26 February 2012

အကၽြမ္းဝင္ျခင္း ၊ မင္းသားေလး ႏွင္႔ သစ္ရြက္ေလး


ဝမ္းနည္းဖြယ္ရာကို ထိေတြ႔ဖူးမွသာ ‘လူေတြဟာ သိပ္ဝမ္းနည္းတဲ႔အခါ ေနဝင္ဆည္းဆာကို သိပ္ႏွစ္သက္တယ္’ လို႔ ဆိုခဲ႔ေသာ ဘီ ၆၁၂ ၿဂိဳဟ္ငယ္ေလးေပၚက မင္းသားေလးရဲ႕စကားကို အသင္ နားလည္ႏုိင္ပါလိမ္႔မယ္။ ဒါေပမယ္႔ ဆည္းဆာခ်ိန္ကို ၄၃ ခါ ေတြ႔ဆံုခဲ႔ေသာ မင္းသားေလးကို နားလည္ႏုိင္တဲ႔ အသင္ဟာ သစ္ရြက္ကေလးတစ္ခုရဲ႕ ရင္ထဲမွာ ဆည္းဆာတစ္ခုခ်ိတ္ဆြဲထားေၾကာင္း ေျပာခဲ႔ရင္ လက္ခံလိမ္႔မယ္ မထင္ပါဘူး။ 



အသင္ႀကံဳေတြ႔ဖူးတဲ႔ ေလာကဓံကို ကမၻာမီးေလာင္သလို၊ေကာင္းကင္ၿပိဳသလို၊ေတာ္လည္းညံသလို ျပင္းထန္ဆိုးရြားလွခ်ည္႔လို႔ မွတ္ယူထားတဲ႔ အသင္႔အတြက္ သစ္ရြက္ကေလးတခုရဲ႕ ဗ်ာပါဒကို ကိုယ္ခ်င္းစာလိမ္႔မယ္လုိ႔လည္း ေမွ်ာ္လင္႔မထားပါဘူး။ အမွန္ပင္။ အသည္းကြဲတယ္ဆိုသည္မွာ ခံစားရသူမွာ နင္႔နဲသိပ္သည္းရွိလြန္းလွေပမယ္႔ တျခားသူမ်ားအတြက္ ရယ္ရႊင္ဖြယ္ျဖစ္ေနတတ္တာ။

 ဒီလိုအျဖစ္ကို ႏွလံုးသားၾကည္စင္ျဖဴလြတဲ႔ မင္းသားေလးေတာင္ နားလည္ႏုိင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ‘အဲဒီၿဂိဳဟ္ထဲမွာ မ်က္ႏွာနီျမန္းတဲ႔ လူႀကီးတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ သူဟာ ပန္းကို ဘယ္ေတာ႔မွ မၾကည္႔ခဲ႔ဘူး။ ၾကယ္ပြင္႔ေလးေတြကို ဘယ္ေတာ႔မွ မၾကည္႔ဖူးဘူး။ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မခ်စ္ဖူးဘူး။ သူ႔ဘဝမွာ ဂဏန္းလဏၡဏာေပါင္းေနတာက လြဲလုိ႔ ဘာမွ မလုပ္ဖူးဘူး။ သူကလည္း ခင္ဗ်ားလုိပဲ။ ‘ငါ အေရးႀကီးတဲ႔ ကိစၥေတြနဲ႔ သိပ္အလုပ္မ်ားေနတယ္လုိ႔ ေျပာတယ္။ အဲဒါဟာ သူ႔ကို ဘဝင္ျမင္႔ေစတယ္။ သူဟာ လူမဟုတ္ဘူး။ မႈိပြင္႔႔ပဲ’ လို႔ မင္းသားေလးက အျပစ္ကင္းစင္ၿပီး ႏွစ္သက္စဖြယ္ မႈိပြင္႔ေလးကို ကမၻာေျမကို ေကာင္းက်ိဳးမေပးတဲ႔ လူနဲ႔ ႏႈိင္းယွဥ္ၿပီး ေျပာခဲ႔ဖူးရဲ႕။

