26 December 2011

“အိမ္,တသူ”



ႀကိဳဆိုသူမဲ႔ေျမမွာ ေႏြးေထြးအၿပံဳးခ်ိဳ႕ေပမယ္႔ အိမ္ျပန္ခ်င္လြန္းလွပါတယ္။ အိမ္ေဆာင္းပါးမ်ား (အိမ္ေျပးသူမ်ားအိမ္စြဲသူမ်ားအိမ္စြန္႔သူမ်ားအိမ္ေပ်ာက္သူမ်ား )ကို  ေဆာင္းပါးတစ္ခုအျဖစ္ တစ္စုတစ္စည္းတည္းေရးမလို႔ ႀကံစည္ေနဆဲမွာပင္ အိမ္ျပန္ခ်င္စိတ္က ထိန္းမႏုိင္သိမ္းမရျဖစ္လာ။ အိမ္ျပန္ခ်င္လြန္းလွရဲ႕။ ျမန္မာျပည္ႀကီးက ဗီယက္နမ္လို ေန႔ခ်င္းညခ်င္းႀကီးပြားတုိးတက္ေတာ႔မယ္လို႔ ယံုၾကည္ကာ ယခုခ်က္ခ်င္းပင္ ေျမတစ္ကြက္ကို အျမန္ဆံုးဝယ္လုိခဲ႔။ 

ဒီလိုနဲ႔ေျမေရာဂါထရာ သူငယ္ခ်င္းကအစ အစ္မႏွင္႔ အေဒၚငယ္ပါမခ်န္ ဘယ္သူမွမေနရေပမယ္႔ အၿမဲေနာက္က်လက္ေႏွးတတ္သူဆိုေတာ့ ကိုယ္လုိအႀကံတူသူမ်ားေၾကာင္႔ ေျမေစ်းက ရုတ္ခ်ည္းတက္ေလရာ ဘာကိုမွလက္လွမ္းမမွီခ်င္။ ေနာက္ဆံုးမွာ အစ္မက ျမန္မာျပည္နဲ႔ ဖုန္းေျပာရတာပင္ ေျမတစ္ကြက္ဖိုးေလာက္ရွိၿပီ ဟု ညည္းညဴၿပီ။ အေဒၚငယ္ကလည္း ေျမမဝယ္ေတာ့ဖို႔ တရားေဟာၿပီ။ သူငယ္ခ်င္းကလည္း ျပန္သြားမွ ၾကည္႔ေပါ့ဟာလို႔ နားခ်ေလၿပီ။

ဘာတတ္ႏုိင္မွာလဲေလ။ ဗိသုကာျဖစ္ၿပီး အိမ္တစ္လံုးမေဆာက္ရဘဲ မေသခ်င္ဘူးလို႔ မဆံုးႏုိင္ေအာင္ပဲ ဂ်ီက်ႏိုင္ေလရာ ကူညီေပးသူ သူငယ္ခ်င္းက “အဲဒါဆို ငါ အေကာင္းဆံုးအႀကံေပးမယ္။ ေျမရွိတဲ႔ေယာက္်ားကုိ ယူလိုက္ေလ။ ဥပမာငါဆို ေျမႏွစ္ကြက္ေတာင္ရွိတယ္” လို႔ စေနာက္ရာ “လဲေသလိုက္ပါလား” လို႔သာ က်ိန္ဆိုႏုိင္ကာ ေရွ႕ဆက္္မရစ္ရဲေတာ့ဘဲ ႏႈတ္ပိတ္ထားရေတာ့တာ။ ဒါေပမယ္႔ ဘယ္လုိေက်နပ္ႏုိင္မွာလဲေလ။ ေျမ။ ေျမ။ အင္း ဒီလိုနဲ႔ ေနာက္ဆံုးမွာ ေလးေပ၊ ေျခာက္ေပ အက်ယ္ သုသာန္ေျမကို ဝယ္ကာ အုတ္ဂူဒီဇုိင္းပဲ လုပ္ရေတာ့မယ္ထင္။ 


မရႏိုင္တာကိုမွ ပိုမက္ေမာမိကာ အငဲရဲ႕ အိမ္သီခ်င္း၊ ဓိရာမိုရ္ ရဲ႕ အိမ္သီခ်င္း၊ ငါတို႔အိမ္သီခ်င္းမ်ားကို ထပ္ဖန္တလဲနားေထာင္ေနမိခဲ႔။
အိမ္လိုခ်င္မိပါတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ေလာဘ သိပ္မႀကီးပါဘူး တကယ္။ ေလးလံဝန္ေတြ  ထမ္းေဆာင္ထားရမႈကို ေညာင္းညာလာတဲ႔အခါ ဆက္လက္မသယ္ပိုးႏုိင္တဲ႔တေန႔မွာ ပူေလာင္လြန္းတဲ႔ေျမမွ ခဏတာထြက္ေျပးခုိလႈံရာ အရိပ္ကေလးတစ္ခု အျဖစ္ေလာက္သာ ေမွ်ာ္လင္႔မိတာပါ။ ထိုမွ်ေလာက္ပင္ ကၽြန္မ ကံမေကာင္းႏုိင္ေတာ့ဘူးလား။ 

အလွဆံုးပန္းေတြ၊ အေကာင္းဆံုးအမိုးအကာမ်ား မဝန္းရံေနေပမယ္႔ ဘဝအေမာေတြက ထြက္ေျပးလာတုိင္း နာက်င္မႈေတြ ေမ႔ေလ်ာ႔ေစမယ္႔ စိမ္းျမတဲ႔ျမက္ခင္းမ်ားနဲ႔ ၾကည္ျမျမနားခုိရာေလးတစ္ခုဟာ ကၽြန္မနဲ႔ မသက္ဆိုင္ေတာ့ဘူးတဲ႔လား။ ပင္ပန္းလြန္းတဲ႔အခါ၊ အားနည္းခ်ိဳ႕တဲ႔အခါ ေျဖသိမ္႔စရာ ေႏြးေထြးတဲ႔အသိုက္အၿမံဳေလးတစ္ခု ကၽြန္မ မရႏုိင္ေတာ့ဘူးတဲ႔လား။ နာမက်န္းျဖစ္တဲ႔အခါ ၊ ဟန္ေဆာင္ပင္ မၿပံဳးႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ဝမ္းနည္းနာက်င္ေနတဲ႔အခါ ဘယ္သူ႔မ်က္ႏွာမွ ၾကည္႔စရာမလိုဘဲ ေအးၿငိမ္လံုၿခံဳတဲ႔ အမိုးအကာေလးတစ္ခုေအာက္ ကၽြန္မ မေရာက္ႏုိင္ေတာ့ဘူးတဲ႔လား...။  

