21 December 2011

ခိုးသားဓားျပမ်ား၊ေဖာက္ထြင္းလုယက္မႈမ်ားႏွင္႔ …


အဲဒီေန႔က အခန္းထဲဝင္စမွာပင္ တရုတ္ကပ္မွန္ျပတင္းရဲ႕ ခန္းဆီးစရွည္ကို အျပင္က ဆြဲဖြင္႔ထားတဲ႔ ပံုစံကို ေတြ႔လိုက္ရတဲ႔အခါ စိုးရြံ႕စိတ္နဲ႔ ခဏမွ် ၾကက္ေသေသသြားခဲ႔။ ဘာမွ ေျခရာလက္ရာမပ်က္ေပမယ္႔ အခန္းထဲမေနရဲေလာက္ေအာင္ ေျခာက္ျခားမႈဟာ  ေသြးထဲစိမ္႔ဝင္လာ။ ေလတိုက္ရင္ပင္ ေအာက္ေျခသာ လြင္႔ႏုိင္တဲ႔ ခန္းဆီးစရွည္ဟာ တစ္ေယာက္ေယာက္က ဆြဲဖြင္႔ထားသလို ဘာျဖစ္လို႔ တစ္ဖက္တည္းမွာ စုၿပီး ပြင္႔ေနတာလဲ။ 

အဂၤလိပ္အကၡရာ L ပံုစံမ်ိဳးရွိတဲ႔ အခန္းရဲ႕ ျပတင္းေပါက္ဟာ အိမ္မႀကီးရဲ႕ ေထာင္႔ခ်ိဳးမွာရွိတယ္ဆိုေပမယ္႔ ဖိနပ္ခၽြတ္ပရဝဏ္ထဲမွာ ရွိတာမုိ႔ ဘယ္တစိမ္းသူက တရုတ္ကပ္မွန္ကို ဆြဲလွန္ထားတာလဲ။ လူသြားစႀကၤံအဆံုးမွာရွိေနတဲ႔ ဒီအခန္းေရွ႕ကို အိမ္သားေတြကလြဲရင္ မလာႏုိင္ပါဘူးလို႔ တပ္အပ္မေျပာႏိုင္တဲ႔ေနာက္ ခန္းဆီးစကို ဖြင္႔ထားတာ ဘယ္သူျဖစ္ႏုိင္မွာလဲ။ ဒီတိုက္ခန္းရဲ႕ ဓာတ္ေလွကားကို  အသစ္ေျပာင္းေနတာ သံုးလေလာက္ရွိၿပီ။ ၿပီးေတာ့ "တစ္လအတြင္းမွာ ေဖာက္ထြင္းမႈ သံုးခါရွိၿပီ ။ ေနအိမ္ခန္းေတြကုိ ဂရုစိုက္ပါ" လို႔ ဓာတ္ေလွကားမွာ စာကပ္ထားတာကို ျပန္သတိရမိ။ 

ဘုရား။ဘုရား။ ဒီကၽြန္းေပၚမွာ တစ္ေယာက္တည္းေနခဲ႔သမွ် အခုခ်ိန္က်မွ ေနာင္တရခ်င္သလို ခံစားရ။ ဒီလိုနဲ႔ ျပတင္းေပါက္ကို အေသအခ်ာ စစ္ေဆးမိတဲ႔အခါ ျမင္ကြင္းက  ႏွလံုးခုန္ရပ္လုမတတ္ ျဖစ္ေစခဲ႔ ။ တရုတ္ကပ္မွန္ကို လံုၿခံဳေအာင္ ကာထားေသာ သံထူဇကာကြက္မွာ ထုထည္နဲ႔ ခိုင္မာတယ္လုိ႔ ထင္ရေပမယ္႔ ေအာက္ပိုင္းမွာ ဝက္အူႏွစ္ခုသာရွိၿပီး ေဘးဘက္ႏွစ္ခုစလံုးက ျပဳတ္ထြက္ေနတာ။ အေပၚဘက္မွာ ဝက္အူ လံုးဝမရွိေတာ့။ ဒီသံဇကာကြက္ကို ခပ္ျပင္းျပင္းတစ္ခ်က္ေဆာင္႔လိုက္တာနဲ႔ ျပဳတ္ထြက္ေတာ့မွာ။ အဲဒါဆို တရုတ္ကပ္မွန္ေတြကိုလည္း ျဖဳတ္ၿပီး ….။ ဆက္မေတြးရဲေလာက္ေအာင္ ေၾကာက္စိတ္ျဖာ။ ရင္ဘတ္ကို ခပ္တင္းတင္းဖိမိကာ အသက္ပင္ ဝဝမရႈႏုိင္ေတာ႔။ 