 ၿပီးေတာ့ မင္းသားေလးက “လူေတြဟာ ပန္းေတြရဲ႕ စကားကို ဘယ္ေတာ႔မွ နားေထာင္ဖို႔ မသင္႔ဘူး။ လူေတြဟာ သူတုိ႔ရဲ႕ အလွကိုသာ ေငးေမာၾကည္႔ရႈၿပီး သူတုိ႔ရဲ႕ ရနံ႕ကိုသာ ရႈရႈိက္ေနဖို႔ ေကာင္းတယ္။” လို႔လည္း ဆိုခဲ႔ဖူးတာ။ ဒီလို ရန႔ံေမႊးႀကိဳင္လွပတဲ႔ ပန္းကေလးရဲ႕ စကားေတာင္ အေရးတယူမထားတဲ႔ လူေတြဟာ သစ္ရြက္ကေလးရဲ႕ စကားကိုလည္း အမႈထားၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ တကယ္ပါ။ ဒုကၡသစၥာျဖစ္ရာအေၾကာင္းဟာ သမုဒယသစၥာတည္းလို႔ ေရရြတ္ရံုျဖင္႔ ဒဏ္ရာမ်ားေလ်ာ႔နည္းသြားဖုိ႔ ေမွ်ာ္လင္႔ေနၿမဲေသာ သူရူးတစ္ေယာက္လိုပဲ သစ္ရြက္ကေလးရဲ႕ စိတ္ေဝဒနာႀကီးက်ယ္တယ္ဆိုတာ ယံုေစခ်င္လိုက္တာ။

သစ္ရြက္ကေလးမွာ ခံစားနာက်င္တတ္တဲ႔ အာရံုမရွိဘူးလုိ႔ မျငင္းေစခ်င္ပါဘူး။ၿငိမ္႔ေျငာင္းေသာ ဂီတသံစဥ္ေၾကာင္႔ ပိုလုိ႔ရွင္သန္ႀကီးထြားေသာ သစ္ပင္ေတြအေၾကာင္း အသင္တုိ႔ လူသားေတြ သုေတသနျပဳစမ္းစစ္ကာ အတည္ျပဳၾကတယ္ မဟုတ္ပါလား။ ဟုတ္ကဲ႔။ အသက္ရွင္သန္တတ္ေသာ၊ ေသဆံုးတတ္ေသာ၊ အသက္ရႈတတ္ေသာ ၊ ေပ်ာ္ရႊင္ဝမ္းနည္းတတ္ေသာ သစ္ရြက္ကေလးပါေလ။

 ဒီဝမ္းနည္းျခင္းေတြရဲ႕ လက္သည္ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းအစကေတာ့ တစ္ခုေသာ ေႏြဦးမွာ ဝဲလြင္႔ေမ်ာလာတဲ႔ ဖဲႀကိဳးဝါေလးဟာ သစ္ရြက္ေလးရဲ႕ သစ္ကိုင္းမွာ လာေရာက္ၿငိတြယ္ရာက စတင္ခဲ႔တာရယ္။ ဝါလြင္လွပတဲ႔ ဖဲႀကိဳးေလးဟာ အစိမ္းေရာင္ေနာက္ခံမွာ အလြန္တင္႔တယ္ဝင္းပေနကာ မာနဂုဏ္ဝ႔ံေနခဲ႔တာေပါ့။ မင္းသားေလးရဲ႕ မူယာၾကြယ္တဲ႔ ပန္းကေလးလုိရယ္ေလ။ ၿပီးေတာ့ ပန္းကေလးလုိပဲ မမွန္စကားေတြနဲ႔ ၾကြားဝါတတ္ေသးတာ။ ဖဲႀကိဳးေလးဟာ သူသာ ကမၻာေျမအႏွံ႕ခရီးဆန္႔ခဲ႔ေၾကာင္း၊ ေလဟုန္စီးကာ တိမ္ေတြအၾကား ေပ်ာ္ခဲ႔ေၾကာင္း၊ ဒီေလာကမွာ သူသာ အလွပအတင္႔တယ္ဆံုးျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာတာေပါ့။