တစ္ေန႔ေန႔..။  ဒီလိုနဲ႔ေပါ႔ တေငြ႔ေငြ႔ ပူစစအိပ္မက္ကို ကၽြန္မ ပ်ိဳးပါဦးမယ္။ ။


Lyrics’ photo credits to - 

မယ္ကိုး 

21 December 2011

ခိုးသားဓားျပမ်ား၊ေဖာက္ထြင္းလုယက္မႈမ်ားႏွင္႔ …


အဲဒီေန႔က အခန္းထဲဝင္စမွာပင္ တရုတ္ကပ္မွန္ျပတင္းရဲ႕ ခန္းဆီးစရွည္ကို အျပင္က ဆြဲဖြင္႔ထားတဲ႔ ပံုစံကို ေတြ႔လိုက္ရတဲ႔အခါ စိုးရြံ႕စိတ္နဲ႔ ခဏမွ် ၾကက္ေသေသသြားခဲ႔။ ဘာမွ ေျခရာလက္ရာမပ်က္ေပမယ္႔ အခန္းထဲမေနရဲေလာက္ေအာင္ ေျခာက္ျခားမႈဟာ  ေသြးထဲစိမ္႔ဝင္လာ။ ေလတိုက္ရင္ပင္ ေအာက္ေျခသာ လြင္႔ႏုိင္တဲ႔ ခန္းဆီးစရွည္ဟာ တစ္ေယာက္ေယာက္က ဆြဲဖြင္႔ထားသလို ဘာျဖစ္လို႔ တစ္ဖက္တည္းမွာ စုၿပီး ပြင္႔ေနတာလဲ။ 

အဂၤလိပ္အကၡရာ L ပံုစံမ်ိဳးရွိတဲ႔ အခန္းရဲ႕ ျပတင္းေပါက္ဟာ အိမ္မႀကီးရဲ႕ ေထာင္႔ခ်ိဳးမွာရွိတယ္ဆိုေပမယ္႔ ဖိနပ္ခၽြတ္ပရဝဏ္ထဲမွာ ရွိတာမုိ႔ ဘယ္တစိမ္းသူက တရုတ္ကပ္မွန္ကို ဆြဲလွန္ထားတာလဲ။ လူသြားစႀကၤံအဆံုးမွာရွိေနတဲ႔ ဒီအခန္းေရွ႕ကို အိမ္သားေတြကလြဲရင္ မလာႏုိင္ပါဘူးလို႔ တပ္အပ္မေျပာႏိုင္တဲ႔ေနာက္ ခန္းဆီးစကို ဖြင္႔ထားတာ ဘယ္သူျဖစ္ႏုိင္မွာလဲ။ ဒီတိုက္ခန္းရဲ႕ ဓာတ္ေလွကားကို  အသစ္ေျပာင္းေနတာ သံုးလေလာက္ရွိၿပီ။ ၿပီးေတာ့ "တစ္လအတြင္းမွာ ေဖာက္ထြင္းမႈ သံုးခါရွိၿပီ ။ ေနအိမ္ခန္းေတြကုိ ဂရုစိုက္ပါ" လို႔ ဓာတ္ေလွကားမွာ စာကပ္ထားတာကို ျပန္သတိရမိ။ 

ဘုရား။ဘုရား။ ဒီကၽြန္းေပၚမွာ တစ္ေယာက္တည္းေနခဲ႔သမွ် အခုခ်ိန္က်မွ ေနာင္တရခ်င္သလို ခံစားရ။ ဒီလိုနဲ႔ ျပတင္းေပါက္ကို အေသအခ်ာ စစ္ေဆးမိတဲ႔အခါ ျမင္ကြင္းက  ႏွလံုးခုန္ရပ္လုမတတ္ ျဖစ္ေစခဲ႔ ။ တရုတ္ကပ္မွန္ကို လံုၿခံဳေအာင္ ကာထားေသာ သံထူဇကာကြက္မွာ ထုထည္နဲ႔ ခိုင္မာတယ္လုိ႔ ထင္ရေပမယ္႔ ေအာက္ပိုင္းမွာ ဝက္အူႏွစ္ခုသာရွိၿပီး ေဘးဘက္ႏွစ္ခုစလံုးက ျပဳတ္ထြက္ေနတာ။ အေပၚဘက္မွာ ဝက္အူ လံုးဝမရွိေတာ့။ ဒီသံဇကာကြက္ကို ခပ္ျပင္းျပင္းတစ္ခ်က္ေဆာင္႔လိုက္တာနဲ႔ ျပဳတ္ထြက္ေတာ့မွာ။ အဲဒါဆို တရုတ္ကပ္မွန္ေတြကိုလည္း ျဖဳတ္ၿပီး ….။ ဆက္မေတြးရဲေလာက္ေအာင္ ေၾကာက္စိတ္ျဖာ။ ရင္ဘတ္ကို ခပ္တင္းတင္းဖိမိကာ အသက္ပင္ ဝဝမရႈႏုိင္ေတာ႔။ 

ဘယ္သူ႔ကို တိုင္ပင္ရမလဲ။ ကိုယ္ထူကိုယ္ထလည္း ျပတင္းေပါက္ကို မျပင္တတ္။ လူေခၚျပင္ဖုိ႔ကလည္း အိမ္ရွင္အမ်ိဳးသမီးမွာ ကေလးမီးဖြားဖို႔ ျပည္ေတာ္ျပန္သြားတာ သံုးလေက်ာ္ၿပီ။ အိမ္ရွင္အမ်ိဳးသားက သူ႔ေနာက္လိုက္သြားတာ တစ္ပတ္ရွိၿပီ။ ႏွစ္ေယာက္စလံုးက ျပန္လာဖို႔ ၾကာဦးမွာ။ 

 The Scream : artist Edvard Munch

ေၾကာက္လိုက္တာ။ အဲဒီညကစၿပီး ကၽြန္မ အိပ္မရေတာ့။ အေရးအေၾကာင္းဆို ဘယ္သူ႔ကို အကူအညီေတာင္းရမွာလဲ။ ကၽြန္မရဲ႕အခန္းမွာ ဧည္႔ခန္းရဲ႕ ေဘးဖက္မွာ ရွိၿပီး ၊ တျခားအခန္းမ်ားမွာ က်ယ္လြန္းေသာ ဧည္႔ခန္း၊ ထမင္းစားခန္းမ်ား ျခားထားၿပီး အိမ္ေရွ႕မွာ တံခါးကို ဗံုးေဖာက္ခြဲသြားရင္ေတာင္မွ တိုက္ခန္းေဖာ္ေတြကို ႏုိးၾကားေစႏိုင္သလားဆိုတာ မေသခ်ာ။ အျပင္ဖက္က အကူအညီကေရာ ။ ကၽြန္မတို႔ အိမ္ခန္းမွာ တိုက္ခန္းရဲ႕ အေပၚဆံုးအထပ္ ၁၇ ထပ္မွာရွိၿပီး မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ရွိတဲ႔ ႏွစ္ခုတည္းေသာ အခန္းႏွစ္ခန္းမွာ ဓာတ္ေလွကား ႏွစ္စီးျခားထားရာ ေတာင္ဝင္ရိုးစြန္းနဲ႔ ေျမာက္ဝင္ရိုးစြန္းလို အေနအထားရယ္။

သိပ္ေခ်ာက္ခ်ားေနၿပီ။ စမ္တမ္းမ်ားအရ ေဖာက္ထြင္းမႈအေတာ္မ်ားမ်ားမွာ သူခိုးေတြဟာ အိမ္ထဲဝင္ခ်ိန္ ပ်မ္းမွ်ႏွစ္မီးနစ္မွ်သာ ၾကာေလ႔ရွိပါသတဲ႔ ။ ကၽြန္မကေတာ႔ အခုိးအလုမခံရခင္မွာတင္ ေသြးပ်က္တုန္လႈပ္ေနတာ တစ္ကမၻာၾကာၿပီ။ ဘာမွ မျဖစ္ေသးတဲ႔ ရက္သတၱပါတ္ႏွစ္ပတ္ဟာ ကၽြန္မကို ဗံုးဗံုးလဲေစဖို႔ အခ်ိန္လံုေလာက္ေနၿပီ။

