30 April 2011

အေမ မဖတ္သင္႔တဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ စာမ်က္ႏွာတစ္စ


အဆံုးစြန္ေသာ အရူးစိတ္နဲ႔ ဒီထက္ေနျမင္႔လို႔ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ႔တာမို႔ေရနက္ထဲ စဆင္းပါရေစေတာ့။ ရွင္သန္ခြင့္ကို အေမ႔လက္က ႏႈတ္ယူၿပီးေသြးရူးေသြးတန္းလက္အစံုနဲ႔ ေသတြင္းတူးၾကည္႔ပါဦးမယ္။ ဘဝကူးမေျပာင္းခင္ အသက္ဝဝရႈခ်င္လွၿပီေလ။ တကယ္ပဲ ဆက္လက္သည္းမခံႏုိင္ေတာ့ပါ။ ဆတ္ဆတ္ထိမခံႏိုင္ေအာင္ ထိခိုက္လြယ္လြန္းတာ၊ မတိက်မျပတ္သားႏုိင္တာ၊ လူေတြကို အေရးစိုက္လြန္းကာ ကိုယ္႔ဟန္မူရာကို သတိထားလြန္ေနတာ၊ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ယံုၾကည္မႈ ခ်ိဳ႕တဲ႔တာ၊ ဆက္ဆံေရးကစလို႔ အခ်စ္အဆံုး ဖူးပြင့္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ႏုိင္စြမ္းမဲ႔တာ၊ ေအာင္ျမင္မႈေတြ ဘယ္လုိရရ စိတ္ခ်ေက်နပ္မႈ ခ်ိဳ႕ယြင္းေနတာ ၊ အရာရာမွာ စိတ္မလံုၿခံဳမႈနဲ႔ ရွင္သန္ေနရတာ….။ ဒီ က်ိဳးပဲ႔ေနတဲ႔ အနာတရမ်ားစြာဟာ ကၽြန္မဘဝကို ေထာက္ကန္ထားတဲ႔ ဆူးခ်က္မ်ားသာ။

အရာရာကို ထိတ္လန္႔အားငယ္ရင္း စိတ္ဆင္းရဲပင္ပန္းမႈေတြနဲ႔ သမီး အသက္မရွင္ခ်င္ေတာ့ဘူး မေလး…။
မေလး…။
ဒီအေခၚအေဝၚကစလို႔ ကၽြန္မကို မ်က္ရည္စိမ္႔စိုေစၿမဲ။ အေမ႔ကို ဘယ္တုန္းကမွ အေမလုိ႔ ကၽြန္မ ေခၚခြင့္မရွိခဲ႔ပါဘူး။ “မေလး” တဲ႔ ။ အေမလ႔ိုေခၚဖို႔ ဘယ္သူမွ သင္ၾကားမေပးခဲ႔သလို ဦးေလး၊အေဒၚေတြ ေခၚသလို ကၽြန္မတုိ႔ညီအစ္မ သံုးႏႈန္းခဲ႔ၾကရ။ ဒီနာမ္စားတစ္ခုဟာ အေမ႔အတြက္ အေရးထားစရာ ကိစၥမဟုတ္ေပမယ္႔ ကၽြန္မအတြက္ေတာ႔ အမည္ေခၚခြင့္ကေလးကလည္း ဒဏ္ရာနက္နက္ဆိုတာ အေမ မသိခဲ႔ဘူးရယ္။ မေလးဘယ္တုန္းကမွ သမီးစကားကို နားစိုက္မေထာင္ခဲ႔ဘူးပဲေနာ္။ ကၽြန္မရဲ႕ ဒီတရားဝင္ခြင့္ပန္ၾကားခ်က္မ်ားကို အေမၾကားပါ႔မလား။ ကၽြန္မ မမွန္းဆႏို္င္ပါ။

ဒါေပမယ္႔ မေလး ခုခ်ိန္ကစၿပီး သမီးရဲ႕ေရာဂါစုကို လူဘံုအလယ္မွာ ကုသေတာ့မယ္။ သမီးရဲ႕ေရာဂါလကၡဏာေတြကိုေဆးစစ္ၿပီး အစေဖ်ာက္ေတာ့မယ္။ေခါင္းငု႔ံႏႈတ္လံုတဲ႔ သမီးလိမၼာမ်က္ႏွာဖံုးနဲ႔ ဆက္လက္ အရူးရင့္လုိ႔ မျဖစ္ေတာ့လို႔႔ပါ မေလး။ အခုလိုေသငင္ေဇာေမ်ာေနခ်ိန္မွာ ဓာတ္ၾကမ္းတုိက္မွ လြတ္ေျမာက္မွာ မုိ႔ိုလုိ႔ပါ။ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါေလးျဖစ္ျဖစ္ ၾကည္ၾကည္လင္လင္ေလး သမီး ၿပံဳးပါရေစ။

ဒါေၾကာင့္ ခုခ်ိန္မွာ Karyl Mcbride ရဲ႕ “ Will I Ever Be Good Enough?” {Healing the Daughters of Narcissistic Mothers} စာအုပ္ဟာ ကၽြန္မအတြက္ေနာက္ဆံုးကုထံုးပါပဲ။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ ဆိုရင္ျဖင့္ စိတ္ေရာဂါအထူးကုေတြနဲ႔ ကၽြန္မ မေဆြးေႏြးရဲေသးဘူး။ ငယ္စဥ္ကတည္းက အေမ႔အေၾကာင္းေဝဒနာကို ရင္ဖြင့္ရတာ မေကာင္းမႈလုိ႔ ထင္ခဲ႔မိတာ။ အလြန္တရာျမင့္ျမတ္ႀကီးက်ယ္တဲ႔ အေမ႔ေမတၱာဖြဲ႔ေတြက ကၽြန္မရဲ႕ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြကို တုိက္ခုိက္ေျခာက္လွန္႔ခဲ႔တယ္။ မိန္းမဆိုးျဖစ္မွာ ကၽြန္မ သိပ္ေၾကာက္တယ္။ လိမၼာခ်င္တဲ႔ သမီးေကာင္းျဖစ္ခ်င္သူမို႔ တရားစခန္းေတြ ဝင္ၿပီး ဘုရားကု ကုုခဲ႔ရဲ႕။