မင္းသားေလးက ပန္းကေလးရဲ႕ သိကၡာမရွိပံု၊ မရိုးသားပံုကို လြယ္ကူစြာ အကဲခတ္ႏိုင္သလိုပဲ သစ္ရြက္ကေလးကလည္း ဖဲႀကိဳးေလးရဲ႕ ယုတၱိမတန္တဲ႔ လိမ္ညာဆင္ေတြကိုခ်က္ခ်င္းသိျမင္ခဲ႔တာပါ။ ဒါေပမယ္႔ သစ္ရြက္ေလးဟာ ဖဲႀကိဳးေလးရဲ႕မုသားမွန္သမွ်ကို သာယာခ်မ္းေျမ႕ဖြယ္ အတိႆယဝုတၱိ အလကၤာလို႔ မွတ္သားေပ်ာ္ရႊင္ေနသတဲ႔။ ပန္းပြင္႔ကေလးရဲ႕ မာနေထာင္မႈနဲ႔ မဆက္ဆံခ်င္ေတာ႔တဲ႔႔ မင္းသားေလးဟာ ပန္းကေလးကို ထားရစ္ၿပီး ငွက္ရိုင္းတစ္အုပ္နဲ႔ သူ႔ၿဂိဳဟ္ေလးကို စြန္႔သြားေပမယ္႔ သစ္ရြက္ကေလးကေတာ႔ ေမာက္မာေမာ္ၾကြားတဲ႔ ဖဲႀကိဳးဝါေလး လြင္႔စင္ေပ်ာက္ကြယ္သြားမွာကိုပဲ စိုးရိမ္ေနသတဲ႔။ 



မိတ္ေဆြဖြဲ႕တယ္ဆုိတာ အကၽြမ္းတဝင္ျဖစ္ေအာင္ ေႏွာင္ဖြဲ႔ျခင္းလုိ႔ မင္းသားေလးရဲ႕ မိတ္ေဆြ ေျမေခြးကေျပာခဲ႔တာ။ သစ္ရြက္ကေလးနဲ႔ ဖဲႀကိဳးဝါတို႔ဟာ မိတ္ေဆြေတြ မဟုတ္ၾကပါဘူး။ သူတုိ႔ အၾကားမွာ ေႏွာင္ဖြဲ႕ျခင္းမရွိလုိ႔ အကၽြမ္းတဝင္မိတ္ေဆြေတြလည္း မျဖစ္ခဲ႔ၾကပါဘူး။ ဖဲႀကိဳးေလးဟာ သစ္ရြက္ကေလးရဲ႕ ျဖစ္တည္မႈကို စိတ္ဝင္စားသူမဟုတ္ဘူး။ သစ္ရြက္ေလးရဲ႕ ဘာသာေဗဒကို နားလည္သူ မဟုတ္ပါဘူး။ အမွန္ဆိုရရင္ သစ္ရြက္ကေလးရဲ႕ ျဖစ္တည္မႈဟာ ဖဲႀကိဳးေလးနားမွာ ဝန္းရံၿပီး သူ႔ပံုျပင္ကို နားေထာင္ၾကတဲ႔ သစ္ရြက္ေတြၾကားက တစ္ခုမွ်သာရယ္။

 
ဒါေပမယ္႔ သစ္ရြက္ကေလးဟာ ဖဲႀကိဳးဝါေလးနဲ႔ မကၽြမ္းဝင္တဲ႔အတြက္ ေၾကကြဲမေနခဲ႔ပါဘူး။ မင္းသားေလးရဲ႕ အသိေျမြကေတာင္ လူေတြဟာ ‘လူေတြ အမ်ားၾကားမွာလည္း အထီးက်န္ဘဝနဲ႔ ေနရတာပဲ မဟုတ္လား’ လို႔ ေျပာခဲ႔ဖူးတာရယ္။ မိတ္ေဆြစစ္၊သူငယ္ခ်င္းအရင္းေတြ ဆုိတာ တစ္ေယာက္ေက်ာကုိ တစ္ေယာက္က ဓားနဲ႔ထိုးရင္း ေမ႔ေပ်ာက္ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကတဲ႔ သူေတြ မဟုတ္လား။ ဟုတ္တယ္ေနာ္။ လူဆိုတာ နားမလည္ႏုိင္ဆံုး သတၱဝါေတြရယ္။ ပန္းကေလးကို ခ်စ္တဲ႔ မင္းသားေလးေတာင္ ေလယာဥ္မႈးကို သိုးပံုေလး ဆြဲခုိင္းခဲ႔မိေသးတာေလ။

