်င္ဘူး။ ေဒသခံေတြရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈကို မထိခိုက္၊ အေမြအႏွစ္ကို မယူငင္မွ ပတ္ဝန္းက်င္ကိုမထိခိုက္တဲ႔ ခရီးလုိ႔ ပီျပင္မယ္ မဟုတ္လားေနာ္။ ေရရွားတဲ႔အရပ္မွာ ေဒသခံေတြကို စာနာတဲ႔အေနနဲ႔ ေမာင္ကို ေရတစ္ခါတည္းခ်ိဳးဖို႔ ေျပာရမွာလည္း အားနာပါတယ္။

ဒါေပမယ္႔ ဒီသည္းခံစရာေလးေတြက အေသးအမႊားပါေနာ္။ ျမစ္ထဲလူသူကင္းကာ ဆိတ္ၿငိမ္ေပမယ္႔ ပ်င္းလွတယ္လုိ႔လည္း ေမာင္ ညည္းမယ္မထင္ပါဘူး။ ေလွဦးထိပ္မွာ ငွက္ကေလးေတြနဲ႔ ေရစီးထဲက ငါးကေလးေတြ၊ ေဘးဝန္းက်င္မွာ ဝန္းရံေနတဲ႔ စိမ္းညိႈ႕ေတာအုပ္နဲ႔ အမ်ိဳးစံုလင္တဲ႔ သတၱဝါေတြ။ အခြင္႔ႀကံဳရင္ျဖဳတ္ခဏမွ် နီးစပ္ခြင့္ရေနတာဟာ တုႏႈိင္းမဲ႔ ဆုလာဘ္ရယ္။ ကၽြန္မက ေနေရာင္ရႊန္းလဲ႔ဲေအာက္မွာ တျဖတ္ျဖတ္လက္ေနတဲ႔ လႈိင္းၾကပ္ခြပ္ေတြကိုေငးကာ ဟိုဒီတလႊားေတာင္ထိပ္ေပၚက ထံုးျဖဴေဖြးေစတီေတြမွာ ကပ္လႈဖို႔ ေတာရိုင္းပန္းေတြသီမယ္။ မယံုဘူးလား။ ေမာင္က ၿပံဳးတဲ႔အခါ ၾကယ္ေၾကြတာကိုလည္း လင္းထင္းလွပစြာ ျမင္ရဦးမွာ။ လရိပ္သာမွာ ျမစ္ထဲက အရိပ္ေတြကို ေငးေမာရင္း ေမာင့္ရဲ႕ဆည္းလည္းသံခ်ိဳနဲ႔ သီခ်င္းဆိုျပပါကြယ္။ ခင္ဝမ္းရဲ႕ ဧရာဝတီ၊ ေဆာ္လမြန္ငါးတုိ႔အျပန္။ ထူးအိမ္သင္ရဲ႕ ရာဇဝင္မ်ားရဲ႕ သတို႔သမီး … ဘာပဲဆိုဆို ဧရာဝတီက သေဘာတက်ၾကည္ႏူးေနမွာ။ ယံုပါ။ ဂစ္တာတီးကာ ေမာင္ေတးဆိုတဲ႔အခါ ဧရာဝတီရဲ႕ ေနာက္ခံသံနဲ႔ ပိုခ်ိဳလိမ္႔မွာမို႔ တိမ္ညိဳစင္တဲ႔ေနေတြ႔မွာ ၾကယ္ေတြကိုၾကည္႔ၿပီး ဧရာဝတီအတြက္ ေမာင္က သံစဥ္ရွာပါေလ။

ေရလ်ဥ္မွာ ၿငိမ္႔ၿငိမ္႔ကေလးေရြ႕ရတာ ၿငိမ္းေငြ႔လာရင္ စိမ္းျမေတာမွာ ရြက္ဖ်င္တဲေလးထိုးၿပီး အသားငါးနဲ႔ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြ ကင္စားဖို႔ တစ္ေခါက္နားက်တာေပါ့။အရုဏ္က်င္းေတာ့ အံု႔ေမာင္းေခါက္သံနဲ႔ ႏိုးထလာၿပီး ရြာရိုးကိုးေပါက္ေလွ်ာက္ၾကမယ္ေလ။ ကံေထာက္မလုိ႔ ရြာအလႈနဲ႔ ႀကံဳတဲ႔အခါ ခ်ည္ထည္ေလးလႊမ္းလို႔ ဘုရားကန္ေတာ့မွာ ။ ကၽြန္မ သဝန္တိုတတ္လည္း ေမာင္က ရြာသူေခ်ာေလးေတြနဲ႔ ရယ္ေမာကာ ထမင္းလက္ဆံုစားလည္း မၿငိဳျငင္ပါဘူးကြယ္။