ဘယ္သူ႔ကို တိုင္ပင္ရမလဲ။ ကိုယ္ထူကိုယ္ထလည္း ျပတင္းေပါက္ကို မျပင္တတ္။ လူေခၚျပင္ဖုိ႔ကလည္း အိမ္ရွင္အမ်ိဳးသမီးမွာ ကေလးမီးဖြားဖို႔ ျပည္ေတာ္ျပန္သြားတာ သံုးလေက်ာ္ၿပီ။ အိမ္ရွင္အမ်ိဳးသားက သူ႔ေနာက္လိုက္သြားတာ တစ္ပတ္ရွိၿပီ။ ႏွစ္ေယာက္စလံုးက ျပန္လာဖို႔ ၾကာဦးမွာ။ 

 The Scream : artist Edvard Munch

ေၾကာက္လိုက္တာ။ အဲဒီညကစၿပီး ကၽြန္မ အိပ္မရေတာ့။ အေရးအေၾကာင္းဆို ဘယ္သူ႔ကို အကူအညီေတာင္းရမွာလဲ။ ကၽြန္မရဲ႕အခန္းမွာ ဧည္႔ခန္းရဲ႕ ေဘးဖက္မွာ ရွိၿပီး ၊ တျခားအခန္းမ်ားမွာ က်ယ္လြန္းေသာ ဧည္႔ခန္း၊ ထမင္းစားခန္းမ်ား ျခားထားၿပီး အိမ္ေရွ႕မွာ တံခါးကို ဗံုးေဖာက္ခြဲသြားရင္ေတာင္မွ တိုက္ခန္းေဖာ္ေတြကို ႏုိးၾကားေစႏိုင္သလားဆိုတာ မေသခ်ာ။ အျပင္ဖက္က အကူအညီကေရာ ။ ကၽြန္မတို႔ အိမ္ခန္းမွာ တိုက္ခန္းရဲ႕ အေပၚဆံုးအထပ္ ၁၇ ထပ္မွာရွိၿပီး မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ရွိတဲ႔ ႏွစ္ခုတည္းေသာ အခန္းႏွစ္ခန္းမွာ ဓာတ္ေလွကား ႏွစ္စီးျခားထားရာ ေတာင္ဝင္ရိုးစြန္းနဲ႔ ေျမာက္ဝင္ရိုးစြန္းလို အေနအထားရယ္။

သိပ္ေခ်ာက္ခ်ားေနၿပီ။ စမ္တမ္းမ်ားအရ ေဖာက္ထြင္းမႈအေတာ္မ်ားမ်ားမွာ သူခိုးေတြဟာ အိမ္ထဲဝင္ခ်ိန္ ပ်မ္းမွ်ႏွစ္မီးနစ္မွ်သာ ၾကာေလ႔ရွိပါသတဲ႔ ။ ကၽြန္မကေတာ႔ အခုိးအလုမခံရခင္မွာတင္ ေသြးပ်က္တုန္လႈပ္ေနတာ တစ္ကမၻာၾကာၿပီ။ ဘာမွ မျဖစ္ေသးတဲ႔ ရက္သတၱပါတ္ႏွစ္ပတ္ဟာ ကၽြန္မကို ဗံုးဗံုးလဲေစဖို႔ အခ်ိန္လံုေလာက္ေနၿပီ။

