28 May 2011

“ အမ်ားႏွင့္ သက္ဆိုင္ေသာ”



Action!
ျဖဴေရာ္ရည္ေသြးေတြရဲ႕ ဂိုေဒါင္  မ်က္လံုးေတာက္ေတာက္နဲ႔ စိတ္စုတ္ဖြားေနသူ
အဝတ္ေပါက္နဲ႔ အိမ္စဥ္မေလွ်ာက္ေပမယ္႔  စုန္းေၾကာက္တတ္သူေလ ...
“ ျပန္မလာေတာ့ဘူး” ဆိုလား... အသံမဲ႔ေအာ္ဟစ္…

ကန္႔လန္႔ကာဖြင့္ရင္  အေမ ငိုခ်င္ငိုလိမ္႔မွာ… ခဏတာ။

Cut!
လက္ေကာက္ဝတ္ေပၚ ဓားမတင္ခင္  အရသာခံ ၿပံဳးခ်င္ေသး…
တကယ္႔ေစတနာ။

Done!
ငါ့ရန္သူဟာ ငါပါ။
ၿငိတြယ္မႈေက်ာက္ေဆာင္မွာ အရွင္လတ္လတ္ ေၾကမြသြားတဲ႔ ျမွားတစ္စင္းရယ္။
ၾကက္ေျခခတ္လို အက်ည္းတန္တဲ႔ ဂုဏ္ထူးလႊာကိုေတာ့
မ်က္ႏွာဖံုးခ်ိဳတဲ႔ ခ်စ္သူေလးဆီသာ လႊဲလိုက္ပါကြယ္။…။
 

မယ္ကိုး

(art: Joan Miro , Constellation Awakening at Dawn)

21 May 2011

အေမ မသိသင့္တဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ တစိတ္တေဒသ


တစ္ရာသီလည္တုိင္း ကမၻာအႏွံံ႔က ဆယ္သန္းနဲ႔ သန္းႏွစ္ဆယ္အၾကား လူေပါင္းမ်ားစြာဟာေသေၾကာင္းႀကံစည္ၾကၿပီး တစ္သန္းေလာက္ကေတာ့ေအာင္ျမင္သြားၾကတယ္တဲ႔။ စိတ္ကူးယဥ္ကာေသြးေၾကာင္သူကၽြန္မကေတာ့ ယေန႔ထက္တုိင္ အေကာင္အထည္မေဖာ္ႏုိင္ေသးပါ။ အေမမသိခဲ႔။ မသိႏိုင္။ ဘယ္ေတာ့မွလည္း သိခ်င္မွာ မဟုတ္တဲ႔ ကၽြန္မအေၾကာင္း သစၥာေတြ။ အသက္၁၂ႏွစ္သမီး ကၽြန္မရဲ႕ ၾကြပ္ဆပ္မာေက်ာမႈေတြနဲ႔ မညီမွ်ွတဲ႔ေလာကႀကီးထိပ္တုိက္ေတြ႔ခ်ိန္ေလ။

အဘြားအိမ္မွာ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ ႏွိပ္စက္တတ္တဲ႔ ဦးေလးမရွိေတာ့ေပမယ္႔ ကၽြန္မနဲ႔ မိသားစုအၾကား ဂုန္းတိုက္တတ္တဲ႔ ညီမဝမ္းကြဲရယ္၊ ျငဴစူရန္လိုတဲ႔ အဘြားရယ္၊ အျမင္မၾကည္တဲ႔ အေဒၚရယ္ ရွိေနတုန္းရယ္။ ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္မ ရင္ကြဲနာက်မေနတာ့ဘူး။ နာက်င္မႈေတြက နာက်ည္းမႈေတြအျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းသြားၿပီေလ။ စာၾကည္႔စားပြဲေရွ႕မွာ “အေၾကြးဆပ္ရန္” ဆိုတဲ႔စာ ေရးၿပီး ကပ္ထားခဲ႔တာ။ “အားလံုးကို ကလ႔ဲစားေခ်မယ္။ တစ္သက္မေက်ဘူး” ဆိုတဲ႔ အမုန္းစိတ္နဲ႔ ရန္လိုေနခဲ႔မိေပါ့။ဘယ္သူ႔ဆီကမွ နားလည္မႈတဖဲ႔တရြဲ႕ေလး မလိုခ်င္ပါဘူး။ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာ အေမ႔ဆီ သြားမလည္ေတာ့ အေမလာမွာလားလို႔ အၿမဲေမွ်ာ္လင့္ေနတဲ႔ ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကိုလည္း ဘယ္အတြက္မွ စာနာစရာမလုိပါဘူး။ လူတိုင္းဟာ ကိုယ္႔အေၾကာင္းနဲ႔ ကိုုယ္၊ကိုယ္႔ဒုကၡနဲ႔ ကိုယ္၊ ဘယ္သူ႔ကိုမွ အခ်ိန္ကုန္ခံၿပီး သနားမေနႏိုင္ဘူး မဟုတ္လား။ အေမကေရာ…။

အေမ ဖုန္းမဆက္ခဲ႔ဘူး၊ စာမေရးခဲ႔ဘူး။ ဒါေပမယ္႔ အေမ႔ကို ခ်စ္ေနတုန္းရယ္ ။အေဝးက အေမသာ ကၽြန္မရဲ႕ တစ္ခုတည္းေသာ အားထားေမွ်ာ္လင့္ခ်က္သာ။ ကိုးတန္းေလာက္မွာ အေမ႔ေမတၱာဖြဲ႔ကဗ်ာစပ္ၿပီး အေမ႔ဆီပို႔ခဲ႔ဖူးရဲ႕။ ဒါေပမယ္႔ အေမအေၾကာင္းမျပန္ခဲ႔ဘူး။ ဘာလုိ႔လဲ။ ကဗ်ာဖတ္ရတယ္လုိ႔ပဲ ေျပာခဲ႔ေပမယ္႔ သမီးကို ခ်စ္တယ္လုိ႔ မေလးဘာေၾကာင္႔မဆိုခဲ႔တာလဲ။ စာေတြကဗ်ာေတြ မခံစားတတ္ဘူးလို႔လားလုိ႔ သံသယျဖစ္ရေအာင္လည္း အေမကိုယ္တိုင္က လူသိခဲ႔ဖူးတဲ႔ စာေရးသူတစ္ေယာက္သာ။ တစ္စစီ တစ္မႈန္စီျဖစ္ေနတဲ႔ ႏွလံုးသားအက်ိဳးအေၾကေတြနဲ႔ အေမ႔ကို  နားမလည္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။