ညဆို ဖုန္းထဲက အဂၤလိပ္podcast အခု၁၀၀ေက်ာ္ကို ဖြင္႔ထားကာ အသံတိတ္သြားတာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းလန္႔ႏိုးလာ။ ဖုန္းထဲက favorite စာရင္းမွာ အေရးေပၚနံပါတ္ 999 ဆိုတာကုိပါ ႏွိပ္ထား။ ဖုန္းထဲမွာလည္း police@sg ဆုိတဲ႔ application သြင္းထားၿပီး ရာဇဝတ္မႈမ်ားကို ၾကည္္႔မိတုိင္း တိုးလို႔ေၾကာက္လာ။ ဖတ္ရတဲ႔ ခိုးမႈေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ လူသြားစႀကၤံကတဆင္႔ ဖုန္းတို႔၊ တကိုယ္ရည္ကြန္ပ်ဴတာတုိ႔ ယူတာသာ။ ကၽြန္မရဲ႕ ပိုင္ဆိုင္မႈမ်ားကေတာ့ ဘယ္သူမွ လက္လွမ္းမွီႏုိင္မွာ မဟုတ္ပါ။ အခန္းထဲကို လူကိုယ္တုိင္ဝင္မွပင္ ရႏိုင္တာ။

ထိုေန႔ကစလို႔ ကြန္ပ်ဴတာထဲက ရွိသမွ် အခ်က္အလက္မ်ားအားလံုးကို hard-disk နဲ႔ သိမ္းရ။hard-disk ကို သူခိုး မျမင္ကြယ္ရာမွာ ဝွက္ရ။ က်န္ပစၥည္းမ်ားျဖစ္တဲ႔ ဖုန္းနဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာကိုေတာ့ သူခိုး လြယ္လင္႔တကူယူႏုိင္ေအာင္ ကုတင္ရဲ႕အေဝး ျမင္သာထင္သာေနရာမွာ ခ်ထားရ။ သူခိုးလာခိုးတဲ႔ခိုက္မွာ ပစၥည္းရွာေနရလို႔ အခ်ိန္မၾကန္႔ၾကာေစလိုပါ ။ ကၽြန္မအိပ္ေပ်ာ္ေနခ်ိန္မွာ အျမန္ဆန္ဆံုးခိုးၿပီး ထြက္သြားေစလိုတာ။ 

ကၽြန္မ သိ္ပ္ေၾကာက္တတ္ပါတယ္။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ခိုးသူရန္ေဘးကိုပဲ ေတြးကာ  ေၾကာင္႔ၾကစိတ္နဲ႔ အိပ္ေရးမဝလြန္းလို႔ သူငယ္ခ်င္းကို ေခၚအိပ္ရမလား စဥ္းစားရေတာ့တာ။  ဒါေပမယ္႔ သူငယ္ခ်င္းက သူ႔ဆီမွာ လာအိပ္ပါလုိ႔ ေျပာလာတဲ႔အခါ သူတပါးအိမ္မွာ ခဏတည္းဖို႔ပင္ အားနာအေနခက္ကာ သြားမေနခ်င္ျပန္။ ဒါဆို အခန္းေျပာင္းဖုိ႔ ဆုိရင္ေရာ။ မျဖစ္ႏုိင္။ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ အိမ္ရွင္ေတြ ျပန္ေရာက္တဲ႔အထိ ေစာင္႔ရဦးမွာ။

ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ခုခံကာကြယ္ႏိုင္မယ္႔ ပစၥည္းမ်ားကိုလည္း ရွာေဖြေနမိခဲ႔။ အၾကမ္းဖက္ဒဏ္မွ ခုခံကာကြယ္ႏိုင္မယ္႔ အရာဝတၱဳမ်ားကို အိပ္ရာနားယူထားရင္ေကာင္းမလား။ ဥပမာ ဓား။ ဒီလက္နက္က အေကာင္းဆံုးဆိုေပမယ္႔ ကိုယ္႔လက္ခ်က္နဲ႔ေတာ့ ဘယ္သူ႔ကိုမွ အသက္မဆံုးေစခ်င္ပါ။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ လက္တဝါးစာ ကတ္ေၾကးေသးေသးေလးကို ေခါင္းအံုးနားထားမိကာ။ ဒီကတ္ေၾကးဟာ အသည္းႏွလံုး၊ကလီစာတုိ႔ကုိ ထိုးေဖာက္ဖုိ႔အထိ အသြားမထက္ဘဲ အဆီဆူၿဖိဳးသူဆို အသားထဲပင္ ထုိးစို္က္မိပါ့မလားဆိုတာ မေရရာေပမယ္႔  ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ညဖက္မျမင္မစမ္းနဲ႔ ဆြဲကိုင္တဲ႔အခါ ကိုယ္႔လက္ျပန္ရွမွာကို မစိုးရိမ္ရေတာ့ဘူးေလ။ 

ေနသာေအာင္ ႀကိဳးစားေျဖေပမယ္႔ စိတ္ႏွလံုးပင္ပန္းလို႔ ရုပ္ပင္ခ်ံဳးခံ်ဳးက်သြားသလား။ အဖ်ားတေငြ႔ေငြ႔နဲ႔ ေနမေကာင္းရာမွ ယေန႔ထက္တုိင္ နလံမထူႏုိင္ေတာ့။ ႏွာေစး၊ ေခ်ာင္းဆိုးတုိင္း ေဆးခန္းသြားရတာလည္း သံုးခါရွိၿပီရယ္။ ပဋဇီဝအားေဆးေတြ ေသာက္ရလြန္းလို႔ ရင္တလွပ္လွပ္တုန္ကာ လမ္းေလွ်ာက္လွ်င္ပင္ ေျခမခုိင္ခ်င္။ ရံုးက အလုပ္ေဖာ္ေတြက အဖ်ားမေပ်ာက္ေသးဘူးေနာ္။ ဘာလို႔လဲ။  အနားယူေလ။  ေကာင္းေကာင္းအနားမယူဘူးလား ... လို႔ ေမးလာတဲ႔ အခါ ယဲ႔ယဲ႔သာ ျပန္ၿပံဳးႏုိင္ကာ စကားသြက္သြက္ျဖင္႔ မေျဖႏုိင္။

ည အိပ္မေပ်ာ္တာ မ်ားေနၿပီ။ အိပ္ခါနီးဆို ျပတင္းဆီကိုပဲ ကသိုဏ္းရႈသလို ၾကည္႔ကာ  ေမွးကနဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားလည္း အခန္းမ်က္ေစာင္းထုိးမွာရွိတဲ႔ ဓာတ္ေလွကားဆီက အသံၾကားတုိင္း ရုတ္ခ်ည္း လန္႔ႏုိးတတ္လာ။ ဓာတ္ေလွကားမွ storey sixteen ။ storey fifteen လုိမ်ိဳး ၾကားမွသာ စိတ္ေလွ်ာ႔ကာ ျပန္အိပ္ေပ်ာ္သြားေပမယ္႔ တထိတ္ထိတ္နဲ႔ အိပ္မက္မွာပင္ ေၾကာက္ရြံ႕တႀကီးထြက္ေျပးေနရ။ ေမာလုိက္တာ။

