လူေတြက ေျပာၾကတယ္။ မိတ္ေဆြရင္းျဖစ္ဖို႔ အခ်ိန္ယူရသတဲ႔။ ဒီလုိအကဲျဖတ္ေနရင္း သူတို႔ဟာ မိတ္ေဆြေတြ ျဖစ္မလာခဲ႔ၾကပါဘူး။ သစ္ရြက္ေလးကေတာ့ အေရာင္လြင္ေတာက္ပတဲ႔ ဖဲႀကိဳးဝါေလးကို ျမင္စခဏမွာပင္ သူငယ္ခ်င္းအျဖစ္ အထူးခ်စ္ခင္မိပါသတဲ႔။ 

တကယ္ပါ။ သစ္ရြက္ကေလးမွာ ခင္မင္ၾကင္နာတတ္တဲ႔ အာရံုမရွိဘူးလုိ႔ မျငင္းေစခ်င္ပါဘူး။ ၿငိမ္႔ေျငာင္းေသာ ဂီတသံစဥ္ေၾကာင္႔ ပိုလုိ႔ရွင္သန္ႀကီးထြားေသာ သစ္ပင္ေတြအေၾကာင္း အသင္တုိ႔လူသားေတြ သုေတသနျပဳစမ္းစစ္ကာ အတည္ျပဳၾကတယ္ မဟုတ္ပါလား။ ဟုတ္ကဲ႔။ ရွင္သန္ေနေသာ၊ ေသဆံုးတတ္ေသာ၊ အသက္ရႈတတ္ေသာ ၊ ေပ်ာ္ရႊင္ဝမ္းနည္းတတ္ေသာ သစ္ရြက္ကေလးပါေလ။

ဒီ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းရဲ႕လက္သည္ ကၽြမ္းဝင္ျခင္းအစကေတာ့ တစ္ခုေသာ ေႏြဦးမွာ ႏုသစ္စသစ္ရြက္ေလးဟာ ေခါင္းေလးဝံ႕လုိ႔ ေလာကကိုၾကည္႔ခိုက္ ဝဲလြင္႔ေမ်ာလာတဲ႔ ဖဲႀကိဳးဝါေလးဟာ သစ္ရြက္ေလးရဲ႕ နားေနကိုင္းမွာ လာေရာက္ၿငိတြယ္ရာက စတင္ခဲ႔တာရယ္။ ဝါလြင္လွပတဲ႔ ဖဲႀကိဳးေလးဟာ အစိမ္းေရာင္ေနာက္ခံမွာ အလြန္တင္႔တယ္ဝင္းပေနကာ မာနဂုဏ္ဝ႔ံေနခဲ႔တာေပါ့။

ၿပီးေတာ့ မမွန္စကားေတြနဲ႔ ၾကြားဝါတတ္ေသးတာ။ ဖဲႀကိဳးေလးဟာ သူဟာ ကမၻာေျမအႏွံ႕ ခရီးဆန္႔ခဲ႔ေၾကာင္း၊ ေလဟုန္စီးကာ တိမ္ေတြအၾကား ေပ်ာ္ခဲ႔ေၾကာင္း၊ ဒီေလာကမွာ သူသာ အလွပအတင္႔တယ္ဆံုးျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာတာေပါ့။  သစ္ရြက္ေလးဟာ လူေတြလိုမ်ိဳး မိတ္ေဆြကို အဆင္႔ဆင္႔ေလ႔လာၿပီး ေရြးခ်ယ္ယူခဲ႔တာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ မိတ္ေဆြဖြဲ႔မႈကလည္း တက္က်မ္းေတြထဲအတုိင္း အတိအက်လိုက္နာခဲ႔တာ မဟုတ္ပါဘူး။ သေဘာရိုးနဲ႔သာ ကံကေပးတဲ႔ မိတ္ေဆြကို ႏွစ္လိုေပ်ာ္ရႊင္စြာ ႀကိဳဆိုခဲ႔တာပါ။ 