ညဆို ဖုန္းထဲက အဂၤလိပ္podcast အခု၁၀၀ေက်ာ္ကို ဖြင္႔ထားကာ အသံတိတ္သြားတာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းလန္႔ႏိုးလာ။ ဖုန္းထဲက favorite စာရင္းမွာ အေရးေပၚနံပါတ္ 999 ဆိုတာကုိပါ ႏွိပ္ထား။ ဖုန္းထဲမွာလည္း police@sg ဆုိတဲ႔ application သြင္းထားၿပီး ရာဇဝတ္မႈမ်ားကို ၾကည္္႔မိတုိင္း တိုးလို႔ေၾကာက္လာ။ ဖတ္ရတဲ႔ ခိုးမႈေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ လူသြားစႀကၤံကတဆင္႔ ဖုန္းတို႔၊ တကိုယ္ရည္ကြန္ပ်ဴတာတုိ႔ ယူတာသာ။ ကၽြန္မရဲ႕ ပိုင္ဆိုင္မႈမ်ားကေတာ့ ဘယ္သူမွ လက္လွမ္းမွီႏုိင္မွာ မဟုတ္ပါ။ အခန္းထဲကို လူကိုယ္တုိင္ဝင္မွပင္ ရႏိုင္တာ။

ထိုေန႔ကစလို႔ ကြန္ပ်ဴတာထဲက ရွိသမွ် အခ်က္အလက္မ်ားအားလံုးကို hard-disk နဲ႔ သိမ္းရ။hard-disk ကို သူခိုး မျမင္ကြယ္ရာမွာ ဝွက္ရ။ က်န္ပစၥည္းမ်ားျဖစ္တဲ႔ ဖုန္းနဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာကိုေတာ့ သူခိုး လြယ္လင္႔တကူယူႏုိင္ေအာင္ ကုတင္ရဲ႕အေဝး ျမင္သာထင္သာေနရာမွာ ခ်ထားရ။ သူခိုးလာခိုးတဲ႔ခိုက္မွာ ပစၥည္းရွာေနရလို႔ အခ်ိန္မၾကန္႔ၾကာေစလိုပါ ။ ကၽြန္မအိပ္ေပ်ာ္ေနခ်ိန္မွာ အျမန္ဆန္ဆံုးခိုးၿပီး ထြက္သြားေစလိုတာ။ 

ကၽြန္မ သိ္ပ္ေၾကာက္တတ္ပါတယ္။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ခိုးသူရန္ေဘးကိုပဲ ေတြးကာ  ေၾကာင္႔ၾကစိတ္နဲ႔ အိပ္ေရးမဝလြန္းလို႔ သူငယ္ခ်င္းကို ေခၚအိပ္ရမလား စဥ္းစားရေတာ့တာ။  ဒါေပမယ္႔ သူငယ္ခ်င္းက သူ႔ဆီမွာ လာအိပ္ပါလုိ႔ ေျပာလာတဲ႔အခါ သူတပါးအိမ္မွာ ခဏတည္းဖို႔ပင္ အားနာအေနခက္ကာ သြားမေနခ်င္ျပန္။ ဒါဆို အခန္းေျပာင္းဖုိ႔ ဆုိရင္ေရာ။ မျဖစ္ႏုိင္။ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ အိမ္ရွင္ေတြ ျပန္ေရာက္တဲ႔အထိ ေစာင္႔ရဦးမွာ။

ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ခုခံကာကြယ္ႏိုင္မယ္႔ ပစၥည္းမ်ားကိုလည္း ရွာေဖြေနမိခဲ႔။ အၾကမ္းဖက္ဒဏ္မွ ခုခံကာကြယ္ႏိုင္မယ္႔ အရာဝတၱဳမ်ားကို အိပ္ရာနားယူထားရင္ေကာင္းမလား။ ဥပမာ ဓား။ ဒီလက္နက္က အေကာင္းဆံုးဆိုေပမယ္႔ ကိုယ္႔လက္ခ်က္နဲ႔ေတာ့ ဘယ္သူ႔ကိုမွ အသက္မဆံုးေစခ်င္ပါ။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ လက္တဝါးစာ ကတ္ေၾကးေသးေသးေလးကို ေခါင္းအံုးနားထားမိကာ။ ဒီကတ္ေၾကးဟာ အသည္းႏွလံုး၊ကလီစာတုိ႔ကုိ ထိုးေဖာက္ဖုိ႔အထိ အသြားမထက္ဘဲ အဆီဆူၿဖိဳးသူဆို အသားထဲပင္ ထုိးစို္က္မိပါ့မလားဆိုတာ မေရရာေပမယ္႔  ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ညဖက္မျမင္မစမ္းနဲ႔ ဆြဲကိုင္တဲ႔အခါ ကိုယ္႔လက္ျပန္ရွမွာကို မစိုးရိမ္ရေတာ့ဘူးေလ။ 