ဒါေပမယ္႔ သိုးေလးရျပန္ေတာ့ မင္းသားေလးက ေၾကာင္႔ၾကဗ်ာပါဒရွိရျပန္ေရာ “ ႏွစ္ေပါင္းသန္းေပါင္းမ်ားစြာထဲက ပန္းေတြမွာ ဆူးရွိခဲ႔ပါတယ္။ သိုးေတြကလည္း သူတို႔ကို ႏွစ္ေပါင္းသန္းေပါင္းမ်ားစြာ စားခဲ႔ၾကတယ္။ ပန္းေတြအတြက္ ဘာမွအသံုးမဝင္တဲ႔ ဆူးခက္ေတြကို ဒုကၡခံၿပီးေပါက္ခဲ႔တာ ဘာေၾကာင္႔လဲဆိုတာ နားလည္ဖို႔လိုတယ္ မဟုတ္လား။ ပန္းေတြနဲ႔ သိုးေတြရဲ႕ စစ္ပြဲဟာ အေရးမႀကီးဘူးလား။ နီရဲတဲ႔ မ်က္ႏွာရွိတဲ႔ လူႀကီးရဲ႕ ဂဏန္းသခ်ၤာမ်ားထက္ ဒီကိစၥက ပိုအေရးမႀကီးဘူးလား။ ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္ ကၽြန္ေတာ္သိတာက ကမၻာေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ တစ္ဦးတည္းေသာ ပန္းေလးအေၾကာင္းပဲ။ ဒီပန္းကေလးဟာ တျခားမွာ ေပါက္တဲ႔ပန္းမဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ၿဂိဳလ္ထဲမွာ ေပါက္တဲ႔ ပန္းကေလးပါ။ ဒါေပမယ္႔ သိုးကေလးက တစ္မနက္မွာ သူဘာလုပ္လုိ႔ လုပ္မွန္းမသိဘဲ တစ္ငံုတည္းနဲ႔ ဖ်က္ဆီးပစ္ႏုိင္တယ္။ ဒါဟာ အေရးမႀကီးဘူးလုိ႔ ထင္သလား” တဲ႔။ 

မင္းသားေလးဘဝမွာ ပန္းကေလးက အေရးအႀကီးဆံုးျဖစ္သလုိ သစ္ရြက္ကေလးအတြက္လည္း ဖဲႀကိဳးဝါေလးဟာ အေရးအပါဆံုးပါပဲ။ ဒါေပမယ္႔ မင္းသားေလးေရာ ၊ သစ္ရြက္ကေလးပါ သူတုိ႔ရဲ႕ အေရးအပါဆံုးသူေတြဆိုတာ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ မသိခဲ႔ၾကဘူး။ သူတို႔ရဲ႕ အေရးအႀကီးဆံုးသူေတြကိုလည္း နားမလည္ႏုိင္ၾကပါဘူး။ မင္းသားေလးက ပန္းကေလးနဲ႔ ပက္သက္ၿပီး ‘ ကၽြန္ေတာ္ အေၾကာင္းအရာေတြကို ဘယ္လုိနားလည္ရမယ္္ဆိုတာ မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္သူေျပာတာေတြကို နားေထာင္ၿပီး ေဝဖန္သံုးသပ္ျခင္း မျပဳလုပ္ဘဲ အမူအရာ၊အျပဳအမူေတြနဲ႔သာ အကဲခတ္ဖုိ႔ေကာင္းပါတယ္။’ လုိ႔ မင္းသားေလးက ေျပာခဲ႔တယ္ေလ။ 