မေလးေျပာခဲ႔ဖူးတယ္ေနာ္။ “ကိုယ္႔သမီးေတြကို တရားစခန္းဝင္ေနတယ္လုိ႔ေျပာရမွာ သိပ္ရွက္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြက ယူ႔သမီးက depression ဝင္ေနလားလို႔ေျပာၾကတယ္” တဲ႔။ ဒါေပမယ္႔ ဘာေၾကာင့္ ကၽြန္မ တရားစခန္းေတြဝင္ခဲ႔တယ္ဆိုတာ အေမ မေမးခဲ႔ပါဘူး။ အမွန္စကားဆုိရရင္ ၁၆ႏွစ္အရြယ္ မိန္းကေလးအေနနဲ႔ တရားစခန္းေရာက္သြားျခင္းမွာ  နိဗၺာန္လိုခ်င္လို႔ မဟုတ္ခဲ႔ဘူးရယ္။ “အေမ႔ေမတၱာကို မယံုၾကည္သူဟာ ဘယ္သူ႔ေမတၱာမွ မယံုၾကည္ဘူး”လို႔ စာအုပ္ေတြထဲကေျပာတဲ႔အခါ ကၽြန္မ အေၾကာက္လြန္သြားခဲ႔တယ္ေလ။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကိုမွ မယံုၾကည္ရရင္ေလာကအလယ္မွာ သမီးဘယ္လုိရွင္သန္ရေတာ့မွာလဲ မေလး။

ဒါေၾကာင့္ ဘုရားရဲ႕ေမတၱာေတာ္ အရိပ္ခိုကာ ေဆာက္တည္ရာရေအာင္ ကၽြန္မ ႀကံေဆာင္ခဲ႔တာရယ္။ ကၽြန္မ လူျဖစ္ခ်င္ေသးတယ္။ စိတ္ဓာတ္ျပည႔္ဝတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖုိ႔ ကၽြန္မမွာ အခြင့္ရွိတယ္မဟုတ္လား။ မနက္ခင္းေတြ သန္႔စင္ဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ႔။ အရိပ္မည္းေအာက္က လြတ္ေျမာက္ဖို႔ လံု႔လထုတ္ခဲ႔။ ၾကည္ၾကည္လင္လင္ရယ္ေမာႏုိင္ေအာင္ အားကုန္လႈပ္ရွားခဲ႔။အမုန္းရဲ႕ စနက္ေအာက္က ရုန္းကန္ထြက္ေျပးခဲ႔။ ဒါေပမယ္႔ ေသလုမတတ္ နည္းမ်ိဳးစံုစမ္းသပ္ခဲ႔လည္း ကၽြန္မ မေအာင္ျမင္ခဲ႔႔ပါ။

ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခု ေက်ာ္ၿပီးတဲ႔တိုင္ေအာင္ တပါးသူေတြရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းစကားေတြကို သံသယထားေနဆဲရယ္။ ဒါဟာ သဘာဝလား။ တကယ္ပါ။ သိပ္ခ်စ္ခဲ႔ေပမယ္႔လည္း အခ်စ္စာေမးပြဲမွာ နလန္မထူေအာင္ က်ရႈံုးခဲ႔ပါၿပီ။ ေမတၱာေလးတစ္စေတာင္ ခ်စ္ခဲ႔သူနားလည္ေအာင္ ပံုေဖာ္ႏုိင္တဲ႔သူ ကၽြန္မ မဟုတ္ခဲ႔ပါဘူး။ ဒီလို မငိုႏုိင္ မရယ္ႏုိင္ေတာ႔ေအာင္ စိတ္ဓာတ္ၿပိဳလဲခဲ႔သူကို ခယ္ရိုလ္ရဲ႕ စာအုပ္က မ်က္ရည္စိမ္႔စုိေစႏိုင္ခဲ႔တာ။

အနာနဲ႔ေဆး တည္႔ခဲ႔ၿပီလား။ ဒီစာအုပ္က အတၱဝါဒီမိခင္ေတြေၾကာင့္ျဖစ္ခဲ႔တဲ႔ သမီးေတြရဲ႕ စိတ္က်န္းမာေရးကို ဒီစာအုပ္ေလးက ကုသေပးႏုိင္မယ္လုိ႔ ယံုၾကည္မိရဲ႕။ ဒီလုိဆိုလို႔ အေမ႔ကို တကိုယ္ေကာင္းသမားလုိ႔ စြပ္စြဲတာ မဟုတ္ရပါဘူး တကယ္ပါ။ ကၽြန္မတို႔ ညီအစ္မကို အေဒၚေတြလက္မွာ လႊဲအပ္ခဲ႔ျခင္းဟာ တရပ္တေက်းမွာ အစိုးရတာဝန္ထမ္းေနျခင္းေၾကာင္႔လားလုိ႔ ဆိုႏိုင္ေပမယ္႔ သမီးေတြနဲ႔ပက္သက္ၿပီး စိတ္ဝင္စားမႈ နည္းပါးခဲ႔တာေတာ့ အမွန္ရယ္။ ကၽြန္မတို႔ ညီအစ္္မေတြ ငယ္စဥ္က ဘယ္ႏွစ္တန္းတက္ေနတယ္ဆိုတာ အေမမွန္ေအာင္ မေျပာႏုိင္ခဲ႔သလို အေမအလည္လာတဲ႔အခါ ဝယ္လာတဲ႔ အဝတ္ေတြဟာ အၿမဲပဲေသးငယ္ေနခဲ႔တာ။တစ္ႏွစ္တစ္ခါေတာင္ ဖုန္းမေခၚခဲ႔႔တဲ႔ အေမဟာ စာအုပ္ထဲကလုိ စိတ္လႈပ္ရွားမႈခ်ိဳ႕တဲ႔သူလား။ ဒါမွမဟုတ္ ကၽြန္မကပဲ သိပ္အခ်စ္ခံလိုလြန္းသူလား။ ကၽြန္မရဲ႕ေတာင္႔တလိုအင္ေတြပဲ သိပ္မ်ားခဲ႔သလား ။ေငြေၾကးေထာက္ပံ႔ရံုနဲ႔ေမတၱာျပသျခင္းဟာ ၿပီးသြားၿပီလား။