အေမက ကၽြန္မတို႔အတြက္ ပိုက္ဆံေတြရွာေနတာတဲ႔။ ကၽြန္မတို႔ အသက္ရွင္ဖို႔ စားေသာက္ေနထုိင္ဖုိ႔ အတြက္လား။ဒါဆို အိမ္က ထြက္ေျပးရင္ ေကာင္းမလားလို႔  စိတ္ကူးယဥ္ဖူးခဲ႔။ ဒါေပမယ္႔ အဲဒီေလာက္ ကၽြန္မ သတၱိမရွိခဲ႔ပါဘူး။ေသသြားရင္ေရာ။ တစ္ေယာက္စာတာဝန္ေလ်ာ့သြားေတာ့ အေမ အလုပ္လုပ္ရတာ သက္သာသြားမွာေပါ့။  ဒီလိုအေတြးမိ်ဳး ၁၄ ႏွစ္ ၁၅ ႏွစ္ သမီးမွာပင္ ကၽြန္မ စတင္ေတြးတတ္ၿပီ။ ကၽြန္မ ဘာအတြက္ အသက္ရွင္ေနလဲဆိုတာ နားမလည္ဘူး။ ဘာလုိ႔ ေက်ာင္းတက္ၿပီး စာက်က္ေနလဲဆိုတာ မသိျမင္ႏိုင္ဘူး။ စာေတာ္သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ႔ေပမယ္႔ ဘယ္သူကမွ မခ်ီးက်ဴးခဲ႔ဘူး။ ႏွစ္ပတ္လည္တုိင္း ဆုရေပမယ္႔လည္း လုိက္ပို႔မယ္႔ လူႀကီးမရွိလို႔ ဘယ္တုန္းကမွ ဆုတက္မယူဖူးဘူး။ ဘာေၾကာင္႔ ကၽြန္မ လိမၼာခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနဦးမွာလဲ။ လူမသိျမင္ေအာင္ ဆိုးတတ္ခဲ႔ၿပီ။ ရည္စားမထားဘူး။ မခိ္ုးဘူး။ မလိမ္ဘူး။ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္မဟာ ယဥ္ယဥ္ကေလးနဲ႔ႏွိပ္စက္ကလူျပဳတတ္သူသာ။ 
(ေအးမိခိုင္နဲ႔ နႏၵာဦး အခု ငါ အႏူးအညြတ္တရားဝင္ ေတာင္းပန္ပါတယ္။)

ထိုစဥ္အခါကေတာ့ ကၽြန္မဟာ မေကာင္းဆိုးဝါးပဲ။ ကၽြန္မကို ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းကို ရက္စက္တဲ႔စကားေတြေျပာၿပီး သူမ်က္ရည္ေပါက္ႀကီးငယ္က်ေတာ့ မ်က္ႏွာလႊဲေနခဲ႔။  ကၽြန္မမွာ ႏွလံုးသားမွ မရွိေတာ့ဘဲ။ ရက္စက္ခံရသူက ျပန္ရက္စက္မွာပဲ ဆိုတဲ႔ ေထာင္ေခ်ာက္ထဲမွာ မာန္ဖီေနတဲ႔ က်ားနာဟာ ကၽြန္မရယ္။ ကံအားေလ်ာ္စြာပဲ  သူယုတ္မာမျဖစ္ႏိုင္ေတာ့တဲ႔ ကၽြန္မဟာ  သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ကိုႏွိပ္စက္အၿပီးမွာပင္ ဆင္ျခင္တံုတရားရသြားခဲ႔တာ။ ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္မ ဝန္မခံခ်င္ေသးဘူး။ သူငယ္ခ်င္းေတြ စြန္႔ခြာသြားလည္း မာေရေက်ာေရမ်က္ႏွာေပးနဲ႔ မထီမဲ႔ျမင္လုပ္ေနခဲ႔။  

ဒါေပမယ္႔ တစ္သက္စာ အထိနာခဲ႔ၿပီ။ေျခာက္အိပ္မက္ေတြနဲ႔ စိတၱဇေရာဂါစြဲခဲ႔ၿပီ။ လူေတြအျမင္မွာေတာ့ အျပစ္ကင္းစင္တဲ႔ေက်ာင္းသူေပါ့။ႏွလံုးသားကိုေတာ့ ဘီလူးစီးခဲ႔ၿပီ။ တစ္ေလာကလံုးမွာ အခ်စ္ဆံုးဆိုတဲ႔ အေမကေတာင္  စြန္႔ပစ္ခဲ႔ေသးတာပဲ ဘယ္သံေယာဇဥ္က  ခ်ည္ေႏွာင္ႏိုင္ဦးမွာလဲ။  ဘယ္အရာကိုမွ ကၽြန္မ မယံုၾကည္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ဘာကိုမွလည္းေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္မထားေတာ့ဘူး။ ဘာေၾကာင့္ အသက္ရွင္ေနရဦးမွာလဲ။ အဖန္ငါးရာ ငါးကမၻာဆိုတဲ႔ စကားလံုးနဲ႔ လာေျခာက္လည္း ကၽြန္မ မေၾကာက္ဘူး။ေနာက္ဘဝ၊ ဝဋ္ေၾကြး၊ ငရဲရွိတယ္ဆိုတာေတြ နားလည္ႏိုင္ပါတယ္။ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္သတ္ျဖတ္မႈနဲ႔ အဲဒီကံေၾကာင္႔ ငရဲက်တယ္ဆိုလည္း လက္ခံပါဦးမွာျဖစ္ေပမယ္႔ေနာက္ကမၻာငါးရာတိုင္း ကိုယ္႔ကိုကိုယ္သတ္ျဖတ္ေနရဦးမယ္ဆိုတာကိုေတာ႔  မယံုေသးဘူး။
ဟုတ္ကဲ႔။ငယ္ငယ္ေလးတည္းက ကလန္ကဆန္အမိုက္အမဲဟာ ကၽြန္မရယ္။ ဒီေလာကမွာ အသက္မရွင္ခ်င္ဘူး။ သုေတသနစစ္တမ္းအရ အသက္ ၁၅ ႏွစ္နဲ႔ ၂၄ ႏွစ္ၾကားမွာ သတ္ေသမႈ အျမင္႔ဆံုးတဲ႔။ အေသအခ်ာေပါ့ ။ ကၽြန္မ စာမက်က္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ ဦးေႏွာက္ထဲမွာေသေၾကာင္းႀကံစည္ျခင္းအေၾကာင္းေတြသာ ရွိေနတာ။ ဒီအေတြးေတြကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔သာ  စိတ္ကူူးယဥ္ေနခဲ႔တာ။ ေနာက္ဆံုးေတြ႔ရွိခ်က္ေတြက  တျခားသူေတြရဲ႕ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ညွင္းပန္းႏွိပ္စက္တာ ခံခဲ႔ရသူေတြဟာ နာက်င္မႈသည္းခံစြမ္းျမင္႔လာၿပီး ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ရန္ရွာတဲ႔ အေတြးေတြ ရလာခဲ႔တာတဲ႔။

ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္မကေတာ့ အေမ႔မွာ သမီးတစ္ေယာက္ရွိတယ္ဆိုတာ အေမေတြးမိရံု၊ သမီးကို ခ်စ္လား မခ်စ္လားဆိုတာ သိခ်င္ရံုေလးပါ။ အလုပ္သိပ္မ်ားတဲ႔ မေလး သမီးေသသြားရင္ေတာ့ လာဦးမယ္ ထင္ပါရဲ႕... လို႔ ေမွ်ာ္လင့္မိတာ။ အေမလာတာကို သရဲတေစၦဘဝနဲ႔ ျမင္ရဦးမွာ။ မေလး သမီးအတြက္ ခဏေတာ့ စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားမွာပါေနာ္။ ဒီေလာက္ကေလးသာ  စြဲလမ္းမိတာပါ။ ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္မရဲ႕ မသိစိတ္ထဲမွာ အေမ႔ကို သံေဝဂနည္းနည္းေလးရေစခ်င္ကာ ဒဏ္ခတ္ခ်င္ခဲ႔တဲ႔ စိတ္ရုိင္းဆိုးေတြ ခုိကပ္ေနခဲ႔သလား။ မေဝခြဲႏုိင္ေအာင္ ကၽြန္မ ႏွလုံုးသားဟာ ခါးခဲ႔တာ။ အဝီစိမွာ အရိုးစြဲမယ္႔ သတၱဝါမိုက္ဟာ ကၽြန္မပါပဲ။ ယေန႔ထက္တိုင္ ေသေၾကာင္းႀကံစည္မႈကို ကၽြန္မ စိတ္ကူးယဥ္ေနဆဲ။ ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ပါး ဆင္းရဲမႈအလံုးစံုက  လြတ္္ေျမာက္ရာတံခါးဟာ ေသျခင္းရယ္သာ စြဲထင္ယံုမွတ္ေနဆဲရယ္…။

၂၀၀၉၊ ဇန္နဝါရီလ ၁ ရက္ေန႔မွာ ေရးခဲ႔တဲ႔ႏွစ္ဦးခြန္းဆက္ဆိုတဲ႔ စာတုိေလးဟာ  “တံတုိင္းရဲ႕ အျပင္စည္း”ဆိုတဲ႔ စာတစ္စလည္း ျဖစ္ခဲ႔ဖူးရဲ႕။


ႏွစ္သစ္မွာ
တကိုယ္ေတာ္ ႏွုတ္ခြန္းဆက္စကားက
“ေလာကမွာ ငါမရွိလည္း ၿဖစ္တယ္”တဲ႔။

ကၽြန္မအတြက္ေတာ့
ဘဝဆိုတာ ပ်ားရည္နဲ ့ ေပါင္းခံထားတာသာ...

ရနံ ့ေမြးကာ ရသာခ်ိဳႏိုင္ေပမယ့္
မြန္းက်ပ္ရင္း ေသဆံုး...

အညတရသခၤါရနဲ့
ျဖစ္ပ်က္ျခင္းသစၥာကို ခါးသီးလို ့
ေသေၾကာင္းႀကံရေတာ့မလား...

ေနာက္ႏွစ္မွာ စဥ္းစားမယ္။ ။


ဟုတ္ကဲ႔ ။ ဒီလုိနဲ႔ အခ်ိန္ဆြဲကာေသေၾကာင္းႀကံစည္မႈကို ေနာက္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာတိုင္ ကၽြန္မ စဥ္းစားေနမိဦးမွာလား။ ကၽြန္မေသသြားရင္ အေမငိုလိမ္႔မလား။ စာမ်က္ႏွာတစ္ဖက္လွန္လို႔ အတြင္းေၾကေနတဲ႔ ႏွလံုးသားကို ကၽြန္မ ကုသႏုိင္ပါ႔ဦးမလား။  ရင္တြင္းနာေပ်ာက္ကင္းဖုိ႔ ကၽြန္မ ႀကိဳးစားသင့္ေသးရဲ႕လား။ အခ်ိန္မမွီေတာ့ဘူး ထင္ရဲ႕ေနာ္။  ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အိပ္မက္မွန္သမွ်ဟာ ပူေလာင္လြန္းလွပါၿပီ။…။


( ဆက္ရန္…) 


မယ္ကိုး 

14 May 2011

အေမ မၾကားသင့္တဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ ၿပိဳလဲသံ


အေပ်ာ္ရႊင္ဆံုးဆိုတဲ႔ ဒိန္းမတ္ႏိုင္ငံမွာေသေၾကာင္းႀကံစည္မႈႏႈန္းလည္း အျမင္႔ဆံုးတဲ႔ေလ။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ တဲ႔လား။ေဘးဝန္းက်င္ကေပ်ာ္ရႊင္ေနသူေတြဟာ စိတ္က်ေနသူေတြရဲ႔ အေျခအေနကို ပိုဆိုးေစတာမုိ႔ေနာက္ဆံုးမွာေသေၾကာင္းႀကံျခင္းနဲ႔ အဆံုးသတ္ရတာ။ အဲဒါ အမွန္ပဲ။ ကၽြန္မေရွ႕မွာ အေမ႔ေမတၱာအႏႈိင္းမဲ႔ႀကီးက်ယ္ေၾကာင္း ဝံ႔ၾကြားစကား မဆိုေစခ်င္ပါ။ လူသားအခ်င္းခ်င္း မစာနာဘူးဆိုရင္ေတာင္ ေစာ္ကားဖို႔သင့္ပါရဲ႕လား။

အေဖ႔ကိုျဖတ္ကနဲမွ်ပင္ မျမင္ခဲ႔ဖူးဘူး။ေျမးအခ်င္းခ်င္းအခြင့္အေရးမတူလုိ႔ မ်က္ႏွာညိဳမိတဲ႔အခါ အဘြားကျငဴစူတယ္။ခ်က္ျပဳတ္ေကၽြးရတဲ႔အေဒၚက မၾကည္ျဖဴတဲ႔စကားဆိုတယ္။ သံုးေလးတန္းအရြယ္္မွာေဆာ႔လြန္းလို႔ဆိုၿပီး ဦးေလးက ႀကိဳးနဲ႔ရိုက္တယ္။ ကားျဖတ္ကူးရင္း တုိက္မိမလိုျဖစ္သြားတဲ႔အခါ ဒီေလာက္ကန္းရလားဆိုၿပီး ၉ ႏွစ္ ၁၀ႏွစ္သမီး ကၽြန္မရဲ႕ နာရင္းကိုျဖတ္ရိုက္တယ္။ ခါးသီးမုန္းတီးလုိ႔ ေသြးပြက္ပြက္ဆူဆဲေပမယ္႔ သူေတာ္ေကာင္းျဖစ္ခ်င္စိတ္နဲ႔ အားလံုးကို သင္ပုန္းေခ်ခဲ႔တယ္။ အေဖဆိုတာ မ,ကိုခင္မွ ဥကိုခင္တာလုိ႔ အရပ္စကားၾကားတဲ႔အခါ ဟုတ္မွာပဲလုိ႔ေျဖသာစရာ ရွာဦးမယ္။ေနာက္ၿပီး ဘယ္သူကမွ အဘြား၊ဦးေလး၊အေဒၚေတြရဲ႕ ေမတၱာေတာ္ဟာ အသေခ်ၤ၊ ေက်းဇူးေတာ္အနႏၱရယ္လုိ႔ ဖြဲ႔ညႊန္းမေနဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အမာရြတ္ေတြကို ဖံုးကြယ္ရင္း မနာခဲ႔သလို ၿပံဳးျပဦးမယ္။