ေနသာေအာင္ ႀကိဳးစားေျဖေပမယ္႔ စိတ္ႏွလံုးပင္ပန္းလို႔ ရုပ္ပင္ခ်ံဳးခံ်ဳးက်သြားသလား။ အဖ်ားတေငြ႔ေငြ႔နဲ႔ ေနမေကာင္းရာမွ ယေန႔ထက္တုိင္ နလံမထူႏုိင္ေတာ့။ ႏွာေစး၊ ေခ်ာင္းဆိုးတုိင္း ေဆးခန္းသြားရတာလည္း သံုးခါရွိၿပီရယ္။ ပဋဇီဝအားေဆးေတြ ေသာက္ရလြန္းလို႔ ရင္တလွပ္လွပ္တုန္ကာ လမ္းေလွ်ာက္လွ်င္ပင္ ေျခမခုိင္ခ်င္။ ရံုးက အလုပ္ေဖာ္ေတြက အဖ်ားမေပ်ာက္ေသးဘူးေနာ္။ ဘာလို႔လဲ။  အနားယူေလ။  ေကာင္းေကာင္းအနားမယူဘူးလား ... လို႔ ေမးလာတဲ႔ အခါ ယဲ႔ယဲ႔သာ ျပန္ၿပံဳးႏုိင္ကာ စကားသြက္သြက္ျဖင္႔ မေျဖႏုိင္။

ည အိပ္မေပ်ာ္တာ မ်ားေနၿပီ။ အိပ္ခါနီးဆို ျပတင္းဆီကိုပဲ ကသိုဏ္းရႈသလို ၾကည္႔ကာ  ေမွးကနဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားလည္း အခန္းမ်က္ေစာင္းထုိးမွာရွိတဲ႔ ဓာတ္ေလွကားဆီက အသံၾကားတုိင္း ရုတ္ခ်ည္း လန္႔ႏုိးတတ္လာ။ ဓာတ္ေလွကားမွ storey sixteen ။ storey fifteen လုိမ်ိဳး ၾကားမွသာ စိတ္ေလွ်ာ႔ကာ ျပန္အိပ္ေပ်ာ္သြားေပမယ္႔ တထိတ္ထိတ္နဲ႔ အိပ္မက္မွာပင္ ေၾကာက္ရြံ႕တႀကီးထြက္ေျပးေနရ။ ေမာလုိက္တာ။

အဆိုးရြားဆံုးမွာ ထိုညက စလို႔ ညာဖက္ကို ေစာင္းအိပ္တတ္သူ ကၽြန္မမွာ ျပတင္းေပါက္နဲ႔ အိပ္ခန္းတံခါးကို ေက်ာေပးအိပ္ရသလို ျဖစ္ေနတာမို႔ ကုတင္ေျခရင္းကို ေခါင္းထားလို႔ ေျပာင္းျပန္အိပ္ဖို႔ ႀကိဳးစားရေတာ့တာ။ ဆိုးလိုက္တဲ႔ ဘဝ ဆိုေပမယ္႔ ကံေကာင္းေသးတာ တစ္ခုက ဘုရားစင္ကို အခန္းနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာ တည္ထားတာရယ္။ ေခါင္းရင္းမွာသာ ဘုရားခန္းထားရင္ ျပတင္းေပါက္ကို လည္း ေက်ာခိုင္းမအိပ္ရဲဘဲ ငုတ္တုတ္မိုးလင္းရေတာ့မွာ။ ေနာင္တခ်ိန္မွာ ျပန္ေတြးတဲ႔အခါမွာေတာ့ ရယ္စရာေကာင္းေနမွာလားရယ္။ ညတုိင္း လက္တစ္ဖက္က ဝက္ဝံရုပ္ကိုဖက္လုိ႔ တစ္ဖက္က ေခါင္းအံုးေအာက္က ကတ္ေၾကးကို ကိုင္လို႔ ကုတင္ကို ေျပာင္းျပန္အိပ္ေနရသူပါ။