အဆိုးရြားဆံုးမွာ ထိုညက စလို႔ ညာဖက္ကို ေစာင္းအိပ္တတ္သူ ကၽြန္မမွာ ျပတင္းေပါက္နဲ႔ အိပ္ခန္းတံခါးကို ေက်ာေပးအိပ္ရသလို ျဖစ္ေနတာမို႔ ကုတင္ေျခရင္းကို ေခါင္းထားလို႔ ေျပာင္းျပန္အိပ္ဖို႔ ႀကိဳးစားရေတာ့တာ။ ဆိုးလိုက္တဲ႔ ဘဝ ဆိုေပမယ္႔ ကံေကာင္းေသးတာ တစ္ခုက ဘုရားစင္ကို အခန္းနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာ တည္ထားတာရယ္။ ေခါင္းရင္းမွာသာ ဘုရားခန္းထားရင္ ျပတင္းေပါက္ကို လည္း ေက်ာခိုင္းမအိပ္ရဲဘဲ ငုတ္တုတ္မိုးလင္းရေတာ့မွာ။ ေနာင္တခ်ိန္မွာ ျပန္ေတြးတဲ႔အခါမွာေတာ့ ရယ္စရာေကာင္းေနမွာလားရယ္။ ညတုိင္း လက္တစ္ဖက္က ဝက္ဝံရုပ္ကိုဖက္လုိ႔ တစ္ဖက္က ေခါင္းအံုးေအာက္က ကတ္ေၾကးကို ကိုင္လို႔ ကုတင္ကို ေျပာင္းျပန္အိပ္ေနရသူပါ။

ဒီလိုအိပ္မရညတာရွည္ကာ ကေယာင္ေခ်ာက္ျခားအေတြးမ်ားသူဟာ အခုလည္း မ်က္လံုးေၾကာင္ေတာင္နဲ႔ တေရးႏိုးလာျပန္ၿပီ။ တီ ဆိုတဲ႔ ဓာတ္ေလွကား ဖြင္႔သံၾကားရ။ အိပ္ခ်င္မူးတူးအခိုက္ ဖြင္႔ထားတဲ႔ ဖုန္းက အသံမ်ားနဲ႔ေရာကာ ဘယ္အထပ္လဲဆိုတာ ဇေဝဇဝါမေသခ်ာေပမယ္႔ လက္က အလိုအေလ်ာက္ ေခါင္းအံုးေအာက္က ကတ္ေၾကးကို စမ္းလိုက္မိ။ ဒီအထပ္မျဖစ္ပါေစနဲ႔ လုိ႔ ဆုေတာင္းေနဆဲမွာပင္ ေျခသံသဲ႔သဲ႔ၾကားရ။ အသက္ ျပင္းျပင္းမရႈရဲဘဲ တုန္လႈပ္ေၾကာက္ရြံ႔စြာ ခႏၶာကိုယ္ကို အေသးငယ္ဆံုး က်ံဳ႕ထားမိ။ ေစာင္ကို အတင္းစုၿခံဳထားရာ ပူလြန္းေပမယ္႔ ေၾကာက္လြန္းလုိ႔ေဇာေခၽြးပ်ံေနေပမယ္႔ ေအးခိုက္တုန္ရီလာ။

ၾကားေနရတဲ႔ ေျခသံဟာ ဒီဖက္ကို မလာပါေစနဲ႔လို႔ ရင္ထဲတုန္ရီ လႈိက္ေမာစြာ အသက္ေအာင္႔ဆုေတာင္း။ … ဘုရားမပါ။

မယ္႔ကိုး  

19 December 2011

“ အမွတ္တရစာမ်က္ႏွာ”


သြားတာထက္ ရပ္တာမ်ားေနတဲ႔ ဒီစာမ်က္ႏွာေလးရဲ႕ သက္တမ္း ေလးႏွစ္ျပည္႔ၿပီလုိ႔ ေျပာမယ္ဆို ရယ္စရာေကာင္းေနမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ႏႈတ္နည္းတဲ႔ ကၽြန္မအတြက္ ဒီအခ်ိန္ေလးသာ စာလာဖတ္သူမ်ားကို ေက်းဇူးတင္စကားေျပာႏုိင္ခြင္႔ရွိတဲ႔အခါမို႔ အမွတ္တရ ခြန္းဆက္ခ်င္မိပါတယ္။

“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္”   


စာဖတ္သူမ်ားရဲ႕ ေက်းဇူးနဲ႔ ဒီစာမ်က္ႏွာေလး တည္ေနသ၍ စာေတြ ဆက္ေရးေနပါဦးမယ္။ အသက္ရွင္တုန္းခဏ ေနရာမေရြ႕ေပမယ့္ ကၽြန္မ သြားေနပါဦးမွာ ျဖစ္ပါတယ္ း) 
ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေလးေျပာခ်င္တယ္... မွာ ဆိုခဲ႔သလို စာဖတ္သူမ်ားရဲ႕ ေမတၱာေၾကာင့္ ကၽြန္မရဲ႕ေကာင္းကင္ဟာ ၾကည္လင္ေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဘဝဟာ ေနခ်င္႔စဖြယ္ သာေတာင့္သာယာျဖစ္ေအာင္ စာဖတ္သူေတြရဲ႕ စာလံုးေလးတစ္လံုးကသာ ဖန္တီးခဲ႔တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအခုိက္အတန္႔ေလးမ်ား၊ ၾကည္ႏူးေစမႈမ်ား၊ အမွတ္တရမ်ားအားလံုးအတြက္ အထူးေက်းဇူးတင္ပါေၾကာင္း  ဆိုပါရေစ။

လူျဖစ္လုိသူရဲ႕ ဇာတ္အဆံုး မွာေျပာခဲ႔သလို စာေဟာင္းေတြပဲ တင္ဖို႔ ရည္ရြယ္ထားခဲ႔တဲ႔ ဒီဘေလာ႔မွာ စာသစ္ေတြေရးဖို႔ ႏႈိးေဆာ္ခဲ႔သူ၊ လင့္ခခ်ိတ္ေပးထားသူမ်ား၊ အႀကံေပးေဝဖန္ခဲ႔သူမ်ား၊အားေပးခဲ႔သူမ်ား၊ အထူးသျဖင့္ စာေရး ရပ္နားေနခုိက္ အားေပးတိုက္တြန္းခဲ႔သူမ်ား ၊ စာဖတ္ခဲ႔သူမ်ား၊  subscriber မ်ား ႏွင္႔   fb မွာ like ထားသူမ်ား  အားလံုးကို အထူးေက်းဇူးတင္ရွိပါတယ္လို႔ အႏူးအညြတ္ေလးေလးစားစား ထပ္မံဆိုပါရေစ။


ေမတၱာမ်ားျဖင္႔ ...
မယ္ကိုး 

04 December 2011

ကၽြန္မခ်စ္ေသာ သူမရဲ႕ ဗိသုကာျဖင္႔ ေခၚငင္ေသာ...