ဒီလိုပဲ သစ္ရြက္ေလးဟာ သူစိမ္းေတြၾကားမွာ အသြင္ကြဲအေဖာ္မဲ႔ေနတဲ႔၊ ခရီးၾကမ္းေၾကာင္႔ ပင္ပန္းေနမယ္႔ ဖဲႀကိဳးဝါေလးရဲ႕ လက္ရွိအျဖစ္ကိုသာ စာနာဖုိ႔ေကာင္းခဲ႔တာရယ္။ ဒါေပမယ္႔ ေမာက္မာမႈကို ကာလာရွည္ၾကာသည္းခံႏုိင္ဖုိ႔ဆိုတာ ခက္သားကလားေနာ္။ သစ္ရြက္ကေလးဟာ အပ္ေၾကာင္းထပ္လာတဲ႔ ဖဲႀကိဳးေလးရဲ႕ ဝါၾကြားစကားေတြကို မၾကားေယာင္ျပဳတတ္လာၿပီ။ ႏွလံုးသားမဲ႔ကာ ေထာင္လႊားလြန္းတဲ႔ ဖဲႀကိဳးေလးကို သစ္ရြက္ေလး ဥေပကၡာျပဳဖို႔ တျဖည္ျဖည္းတုိးလုိ႔ ႀကိဳးစားၿပီေလ။

ဒါဟာ လူေတြ လက္ညႈိးထိုးေနက် ဆင္းရဲျဖစ္ရာအေၾကာင္းေပါ့။ ပိေယဟိ ဝိပေယာေဂါ ဒုေကၡာ၊ ခ်စ္ေသာသူႏွင္႔ ေကြကြင္းရေသာ ဆင္းရဲ။ မင္းသားေလးက ပန္းကေလးကို ေနာက္ဆံုးအေနျဖင္႔ ေရေလာင္းတယ္။ ၄င္းပန္းကေလးအား မွန္ေပါင္းေခ်ာင္ကေလးထဲ ထည္႔မယ္အျပဳတြင္ သူ႔ကုိယ္သူ မ်က္ရည္က်လုလု အေျခသို႔ ေရာက္ေနၿပီကို သိရွိခံစားမိတာ။ ‘သြားေတာ့မယ္ေနာ္’ လို႔ သူက ပန္းကေလးကို ေျပာလုိက္ေပမယ္႔ ပန္းကေလးက မည္သို႔မွ အေျဖမေပးပါဘူး။ ‘ သြားေတာ့မယ္’ လို႔ မင္းသားေလးက ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ႏႈတ္ဆက္ျပန္တယ္။ 


သစ္ရြက္ကေလးကေတာ့ ဖဲႀကိဳးဝါေလးကို မႏႈတ္ဆက္ပါဘူး။ ႏႈတ္ဆက္လည္း ဖဲႀကိဳးဝါေလးမွာ သစ္ရြက္ေလးရဲ႕ အသံကို နားေထာင္ဖမ္းယူႏုိင္တဲ႔ ရင္ခြင္မရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ အၾကည္႔ေတာက္ေတာက္နဲ႔ စူးစူးစိုက္စိုက္နားေထာင္တတ္တဲ႔ သစ္ရြက္ကေလးမ်က္ႏွာလႊဲေနတတ္တာကို ဖဲႀကိဳေလးက မၾကာခင္ပဲ သတိထားမိလာတယ္။ ‘ဒီတစ္ခါ ေလအလာမွာ စိတ္လြတ္ကိုယ္လြတ္ ငါပ်ံသန္းသြားေတာ့မွာ။ ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္။’ တဲ႔။ သစ္ရြက္ေလးက မၾကားေယာင္ျပဳလုိ႔ သီခ်င္းတုိးတိုးဆိုတယ္။ 