ေဝလီေဝလင္းမွာ ရြာေစ်းကို ပတ္ၿပီး ေစ်းမဆစ္ဘဲ ဝယ္ႏုိင္ေအာင္ ကၽြန္မ ႀကိဳးစားမယ္။ အညာမွာ ေမာင္ထန္းရည္ေသာက္တာ မတားသလို နီးစပ္ရာမွာ လႈဖို႔အတြက္ ခါးေလာက္ျမင္႔တဲ႔စဥ္႔အိုးႀကီးေတြ ကၽြန္မ ဝယ္တာကိုလည္း မၿငိဳျငင္ေစခ်င္ဘူး။ ေမာင္ တစ္ခါမွ လွည္းမစီးဖူးဘူး မဟုတ္လား။ တိမ္ရိပ္က်ခ်ိန္မွာ လွည္းယဥ္ေလးနဲ႔ ရြာစဥ္ကူးလို႔ နာဖ်ားေနတဲ႔သူေတြဆီ ေဆးအလႈထြက္ၾကမယ္။ ၿပီးေတာ့ ေနရိပ္သာတဲ႔ ညခင္းေတြမွာ ေတာင္နိမ္႔ဖ်ားေတြမွာ ေတာရိပ္ထိုးက်ေနတဲ႔ ျမစ္အလွကို စီးလုိ႔ေငးဦးမွာ။ အေတြးေတြတိမ္ဖြဲ႔အယက္မွာပင္ ဆြံ႕ပ်ံ႕ဖြယ္။ ၾကည္႔ပါဦး ေမာင္ရယ္။ ေတာရိုင္းပန္းေတြနဲ႔ အလွဆင္ထားတဲ႔ ကၽြန္မတုိ႔ ေလွအိမ္ေလးက ဧရာဝတီနဲ႔ ဘယ္ေလာက္ပနံရေနလိမ္႔မလဲေလ။

အၾကည္႔ခံတဲ႔ ဧရာဝတီဟာ ကၽြန္မတို႔ ေျမရဲ႕ အႏုပညာ။ အေမလိုလည္း ေက်းဇူးႀကီးကာ သူ႔ရင္ခြင္မွာ မွီတြယ္ေနတဲ႔ သက္ရွိမ်ားစြာရယ္။ သူ႔ေက်းဇူးကို ဘယ္လုိတုံ႔ျပန္ရမလဲလုိ႔ ကၽြန္မ ဥာဏ္ေသးေသးေလးနဲ႔ မေတြးတတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ အျမစ္ၿမဲမယ္႔ သစ္ပင္ငယ္ေလးေတြကို ကမ္းပါးေစာက္တစ္ေလွ်ာက္မွာ စိုက္ၾကည္႔ခ်င္ေသးတယ္။ ေမာင္ကေတာ့ လက္ခံလိမ္႔မယ္ မထင္ဘူး။ ကၽြန္မ အရူးထတာပဲ ဆိုကာ ရယ္ခ်ည္းပဲ ေနဦးမွာ မဟုတ္လား။ ဘယ္သူေျပာႏိုင္မလဲ ။ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္းအတန္ၾကာရင္ အဲဒီအပင္ေလးေတြက ဖြဲ႔တည္တဲ႔ မိုးစက္ေလးေတြဟာ ဧရာဝတီထဲ စီးဝင္ႏိုင္ေကာင္းတာ။ဒီလိုနဲ႔ ဧရာဝတီဟာ သက္ေတာ္ေထာင္ေက်ာ္ရမယ္ေလ။