အမ်ိဳးသမီးမ်ားအား ႏွိမ္႔ခ်ေစာ္ကားထားေသာ ေၾကာ္ျငာတစ္ခုကို ေဝဖန္ထားတဲ႔ ေဆာင္းပါးကို လြန္ေလၿပီးေသာအခါတုန္းက ဗိသုကာစာေစာင္တစ္ခုမွာ ကၽြန္မ ဖတ္ခြင္႔ရခဲ႔တာ။ သိပ္မမွတ္မိေတာ့ေပမယ္႔ အိမ္အေရာင္းေၾကာ္ျငာ (ဒါမွမဟုတ္) အိမ္တြင္းျပင္ဆင္မႈလုပ္ငန္းေၾကာ္ျငာတစ္ခုခုျဖစ္ဖို႔ ရာခုိင္ႏႈန္းမ်ားပါတယ္။ ေၾကာ္ျငာမွာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ရပ္ေနၿပီး ပံုမွာေရးထားတဲ႔စာေၾကာင္းက "အိမ္ခန္းလွလွတစ္ခုကို ပိုင္ဆိုင္ဖို႔ ဗိသုကာတစ္ေယာက္ကို မင္းလက္ထပ္ဖုိ႔ မလုိပါဘူး" တဲ႔။ ဒါဟာ အမ်ိဳးသမီးဗိသုကာေတြ မရွိေတာ့သလိုမ်ိဳး၊ အမ်ိဳးသမီးဗိသုကာေတြဟာ အဆင္႔နိမ္႔က်ေနသလိုမ်ိဳး ၊ တနည္းအားျဖင္႔ အမ်ိဳးသမီးအားလံုးကို ႏွိမ္႔ခ်ေစာ္ကားထားပါတယ္လို႔ ေဆာင္းပါးက နိဂံုးခ်ဳပ္ပါတယ္။ 


ဒီေစာ္ကားခ်က္ေလာက္ကေတာ့  “အကုသိုလ္ကံမ်ားလို႔ မိန္းမျဖစ္လာတာ၊ မိန္းမဘဝဟာ ယုတ္ညံံ႔တယ္” ဆိုတဲ႔ ပုတ္ခတ္ေျပာဆုိခ်က္မ်ားနဲ႔ ရွင္သန္လာခဲ႔တဲ႔ ျမန္မာမိန္းမသား ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ ပ်င္းေတာင္ပ်င္းေသးတယ္လုိ႔ ေျပာရမွာပါ။ အခ်ိန္လြန္မွ တကၠသိုလ္တက္ရတဲ႔ ကၽြန္မတို႔ဟာ ရန္ကုန္နည္းပညာတကၠသိုလ္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးမ်ိဳးဆက္သစ္ျဖစ္ၿပီး ေက်ာင္းေဟာင္းမွာ တက္ခြင္႔မရဘဲ ဒုတိယႏွစ္အထိ ကိုယ္႔ၿမိဳ႕နယ္က GTI ေက်ာင္းမွာတက္ရကာ တတိယႏွစ္ေရာက္မွ လႈိ္င္သာယာေက်ာင္းမွာ စာသင္ခဲ႔ၾကသူမ်ားျဖစ္ပါတယ္။ တတိယႏွစ္ ဘာသာရပ္မ်ားကို ေရြးခ်ယ္ရာမွာလည္း အမွတ္နဲ႔မခြဲေတာ႔ဘဲ ကိုယ္ႀကိဳက္ရာဘာသာကို သင္ယူခြင္႔ရခဲ႔ပါတယ္။


ဆရာမ မစႏၵာ၊ဆရာမ ေမၿငိမ္းတို႔ရဲ႕ စာမ်ားဖတ္ၿပီးဗိသုကာေက်ာင္းသူျဖစ္ခ်င္ေနတဲ႔ ကၽြန္မက ၾကည္႔ျမင္႔တုိင္က အသိဗိသုကာ ဦးေလးႀကီးတစ္ေယာက္ကို ကၽြန္မ ဗိသုကာဘာသာရပ္ကို ယူမယ္လုိ႔ ေျပာေတာ့ သူက “ဘာလို႔လဲ ။ တျခားဘာသာယူတာမဟုတ္ဘူး။ ဒီဘာသာက ပင္ပန္းတယ္ ။ မိန္းကေလးနဲ႔ မလုိက္ဘူး” လို႔ ေျပာပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဆက္ေျပာတာက“ မိန္းကေလးဆိုတာ စာရင္းကိုင္နဲ႔ပဲ လုိက္တယ္” တဲ႔။ အဲဒီဦးေလးႀကီးဆီက ဘာပညာဗဟုသုတမွ မရခဲ႔ဘဲ ပညာရွိဆန္တဲ႔ ေစာ္ကားနည္းအေၾကာင္းပဲ သိလုိက္ရပါတယ္။


တတိယႏွစ္မွာ ဗိသုကာစသင္ရေတာ့ တစ္ေက်ာင္းလံုးမွာ ဗိသုကာသင္သူစုစုေပါင္းက ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ပဲ ရွိပါတယ္။ ဗိသုကာဘာသာသင္ခန္းစာကို စတင္ထိေတြ႔တဲ႔ ေန႔မွာတင္ ဆရာတစ္ေယာက္ စေမးတဲ႔ ေမးခြန္းက “ဗိသုကာ ဘာလို႔ ျဖစ္ခ်င္တာလဲ” တဲ႔။ အတန္းသားေတြ ေျဖၿပီးေတာ့ ကၽြန္မတို႔အလွည္႔ေရာက္လာတဲ႔အခါ ေမးတဲ႔ေမးခြန္းက ေျပာင္းသြားပါတယ္။ “ သူတို႔က ရန္ကုန္ကမို႔ ဟုတ္ပါၿပီ။ မင္းတို႔က ဘာလို႔ ဗိသုကာ  ျဖစ္ခ်င္တာလဲ” တဲ႔။ကၽြန္မတို႔ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ဟာ နယ္ကလာသူေတြမို႔  ေတာသူေတြဟာ ဗိသုကာအေၾကာင္းကို ဘာမွမၾကားခဲ႔ဘူးဘဲ ဒီဘာသာကို ယူခဲ႔ေလဟန္ အထင္ေသးစြာေျပာပါတယ္။ အဲဒီမွာ ကၽြန္မအၿမဲစဥ္းစားမိတဲ႔ အခ်က္က ကၽြန္မတို႔ဟာ ေယာက္်ားေလးေတြသာဆုိရင္ သူဒီလို ေစာ္ကားစကားေျပာရဲပါ့မလား လုိ႔ရယ္။


ဒီလုိအနာတရေတြနဲ႔ စခဲ႔တဲ႔ ဗိသုကာေက်ာင္းသူဘဝမွာ ဂ်ဴရီ(jury/ကို္ယ္ဆြဲေသာ ဒီဇိုင္းမ်ားကို ဆရာမ်ားေရွ႕မွာ ရွင္းလင္းျပသရျခင္း) မွာ အထုအေထာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးခံရလည္း ကၽြန္မရဲ႕ ဗိဟုကာအိပ္မက္ဟာ ၿပိဳကြဲမသြားခဲ႔ပါ။ ကၽြန္မမွာ မီးျပတုိက္ရွိတယ္ေလ။သူမက  ဇဟာဟဒီးဒ္ (Zaha Hadid) ဆိုတဲ႔ အမ်ိဳးသမီး။ 