သမီး အခ်စ္သိပ္ငတ္ပါတယ္ မေလး။ ဒီလုိေျဖာင့္ခ်က္ကို အေမ႔ကို ကၽြန္မ ရင္ဖြင့္မဆိုခဲ႔ေပမယ္႔ေမတၱာကို လ်စ္လ်ဴမရႈခဲ႔သလို အေရးမထားသလိုနဲ႔ေရာင္႔ရဲႏိုင္သူလည္း မဟုတ္ခဲ႔ပါ။ေတာင္းယူမွ ရမယ္႔ေမတၱာကရုဏာေလးတဆုပ္တဖဲ႔အတြက္ မာနထားခဲ႔မိတာ အမွားလား။ တစ္သက္လံုး ကၽြန္မ အျပစ္ျဖစ္သြားၿပီလား။အေမဆိုတာ သမီးအတြက္ စံနမူနာတဲ႔ေလ။ ဒီစံကေလးသာ ၿပိဳကြဲသြားရင္ ခ်စ္သူ၊ဇနီးထားလုိ႔ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ဖို႔ အတြက္ေတာင္ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ဖြ႔႔ံ႔ၿဖိဳးဖို႔ ခက္သြားၿပီတဲ႔။ ကၽြန္မရဲ႕ ကံေၾကြးေတြပဲလား။ဒါေပမယ္႔ လက္မခံႏုိင္ေသးဘူး။

ဆိုရိုးေတြလည္း ရွိျပန္တယ္။ အေမကို မခ်စ္တတ္သူဟာ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မခ်စ္တတ္ဘူးတဲ႔။ ဟင့္အင္း။ အေမနဲ႔တကြ လူတစ္ခ်ိဳ႕ကို ကၽြန္မတကယ္ခ်စ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ အေမ မသင္ၾကားခဲ႔တဲ႔အတြက္ ခ်စ္ျခင္းကို ဘယ္လုိပံုေဖာ္ကာ ခင္က်င္းရမလဲဆိုတဲ႔ပညာ ကၽြန္မ မတတ္ကၽြမ္းခဲ႔ဘူးရယ္။ ဘာပဲျဖစ္ခဲ႔ ႀကံဳခဲ႔ အေမ႔ကို ကၽြန္မ သိပ္ခ်စ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ဆင္ျခင္ဥာဏ္နဲ႔ ဇြတ္မွိတ္ထားတဲ႔ ခ်စ္ျခင္းလား ဆိုတာ ကၽြန္မ အသံကို ကၽြန္မ ၾကားခြင့္ရဖို႔ အခ်ိ္န္က်ၿပီေလ။ သမီး လူပီပီသသ ရွင္သန္ခ်င္ေသးတယ္ မေလးရယ္။ …။




(ဆက္ရန္…)

မယ္ကိုး

17 April 2011

စုန္းစားခံရသူ


အိပ္ငိုက္ေနတဲ႔ ကမ္းေျခဝန္းက်င္မွာ ဦးထုပ္ကို ခပ္ငိုက္ငိုက္ေဆာင္းထားတဲ႔ လူတစ္ဦးဟာ ဆံပင္ရွည္ေတြေမ်ာလြင့္ကာ ပ်ံသန္းသြားတဲ႔ သူ/သူမကို ေကာင္းကင္ထက္မွာ ျမင္လုိက္စဥ္မွာ (အမ်ားသူငါအတြက္) အလြန္႔တရာ ေသးဖြဲသိမ္ႏုပ္ေသာ ေလွာင္ေျပာင္ရယ္ေမာဖြယ္ အျခင္းအရာတစ္ခု စတင္ေပၚေပါက္လာခဲ႔ပါတယ္။

ကေရာေသာပါးေျပးလာၾကတဲ႔ ငွက္တစ္အုပ္ကို ဖ်က္ကနဲေမာ့အၾကည္႔မွာ ျမင္လုိက္ရတဲ႔ လွ်ပ္တျပက္ပံုရိပ္ ။….။အံ႔ၾသေငးေၾကာင္မႈနဲ႔ ဦးထုပ္ကိုပင္ ဆြဲခၽြတ္ကာ အေသအခ်ာၾကည္႔ၿပီးမွ ေကာက္ခ်က္ခ်ဆံုးျဖတ္ႏိုင္ခဲ႔တာ။“ ဒါ… စုန္းပဲ ” သူ ခပ္တိုးတိုး ေရရြတ္တယ္။ အေသအခ်ာပဲ ကေဝ။ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ၊ ၾကည္ႏူးျခင္း။ဒီေနာက္ၾကည္ႏူးဝမ္းသာစိတ္နဲ႔ ခ်စ္ေသာသူေတြဆီ ခပ္သြက္သြက္ဖုန္းေခၚၿပီး အဆက္အစပ္မဲ႔ အစီအစဥ္မတည္႔ ေရရြတ္မိသြားခဲ႔။

“ခုနက ေတြ႔လိုက္တာ….. ” စကားဆံုးတာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္ သူ မေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ႔ မုန္တိုင္းက အရွိန္ျပင္းျပင္းသူ႔ရင္ကို ဝင္ေဆာင္႔တဲ႔အခါ သူ႔ေျခမ်ားပင္ ယိမ္းယိုင္သြားရ။ေအာ္ဟစ္ေလွာင္ေျပာင္သံမ်ား။ တံု႔ျပန္မႈအျဖစ္ သူလက္ခံရရွိေလၿပီ။ ရုတ္တရက္အငိုက္မိသြားေပမယ္႔ အသက္ဝဝရႈကာ တံေတြးကို ၿမိဳခ်လိုက္ရင္း အလဲထိုးခံလုိက္ရတဲ႔စကားလံုးေတြကို ျပန္လည္ထူေထာင္ၾကည္႔ရတာပ။