ျမတ္ႏိုးမဆံုးျဖစ္ရပါတဲ႔ ဧရာဝတီ။ ဧရာဝတီမွာ ရင္ခြင္ရိပ္မွာ ခဏတာၾကည္ႏူးခြင့္ေလးဟာ တသသ တဖြဖြေျပာလည္း ဘယ္လုိမွ မၿပီးႏုိင္ျဖစ္ေနေတာ့မွာ ။ ဒီလုိနဲ႕ ေရလႊာၿငိမ္႔ၿငိမ္႔မွာ ေမ်ာရင္း သစ္အုပ္စိမ္းျမကိုျမင္ပါမ်ားလုိ႔ ရိုးအီလာတဲ႔အခါျမန္မာေတြရဲ႕ႏွလံုးသား ပုဂံကို ေရာက္ၿပီေလ။ ေလွအိမ္ေလးကို အနားေပးလို႔ ပန္းအစီအရီပြင့္ေနသလို တင့္တယ္္ၾကည္ညိဳအရိပ္ျဖာတဲ႔ ေစတီအဆူဆူကို အခ်ိန္ယူဖူးၾကတာေပါ့။ ျမစ္နဲ႔အတူေလွ၊စက္ဘီး၊ႏြားလွည္းနဲ႔ ေျခက်င္သာျဖတ္သန္းမယ္႔ ကၽြန္မတုိ႔ ခရီးဟာ ပတ္ဝန္းက်င္မထိခိုက္တဲ႔ ခရီးအစစ္ရယ္။ ရႈခင္းသာတဲ႔ျမစ္ဆံုအထိခရီးဆက္ဖို႔လည္း ေမာင္႔ကို ထပ္မံဆြဲေဆာင္ဖို႔ လိုဦးမယ္ မထင္ေတာ့ပါဘူး။ ဧရာဝတီလင္းပိုင္ေတြနဲ႔ ဆံုေတြဖို႔ကို ေမာင္ေမွ်ာ္ကိုးလို႔ စိတ္အားတက္ၾကြေနေတာ့မွာ။

ေျပာရတာ ေမာပါဘိ တကယ္။ မၾကာခင္ပဲ ရြက္လႊင့္လုိ႔ ပန္းခ်ီေဆးေရးထားသလို လွတဲ႔ ျမစ္ဧရာကမၻာထဲ စီးဝင္ၾကရမယ္ေလ။ မ်က္ကြယ္ျပဳထားခံရတဲ႔ သီးသန္႔အလွတရားေတြရဲ႕ မွတ္တမ္းစာအုပ္ကို ကၽြန္မတို႔ တျဖည္းျဖည္း ဖြင့္ဖတ္ေအာင္ေလ။ ႏူးည႔ံသိမ္ေမြ႔တဲ႔ ေဂဟစနစ္ေလး မက်ိဳးပဲ႔ေအာင္ မထိန္းသိမ္းခ်င္ဘူးလားတဲ႔ ။ ဟိုး…မွာ။ ျမစ္ကလွမ္ေးခၚေနၿပီရယ္။ ဧရာဝတီကို ဖက္တြယ္ဖို႔ ေမာင္သေဘာတူမယ္ဆိုရင္ ခုပဲေျခဦးလွည္႔ၾကရေအာင္ေနာ္။ေဟာ…ေျပာရင္းဆိုရင္း ၾကားေနရျပန္ၿပီ။ ေရလႈိင္းသံစည္းခ်က္ညီနဲ႔ သာတဲ႔ေတးရယ္။ …။

 

( ဇြန္လ၊၂၀၁၁ ထုတ္ ပိေတာက္ပြင့္သစ္ မဂၢဇင္းမွာ ပံုႏွိပ္ခြင္႔ရလို႔ ေပ်ာ္ရြင္ခဲ႔ရေပမယ္႔ စကားလံုးနဲ႔ ဝါက်မ်ားေပ်ာက္ရွသြားပါသျဖင္႔ေၾကကြဲခဲ႔ရတဲ႔ စာမူေလးပါ။ စာမူေလးကိုႏွစ္သိမ္႔လိုစိတ္နဲ႔  မူရင္းအတိုင္း  ျပန္တင္လိုက္ပါတယ္ း)