 Zaha Hadid photo : Steve Double, Jun 2007

ဗိသုကာမွာ ႏိုဗယ္ဆုနဲ႔ အဆင္႔ညီလုိ႔ သတ္မွတ္ထားတဲ႔ ဆု (Pritzker Architecture Prize) ကို ပထမဆံုးရရွိခဲ႔တဲ႔ အမ်ိဳးသမီး။ အရင္တုန္းက သူမရဲ႕ဒီဇုိင္းေတြဟာ ေဆာက္လုိ႔ မရဘူးလို႔ ေဝဖန္ခံခဲ႔ရတဲ႔သူ၊ ၿပိဳင္ပြဲေတြမွာ ဆုရၿပီးတဲ႔ ဒီဇုိင္းျဖစ္ေပမယ္႔လည္း အေကာင္အထည္မေပၚခဲ႔တဲ႔ အေဆာက္အဦးမ်ားစြာ။ ဒါေပမယ္႔ မျဖစ္ႏုိင္တာ မရွိရေအာင္ ျဖည္႔ဆည္းေပးတဲ႔ အခုေခတ္နည္းပညာနဲ႔ေပါင္းစပ္လုိက္တဲ႔ အခါမွာေတာ့ သဘာဝက်လြန္းတဲ႔ သူမရဲ႕လက္ရာမွာ လွပတင္႔တယ္စြာ ေပၚထြက္လာခဲ႔တာ။ သဘာဝကို အေျခခံထားတဲ႔ ဒီဇုိင္းမ်ားဟာ အ႔ံခ်ီးမကုန္ဖြယ္။



    

Guggenheim Hermitage Museum in Vilnius, Lithuania

 

Groninger Forum

ဒီလိုအေရထူထူနဲ႔ ေက်ာင္းၿပီးခဲ႔တဲ႔ေနာက္ တက္ၾကြလန္းဆန္းေနတဲ႔ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္မ်ား တေပြ႔တပိုက္နဲ႔ ဆရာေတြဆီမွာ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္လက္ေတြ႔ပညာသင္ၿပီး ေဆာက္လုပ္ေရးကုမၸဏီတစ္ခုမွာ ဗိသုကာရာထူးနဲ႔ အလုပ္ရေပမယ္႔လည္း အသက္အရြယ္နဲ႔ အေတြ႔အႀကံဳငယ္ေသးတာေၾကာင္႔ ကိုယ္႔စိတ္ႀကိဳက္ေဆာက္ျဖစ္သြားတဲ႔ အေဆာက္အဦးဆိုတာ တစ္ခုမွမရွိခဲ႔။ ဒါေပမယ္႔ သူမကို အားက်စိတ္နဲ႔ ဗိသုကာအိပ္မက္ကို ဆက္မက္ေနဆဲ။  ေလထဲမွာ မိုးေမွ်ာ္တိုက္ေဆာက္ဆဲ။ ကၽြန္မရဲ႕ အႏုပညာလက္ရာ ဒီကမၻာေျမေပၚမွာ တေန႔ေတာ့ တည္မယ္ေပါ့။ အဲဒီလုိလည္း စိတ္ကူးယဥ္ခဲ႔ဖူးပါတယ္။ ဟုိး လြန္ေလၿပီးေသာအခါကေပါ့ ...။

ခုေတာ႔ တကၽြန္းမွာ ခက္ခဲပင္ပန္းတဲ႔ ဒီဗိသုကာလုပ္ငန္းနဲ႔ နဖူးေတြ႔ ဒူးေတြ႔ႀကံဳရၿပီ။ အားမေလွ်ာ႔ခ်င္ေပမယ္႔ အမိေျမနဲ႔ ေဝးေနဆဲ။ တစိမ္းသူေတြအၾကား ကၽြန္မရဲ႕ အိပ္မက္အေဆာက္အဦးတည္ဖို႔ ဆိုတာကလည္း မေသခ်ာေတာ့ၿပီ။ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္မွန္သမွ်ဟာ ပူေလာင္ကၽြမ္းေစတယ္လို႔ ထင္ၿပီ။ ေတာင္႔တမႈေတြကို သၿဂႌဳဟ္လိုက္ခ်င္ၿပီ။ ကၽြန္မ ဘာလုပ္သင္႔သလဲလို ဇေဝဇဝါေယာင္ဝါးတဲ႔ အခုိက္မွာ သူမ အၿပံဳးက ျပန္ေပၚလာခဲ႔တာ။သူမရဲ႕ ရီတီတီမ်က္လံုးမ်ားက ကၽြန္မကို ေလွာင္ေနသလိုလို။

ကၽြန္မက ေၾကာက္လန္႔တၾကားနဲ႔ ပင္ပန္းလြန္းလွပါၿပီလုိ႔ ဆင္ေျခေပးခ်င္တာ။ ဘဝကို ေအးေဆးသက္သာပဲ ျဖတ္ေက်ာ္ခ်င္ပါေတာ့တယ္။ ဇြဲသတၱိမရွိေတာ့ဘူး။ ဒီကၽြန္းေလးမွာ အိမ္းတြင္းျပင္ဆင္မႈနဲ႔ ေျမခင္း (interior and landscape specialist diploma) ဒီပလိုမာသင္တန္းတက္ျဖစ္သြားခဲ႔ၿပီ။ ေနာက္ထပ္ ဘြဲ႔လြန္တက္ျဖစ္ရင္လည္း ေျမခင္းဗိသုကာ (landscape architecture) ကိုပဲ ကၽြန္မ အထူးျပဳေလ႔လာပံုစံထုတ္ေတာ့မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်မိၿပီ။


ေျမခင္းဗိသုကာလည္း လူေတြကို အက်ိဳးျပဳႏုိင္တဲ႔ ၊ အႏုပညာနဲ႔ နည္းပညာေပါင္းစည္းထားတဲ႔ ဗိသုကာပဲေလလုိ႔ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ေဖ်ာင္းဖ်ခဲ႔။  စကားေျပာမေကာင္းတဲ႔ကၽြန္မဟာ အပင္ေတြၾကားေနတာပဲ အဆင္ေျပလိမ္႔မယ္လုိ႔ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ နားခ်ခဲ႔ ။ အလုပ္အပ္သူေတြက သူတုိ႔အိမ္ထက္ သူတုိ႔ေျမကို ကၽြန္မဖန္တီးတာကို ပိုၿပီး ယံုၾကည္မယ္လုိ႔ ယံုမွတ္ခဲ႔။ ဒီအခ်ိန္မွာ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ပဲ ကၽြန္မလုိ စိတ္အားေလွ်ာ႔ၿပီး အေဆာက္အဦးဗိသုကာလုပ္ငန္းခြင္က စြန္႔ခြာသြားၾကတဲ႔ အမ်ိဳးသမီးမ်ားအေၾကာင္းစာတမ္းကို ဖတ္ခဲ႔ရတာ။