“စုန္းပဲ ေသခ်ာတယ္။ မ်က္လံုးေတြက နက္ျပာေရာင္ေတာက္ေတာက္ ။ ပါးျပင္မွာ ေသြးေၾကာေတြ အေမွ်ာင္းလိုက္နဲ႔… ေၾကာက္စရာသိပ္ေကာင္းတယ္” သူထပ္မံရရွိလုိက္တာ ပိုလုိ႔က်ယ္ေလာင္တဲ႔ ေလွာင္ေျပာင္ရယ္ေမာသံမ်ား။ ရင္ခုန္ႏႈန္းဟာ အခ်ိဳးမက်ျဖစ္လာကာ ေဒါသလည္း သူ႔ရင္တြင္းကို ေရာက္ရွိလာၿပီ။ေတာ္ေတာ့။ ေတာ္သင့္ၿပီ။ သူ ခပ္က်ယ္က်ယ္ေအာ္ဟစ္လုိက္လည္း ကံဆိုးစြာပင္ သူ႔အသံသူ မၾကားရ ။ ကိစၥမရွိဘူး။ ဇြဲေကာင္းသူမို႔ အပိုင္းပို္င္းအပဲ႔ပဲ႔ျဖစ္ကာ ဟိုသည္တစ္စပ်ံ႕လြင့္ေနတဲ႔ အတည္ျပဳခ်က္တစ္ခုကို လိုက္လံစုစည္းဖုိ႔ အားယူလိုက္ျပန္တာ။

ဒါေပမယ္႔ မညွာတာတတ္ေသာ စူးရွရွအသံတစ္မွ်င္က သူ႔စကားကို သေရာ္ေစာ္ကားနဲ႔ ၿဖိဳခြဲေျခမြပစ္လုိက္ရဲ႕။ “စုန္းဆိုေတာ့ ကာတြန္းေတြထဲကလို ႏွာေယာင္ေကာက္ေကာက္ ရုပ္ဆိုးဆိုးအဘြားႀကီးလား။ ဦးထုပ္ခၽြန္ခၽြန္နဲ႔ တံျမည္စည္း စီးထားတာလား။ ေၾကာင္တစ္ေကာင္ေရာ ပါလား” ။သြားၿပီ။ သူ႔သိကၡာေတြ ေရထဲေမွ်ာလိုက္ရေတာ့မလား။ အေျခအေနအရပ္ရပ္ကို သူ သံုးသပ္ဆက္စပ္ျခင္းငွာ မစြမ္းႏုိင္ေတာ့။ အခံရခက္ျခင္းေတြ ဆူေဝကာ ကမ္းေျခမွာ ေျခပစ္လက္ပစ္ ထိုင္ခ်လိုက္မိၿပီ။

“သူမဟာ စုန္းပဲ ။ ဒါေပမယ္႔ ဝတ္ရံုအမည္းႀကီး ဝတ္ထားတာလည္း မဟုတ္ဘူး။ ဟယ္ရီေပၚတာလို ေဆးႀကိမ္လံုးေလး ေဆာင္ထားပံုလည္း မရဘူး။ ဂါထာမႏၱာန္ေတြ မရြတ္ဘူး။ ဇီးကြက္လည္း မေတြ႔ဘူး။ ဖီးနစ္ငွက္လြဲလို႔ အနားမွာ က်ီးကန္းေတာင္ မရွိဘူး။  ဓာတ္လံုးေတြ ျပဒါးရွင္လံုးေတြ ရွိပံုလည္း မရဘူး။ ဒါေပမယ္႔ အၾကည္႔ေတြက လူသတ္ႏို္င္တာ အမွန္ဘဲ။ ”

ယံုၾကည္ခ်က္အမႈန္႔မ်ားကို သူ သိမ္းဆည္းေနဆဲ ေနာက္ဆံုးအသံက သူ႔ကို နလံမထူႏိုင္ေအာင္ အလဲထိုးျပန္ခဲ႔။ “ျပက္လံုးက ရယ္စရာလည္း မေကာင္းဘူး” တဲ႔။ ဒီစကားဟာ သူ႔အရႈံးကို အနားကြပ္လိုက္ေပးျခင္းလား။ သူ ၿပိဳကြဲမူးေဝေနၿပီ။ သူ ဒီေလာက္ မႏုံအပါဘူး။ ေလာကအထာေတြကို အထိုက္အေလွ်ာက္ေတာ့ ကၽြမ္းဝင္ပါတယ္။ ေနပါဦး။ ထူးဆန္းတဲ႔ တိုက္ဆိုင္သိရွိမႈဆိုတာ သဘာဝတရားမွာ မျဖစ္ႏို္င္ေတာ့ဘူးလား။

အာ။ သူ႔အေတြးေတြ သိပ္ျပဇာတ္ဆန္ေနပါလား။ ဒါေပမယ္႔ ဒါဟာ သစၥာ။ အမွန္ရယ္သာ။ တားဆီးခ်ိဳးႏွိမ္တဲ႔ အသံလႈိင္းမ်ားၾကားမွာပင္ သူ႔အတၱဟာ အဟုန္ျပင္းျပင္းႀကီးထြားလာခဲ႔ၿပီ။ ဘယ္လုိအေၾကာင္းေၾကာင့္မွ သူ႔ဆိုစကားကို အေငြ႔ပ်ံေအာင္ မဖ်က္ဆီးႏုိင္ေစရ။
……………………………………………………………………………………………………………………................

သူႀကိဳးစားခဲ႔ပါတယ္။မယံုႏုိင္ေအာင္ပဲ ႀကိဳးစားခဲ႔ပါတယ္။ လူေတြဘယ္လုိပဲ ေလွာင္ေျပာင္ ရယ္ေမာရႈံ႕ခ်ကဲ႔ရဲ႕လည္း သူ အမွန္တကယ္ႀကိဳးစားဆဲပါပဲ။ သူဟာ သူမကို ရွာရင္း စာေတြ ဖတ္ခဲ႔တယ္။ သူမဟာ ဘယ္လုိစုန္းလဲ။