ဟုတ္တယ္။ ကၽြန္မ ကံေကာင္းေသးတယ္မဟုတ္လား။ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာလုိအပ္ခ်က္ေတြအရ အဆိုးရြားဆံုးအဆင့္မွာ မပါဝင္ခဲ႔ဘူးေလ။ အမိုးခိုစရာေနရာတစ္ခုရွိတယ္။ ငတ္မေသခဲ႔ဘူး။ ပညာသင္ၾကားႏုိင္တယ္။ဒါေပမယ္႔ေၾကကြဲျခင္းေတြကေတာ့ ေခါင္ခုိက္ခဲ႔ၿပီ။ ထမင္းက်န္၊ဟင္းက်န္ေလးမ်ားရွိရင္ စြန္႔ႀကဲၾကပါဆိုတဲ႔ အသံၾကားတိုင္း အေျပးအလႊားသြားၾကည္႔မိၿမဲ။ အလႈခံတဲ႔အေမက ကေလးေလးတစ္ေယာက္ေယာက္ကိုေပြ႔ထားတာျမင္ရင္ အားက်မိၿမဲ။ အဲဒီကေလးက သားသမီးအစစ္လား၊ အတုလား ကၽြန္မ မသိဘူး။ သားသမီးအစစ္ဆိုရင္ အေမ႔ရင္ခြင္မွာေနရေသးတာမို႔ ကၽြန္မထက္ ကံေကာင္းတယ္လုိ႔ ေတြးမိၿမဲ။

ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္လုိ႔ အေမ႔ဆီ သြားလည္ခ်ိန္မွာပဲေပ်ာ္ရႊင္ခဲ႔ရေပမယ္႔ ဆရာဝန္အေမဟာ အလုပ္သိပ္မ်ားလြန္းတာရယ္။ေဆးရံုတစ္ဖက္ ၊ေဆးခန္းတစ္ဖက္နဲ႔မို႔ သားသမီးကိုျပဳစုၾကင္နာခ်ိန္ ခမ္းေနတာလား။ အေမနဲ႔ေတြ႔လို႔ ရယ္ေမာရတာ ငါးမီးနစ္မွ မၾကာခင္ စိမ္းကားေက်ာခိုင္းသြားတဲ႔အခါ မ်က္လံုးေၾကာင္ေတာင္နဲ႔ အံ႔ၾသနာက်င္ကာ ကၽြန္မက်န္ခဲ႔ၿပီေလ ။ ဒါေပမယ္႔ တစ္သက္မွာ တစ္ခါေတာ့ ကၽြန္မေပ်ာ္ဖူးပါရဲ႕။ေျခာက္တန္းႏွစ္ေရာက္လု႔ိ ကိုယ္႔တာဝန္ကိုယ္ယူႏုိင္တဲ႔အရြယ္မွာ အေမက သူတာဝန္က်တဲ႔ ရြာမွာ လုိက္ေနခြင့္ေပးခဲ႔တာ။ႏွိပ္စက္ခံရတဲ႔ေဘးက လြတ္သြားလုိ႔ အေပ်ာ္ႀကီးေပ်ာ္ခဲ႔တာေပါ့။ ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္မရဲ႕ စိတ္ကူးယဥ္ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြဟာ ေကာက္ရိုးမီးလုိပဲ ဟုပ္ကနဲ ၿငိမ္းခဲ႔ျပန္တာ။

တိုက္နယ္ေဆးရံုက ဆရာဝန္အိမ္ဟာ ရင္ခြဲရံုရဲ႕ အေရွ႕၊ ေဆးရံုနဲ႔ ကပ္လွ်ပ္မွာ ရွိတယ္။ အျပင္ထြက္ရင္ အုတ္ခဲတစ္ခုနဲ႔ တစ္ခုအၾကားမွာ ေျမြေတြဟာ ဥဒဟိုျဖတ္သြားေနတယ္။ဒါေပမယ္႔ သရဲျဖစ္ျဖစ္ ၊ေျမြျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မ မေၾကာက္ဘူး။ အေမနဲ႔ အျပင္ထြက္ရမွာကိုပဲ သိပ္ေၾကာက္ခဲ႔။ စကားသြက္သြက္လက္လက္မေျပာတတ္တာ အေမမႀကိဳက္ဘူး။ လူေတြအၾကား အမွားတစ္ခုလုပ္မိရင္ အေမ႔ကို အရွက္ခြဲတယ္ဆိုကာ ကဲ႔ရဲ႕လုိ႔ မဆံုးေတာ့ဘူး။ တစ္ခါ ခလုတ္က်ပ္ေနလို႔ အေမဖြင့္မရတဲ႔ထီးကို ဖြင္႔ခိုင္းၿပီး ကၽြန္မလည္း မဖြင့္ႏုိင္လုိ႔ျပန္ေပးတဲ႔အခါ အေမကိုေတာ့ လက္နာေစခ်င္တာလားလုိ႔ စကားနာအထုိုးခံရတဲ႔မို႔ ဆြံ႕အနာက်င္ၿပီး ေၾကကြဲမေျပႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ဒီလုိနဲ႔ ရင္ထဲက မုန္တုိင္းေတြဟာ အရွိ္န္ျမင္႔သထက္ျမင္႔လာခဲ႔တာ။

စာေမးပြဲမွာ သူနာျပဳဆရာမရဲ႕သမီးက အဆင့္တစ္ရၿပီး ကၽြန္မက အဆင့္ႏွစ္ရတဲ႔အခါ ရွက္စရာေကာင္းလွတယ္လုိ႔ အေမဆိုကာ ကဲ႔ရဲ႔ျမည္တြန္တတ္ေပမယ္႔ ကၽြန္မရဲ႕ေက်ာင္းစာအုပ္ေတြကို တစ္ခါေလးေတာင္ ကိုင္မၾကည္႔ဖူးဘူး။ ဒါေပမယ္႔ အေမနဲ႔ အဆင္ေျပေအာင္ အၿမဲတေစ ႀကိဳးစားခဲ႔ပါတယ္။ “ မေလးက သိပ္လွတယ္ ”လုိ႔ ေျပာမွ သေဘာက်ၿပီး “မေလး ျပင္ထားတာ ၾကည္႔မေကာင္းဘူး ”လို႔ ဆိုမိရင္ အေမစိတ္ဆိုးတတ္တယ္ေလ။ တစ္ခါကဆို ကၽြန္မက သေဘာဆိုးၿပီး ကဲ႔ရဲ႕တတ္သူလုိ႔ အေမျပန္ေျပာတာေၾကာင့္ “ မေလး အရမ္းလွတာပဲ” ဆိုတဲ႔ စကားကို ကၽြန္မ အာဂံုေဆာင္ခဲ႔တာ။ အဲဒီခ်ိန္ကစ လူတကာအေပၚ လုိက္ေလ်ာစိတ္၊ႏွိမ္႔ခ်ေအာက္က်ိဳ႕တတ္တဲ႔စိတ္ဟာ ကၽြန္မရင္ထဲမွာ အျမစ္တည္ခဲ႔ၿပီရယ္။

အေမကေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ စိတ္ေနသေဘာထားကို ဘယ္တုန္းကမွ် အကဲမခတ္ခဲ႔ဖူးပါဘူး။ အေမ႔ရဲ႕ ဆူပူမႈပဲျဖစ္ျဖစ္ အေရးထားမႈကို သိပ္လိုခ်င္ခဲ႔မိတာ။ ၁၁ႏွစ္အရြယ္ ကေလးေလးတစ္ေယာက္က အေမစိုးရိမ္ေစာင္႔ေရွာက္မႈကို လိုခ်င္လြန္းလုိ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္မိသားစုနဲ႔ ဘယ္လုိမွ် မႀကိဳက္တဲ႔ ဇာတ္ပြဲကို သံုးရက္ဆက္တုိက္သြားၾကည္႔ခဲ႔ဖူးရဲ႕။ အေမမ်ား ဆူပူမလား။ မိုးေဝလီေဝလင္းမွ အိမ္ျပန္လာတဲ႔ သမီးကို အေမေစာင္႔ႀကိဳေနမလားလို႔ေမွ်ာ္လင္႔ခဲ႔ေပမယ္႔ အေရးတယူေတာင္ မရွိခဲ႔ဘူးရယ္။ အေမ႔ဂရုစိုက္မႈကို ဘယ္လုိနည္းနဲ႔ ရမလဲလို႔ ကၽြန္မ မႀကံစည္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ္႔ ဘယ္လိုနည္းသံုးရမလဲဆိုတာလည္း ကၽြန္မရဲ႕ဦးေႏွာက္ေသးေသးေလးက မသိခဲ႔ဘူး။ ဒါေပမယ္႔ ကံၾကမၼာက စကားဆိုတယ္။ ရပ္လုိက္ေတာ့ တဲ႔။ ကၽြန္မ မယံုၾကည္ႏုိင္ခဲ႔ဘူး။ ဒါေပမယ္႔ ေနာက္ႏွစ္မွာ အေမအိမ္ေထာင္ျပဳလုိက္ေတာ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကာ အဆံုးစြန္က်ိဳးပဲ႔ကာ အစိတ္စိတ္အမႊာမႊာျဖစ္သြားခဲ႔ၿပီ။ ကၽြန္မဟာ အေမ႔အခ်စ္နဲ႔ မထိုက္တန္ဘူးဆိုတာ လက္ခံလုိက္ရၿပီ။



Edvard Munch, Death Struggle 1915


အစ္မက အေမ႔ကိုမုန္းလုိ႔ လက္ထပ္ဖုိ႔ ခြင့္ျပဳလုိက္တာတဲ႔။ ကၽြန္မကေတာ့ ရင္ထဲက အနာေတြထံုက်င္ေနလုိ႔ ခံစားခ်က္မွန္သမွ်ကို မခြဲျခားႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ္႔ အဘြားက ခြင့္မျပဳလုိ႔ အေမငိုေတာ့ အေမ႔အတြက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိေသးတာ။ အေမ႔ကို မကန္႔ကြက္ခဲ႔တာကေတာ့ သေဘာမတူဘူးေျပာလည္း အေမ ေနာက္မဆုတ္ဘူးဆိုတာ သိေနခဲ႔လုိ႔သာ။ အေမ႔ကို စိတ္ေလွ်ာ႔ၿပီး လက္လႊတ္လုိက္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ အေၾကာက္လြန္ၿပီး ၿငိမ္သက္သြားခဲ႔တာရယ္။ အေမလက္ထပ္ၿပီးရင္ အဘြားရဲ႕အိမ္ ငရဲအိုးထဲကို ျပန္သြားရေတာ႔မွာ။

ဟင့္အင္း။ ကိုယ္ခ်င္းစာတယ္လုိ႔ မေျပာပါနဲ႔။ ရွင္တုိ႔ ဘယ္လုိမွ ခံစားနားလည္ႏိုုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္မက အျဖစ္သည္းလြန္းတယ္တဲ႔လား ။ဟုတ္ကဲ႔ မျငင္းဝ႔ံပါဘူး။ ကံအားေလွ်ာ္စြာပဲ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက အေမ႔ေမတၱာအတုမဲ႔ေၾကာင္းေဟာေျပာသူေတြ အနားမွာ ရွိမေနခဲ႔ဘူးရယ္။ ဒီလုိေအာင္ပြဲခံႏုိင္သူေတြက ဂုဏ္ယူဝံ႔ၾကြားၿပီး “သားသမီးကုိ မခ်စ္တဲ႔ အေမဆိုတာ မရွိဘူး” လုိ႔ ဖြဲ႕ႏြဲ႔ေဟာေျပာခဲ႔မယ္ဆို အေပ်ာ္ရႊင္ဆံုးႏုိင္ငံဒိန္းမိတ္က သတ္ေသသြားၾကသူေတြလုိ ၁၁ ႏွစ္သမီးကၽြန္မလည္း အရွိန္နဲ႔လာတဲ႔ ကုန္တင္ကားအေရွ႕မွာ သြားရပ္ခဲ႔မိလိမ္႔မွာ...။



(ဆက္ရန္...)

