“ ျပတင္းေပါက္ကေလးမ်ား”

“ We read to know we’re not alone.”

C.S Lweis

ဘာသာစကားဆိုတာ ညွိႏႈိင္းယူျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ညွိႏိႈိင္းဖုိ႔ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို သင္ယူဖုိ႔ တြန္းအားလည္းျဖစ္ပါတယ္။ တျခားသူေတြရဲ႕ ေနာက္ကြယ္က ေခ်ပခ်က္ေတြကို ယံုၾကည္မႈအတြက္ တုိက္ခိုက္ႏိုင္ေအာင္ ျပင္ဆင္ၿပီးေတာ့ အခ်ိန္တစ္ခုမွာေရးတဲ႔ စာတစ္လံုးစီနဲ႔ စကားလံုးေတြဖြဲ႔တည္ထားတဲ႔ ကမၻာႀကီးျဖစ္ေအာင္ ျပန္လည္ ေသြးေဆာင္ၾကေလတာ။ ဒီလုိနဲ႔ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာဟာ စာအုပ္ေတြနဲ႔ လိမ္႔ဆင္းေနဆဲေပါ့...။

 

အထက္ပါဝါက်မ်ားဟာ  Richard Peck ရဲ႕ invitations to the World ဆိုတဲ႔ စာအုပ္ထဲက စာသားအခ်ိဳ႕ကို ကၽြန္မ ဘာသာျပန္ထားတာျဖစ္ပါတယ္။ အစ္ကိုေအာင္ (ပ်ဴႏိုင္ငံ) က blog day အတြက္ စာေရးပါဆိုေတာ့  ကၽြန္မ ဘာေရးရမွန္းမသိပါဘူး။ blogger ေလးေလးေက်ာက္အတြက္ ရည္စူးေရးထားတဲ႔ စာကလည္း ပ်က္ဆီးသြားတာေၾကာင္႔ အနားက စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ဖြင္႔ၿပီီး ေဝါဟာရဖလွယ္လိုက္္မိတာ ျဖစ္ပါတယ္။

အမွန္စကားဆိုရပါလွ်င္ မယ္ကိုးရဲ႕စာစုမ်ား စာမ်က္ႏွာဟာ အသစ္ blogေတြကို လမ္းညႊန္ေပးႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ေအာင္ျမင္မႈမရွိပါဘူး။ စာေရးပ်င္းသူျဖစ္တာေၾကာင္႔လည္း တစ္ခါတစ္ေလစာဖတ္သူတစ္ဦးပင္ မရွိခဲ႔တာမုိ႔ ဒီလို တစ္ဆင္႔ခံမိတ္ဆက္ေပးရင္ လူရယ္စရာျဖစ္မွာ စိုးမိပါတယ္။

၂၀၀၇ ဒီဇင္ဘာမွာ စတင္ခဲ႔တဲ႔ blog ျဖစ္ေပမယ္႔ မယ္ကိုးဆိုတာ ရွိမွန္းပင္ မသိႏိုင္တဲ႔အတြက္ နာမည္တူအမ်ားႀကီးနဲ႔ မထင္မရွားစာေရးသူသာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီစာေရးသူဆိုတဲ႔အသံုးအႏႈန္းကို writer လို႔ မသတ္မွတ္ဘဲ blogger ဆိုတဲ႔ တံဆိပ္ကပ္လည္း ဘယ္တုန္းကမွ် မသိမ္ငယ္ဘဲ ဒီ blog ေလးမွာ  ေပ်ာ္ရႊင္စြာစာေတြေရးေနသူလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင္႔ ပံုႏွိပ္စာေပေလာကသားတစ္ခ်ိဳ႕က blog မွာ စာေရးသူေတြကို ကဲ႔ရဲ႕ေလွာင္ေျပာင္မႈေတြရွိေနလည္း ကၽြန္မကေတာ့ ဒီစာမ်က္ႏွာေလးကို အထူးျမတ္ႏိုးခ်င္ခင္စြာ စာေတြဆက္ေရးေနဦးမယ္႔သူ၊ blog ေတြက စာေတြကို ဖတ္ေနဦးမယ္႔သူသာျဖစ္ပါတယ္။ 

တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မက စာေရးသူဆိုတာထက္ စာဖတ္ျခင္းကုိ ဝါသနာႀကီးလြန္းသူသာ ျဖစ္ပါတယ္။ စာေရးသူတစ္ေယာက္ကဆို blog ေလာကမွာ ကၽြန္မ မဖတ္မိတဲ႔စာ ရွိေသးရဲ႕လား လုိ႔႔ပင္ ခ်ီးမြန္းကဲ႔ရဲ႕ဆိုဖူးပါတယ္။ေျခရာေလးေတြ မခ်န္ျဖစ္ခဲ႔ေပမယ္႔ ဖတ္ျဖစ္တဲ႔စာအားလံုးကို တစ္လံုးမခ်န္ ေဝဖန္ခ်က္ကအစ အေသးစိတ္ ကၽြန္မဖတ္တတ္ပါတယ္။

ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ blog ဆိုတာ စာဖတ္သူရဲ႕ စိတ္မ်က္ႏွာျပင္ကို ေရာင္ျပန္ဟပ္ေပးတဲ႔ ေၾကးမံုျပင္၊ မစဥ္းစားမိတာကို ေတြးေတာမိေစတဲ႔ ေမးခြန္း၊စိတ္အေညာင္းေျပေအာင္ ေလွ်ာက္လည္လုိ႔လည္းရတဲ႔ လမ္းကေလး၊ ၿပီးေတာ့ ျပတင္းေပါက္ေလးတစ္ခု၊ ေသာ႔ကေလးတစ္ေခ်ာင္း၊ ဘဝပင္လယ္ထဲကို အလင္းျဖာထြက္ေနတဲ႔ မီးျပတုိက္ေလး၊ ပိုၿပီး က်ယ္ျပန္႔တဲ႔ေနရာကိုသြားဖုိ႔ ဖြင္႔ေပးထားတဲ႔  လမ္းတံခါးတစ္ခုရယ္မို႔ေလ။  

ဒါေၾကာင္႔ စာတစ္ပုဒ္ဆိုတဲ႔ ေနရာေလးမွာ blog ဆိုတဲ႔ စကားလံုးေလး အစားထိုးခံစားမိတဲ႔ စာအုပ္ထဲက ကဗ်ာေလးကိုပဲ ျပန္ၿပီး လက္ေဆာင္ပါးပါရေစရွင္။

A story is a door way

          That opens on a wider place

A story is a mirror

          To reflect the reader’s face.

A story is a question

          You hadn’t thought to ponder;

A story is a pathway,

          Inviting to you wander.

A story is a window,

A story is a key,

A story is a lighthouse,

Beaming out to the sea.

A story is a beginning;

          A story is an end;

And in the story’s middle,

           You might just find a friend.

ဟုတ္ကဲ႔။ ဒီ blog ေလးဟာ ကၽြန္မရဲ႕ခံစားမႈေတြ ဖြဲ႔တည္ရာနိဒါန္းျဖစ္သလို နိဂံုးလည္း ျဖစ္ပါလိမ္႔မယ္။ ကဗ်ာေလးထဲကလိုပဲ blog မွာ စာေရးရင္း၊ စာေတြကို ဖတ္ရင္း သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြမ်ားနဲ႔ ေတြ႔ဆံုႀကံဳႀကိဳက္ခြင္႔ရလုိ႔ ဝမ္းသာလွပါတယ္။ အထူးသျဖင္႔ ကၽြန္မကို စာေရးျဖစ္ေအာင္ တနည္းတဖံုအားေပးေနတဲ႔ စာလာဖတ္သူမ်ား၊စာေရးသူမ်ားအားလံုးကို အထူးေက်းဇူးတင္ခ်စ္ခင္မိပါတယ္။  စာလာဖတ္သူမ်ားနဲ႔ blogger မ်ား အားလံုး ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႕ပါေစရွင္ း)

ေမတၱာမ်ားျဖင္႔

မယ္ကိုး