ဒီလိုအိပ္မရညတာရွည္ကာ ကေယာင္ေခ်ာက္ျခားအေတြးမ်ားသူဟာ အခုလည္း မ်က္လံုးေၾကာင္ေတာင္နဲ႔ တေရးႏိုးလာျပန္ၿပီ။ တီ ဆိုတဲ႔ ဓာတ္ေလွကား ဖြင္႔သံၾကားရ။ အိပ္ခ်င္မူးတူးအခိုက္ ဖြင္႔ထားတဲ႔ ဖုန္းက အသံမ်ားနဲ႔ေရာကာ ဘယ္အထပ္လဲဆိုတာ ဇေဝဇဝါမေသခ်ာေပမယ္႔ လက္က အလိုအေလ်ာက္ ေခါင္းအံုးေအာက္က ကတ္ေၾကးကို စမ္းလိုက္မိ။ ဒီအထပ္မျဖစ္ပါေစနဲ႔ လုိ႔ ဆုေတာင္းေနဆဲမွာပင္ ေျခသံသဲ႔သဲ႔ၾကားရ။ အသက္ ျပင္းျပင္းမရႈရဲဘဲ တုန္လႈပ္ေၾကာက္ရြံ႔စြာ ခႏၶာကိုယ္ကို အေသးငယ္ဆံုး က်ံဳ႕ထားမိ။ ေစာင္ကို အတင္းစုၿခံဳထားရာ ပူလြန္းေပမယ္႔ ေၾကာက္လြန္းလုိ႔ေဇာေခၽြးပ်ံေနေပမယ္႔ ေအးခိုက္တုန္ရီလာ။

ၾကားေနရတဲ႔ ေျခသံဟာ ဒီဖက္ကို မလာပါေစနဲ႔လို႔ ရင္ထဲတုန္ရီ လႈိက္ေမာစြာ အသက္ေအာင္႔ဆုေတာင္း။ … ဘုရားမပါ။

မယ္႔ကိုး  

23 comments:

Anonymous said...

I like it.but what will happen next??????

Anonymous said...

Like it !so interesting but what will happen next????????

Anonymous said...

So interesting!!!what will happen next?

Anonymous said...

အင္း။ :)

မယ္ကိုး said...

to anonymi ( anonymouses ) ...
thanks so much for all ur comments. i'm also waiting the ending @_@

မင္းေနေ၀း said...

ႏွလံုးေရာဂါအခံရွိရင္ ခက္ရျပီ ...

မယ္ကိုး said...

ဟုတ္ကဲ႔ ကိုမင္းေနေဝး ...ကံေကာင္းစြာပဲ ကၽြန္မမွာ ႏွလံုးေရာဂါ မရွိပါဘူး း)

အိမ္မက္ေစရာ said...

မမ လဲ ဘယ္လိုေနရာမ်ိဳးေရြးေနတာလဲ အေရးအေၾကာင္းဆို ဒုကၡပဲ... စိတ္ပူလိုက္တာ.. ဖတ္ရင္းနဲ႔ အိမ္မက္ေတာင္ ေၾကာက္လာၿပီ း)

သိဂၤါေက်ာ္ said...

ဘုရားသာ မ်ားမ်ား ရွိခိုးျပီး ေနေပါ့.. အဲဒါပဲ အားကိုးရာ ရွိတယ္ေလ..

မယ္ကိုး said...

ညီမေလး အိမ္မက္ေစရာ၊မသိဂၤါေက်ာ္ ...

စိတ္ပူေပးတဲ႔အတြက္ ေက်းဇူးအထူးပါ။ အခုထိ အဆင္ေျပေနပါေသးတယ္ း)

Anonymous said...

တစ္ေယာက္ေယာက္ကို အေဖာ္ေခၚအိပ္ပါလား မမရယ္။ မမအစား ဖတ္ရင္းနဲ႕ ေမာလာတယ္။
က်န္းမာေရး ဂရုစိုက္ေနာ္။



ေနာင့္

ေဝ(စီးပြားေရးတကၠသိုလ္) said...

အေရးအသားက အသက္၀င္လြန္းလို႔
ကုိယ္ေတာင္ေရာလန္႔ေနမိ...
တစ္ေယာက္တည္းေနသူအတြက္ စိုးရိမ္ပူပန္သြား...
ကၽြန္မသာဆို ေၾကာက္တတ္လို႔
တစ္ေယာက္တည္း မေနရဲ...

ေမာင္ဘႀကိဳင္(ခ်ဥ္ေပါင္ၿခံ) said...

ပူပန္မိၿပီ
သတိနဲ႔ေန မိကုိးေရ....

M☆ŋM☆ŋ H♪ε♪ said...