ျမန္မာအယူအရ စုန္း (၇)မ်ိဳး ရွိသတဲ႔။သူမက သစ္သီးသစ္ပြင့္ကိုစားတဲ႔ ေျခစုန္းေတာ့ မဟုတ္ႏိုင္။ သစ္သီးမွည့္အခ်ိဳအခ်ဥ္ကိုစားတဲ႔ ေခါင္းစုန္းလည္း မျဖစ္ႏိုင္။ အညစ္အေၾကးေတြစားတဲ႔ ကိုယ္စုန္းလို႔လည္း မသတ္မွတ္ႏိုင္။ကိုယ္တိုင္ ျမင္ရ၊ထိရ နမ္း႐ႈပ္ရမွဖမ္းစားႏိုင္တဲ႔ အေသြး၊ အသား၊ အေရကိုစားေသာ ေမာက္လံုးစုန္းလား။ကိုယ္တိုင္ ျမင္ရ ၊ထိရ နမ္း႐ႈပ္ရမွ ဖမ္းစားႏိုင္သူ၊ အအူ အသည္း အျမစ္တို႔ကိုစားတဲ႔ 'ရြာသမီး'လို႔ သမုတ္တဲ႔ ေမာက္ျပားစုန္းလား။ ဘယ္လို ေခါင္းစဥ္တပ္ရမလဲလုိ႔ သူမႀကံစည္တတ္။

အေၾကာ္ အေလွာ္ အစိမ့္ အအိမ့္တို႔ကိုစားၿပီး အမည္နာမကိုသိမွ မိမိလက္ေအာက္က ၃၇-မင္းနတ္တို႔ကို ေစပါး ခိုင္းခန္႔ ဖမ္းစားႏိုင္တဲ႔ ေဇာ္ဂနီလို႔လည္း ေခၚတဲ႔ အိန္႔တလိမ့္စုန္းလား။ လူေသြး လူသား လူ႐ိုးတို႔ကိုစားၿပီး အမည္နာမကိုသိတဲ႔အခါ မိမိလက္ေအာက္က နတ္တို႔ကို ေစပါးခိုင္းခန္႔ဖမ္းစားႏိုင္တဲ႔ 'ကေဝ'ဆိုတဲ႔ ကေဝေျမာက္စုန္းလား။ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ဆံုမွ ခြဲျခားသိေတာ့မွာပဲ။

ကပ္ေဘးအသြယ္သြယ္နဲ႔ ပ်က္ဆီးျခင္းအဖံုဖံုကို ႀကံဳဆံုေနရလည္း တရားလက္ကိုင္မရွိႏိုင္သူရယ္ေလ။ ေျမလႊာျပတ္ကာ အသုရာေခ်ာက္ေတြ ေပၚလာလည္း မေၾကာက္မရြံနဲ႔ ၿပံဳးေနၿမဲေပါ့။ ေနာက္နာရီပိုင္းမဆိုင္းခင္မွာပင္ ကမၻာပ်က္ကာ အသက္ေပ်ာက္မယ္ ေျပာလည္း တုန္လႈပ္မယ္မဟုတ္ ။ မေသခင္ေလးမွာ သစၥာရွာကာ ေရွ႕တိုးမိုက္ဖို႔သာ ေျခလွမ္းျပင္ေတာ့တာ။ တကယ္ပါ။ ရခဲလွတဲ႔ လူ႔ဘဝမွာ လုပ္သင္႔တာမွန္သမွ် ေဆာင္ရြက္ခဲ႔ၿပီးၿပီ။ ျဖစ္ခ်င္တာေတြကိုလည္း မႀကိဳးစားသင့္ဘူးလား။ သူမမ်က္ႏွာဖံုးကို ခြာရမယ္။ အလုိ ။ ဒါမွားသတဲ႔လား။

အခါးဆိုတဲ႔ သံသယျဖစ္ခံရမႈေတြကို ၿမိဳခ်ေသာက္သံုးခဲ႔ၿပီးၿပီ။ ဒီထက္ပူေလာင္စရာ မက်န္ေတာ့ၿပီမို႔ ဘာကုိမႈရဦးမွာလဲ။ ဂုဏ္သိကၡာအတြက္။ ဟင့္အင္း။ မာနေၾကာင္႔လည္း ျဖစ္တယ္။ တကယ္ပါ။ ထိုအခါမွ အေသမ်က္လံုးကို ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း ပိတ္ႏိုင္ေတာ့မွာ။ သက္ေသရွာႀကံစည္ျခင္းကို ၿမဲၿမဲဆုတ္ကာ အစြဲမျပတ္ႏိုင္ေအာင္။ အက်ိတ္အခဲေတြ ျပင္းဆူလြန္းလွခ်ည္႔။

ကမၻာႀကီးပ်က္စီးေတာ့မွာလား။ သူ႔အသံကို လက္ခံမယ္႔ လူေတြတစ္ေယာက္မွ မရွိေတာ့ဘူးလား။ ေၾကြလြင့္ေတာ့မယ္႔အခ်ိန္မွာ မာန၊ေဒါသ၊အာဃတေတြ ဖယ္ခြာသင့္ၿပီတဲ႔လား။ ဟင္႔အင္း ။ မတတ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဘုရား ရဟႏၱာမဟုတ္ဘူးရယ္။ လူသားတစ္ဦး အမွန္မျမင္ဘူးဆိုေတာင္ ဇေဝဇဝါျဖစ္သြားရင္ သူေက်နပ္ၿပီ။

သိၾကားမကယ္တဲ႔ ဘဝတဲ႔ေလ။ တရားမွ်တမႈဆိုတာ အသက္နဲ႔ရင္းလည္း မရဘူးဆိုပဲ။ ဒါေပမယ္႔ ေရွ႕ဆက္တုိးမယ္။ ေက်းဇူးျပဳၿပီး မ်က္ကြယ္ျပဳထားပါ။ ေသသြားတဲ႔အခါ...။