မယ္ကိုး

အေမ မျမင္သင့္တဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ အေမွာင္ျခမ္း
အေမ မဖတ္သင္႔တဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ စာမ်က္ႏွာတစ္စ

07 May 2011

အေမ မျမင္သင့္တဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ အေမွာင္ျခမ္း


စိတ္ရူးေဖာက္လာၿပီဆိုေဆးရံုမွာ ထားရစ္ခံရတဲ႔၊ လမ္းေဘးမွာ စြန္႔ပစ္ခံရတဲ႔၊ အမႈိက္ပံုမွာ အဆံုးစီရင္ျခင္းခံရတဲ႔ ကေလးေတြအေၾကာင္းကို ကၽြန္မေတြးဦးမွာ။ တစ္ခါတည္း ဒဏ္ရာျပင္းစြာရတဲ႔လူနဲ႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ႏွိပ္စက္ညွင္းပန္းခံရသူေတြမွာ ဘယ္သူ႔ေရာဂါပိုဆိုးမလဲေနာ္။ အၿမဲတေစသိခ်င္ေနခဲ႔လည္း တကယ္ေတာ့ ဒီအေျဖက္ို တျခားသူေမးစရာမလုိဘဲ ကၽြန္မပဲ ေျပာႏုိင္ရဲ႕။ သိတတ္စအရြယ္ မတိုင္ခင္မွာပင္ ခြဲခြာသြားခဲ႔တဲ႔ အေဖကို ကၽြန္မ မုန္းလုိ႔မရဘူး။ သမီးေတြကို ျဖတ္ကနဲပင္ လာမၾကည္႔ေတာ့တဲ႔ အေဖက္ို ကၽြန္မ မနာက်ည္းေသးပါဘူး။ အစ္မျဖစ္သူက အေဖ႔ကိုအိပ္မက္ထဲမွာျမင္လွ်င္ပင္ တူးခါးေနတတ္ေပမယ္႔ ကၽြန္မ ၿငိမ္ေအးေနဆဲရယ္။

အေဖက တစ္ခါမွားတာပဲေနမွာလို႔ စိတ္ေလွ်ာ႔ထားဦးမယ္။ အေမက အေဖဟာ သိပ္ရြံမုန္းစရာေကာင္းတဲ႔သူလုိ႔ေျပာတဲ႔အခါ အေဖ႔မွာလည္း အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြ ရွိမွာပဲလို႔ေျဖသာစရာ ရွာဦးမယ္။ ခံႏိုင္ရည္ခ်ိဳ႕လြန္းသူပါ။ နာက်င္မႈေတြ ထပ္မံလက္ခံႏိုင္တဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ အတိုင္းအတာဟာ ၿပီးသြားခဲ႔ၿပီ။ အေမ႔ရဲ႕ သင္ခန္းစာ အလံုးစံုနဲ႔တင္ေၾကကြဲတုန္လႈပ္မႈက စလို႔ေပ်ာ္ရႊင္သာယာဖြယ္မွန္သမွ်ကိုလည္း ကၽြန္မ မေကာင္းျမင္တတ္ခဲ႔ၿပီ။

မယံုဘူးဆိုလည္းျငင္းလိ္္မ္႔မယ္မဟုတ္ဘူးကြယ္။ နားလည္လက္ခံေအာင္ ရွင္းျပရျခင္း မွာေျခကုန္လက္ပန္းက်ခဲ႔ဖူးပါၿပီ။ လူေတြကေမးတယ္။ ဇာတိၿမိဳ႕ကို မခ်စ္ဘူးလားတဲ႔။ ဟင့္အင္းဆိုေတာ့ စိတ္ပ်က္တဲ႔အၾကည္႔ရတယ္။ ကၽြန္မ ဘယ္လိုခ်စ္ႏုိင္မွာလဲ။ အဲဒီၿမိဳ႕၊အဲဒီအိမ္မွာ ကၽြန္မကို ခ်စ္တဲ႔သူ မရွိဘူး။ ၁၈ ရက္သမီးကစ အဘြားနဲ႔အေဒၚေတြလက္မွာ ႀကီးျပင္းခဲ႔ရသူမို႔ ၾကည္ေမြ႔စရာမဲ႔။ အဘြားက အေမနဲ႔ အေဖကို သေဘာမတူဘဲ နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ေဝးေအာင္ လုပ္ခဲ႔ေပမယ္႔ တကယ္ကြဲကြာသြားတဲ႔အခါ ကၽြန္မကို ေမြးခဲ႔လို႔ စေနၿဂိဳလ္ေမႊလို႔ဆိုကာ အၿမဲျမည္တြန္ေတာက္တီးတယ္။ “နင့္အေမက အပ်ိဳလုပ္ၿပီး ငါတုိ႔ဆီ လာထားတယ္”ဆိုၿပီး အေဒၚေတြက ျငဴစူတယ္။ အဘြားနဲ႔ ရန္ျဖစ္တုိင္း ဦးေလးက ႏွိပ္စက္ညွင္းပန္းတယ္။

ဘယ္လုိလဲ ကၽြန္မေသသင့္တယ္ မဟုတ္လား။ ဒါေပမယ္႔ ဆယ္ႏွစ္မျပည္႔ေသးတဲ႔ ကေလးတစ္ေယာက္ဟာ ေသေၾကာင္းႀကံနည္းေတြကို ကံႀကီးသီၿပီး နားမလည္ခဲ႔ဘူးေလ။ အစ္မတစ္ေယာက္သာ ကိုးကြယ္ခ်စ္ခင္စရာ ထင္ခဲ႔ေပမယ္႔ အစ္မကလည္း ၿငိဳျငင္ခဲ႔တယ္။ အေမ႔ေၾကာင့္ပါပဲ။ သမီးႏွစ္ေယာက္ေမြးထားၿပီး “အငယ္ေလးက အေမကို အက်ိဳးျပဳမယ္႔သမီး” ဆိုတဲ႔ေဗဒင္ဆရာရဲ႕ စကားကို လူထူထူရွိတိုင္း အေမေျပာခဲ႔တယ္ေလ။ မမစိတ္ထဲမွာ သိမ္ငယ္မနာလိုစိတ္ဝင္သြားမယ္ဆိုတာ မေလး နည္းနည္းေလးမွ မစဥ္းစားခဲ႔ဖူးပဲေနာ္။ ကေလးေလးအစ္မရဲ႕ စိတ္အနာဟာ ကၽြန္မအေပၚ အမုန္းေရာင္ျပန္ဟပ္ခဲ႔ၿပီေလ။ ဟုတ္ကဲ႔။ တကယ္ဆိုေလွကားထိပ္က အစ္မ တြန္းခ်လိုက္စဥ္တည္းက ကၽြန္မ ေသခဲ႔ဖို႔သင့္တာ။ ဒါေပမယ္႔ အေမ႔ေမတၱာေလးတစုတဖဲ႔ကိုေတာင္ ညီညီမွ်မွ်မရရွာတဲ႔ အစ္မကို ကၽြန္မ မနာက်ည္းႏိုင္ပါဘူး။ မေလး သမီးကို ဘယ္တုန္းကမွ မလုိခ်င္ခဲ႔ဘူး မဟုတ္လား။

ကၽြန္မရဲ႕ ခံႏိုင္ရည္ဟာ အစြန္းမွတ္ကို ေက်ာ္သြားပါၿပီ။ အေဒၚေတြက စေနာက္ၿပီး “ သမီးကို အန္တီေမြးထားတာ မေလးေမြးတာ မဟုတ္ဘူး”လို႔ေျပာလာရင္ မ်က္စိမွတ္ယံုလုိက္ၿပီ။ အေဝးက အေမဆိုတဲ႔သူထက္ အိမ္က အေဒၚတစ္ေယာက္ေယာက္သာ အေမျဖစ္ရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲလို႔ စိတ္ကူးယဥ္တတ္ၿပီ။ သူငယ္တန္းထဲကစလို႔ ။ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္တိုင္းမွာ အိမ္ကေနလာႀကိဳေစာင့္မယ္သူ မရွိခဲ႔ဘူး။ အစ္မကလည္း ကၽြန္မကို မေစာင့္ဘူး။ က်ိတ္ငိုခဲ႔ရတဲ႔ မ်က္ရည္ေတြဟာ ခဲေနၿပီ။