အစ္မကုိးေရ
1. ျပတင္းေပါက္ျပင္တတ္တဲ့သူကို ျပတင္းေပါက္ေတြလါျပင္ဖို့ ဆက္သြယ္ျပီး သူလါ
တဲ့အခါ သူူငယ္ခ်င္းတစ္ေယါက္ေယါက္ကိုေဘးမွါ အေဖၚေခၚထါးမယ္

2.သူငယ္ခ်င္းကိုတစ္ပတ္ေလါက္ျဖစ္ျဖစ္ အေဖၚအျဖစ္အနားမွါေနေပးဖို့ေခၚထါးမယ္ သို့ သူနဲ့တူတူသြါးေနမယ္
{ အသက္အႏၱရာယ္ နဲ့ အါးနာတါကိုမလဲလိုက္ေစ
ခ်င္ပါဖူး }

3.ရဲ ကိုအက်ိဳးအေျကာင္းေျပာျပထါးဖို့လုိအပ္တယ္လို့ယူဆမိတယ္

4. ဂ်ဴဒို ကရာေတး အျမန္သင္တန္းေတြအေျပးသြါးတက္ပါ :P

5.အါးလံုးအတြက္ အစ္မကိုးရဲ့ညီမေလးရွိေနေသးတဲ့
ဒီကိုလါအနားယူဖို့ဖိတ္ေခၚပါတယ္ :)))

*** အစ္မကိုးကိုစိတ္ပူစိုးရိမ္ေနပါတယ္ -။ အစ္မကိုး ေဘးအႏၱရာယ္ကင္း က်န္းမါေပ်ာ္ရြႈွင္ျပီး စါေတြကိုလည္း အေႏွာက္အယွက္ကင္းကင္းဖတ္မွတ္ႏိုင္ပါေစ ***



}

မယ္ကိုး said...

ညီမေလးေနာင္႔ ၊ မမ ေဝ(စီးပြားေရးတကၠသိုလ္) ၊ ကိုဘႀကိဳင္၊ ညီမေလး မြန္မြန္ထက္ရဲ႕ မွတ္ခ်က္မ်ားအတြက္ အထူးေက်းဇူးတင္ပါတယ္ း)

ကုိေအာင္(ပ်ဴႏိုင္ငံ) said...

ၾကားေနတဲ့ ေျခသံ အခန္းထဲကုိ ၀င္လာပါေစ ...း)

မယ္ကိုး said...

:P

ခ်စ္ၾကည္ေအး said...

အစ္မ ကရာေတးကီသြင္းေနတဲ့ပံု မယ္ေလးကို ေပးထားမယ္။ အိပ္ရာေဘးမွာ ခ်ိတ္ထားလိုက္။ သူခိုး ေၾကာက္တယ္တဲ့...။

ဟဲဟဲ...စတာ....။ အစ္မအိမ္မွာ လာေနမလား မယ္ေလး၊ အိမ္ရွင္ေတြ ျပန္လာမွ အဲမွာ ျပန္ ေျပာင္းေနေလ...။

မယ္ကိုး said...

ဟုတ္ကဲ႔ ေက်းဇူးအထူးပါ မမ ... ဒီတစ္ပတ္ေတာ့ ျပတင္းေပါက္ျပင္ျဖစ္မယ္ ထင္ပါတယ္ း)

Anonymous said...

ဖုန္းကုိ လက္ထဲ ကုိင္ထားပီး ရဲေခၚလုိက္ပါ
:P
ခ်စ္တဲ့
မေမ

မယ္ကိုး said...

ဟုတ္ကဲ႔ မေမေလး း) <3

zwelwin said...

အမျဖစ္ပုံက တကယ္စိတ္မသက္သာစရာပါပဲလား။ သူခိုးက ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ခုိးျပီး ျပန္ထြက္သြားနုိင္ေအာင္ လက္လမ္မွီရာမွာ ပစၥည္းထားရတယ္။ ညအမွတ္တမဲ့ လက္လွမ္းရင္း မစူးမိေအာင္ ကတ္ေၾကးေဆာင္ရတယ္။

Anonymous said...

ေၾကာက္စိတ္က ေရာက္လာဘီဆို ျပန္ထြက္သြားဖို႔ ေတာ္ေတာ္ခက္တယ္။

Jr