ဘာကိုမွ မေၾကာက္ေတာ့ဘူး။ ျပဳစားလုပ္ႀကံခံရေတာ့မွာသိလွ်က္ သူေရွ႔ဆက္သြားတဲ႔အခါ ေထာင္ေခ်ာက္ထဲက်ေလၿပီ။ သူမနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေပါ့။ သူ႔ႀကိဳးစားမႈအတြက္ ရရွိတဲ႔ ဆုလာဒ္ကေတာ့ အသတ္ခံရျခင္း။ ဒါဟာ ကံၾကမၼာက ေခ်ာပို႔လုပ္ၿပီး ပို႔ေပးလုိက္တဲ႔ ေနာက္ဆံုးလက္ေဆာင္။ ဇာတ္သိမ္းမွာ သူသိရွိခဲ႔ၿပီ။ သူမဟာ ကိုယ္တိုင္ ျမင္ရ ၊ထိရ နမ္း႐ႈပ္ရမွ ဖမ္းစားႏိုင္သူ ။ အအူ အသည္း အျမစ္တို႔ကိုစားတဲ႔ 'ရြာသမီး'လို႔ သမုတ္တဲ႔ ေမာက္ျပားစုန္း။

တကယ္ပါ။ သူမဟာ စာေတြထဲကလို ေၾကာက္စရာ ေကာင္းသူမဟုတ္ ခ်စ္စဖြယ္ ရုပ္ဆင္းနဲ႔ရယ္။ မယံုဘူးလား။ဒါေပမယ္႔ သူဘယ္လို ေျပာႏုိင္ေတာ့မလဲ။သူက The Wonderful Wizard of Oz စာအုပ္ထဲက ေဒၚရသီဆိုတဲ႔ ေကာင္မေလးလို ေျမာက္အရပ္က သူေတာ္ေကာင္းစုန္းမႀကီး (The Good Witch of the North) ရဲ႕ အနမ္းတစ္ပြင့္နဲ႔ ကာကြယ္ျခင္းခံရသူ မဟုတ္ဘူး။ သူမဟာ ေရနဲ႔ ပက္လိုက္ရင္ အရည္ေပ်ာ္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားမယ္႔ စာအုပ္ထဲက ေကာက္က်စ္တဲ႔အေနာက္အရပ္ကစုန္းမအို(the Wicked Witch of the West) လည္း မဟုတ္ဘူး။

သူ ဘယ္လို သက္ေသျပႏုိင္ဦးမွာလဲ။ သူမလက္ထဲမွာ သူ႔ႏွလံုးသား။ ေအာ္ဟစ္ေလွာင္ေျပာင္သံမ်ား။ တစ္သံခ်င္း ျပန္လည္ခံစားရင္း သူ အသက္ငင္ေနၿပီ။ “ေဟး” သူ အားကုန္ေအာ္ဟစ္လုိက္ေပမယ္႔ အသံဆုိးဟာ လည္ျပြန္ဝမွာပင္ တစ္ဆို႔ေပ်ာက္ရွသြားၿပီ။ “သူမက စုန္းပါ။ယံုပါ။ ဒီမွာ ငါေသေနၿပီ” ဘယ္လိုပင္ ႀကိဳးစားေျပာလည္း ေဇာကပ္ေနတဲ႔ စကားတစ္စြန္းတစ္စမွ လွ်ံက်မလာေတာ့........။
...................................................................................................................................................

အမွန္တရားတဲ႔လား။ ဒီလိုပါပဲ ။ အခ်ိန္တစ္ခုရဲ႕ စြမ္းအင္ေအာက္မွာ ဒ႑ာရီအျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းသြားတဲ႔ အရာ။

မယ္႔ကိုး


image credit : lkhero.blogspot.com

10 April 2011

ညိႈ႔ျခင္း

အသံေလးတစ္သံ... ဘယ္လုိမွ အမွတ္တမဲ႔ထားလုိ႔ မရဘူး။ ညွင္းသဲ႔သဲ႔သာယာနာေပ်ာ္ဖြယ္ သံစဥ္ေလးရယ္။ မ်က္လံုးေတြစံုမွိတ္ထားေပမယ္႔ ကၽြန္မရဲ႕လက္ေခ်ာင္းေတြက သူ႔ရင္ခြင္တစ္ေလွ်ာက္မွာ ေရွ႕တိုးေနာက္ငင္ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေျပးလႊားေနတာကိုလည္း ပကတိမယြင္းျမင္ေနရတယ္။ 

 ………………………… 

ကံဆိုးမသြားရာ မုိးလည္းထစ္ခ်ဳန္းရြာသလုိ မုိးႀကိဳးပစ္ခံမရခင္ အခ်ိန္ကိုက္အဆိပ္ျမွားေတြလည္း လက္ခံရရွိတတ္ေလတာ။ မယံုမရွိပါနဲ႔။မာယာမဲ႔စြာ အခန္းေထာင္႔မွာ မွီရပ္ေနဆဲ ေအးခ်မ္းတဲ႔သူကပင္ ကၽြန္မကို မုန္းတယ္လို႔ ဆိုေလရဲ႕။ သူ႔ကို ဘာလို႔ ပိုင္ဆိုင္ထားတာလဲလုိ႔ ေမးေနၿပီ။ “ေပ်ာ္ခ်င္လုိ႔ေလ။ နင္နဲ႔ငါအတူေပါင္းကာ သာယာလွပမႈေတြ ဖန္တီးခ်င္လို႔ေပါ့” လုိ႔ ေျဖတဲ႔အခါ ခြက္ထိုးခြက္လွန္ ေလွာင္ရယ္ေလတာ။ ဒါေပမယ္႔ စိတ္မဆိုးႏိုင္ပါဘူး။ ဆို႔နင့္လြန္းေပမယ္႔ ကၽြန္မရဲ႕ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ေတြသာမုိ႔ သူ႔အတြက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရေသးတာ။ 

တကယ္ပါ။ စိတ္မရွိပါနဲ႔ကြယ္ ။ အလို…ဆိုးတဲ႔ဘဝမွာ သက္မဲ႔ကိုပင္ ေတာင္းပန္ေနရပါလားေနာ္။ ဒါေပမယ္႔ သူ႔ရင္ဖြင့္သံကို ၾကည္လင္သာယာေအာင္ မဖန္တီးႏုိင္သူရဲ႕ အျပစ္ေတြခ်ည္းပါရယ္။ သူ႔ႀကိဳးမွ်င္ေလးေတြမွာ တို႔ထိကစားတယ္။ သူအနားမွာ ရွိေနရံုနဲ႔ ရင္ခြင္ထဲပူေႏြးလံုၿခံဳလာကာ သူ႔ကို ေပြ႔ပိုက္ထားတဲ႔အခါ ႏွလံုးခုန္ျမန္လာ။ ေပ်ာ္တတ္ခဲ႔ၿပီေပါ့။ ဒါေပမယ္႔ သူကေတာ့ ကၽြန္မကို မုန္းပါတယ္တဲ႔။ တခါတေလေတာ႔ ကၽြန္မလည္း မာနေလးတဆုတ္စနဲ႔ သည္းမခံခ်င္ဘူးရယ္။