 ဒီလိုနဲ႔ ေလရူးတသိုက္ေရာက္ခုိက္ ဖဲႀကိဳးေလး ပ်ံသန္းသြားၿပီေလ။ ေလအရွိန္နဲ႔ လြင္႔သြားေပမယ္႔ ခဏမၾကာမွပဲ မုိးရြာလာေတာ႔ ဖဲႀကိဳးေလးဟာ ရႊဲရႊဲစိုကာ ေျမေပၚျပဳတ္က်သြားတာ။ ေျမနီလမ္းေလးရဲ႕ ေဘးမွာ လဲေလ်ာင္းညစ္ပတ္ေနတဲ႔ ဖဲႀကိဳးေလးရယ္။ သစ္ရြက္ကေလးဟာ စိတ္မေကာင္းလြန္းလို႔ ငိုရွာတယ္။ သူက မိခင္သစ္ပင္ႀကီးကို ေျပာတယ္။ ဖဲႀကိဳးဝါေလးကို သူကူညီရလိမ္႔တဲ႔။ ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လား။ ‘ ခင္ဗ်ား အကၽြမ္းတဝင္ေႏွာင္ႀကိဳးဖြဲ႕ထားတဲ႔ အရာဝတၱဳအားလံုးအေပၚမွာ ခင္ဗ်ားတာဝန္ရွိတယ္’ လုိ႔ ေျမေခြးက မင္းသားေလးကို ေျပာခဲ႔တယ္ေလ။


 မျဖစ္ႏုိင္ဘူးလုိ႔ မိခင္သစ္ပင္ႀကီးက ေျပာတယ္။ ‘မင္းက ငယ္ငယ္ေလးရွိေသးတယ္။ မင္းက စိမ္းလမ္းရဦးမယ္။ ရွင္သန္ရဦးမယ္။ မင္းရဲ႕ သက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ဒီသစ္ပင္မွာေနရံုအျပင္ ဘာမွစြမ္းေဆာင္ႏုိင္မွာ မဟုတ္ဘူး။’ လို႔ ေဖ်ာင္းဖ်တယ္။ သစ္ရြက္ကေလးက အေရာင္ေတြညစ္ေနတဲ႔ ဖဲႀကိဳးဝါေလးကို သနားလို႔ မဆံုးႏုိင္ေအာင္ ျဖစ္ေနတာေပါ့။ ဒါေပမယ္႔ သူ႔ရဲ႕ ေၾကကြဲမႈကို ဖဲႀကိဳးေလးမျမင္ေအာင္လည္း ဟန္ေဆာင္ေနရတယ္။ ဖဲႀကိဳးေလးဟာ ပန္းကေလးလိုပဲ အလြန္မာနႀကီးသူရယ္ေလ။ 

သစ္ရြက္ကေလးက ျဖတ္သြားျဖတ္သြားလူေတြကို အကူအညီေတာင္းတယ္။ သူဟာ ဖဲႀကိဳးေလးမၾကားေအာင္လည္း တုိးတိုးသာသာေျပာရေသးတာ။ ဒါေပမယ္႔ လူေတြဟာ မင္းသားေလးေျပာသလို သူတုိ႔အျမန္ရထားနဲ႔သာ ခရီးသြားေနၾကတယ္။ ေနာက္ၿပီး သူတုိ႔ အေဆာတလ်င္ဟိုေျပးဒီေျပးနဲ႔ သူတို႔စိတ္လႈပ္ရွားေနၾကတယ္။ သူတို႔ ခ်ာလည္လည္ေနၾကတယ္။ သူတို႔ဟာ သစ္ရြက္ေလးရဲ႕ စကားကို အေလးမထားမၾကားႏုိင္ၾကပါဘူး။

အခ်ိန္ဟာ ဝမ္းနည္းမႈေတြကို ကုစားႏွစ္သိမ္႔ေစတယ္တဲ႔။ ဒါေပမယ္႔ သစ္ရြက္ကေလးက သူဘဝေနာက္ဆံုးခ်ိန္ရြက္ဝါေၾကြခ်ိန္တိုင္ မေစာင္႔ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ သူ႔ကို သြားခြင္႔ျပဳပါေတာ့လုိ႔ မိခင္သစ္ပင္ႀကီးကို ေတာင္းပန္တယ္။  ‘ေသရမယ္ဆိုရင္ေတာင္မွ သူ႔မွာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရွိတယ္ဆိုတဲ႔ အသိနဲ႔ ေသရျခင္းဟာ ေကာင္းေသာလကၡဏာတစ္ရပ္’လို႔ ဆိုၾကတယ္မဟုတ္လား။ ဒီလိုအဖန္ဖန္အသနားခံရင္း သစ္ရြက္ေလးက မိခင္သစ္ပင္ႀကီးဆီက ခြဲခြာလိုက္ၿပီေလ။ 