Why do women leave architecture?
UWE found that there was no definitive answer to the central question. A number of identifiable problems did however come to light. The reasons why women left tended to be a combination of a number of factors and or a ‘final straw’ moment. Some of the key issues are as follows:
_ Low pay
_ Unequal pay
_ Long working hours
_ Inflexible/unfamiliar friendly working hours
_ Sidelining
_ Limited areas of work
_ Glass ceiling
_ Stressful working conditions
_ Protective paternalism preventing development of experience
_ Macho culture
_ Sexism
_ Redundancy and or dismissal
_ High litigation risk and high insurance costs
_ Lack of returner training
_ More job satisfaction elsewhere
Ann de Graft-Johnson, Sandra Manley and Clara Greed
University of the West of England, Bristol, May 2003

ေလာကႀကီးက မညီမွ်ဘူး။ လူေတြက မတရားဘူး။ ဘာညာ ဆိုၿပီး ေၾကကြဲမေနခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ ေမာလြန္းလွၿပီေလ။ ဒီဘဝ၊ ဒီမွ်နဲ႔ ရွိေစေတာ့လုိ႔ အိမ္မက္ေတြကို ေျမျမွပ္လုိ႔ ေအးေအးေဆးေဆး ဘဝကို ေရစုန္ေမ်ာေတာ႔မယ္ ႀကံဆဲမွာ မေမွ်ာ္လင္႔ဘဲ ဖုန္း applicationေတြထဲမွာ  သူမရဲ႕ Zaga Hadid app ကို ေတြ႔ေတာ့ မေနႏုိင္ဘဲ သြင္းမိျပန္။ ဝါသနာမီးေငြ႔ေလး မေသေသးေတာ့ ႀကံဳႀကိဳက္တုိင္း သူမလက္ရာေတြကို ၾကည္႔မိတုိင္းမွာ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ သစၥာေဖာက္မိသူလို လိပ္ျပာမလံုခ်င္ျပန္။ ထိုသိုျဖင္႔ စိတ္ဓာတ္က်ေနခဲ႔ေသာ မေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ခဲ႔ေသာ အေၾကာင္းရင္းကို ေျခရာခံမိေလတာ။




မႀကိဳးစားရေသးဘဲ ဘာလုိ႔အေလွ်ာ႔ေပးခ်င္ရတာလဲ။ ဟင္႔အင္း ။ အခြင္႔အခါဆိုတာ တစ္ေန႔ေတာ့ ေပၚလာဦးမွာပါ။ သူမရဲ႕ လက္ရာမ်ားဟာ ကၽြန္မရဲ႕ ေၾကာက္ေသြးေတြကို ေလ်ာ႔ပါးေစျပန္။ မီးျပတိုက္ရဲ႕ အေဝးကအလင္းမွိန္မွိန္ေလးနဲ႔ လႈိင္းၾကမ္းေလၾကမ္းေအာက္မွာ ေလွငယ္ေလးကို အားတင္းကာ ေရဆန္ေလွာ္မိျပန္။

တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ေပါ့ေလ...။
ဒီလုိနဲ႔ေပါ့...။
ဘယ္သူမွ နားမလည္၊လက္မခံႏုိင္ခဲ႔လည္း ရွိေစ။
သူမရဲ႕ အႏုပညာဗိသုကာကေပးတဲ႔ အိပ္မက္နဲ႔ မေရရာတဲ႔ အေမွာင္မုိက္ထဲမွာ ကၽြန္မႀကိဳးစားလို႔ လွမ္းပါဦးမယ္။...။

မယ္ကိုး

03 December 2011

ကၽြန္မခ်စ္ေသာ မိန္းမတစ္ဦးရဲ႕ ဂီတ

Tell me who you love and I will tell you who you are.
-Houssaye


လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အႀကိဳက္ကို ၾကည္႔ၿပီး သူ႔ရဲ႕ ဥာဏ္အဆင္႔အတန္းကို ဆံုးျဖတ္မယ္ဆုိပါရင္ ကၽြန္မမွာ နလပိန္တံုးအစစ္ ဧကန္ျဖစ္ပါလိမ္႔မယ္။ အခုလည္း ကိုရီးယားက ေျဖေဖ်ာ္သူအႏုပညာရွင္ေတြထဲမွာ ဘယ္သူ႔ကို ႀကိဳက္လဲလို႔ ေမးရင္ ကၽြန္မက “ ဟြမ္းဘို (HwangBo)” လုိ႔ မဆိုင္းမတြ ေျဖဦးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူမရဲ႕ အႏုပညာမွာ တစ္ျခားသူေတြထက္ ပိုၿပီး ထူးျခားေျပာင္ေျမာက္မေနပါ။ သီခ်င္းဆိုလည္း အေကာင္းဆံုးမဟုတ္သလို အကလည္း အလွဆံုးမဟုတ္ေပမယ္႔ ဘာေၾကာင္႔သူမကို ကၽြန္မအပါအဝင္ သူမရဲ႕ပရိသတ္မ်ားက အသည္းစြဲခ်စ္ေနပါလဲဆိုရင္ သူမရဲ႕ကုိယ္ရည္ကုိယ္ေသြးေၾကာင္႔ လုိ႔ ေျဖၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။


ေစတနာျဖဴျဖဴနဲ႔ ပရဟိတလုပ္ငန္းမ်ားမွာ ကူညီတတ္ေသာ သူမကို reality show တစ္ခုမွာ တစ္ႏွစ္နီးပါးျမင္ရၿပီးေနာက္  အျပင္ပန္းခက္ထန္ကာ ေအးေဆးတယ္လို႔ ထင္ရေပမယ္႔ ပြင္႔လင္းပူေႏြးေသာ ႏွလံုးသားပိုင္ရွင္ သူမအေၾကာင္းကို ကၽြန္မတို႔ ထိေတြ႔ျမင္သိလိုက္ရလုိ႔ ျဖစ္ပါတယ္။ လွပတင္႔တယ္ကာ ဆြဲေဆာင္မႈရွိေသာ ရုပ္ရည္အဆင္းရွိေပမယ္႔လည္း  ပြင္႔လင္းရိုးေျဖာင္႔ေသာ စရုိက္ေၾကာင္႔ ေယာက္်ားဆန္သူလို႔ နာမည္ရသူလည္း ျဖစ္ပါတယ္။  

ကိုရီးယားမင္းသမီးေတြထဲမွာ ရွားရွားပါးပါး စကားကို ခၽြဲႏြဲ႕မေျပာတတ္သလုိ ခ်စ္စဖြယ္ေကာင္းေအာင္ အမူူအရာမလုပ္ေသာ၊ အရယ္သန္သလို မ်က္ရည္လည္းလြယ္ေသာ ၊ လိင္ဆြဲေဆာင္မႈရွိေသာ အျပင္အဆင္နဲ႔ အဝတ္အစားမ်ားကို ဝတ္ဆင္ထားေပမယ္႔ မကလက္ေသာ၊  ဘယ္သူနဲ႔ မဆို ရဲတင္းသြက္လက္စြာ ဆက္ဆံတတ္ေပမယ္႔ မညိႈ႕ျမဴတတ္ေသာ၊ ရင္႔က်က္တယ္လုိ႔ ထင္ရေပမယ္႔ စိတ္ကူးယဥ္တတ္ေသာ၊ သိကၡာနဲ႔ မာနအၾကား ေစာင္႔စည္းရင္းမွာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို ထုတ္ေဖာ္ျပသဖုိ႔ ေနာက္မတြန္႔ခဲ႔ေသာ  သူမ။ ထိုသုိ႔ေသာ  ႏွလံုးရည္မ်ားေၾကာင္႔ သူမကို ခ်စ္ရပါတယ္။