 “နင္ဒီေလာက္ရုပ္ဆိုးတာ ငါ့အနားမွာ ေနရတာပဲ ကံေကာင္းတယ္မွတ္ပါ” လုိ႔ ခြန္းတု႔ံဆိုတာေပါ့။ ဟုတ္ကဲ႔။ ကၽြန္မသူ႔ကို ျမင္ျမင္ခ်င္းခ်စ္ခဲ႔တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ရံုးက ဦးေလးႀကီးရဲ႕ သားေရအိတ္ထဲကေန သူ႔ကို ဆြဲထုတ္စဥ္ ျမင္ခုိက္ခဏမွာ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ပင္ ျဖစ္ခဲ႔မိတာ။ သူရဲ႕မ်က္ႏွာစာမွာ Spruce ထင္ရူးျဖစ္ကာ ေဘးနဲ႔ေနာက္ေက်ာမွာ မေဟာ္ဂနီေရာင္ တြဲဖက္ဝတ္ဆင္ထားရဲ႕။ classic အမ်ိဳးအစားသူ႔ကို လွတယ္လို႔ မထင္ႏိုင္လည္း မျမင္ခင္မွာ လိုခ်င္မိသူအမွားမို႔ ႏွစ္သက္လက္ခံဖို႔ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္တြန္းအားေပး ႀကိဳးစားခဲ႔ရတာ။

 ကၽြန္မက အရိုးရွင္းဆံုးေတြသာ ျမင္ကြင္းမွာ လင္းတဲ႔သူေပမယ္႔ မဲျပာပုဆိုး ဖန္တရာေတ ဖန္တီးမႈမ်ိဳးကိုေတာ့ ႏွာေခါင္းရႈံ႕တတ္သူရယ္ေလ။ အမွန္စင္စစ္က အျပာေရာင္ကို္ယ္ထည္ေလးသာ အိပ္္မက္မ်က္ႏွာက်က္မွာ လင္းျဖာခဲ႔တာ။ ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္မရဲ႕ မေကာင္းဆိုးဝါးဓေလ႔တစ္ခုမွာ ပိုင္ဆိုင္ရာမွန္သမွ် ကိုယ္႔ငါးခ်ဥ္ကိုယ္ခ်ဥ္ကာ မ်က္စိစံုမွိတ္ခ်စ္ႏိုင္ျခင္းရယ္။အခုလည္း တားမရထိန္းမႏုိင္ေအာင္ အလဲလဲအၿပိဳၿပိဳ သူ႔ဆီမွာ ေပ်ာ္ဝင္ခဲ႔ၿပီ။ သူသာ ကၽြန္မရဲ႕တစ္ခုတည္းေသာ အားထားရာပါ။ ခြန္းခ်ဳိသာတဲ႔ သူ႔စကားေလးနဲ႔ ေလဟာနယ္ထဲ ေမ်ာလြင့္ခ်င္မိ။ ခဏေလးပါ။ အခ်ိန္တျဖတ္ကေလးပဲ ထြက္ေျပးပါရေစ။ ဟိုးအေဝးႀကီးကို။ သူနဲ႔သာဆုိရင္ တိမ္ေတြၾကားထဲလည္း မေၾကာက္မရြံ႕ေမ်ာလြင့္ႏုိင္။ သူ႔ကို သံေယာဇဥ္ၿငိတြယ္မိၿပီေလ။ သူနဲ႔ ေဆာ႔ကစားရတာ ေပ်ာ္သလုိ အတည္ႀကံၿပီးလည္း ခံစားခ်က္ညွိဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ႔သူပါ။ 

ဒါေပမယ္႔ သိမ္ငယ္စိတ္ႀကီးသူရယ္။ သင္တန္းမွာ ကေလးေတြနဲ႔ အတူသင္ရတဲ႔အခါ ရွက္အနာသည္းမိတာ။ ကေလးေတြရဲ႕ လက္ေခ်ာင္ေသးငယ္ေလးေတြက ကၽြန္မထက္သာတဲ႔ သံစဥ္ကို နာေပ်ာ္ဖြယ္ဖန္တီးႏုိင္တဲ႔အခါ...။ ကၽြန္မက အလုပ္လုပ္ေနတာေလ။ အိမ္အလုပ္ေတြ လုပ္ရတယ္ေလ။ လူမႈေရးေတြ ရွိတယ္ေလ လုိ႔ ဆင္ေျခေတြေပးၿပီး ေရွာင္ေျပးခ်င္မိတာ။ ဒါ ပါရမီေၾကာင့္လား။ မဟုတ္ေသးပါဘူး။ ႀကိဳးစားမႈနည္းလုိ႔ပါ။ ဟင့္အင္း ။ လူကိုက ည႔ံတာ။ ပုပ္သိုးမ်က္ႏွာကို ေအာက္ခ်ကာ။ မုန္းတယ္။ ဒီတစ္ခါ လက္ညိႈးကို ဘယ္သူ႔ဘက္မွ လွည္႔မရေတာ့ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ျပန္ၿငိႈးကာ ေၾကကြဲမေျပႏိုင္။ စာအုပ္ေတြ ရွိတယ္။ ရုပ္ျမင္သံၾကားသင္ၾကားမႈေတြရွိတယ္။ ဘာလို႔ မျဖစ္ႏိုင္ရမွာလဲ။ ျဖစ္ကို ျဖစ္ရမွာေပါ့…။