ကေလးငယ္ကၽြန္မရဲ႕ အသိစိတ္ထဲမွာ အေမဟာ ဘယ္လိုပံုရိပ္မ်ိဳးလဲဆိုတာ မွတ္တမ္းမရွိခဲ႔။ အစိုးရဝန္ထမ္း အေမအလည္ျပန္လာတဲ႔ ရက္ေတြမွာေပ်ာ္ရႊင္ခဲ႔ဖူးသလားလို႔ ရွာေဖြရင္ ေၾကာက္ရြံ႕တဲ႔ခံစားခ်က္ေတြသာ ထြက္က်လာေတာ့မွာ။ စြဲလမ္းေနမိတာက အိမ္ကေၾကာင္ေလးေတြကို အေမမုန္းတာမုိ႔ေၾကာင္ခ်စ္သူကၽြန္မကို ဆူပူၿပီးေၾကာင္ေမြႊးေတြနဲ႔ အနားမကပ္နဲ႔ ဆူတတ္တာ။ေက်ာက္သင္ပုန္း၊ေက်ာက္တံနဲ႔ စာေရးတဲ႔အခါမွာ ထိျခစ္သံကို သည္းမခံႏုိင္ဘူးဆိုလို႔ အေမ႔ကြယ္ရာမွာ အိမ္စာလုပ္ခဲ႔ရတာ။

အေမ ကၽြန္မကိုေထြးေပြ႔ဖူးလား။ မမွတ္မိေတာ႔ဘူး။ ကေလးဘဝဆိုတာ အေပ်ာ္ရႊင္ဆံုးဆိုတဲ႔ စာသားေတြျမင္ရရင္ေလာကတစ္ခုလံုးကို ခါးသီးတယ္။ မွန္ေသာစကားပါ။ ငယ္စဥ္ကစလို႔ ကၽြန္မ က ပုန္ကန္ခဲ႔သူပဲ။ အေဒၚတစ္ေယာက္ေမြးတဲ႔ ကေလးဟာ အိမ္ေပၚေရာက္လာတယ္။ ခ်စ္စဖြယ္ခၽြဲႏြဲ႕တတ္တဲ႔ ညီမငယ္ေလးဟာ ကၽြန္မျမင္ကြင္းမွာ မႏွစ္ၿမိဳ႕စရာ ေျမြတစ္ေကာင္လုိပဲ။ အားလံုးရဲ႕ အခ်စ္က သူ႔ဆီမွာ ရွိတယ္။ သူစကားေျပာတုိင္း လိမ္ညာေနတာလို႔ ခံစားရတယ္။ ကဲ႔ရဲ႕ႏုိင္ပါတယ္။ ကိုးႏွစ္ဆယ္ႏွစ္အရြယ္ ကေလးတစ္ယာက္ရဲ႕ အမုန္းဟာ လြန္သတဲ႔လား။

မယုတ္မာရန္မျပဳတတ္ေပမယ္႔ မနာလိုစိတ္ကို မထိန္းႏုိင္တာေၾကာင့္ ေနာက္ဆံုးမွာ အားလံုးမ်က္မုန္းက်ိုဳးတဲ႔ လူဆိုးဟာ ကၽြန္မပဲရယ္။ မေလး မသိခဲ႔ဘူး မဟုတ္လား။ သမီး ရိုက္ႏွက္ခံရတာေတြ။ မဟုတ္ဘူး။ စကားလံုးကိုျပင္လုိ႔ရပါေသးတယ္။ ညွင္းပန္းႏွိပ္စက္ခံခဲ႔ရတာေတြ။ အိမ္ဆိုတာ ဘာလဲ။ ဇာတိၿမိဳ႕ဆိုတာ ဘယ္လိုမ်ိဳးလဲ။ ကၽြန္မနားမလည္ဘူး။ မကၽြမ္းဝင္ဘူး။ အိမ္မွာ စားတဲ႔ဟင္းကအစ မွ်တတူညီမႈ မရခဲ႔ဘူး။ လူႀကီးကို ခံမေျပာနဲ႔ ။ ငရဲႀကီးမယ္တဲ႔လား။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မက အဝီစိမွာပဲ ရွင္သန္ခဲ႔သင့္တာ။

ဘုရားရိပ္ေအာက္မွာ ကံေၾကြးေတြပဲလို႔ အခုခ်ိန္မွာ ရမယ္ရွာႏုိင္ေပမယ္႔ ငယ္စဥ္ဒဏ္ရာဆူးခ်က္ေတြက နက္ခဲ႔ၿပီ။ အေမ၊ အေမ။ ေလာကမွာ အေမသာ အျမင္႔ျမတ္ဆံုး ။ အဲဒီကေလးပဲ မွားတာပါ။ ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လား။ ဘယ္သူမွ အျပစ္မရွိဘူး။ ကံတရားေၾကာင့္သာ။ ဒီလို လႊဲခ်မွပဲ ကၽြန္မ အသက္ရွင္ႏုိင္ေတာ့မယ္။ တန္ခုိးရွင္တစ္ေယာက္ေယာက္က ဖန္ဆင္းလုိ႔ျဖစ္လာရတယ္ဆိုရင္ျဖင့္ ရူးၿပီး ကၽြန္မေသမွာပဲ။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီတန္ခိုးရွင္ကို ကၽြန္မ တရားစြဲမိလိမ္႔မယ္။ ေလာကမွာ ဘာေၾကာင့္ ဒီေလာက္ဆိုးရြားျပန္းထန္ေလာက္တဲ႔ မညီမွ်မႈေတြ ရွိေနရတာလဲ။ အေမရဲ႕ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေစာင္႔ေရွာက္ခံရတဲ႔ ကေလးေတြကိုေမွ်ာ္ေငးရင္း တုႏိုင္းမမွီတဲ႔ အေမ႔ေမတၱာဖြဲ႔စာေတြကို ဖတ္ရင္း ေသြးပြက္ပြက္အန္ကာ ကၽြန္မေသရေတာ႔မွာလား။