ပုဂၢိိဳလ္ခင္မွ တရားမင္တတ္ေသာ ခပ္ည႔ံညံ႕မိန္းမဟု ကၽြန္မကို အမည္တပ္လည္း  မျငင္းခ်င္ပါ။ အသက္ဆယ္႔သံုးႏွစ္သမီးေလးကို ျဖားေယာင္းေသြးေဆာင္ခဲ႔ေသာ ထူးခၽြန္လွတဲ႔ အႏုပညာရွင္ ရိိုမန္ပိုလန္စကီးရဲ႕ အႏုပညာေျမာက္ရုပ္ရွင္ကားမ်ားကို ႏွစ္သက္ေပမယ္႔ သူ႔ရဲ႕ပရိသတ္တစ္ေယာက္ျဖစ္ပါတယ္လုိ႔ ကၽြန္မ ဘယ္ေတာ့မွ ဝံ႔ၾကြားျဖစ္မယ္ မထင္ပါ။ မ်က္စိသည္ ခ်စ္ေသာသူကို ျမင္ျခင္း၌ ေရာင္႔ရဲျခင္းမရွိဆိုတဲ႔ ေလာကနိတိစကားကို ဥပမာေဆာင္ကာ ခ်စ္ေသာသူမရဲ႕ ဂီတကို အျမတ္တႏို္းနားဆင္မိဦးမွာ။ ခုတေလာနားေထာင္ျဖစ္တဲ႔ သူမရဲ႕ သီခ်င္းေလးက  ထားရစ္ခံရေသာ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခံစားခ်က္မ်ားရယ္ေလ။ သီခ်င္းေလးနာမည္က  “ကၽြန္မလွေနပါေသးတယ္” တဲ႔။
 “သူထြက္ခြာသြားၿပီ။ ကၽြန္မသူ႔ကို သြားခြင္႔ျပဳလုိက္ၿပီ။သူ႔ကို မတားဆီးဘဲ မ်က္ရည္တစ္စက္မက်ဘဲ သူ႔ကို သြားခြင္႔ျပဳလိုက္ပါၿပီ။ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းအားလံုး ေသဆံုးသြားၿပီ။ အခုေတာ့ တရားလြန္ေသာ အမွတ္တရမ်ားျဖစ္သြားၿပီ။ ကၽြန္မတစ္ႀကိမ္ေလး မ်က္ရည္က်ရံုနဲ႔ အားလံုးၿပီးသြားပါၿပီ။

ကၽြန္မကို သိတယ္လို႔ ရွင္မေျပာပါနဲ႔။ ရွင္သိခဲ႔တဲ႔ ကၽြန္မ မရွိေတာ့ဘူး။မြန္းက်ပ္ေနတဲ႔ အေမွာင္ထဲမွာ ဒီနာက်င္မႈနဲ႔ ကၽြန္မ ကၽြမ္းဝင္ၿပီးၿပီ။ ကၽြန္မရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို တဖန္ေတြ႔ၿပီးပါၿပီ။ ေက်းဇူးျပဳၿပီး ကၽြန္မကို ေမ႔လိုက္ပါ။ အိပ္ေပ်ာ္ေနဆဲ ကၽြန္မကို လာမႏႈိးပါနဲ႔။ ဒီညမၿပီးဆံုးခင္ ကၽြန္မရဲ႕ မ်က္လံုးေတြ ဖြင္႔လုိက္ရင္ ျပန္အိပ္ႏုိင္ပါဦးမလား။

ေသဆံုးျခင္းထက္ ကၽြန္မမုန္းတဲ႔စကားလံုးေတြ…။ကၽြန္မဘယ္ေတာ့မွ ဖြင္႔ဟျဖစ္မွာ မဟုတ္တဲ႔ စကားလံုးေတြ…။ “ျပန္လာပါ။ ကၽြန္မကို ခ်စ္ပါ။ ကၽြန္မကို ထပ္မံေထြးေပြ႔ထားပါ။” ဆိုတဲ႔ စကားလံုးေတြ။ တကယ္ပါ။ ကၽြန္မဆီက အဲဒီကေလးဆန္တဲ႔စကားလံုးေတြကို မေမွ်ာ္လင္႔ပါနဲ႔။ ကၽြန္မက အဲဒီလို ( ဆိုတတ္တဲ႔) မိန္းမ မဟုတ္ပါဘူး။

ကၽြန္မ လွေနေသးတယ္။ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မ ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္။ အခုေလ ကၽြန္မ အရမ္းေပ်ာ္ရႊင္ေနပါတယ္။”

လမ္းခြဲၾကၿပီးေနာက္၊ ေဝးၾကၿပီးတဲ႔ေနာက္၊ သံသရာအစဥ္အဆက္ မဆံုႏုိင္ေတာ့တဲ႔ေနာက္ ရွိစုမဲ႔စုမာနေလးကို က်စ္က်စ္ဆုတ္လို႔ ဒီလိုပဲေျပာရေတာ့မွာ။ ဒီလိုပဲ ႏွလံုးသြင္းသင္႔တာ။ ဒီလုိပဲ အားတင္းရေတာ့မွာ။ အႏၱရာယ္ကင္းေသာ စပ်စ္သီးခ်ဥ္ျခင္းပါ။ “ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ကၽြန္မကို မခ်စ္တဲ႔အတြက္ …။ အခုလြတ္လပ္ေပါ့ပါးစြာ ကၽြန္မ ပ်ံသန္းေနၿပီေလ။” သူမသီခ်င္းကို နားေထာင္တုိင္း ဒီေဝါဟာရေတြ ရင္ထဲမွာ လူးလြန္႔လာ။

ဒီသီခ်င္းသံၾကားတုိင္း “ကၽြန္မကို သိတယ္လို႔ ရွင္မေျပာပါနဲ႔။ ရွင္သိခဲ႔တဲ႔ ကၽြန္မ မရွိေတာ့ဘူး။” လို႔ လိုက္လံရြတ္ျဖစ္ဦးမွာ။ “အခုေလ ကၽြန္မ အရမ္းေပ်ာ္ရႊင္ေနပါတယ္။” လို႔လည္း ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ အယံုသြင္းနာခ်ဦးမွာ။ ကၽြန္မရဲ႕ ေျပာခြင္႔မသာတဲ႔စကားလံုးေတြကို သူမက ရြတ္ဆိုသြားတဲ႔အတြက္ သူမကို ထပ္မံခ်စ္ခင္မိၿမဲ၊ ေက်းဇူးတင္မိၿမဲ၊ သီခ်င္းကို အခါခါနားေထာင္မိဆဲ။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မခ်စ္ေသာ သူမ က်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္စြာ လွပေသာ ဂီတမ်ားကို ထပ္မံဖန္တီးႏုိင္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေနၿမဲရယ္။...။

မယ္႔ကိုး

ကိုးကားဘာသာျပန္: Hwangbo 황보 - I'm still beautiful.
 Credits to Jae Joongie (Soompi) for english translation.