အခုဆို ေလႏွင္ရာ လြင္႔လာတဲ႔ သစ္ရြက္စိမ္းေလးတစ္ရြက္တစ္ေလ အသင္႔ျမင္ကြင္းေရွ႕ေရာက္လာရင္ ေရွာင္ဖယ္ကာ မသိကၽြိဳးကၽြံမျပဳေစခ်င္ပါ။ သူက ဖဲႀကိဳးဝါေလးကို ကူညီေပးဖို႔ ေတာင္းပန္ေနျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ မ်က္လံုးဟာ အေရးႀကီးတဲ႔အေၾကာင္းအခ်က္ေတြကို မျမင္ႏုိင္ဘူးလုိ႔ မင္းသားေလးရဲ႕ ေျမေခြးက ေျပာခဲ႔သလိုပဲ သစ္ရြက္ကေလးရဲ႔ စကားကို နားဆင္ႏုိင္ဖို႔ အသင္႔နားေတြသန္႔စင္ဖို႔ လုိပါတယ္။

အသည္းႏွလံုးနဲ႔ ခံစားၿပီးမွသာလွ်င္ အသည္းႏွလံုးမွ မွန္ကန္စြာ ျမင္ႏုိင္ေပလိမ္႔မယ္လုိ႔ မင္းသားေလးရဲ႕ မိတ္ေဆြေျမေခြးက ေျပာခဲ႔ပါတယ္။ သစ္ရြက္ကေလးရဲ႕ စကားသံကို အသင္မၾကားခဲ႔ဘူးဆိုရင္ တစ္ခုခုလြဲေနၿပီလို႔ သိလိုက္ပါ။  ခဏေလး၊ တျဖဳတ္ေလး ေျပးေနရာက တဆိတ္ေလး နားပါဦး။  ေဆာက္တည္ရာမရ လြင္႔ပ်ံေနတဲ႔ သစ္ရြက္ကေလးရဲ႕ စကားကို အသင္ၾကားႏုိင္ဖို႔ ေမွ်ာ္လင္႔မိပါတယ္။



ရႈေဒါင္႔မ်ားစြာ၊ေလးနက္မႈမ်ားစြာ ျဖာထြက္ေနတဲ႔ မင္းသားေလးစာအုပ္ကို ကၽြန္မ ျပင္ေရးဖို႔ ခက္ခဲလြန္းလွပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ခ်စ္ရပါေသာ မေစာသင္းျမလႈိင္အတြက္ ႀကိဳးစားေရးမိျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ေမတၱာမ်ားျဖင္႔
မယ္႔ကိုး


3 comments:

သိဂၤါေက်ာ္ said...

အဲဒီ မင္းသားေလး ဆိုတဲ့ ပံုျပင္ကို ေသခ်ာ မဖတ္ဖူးဘူး.. ခုမွပဲ ဖတ္ရတယ္..

Anonymous said...

စိတ္ဝင္တစားဆက္ေစာင္႔ဖတ္ျဖစ္မယ္ မယ္ကုိးေရ

ေမာင္ဘႀကိဳင္

Jit Tu said...

ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ပံုျပင္လုိပဲ သေဘာထား ဖတ္ခဲ့
ခံစားခ့ဲတဲ့ ပံုျပင္ေလး ကုိ အသက္ေတြ ႀကီးလာေလေလ ပိုပီး နက္ရွိဳင္းတဲ့ အဓိပၸါယ္ေတြ ဆုိလုိရင္းေတြကုိ ခံစားမိလာလို႕ ခဏတုိင္း ျပန္ဖတ္ရတဲ့ စာအုပ္ေလးကို မယ့္ အေရးအသား နဲ႕ေပါင္းစပ္ပီး ျပန္ဖတ္၇ေတာ့ အတုိင္းထက္အလြန္ပါပဲ မယ့္ ေရ..။
အစဥ္ေလးစား အားေပးလွ်က္ေနာ္။။
Jit
:)