လူေတြေျပာတာ ၾကားဖူးပါရဲ႕။ သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ တစ္ေယာက္အေၾကာင္းတစ္ေယာက္အလံုးစံုသိလည္း ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္ေနျခင္းတဲ႔။ ဟုတ္ကဲ႔။ ဒီလိုပါပဲ ။ သစ္ရြက္ျဖစ္ခါစ အေတြ႔အႀကံဳမၾကြယ္ေသးတဲ႔အရြယ္ေပမယ္႔ သစ္ရြက္ေလးက အသိေတာ့ မငယ္ခဲ႔ပါဘူး။ သစ္ရြက္ကေလးဟာ ဖဲႀကိဳးဝါေလးရဲ႕ ယုတၱိမတန္တဲ႔ လိမ္ညာဆင္ေတြကိုခ်က္ခ်င္းျမင္ခဲ႔ေပမယ္႔ မုသားမွန္သမွ်ကို သာယာခ်မ္းေျမ႕ဖြယ္ အတိႆယဝုတၱိ အလကၤာလို႔ မွတ္သားေပ်ာ္ရႊင္ေနတယ္တဲ႔ေလ။ လူေတြဟာ အသြင္မတူသူအခ်င္းခ်င္း မိတ္ေဆြျဖစ္ဖို႔ ခက္လွေပမယ္႔ သစ္ရြက္ေလးကေတာ့ ဖဲႀကိဳးဝါေလးေျပာသမွ် နာၾကားလို႔မဝႏုိင္ပါဘူး။ ေနျခည္ထြန္းတိုင္း ဖဲႀကိဳးဝါေလး လင္းလက္ေနတာ ျမင္ရတုိင္း ရႈမဝႏုိင္ဘူးတဲ႔ရယ္။ 

လူေတြဟာ တကိုယ္ေကာင္းဆန္အတၱႀကီးတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းကို စြန္႔သြားတတ္ၾကေပမယ္႔ သစ္ရြက္ကေလးကေတာ႔ ေမာက္မာေမာ္ၾကြားတဲ႔ ဖဲႀကိဳးဝါေလး လြင္႔စင္ေပ်ာက္ကြယ္သြားမွာကိုပဲ စိုးရိမ္ေနသတဲ႔။ ဒါေပမယ္႔ ဖဲႀကိဳးေလးက သစ္ရြက္ကေလးကို သူ႔မိတ္ေဆြအျဖစ္ အေလးမထားခဲ႔ပါဘူး။ ဖဲႀကိဳးေလးဟာ သစ္ရြက္ကေလးရဲ႕ ျဖစ္တည္မႈကို စိတ္ဝင္စားသူမဟုတ္ဘူး။ သစ္ရြက္ေလးရဲ႕ ဘာသာေဗဒကို နားလည္သူ မဟုတ္ပါဘူး။ အမွန္ဆိုရရင္ သစ္ရြက္ကေလးရဲ႕ ျဖစ္တည္မႈဟာ ဖဲႀကိဳးေလးနားမွာ ဝန္းရံၿပီး သူ႔ပံုျပင္ကို နားေထာင္ၾကတဲ႔ သစ္ရြက္ေတြၾကားက တစ္ခုမွ်သာရယ္။ သူတုိ႔ အၾကားမွာ ေႏွာင္ဖြဲ႕ျခင္းျခင္းဟာ တစ္ဖက္သက္ျဖစ္တာမုိ႔ အကၽြမ္းတဝင္မိတ္ေဆြေတြလည္း မျဖစ္ခဲ႔ၾကပါဘူး။

 ဒါေပမယ္႔ သစ္ရြက္ကေလးဟာ ဖဲႀကိဳးဝါေလးနဲ႔ မကၽြမ္းဝင္တဲ႔အတြက္ ေၾကကြဲမေနခဲ႔ပါဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ... ဖဲႀကိဳးဝါေလးက ဘယ္လုိပင္ မသိက်ိဳးကၽြံျပဳထားလည္း ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ မိတ္ေဆြစစ္လို႔ ခံယူထားတဲ႔ သစ္ရြက္ေလးက ဖဲႀကိဳးဝါေလးေျပာသမွ် ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ပဲ နားေထာင္ေနဆဲပဲ။ တကယ္ေပါ့။ မိတ္ေဆြဆိုတဲ႔ လူေတြဟာ သူတုိ႔အခ်င္းခ်င္းဆံုတိုင္း ကိုယ္ေျပာခြင္႔ရဖို႔ပဲ ႀကိဳးစားၾကေပမယ္႔ သစ္ရြက္ေလးကေတာ့ ဖဲႀကိဳးဝါေလးစကားသံကိုပဲ ဂရုထားနားေထာင္ေနၿမဲ။ သစ္ရြက္ေလးအတြက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္တဲ႔ ဖဲႀကိဳးဝါေလးက သူ႔ဘဝမွာ အေရးအႀကီးဆံုးပဲတဲ႔ရယ္။

ဒါေပမယ္႔ ဆင္ျခင္ဥာဏ္ျမင္႔ပါတယ္ဆိုတဲ႔လူေတြေတာင္ သူတုိ႔ရဲ႕ အေရးအပါဆံုးသူေတြကို လ်စ္လ်ဴရႈိတတ္ၾကေသးတာေလ။ တျဖည္းျဖည္း အခ်ိန္ၾကာလာေတာ႔ သစ္ရြက္ကေလးဟာ အပ္ေၾကာင္းထပ္လာတဲ႔ ဖဲႀကိဳးေလးရဲ႕ ဝါၾကြားစကားေတြကို မၾကားေယာင္ျပဳတတ္လာတယ္။ အဆံုးမွာေတာ့ ႏွလံုးသားမဲ႔ကာ ေထာင္လႊားလြန္းတဲ႔ ဖဲႀကိဳးေလးကို သစ္ရြက္ေလး ဥေပကၡာျပဳဖို႔ တျဖည္ျဖည္းတုိးလုိ႔ ႀကိဳးစားၿပီေလ။ 