စကားလံုးေတြသာ ဦးေႏွာက္ထဲက လြတ္လပ္စြာေျပးလႊားေနေပမယ္႔ လက္ေတြ႔မွာ အံမဝင္ေသးဘူး။ အခ်ိန္ခ်ိဳ႕တာ ဗန္းျပၿပီး တကယ္က ကၽြန္မ လက္ေၾကာတင္းသူ မဟုတ္ဘူး။ အားနာရမယ္႔ ဆရာလည္း မရွိ္ေလေတာ့ ကစားစရာလုိ သူ႔ကို ေဆာ႔မိတဲ႔အခါ သူက ကၽြန္မကို မုန္းလိုက္တာ တဲ႔။ ခြင့္လႊတ္ပါလုိ႔ ေတာင္းပန္စရာလား။ ပညာရွင္မဟုတ္ေပမယ္႔ ကၽြန္မေမတၱာေၾကာင့္ သူ သည္းခံသင့္ပါရဲ႕ေနာ္။ အဲဒီလုိ သူစိတ္ေကာက္တာေၾကာင့္ ကၽြန္မက တဖန္စိတ္ျပန္နာကာ ေပါင္္းသင္းဆက္ဆံဖုိ႔ ခက္ခဲ႔ၿပီ။ 

သူ႔ရင္ခုန္သံတင္းမာသလို ကၽြန္မႏွလံုးသားလည္း မပူေႏြးေတာ့။ အခုေတာ့ ျပာႏုႏုျဖဴလဲ႔လဲ႔အခန္းငယ္မွာ ဂဂ်ိဳးဂေဂ်ာင္အသံေၾကာင္ေလးေတြ ေအးစက္ေနၿပီ။ လာေလ… မလာေတာ့ဘူးလား။ ျပန္လာပါ။ အေရာင္စံုသံစဥ္ေတြနဲ႔ ငါတုိ႔ တုိင္းခန္းလွည္႔လည္ရေအာင္ပါ။ အႏုပညာဘာသာစကားတစ္ခုကို က်န္မ တတ္ကၽြမ္းပါရေစဦး။ စိတ္လုိလက္ရအခ်ိန္ေလးမ်ားမွာ သူ႔ကို ျပန္ေခ်ာ႔ပါေသးတယ္။ သို႔ေပမယ္႔လည္း ။ ဒါေပမယ္႔လည္းကြယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ အခ်ိန္ဇယားမွာ သူ႔အတြက္ေနရာ က်ဲပါးခဲ႔ၿပီ။ 

ခြင့္လႊတ္လုိက္ပါကြယ္။ တစ္ေန႔ေန႔ေပါ႔။ သိပ္ခ်စ္ပါတယ္ တကယ္ပါ။ နင့္ကို ငါမေမ႔သြားပါဘူး။ ငါတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ကို ဘယ္သူမွ မခြဲေစရပါဘူး။ ယံုပါ။ ဘယ္လုိပဲ ဝန္ခံစကားဆိုလည္း သူ မ်က္မာန္မေျပေတာ့ ။ ကၽြန္မ သူ႔ကို တင္းတင္းဖက္ထားလည္း ႏွစ္ဦးစလံုးၾကားမွာ ေႏြးေထြးမႈဝင္မလာေတာ့။ ငါ႔ကို မႏွိပ္စက္ပါနဲ႔။ ငါ့ရာသီခြင္မွာ ေတာ္လည္းသံေတြအျပည္႔ ငရဲမီးေတြပဲ ရက္ဆက္ရြာေနတာပါ။ နင္တစ္ဦးတည္းသာ ငါ့အနားမွာ ရွိတာပါ။ စိတ္ႏွလံုးညႈိးလ်လို႔ မ်က္ဝန္းတဝိုက္စိမ္႔စိုလာလည္း လက္ေတြက မႏူးညြတ္ႏုိင္တဲ႔အခါ သူခြင့္မလႊတ္ခ်င္ခဲ႔။ တတ္ႏိုင္သေလာက္ေတာ့ ငါလည္း ႀကိဳးစားေနတာပဲေလ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါ့ကို မထားခဲ႔ပါနဲ႔ေနာ္။ နင့္သံစဥ္ေလးသာ င့ါကုိုးကြယ္ရာပါ။ ဘယ္လုိပင္ ႏွိမ္႔ခ်ေျပာလည္း စိတ္နာဟန္နဲ႔ သူမၾကားေယာင္ေဆာင္ေနတာ။ ဘယ္ဘဝက ကံေၾကြးေတြလဲကြယ္။

 ဟင္႔အင္း။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္။ တစ္ေန႔ေန႔ေပါ့။ တကယ္ပါ။ ငါ့ခ်စ္ျခင္းေတြနဲ႔ သက္ေသျပမယ္ေနာ္။ ယံုၾကည္ပါ။ ပဥၥလက္အတတ္နဲ႔ ႀကိဳးဆြဲကမယ္႔ ငါတုိ႔ေန႔ေတြ ေရာက္လာေတာ့မွာ။ ယံုၾကည္ပါ။  ေဟာ…. ေျပာရင္းဆိုရင္း ၾကားရျပန္ၿပီ။ အသံေလးတစ္သံ... ဘယ္လုိမွ အမွတ္တမဲ႔ထားလုိ႔ မရဘူး။ ညွင္းသဲ႔သဲ႔သာယာနာေပ်ာ္ဖြယ္ သံစဥ္ေလးရယ္။ မ်က္လံုးေတြစံုမွိတ္ထားေပမယ္႔ ကၽြန္မရဲ႕လက္ေခ်ာင္းေတြက သူ႔ရင္ခြင္တစ္ေလွ်ာက္မွာ ေရွ႕တိုးေနာက္ငင္ ေပ်ာ္ရႊင္ေျပးလႊားေနတာကိုလည္း ပကတိမယြင္း ျမင္ေနရတယ္။ အာရံုမွာ သံစဥ္ေတြဟာ မေဟာ္ဂနီေရာင္ေလးနဲ႔ အတူလြင္႔ပ်ံေန။ ခ်စ္ေသာ ဂစ္တာေလးနဲ႔ ကၽြန္မရယ္ေလ..။ 
 ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးစြာ။ ဝမ္းနည္းေၾကကြဲစြာ။ ညည္းညဴတမ္းတကာ။ ေက်နပ္ပဲတင္႔ကာ။

မယ္ကုိး


Image credit: www.bbc.co.uk