ဒါေပမယ္႔ ကံအားေလ်ာ္စြာပဲ ကၽြန္မ စာဖတ္နာခဲ႔ပါတယ္။ ပညာသင္ေပးခဲ႔တဲ႔ အေမ႔ေက်းဇူးေၾကာင္႔ရယ္။ အေမရိကန္ႏိုင္ငံမွာ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္္အခ်စ္လြန္ေရာဂါသည္ အမ်ိဳးသမီးေပါင္း ၁.၅ သန္းရွိပါသတဲ႔။ အဲဒီအမ်ိဳးသမီးအမ်ားစုက အေမေတြေလ။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မလို စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာခ်ိဳ႕တဲ႔ေနတဲ႔ ကေလးေတြရွိတယ္လုိ႔ ဖတ္ခြင့္ရတဲ႔အခါ ဘဝတူေတြ ရွိေသးပါလားဆိုကာ သက္သာရာရခဲ႔ၿပီ။ ကၽြန္မ အသိေနာက္မက်ေသးပါဘူးေနာ္။ အခ်ိန္မွီ ကုသကာ နာက်င္မႈအရိပ္မည္းေအာက္က လြတ္ေျမာက္ႏိုင္ေကာင္းပါရဲ႕ေနာ္။

တစ္ခ်ိဳ႕ကေလးေတြကေတာ့ ကၽြန္မထက္ကံေကာင္းၾကသူေတြပါ။ သူတို႔ဟာ ရက္စက္တဲ႔အေမ႔လက္က လြတ္ေျမာက္ၿပီး ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေစာင့္ေရွာက္မယ္႔သူေတြဆီေရာက္သြားၾကတယ္ေလ။ “Will I Ever Be Good Enough” ဆုိတဲ႔ စာအုပ္ထဲမွာ လင္ဒါဆိုတဲ႔ စိတ္အထူးကုပညာရွင္က ဒီလို ကံနည္းခဲ႔တဲ႔ကေလးေတြအတြက္ ရည္ညႊန္းဖြဲ႔ထားတဲ႔ကဗ်ာေလးကို မေလးၾကားေအာင္ ရြတ္ျပခ်င္လိုက္တာ။

Dear Mommy
I’m doing really good,
I get all A’s in school
And I don’t cry at bedtime anymore,
Though my new mom said I could.
I remember how much you hate tears,
You slapped them out of me
To make me strong,
I think it worked.
I learned to use a microscope
And my hair grew two inches.
It’s pretty, just like yours.
I’m not allowed to clean the house,
Only my own room,
Isn’t that a funny rule?
You say kids are so much trouble
Getting born, they better it back.
I’m not supposed to take care
Of the other kids, only me, I sort of like it.
I still get the hole in my stomach
When I do something wrong,
I have a saying on my mirror
“Kids make mistakes, It’s OK,”
I read it every day,
Sometimes I even believe it.
I wonder if you ever think of me
Or if you’re glad the troublemaker’s gone,
I never want to see you again.
I love you, Mommy.4

Linda Vaughan

ဒီလို ကဗ်ာမ်ိဳးကို စာနာနားလည္မယ္႔သူ ရွိပါ႔မလား။ ဘယ္တုန္းကမွ် မမုိက္ခဲ႔သလို အေမဂုဏ္ယူခ်င္ ယူႏုိင္တဲ႔ သမီးႏွစ္ေယာက္ရွိေနပါလ်က္ “လြန္ခဲ႔တဲ႔အခ်ိန္ေတြျပန္လိုခ်င္တယ္ ။ ဘဝကို အသစ္ကစခ်င္တယ္” လို႔ ယေန႔ထက္တုိင္ေျပာတတ္တဲ႔ အေမ႔ရဲ႕သမီး ကၽြန္မကသာ ရင္ကြဲမတတ္ကိုယ္ခ်င္းစာမိတာ။ “အေမ႔ကိုဒုကၡေပးတဲ႔သူထြက္သြားလုိ႔ အေမေပ်ာ္တယ္ဆိုရင္ အေမ႔ကို ဘယ္ေတာ့မွျပန္မေတြ႔ခ်င္ေတာ့ပါဘူး”လို႔ ကေလးေလးေျပာတာ မယံုဘူးလား။ ကၽြန္မအျဖစ္က ပိုလြန္ပါတယ္။ ရုပ္ရည္ေခ်ာေမာတဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕အစ္မကိုျမင္တဲ႔သူတုိင္းက ညီအစ္မအရင္းဟုတ္ရဲ႕လားလို႔ အက်ည္းတန္သူ ကၽြန္မကိုေမးတဲ႔အခါ ဆြံ႕အေနၿမဲ။ တစ္ေယာက္ေယာက္က “သူက အမႈိက္ပံုေဘးကေကာက္ရတာ” လုိ႔စေနာက္တဲ႔အခါ ဝမ္းသာအားရေခါင္းၿငိမ္႔ခ်င္မိၿမဲ။ ဒီေလာက္ေတာင္ စိတ္ေနာက္ခဲ႔ပါတယ္။ ဟုတ္တယ္မေလး။ သမီးတကယ္ ရူးမိုက္ခဲ႔ပါတယ္။ မေလးဟာ အေမ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ အခု ခဏေမြးစားထားတာ။ ငါ့အေမနဲ႔အေဖက ဟိုးအေဝးႀကီးမွာ ။တစ္ေန႔ေတာ့ လာေခၚမွာလုိ႔ ဦးေလးအေဒၚေတြ ႏွိပ္စက္ခံရတိုင္း စိတ္ကူးယဥ္ခဲ႔ဖူးပါတယ္။

ၿငိမ္းသင့္ပါၿပီေလ။ ဒီစကားေတြကို အေမမၾကားခ်င္သလို ကၽြန္မလည္း မေျပာခ်င္ေတာ့ဘူးရယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္မေသရေတာ့မလား။ႏွလံုးသားထက္က အညိဳအမည္းေတြမျပယ္ဘဲ သိမ္ငယ္စြဲေလွာင္အိမ္မွာ မြမ္းက်ပ္ခ်ိနဲ႔ကာ လူျဖစ္ရႈံးရတာ့မွာလား။ မိုးႀကိဳးပစ္ခံရကာေျမၿမိဳမယ္ ဆိုလည္း ရွိပါေစ။ အတိတ္ကံေၾကြးနဲ႔ လက္ရွိအျပစ္မ်ားအားလံုးကို ကၽြန္မႀကိဳးစားလုိ႔ ဆပ္ပါဦးမယ္။ဘယ္ေတာ့မွ အေမမၾကားႏုိင္တဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ ခါးသီးမႈေတြကို ဖြင့္အံပါရေစဦး။ မေလး မၾကားခ်င္ဘူး မဟုတ္ဘူး။ စိတ္မေကာင္းပါဘူး မေလးရယ္ ။ သမီးဆက္ေျပာခ်င္ေသးတယ္။ သမီးရဲ႕ ဒဏ္ရာေတြက်က္ဖို႔ အခ်ိန္တန္ၿပီေလ။


the Little Deer - Frida Kahl

( ေဝဖန္ခဲ႔သူမ်ား၊ ဆက္ေရးဖို႔ တိုက္တြန္းသူမ်ားအားလံုးကို အထူးေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္ း)

ဆက္ရန္...
မယ္ကိုး