 လူသတၱဝါမဟုတ္တဲ႔ သစ္ရြက္ေလးမို႔ ခဏေတာ့ မွားတတ္ပါတယ္။ ပုထုဇဥ္ပါလုိ႔လည္း ဆင္ေျခေပး ေခ်ပလို႔ မရဘူးဘဲေနာ္။ တကယ္ေတာ႔ သစ္ရြက္ေလးဟာ ဖဲႀကိဳးဝါေလးရဲ႕ အျပစ္ေသးေသးကို မ်က္ကြယ္ျပဳလုိ႔ ဘာဆိုဆို လက္ခုပ္တီးေနသင္႔ခဲ႔တာ။ သူစိမ္းေတြၾကားမွာ အသြင္ကြဲအေဖာ္မဲ႔ေနတဲ႔၊ ခရီးၾကမ္းေၾကာင္႔ ပင္ပန္းေနမယ္႔ ဖဲႀကိဳးဝါေလးရဲ႕ လက္ရွိအျဖစ္ကိုသာ စာနာဖုိ႔ေကာင္းခဲ႔တာရယ္။ ဒါေပမယ္႔ ေမာက္မာမႈကို ကာလာရွည္ၾကာသည္းခံႏုိင္ဖုိ႔ဆိုတာ သစ္ရြက္ေလးအတြက္ပင္ ခက္ေနတယ္တဲ႔ေလ။

မၾကာခင္ပဲ အၾကည္႔ေတာက္ေတာက္နဲ႔ သူေျပာသမွ် စူးစူးစိုက္စိုက္နားေထာင္တတ္တဲ႔ သစ္ရြက္ကေလးမ်က္ႏွာလႊဲေနတတ္တာကို ဖဲႀကိဳေလးက သတိထားမိလာတယ္။ မာနႀကီးတဲ႔ ဖဲႀကိဳးေလးဟာ ဘာမွမျဖစ္သလိုဟန္နဲ႔ ‘ဒီတစ္ခါ ေလအလာမွာ စိတ္လြတ္ကိုယ္လြတ္ ငါပ်ံသန္းသြားေတာ့မွာ။' လို႔ ႏႈတ္ဆက္တယ္ ။ သစ္ရြက္ေလးက မၾကားေယာင္ျပဳလုိ႔ သီခ်င္းတုိးတိုးဆိုတယ္။

အမွန္က သစ္ရြက္ကေလးက ဖဲႀကိဳးဝါေလးကို တကယ္ခြဲခြာသြားလိမ္႔မယ္လို႔ မယံုခဲ႔ဘူးတဲ႔ေလ။ ၿပီးေတာ့ သစ္ရြက္ေလးက ျပန္လည္ႏႈတ္ဆက္လည္း ဖဲႀကိဳးဝါေလးမွာ သူ႔အသံကို နားေထာင္ဖမ္းယူႏုိင္တဲ႔ ရင္ခြင္မရွိပါဘူးလို႔ ယူဆခဲ႔သတဲ႔။ ဒီလိုနဲ႔ သစ္ရြက္ေလးက မ်က္ႏွာခဏလႊဲလို႔ ခဏပုန္းေနခုိက္မွာပဲ ေလရူးတသိုက္ေရာက္ခုိက္ ဖဲႀကိဳးေလး ပ်ံသန္းသြားၿပီေလ။

ေနာက္ဆံုးေတာ႔ လူေတြ လက္ညႈိးထိုးေနက် ဆင္းရဲျဖစ္ရာအေၾကာင္းကို သစ္ရြက္ေလးနားလည္ခဲ႔ၿပီေလ။ ပိေယဟိ ဝိပေယာေဂါ ဒုေကၡာ၊ ခ်စ္ေသာသူႏွင္႔ ေကြကြင္းရေသာ ဆင္းရဲ။ အသင္ႀကံဳေတြ႔ဖူးတဲ႔ ေလာကဓံကို ကမၻာမီးေလာင္သလို၊ေကာင္းကင္ၿပိဳသလို၊ေတာ္လည္းညံသလို ျပင္းထန္ဆိုးရြားလွခ်ည္႔လို႔ မွတ္ယူထားတဲ႔ အသင္႔အတြက္ သစ္ရြက္ကေလးတခုရဲ႕ ဗ်ာပါဒကို ကိုယ္ခ်င္းစာလိမ္႔မယ္လုိ႔လည္း ေမွ်ာ္လင္႔မထားပါဘူး။ 

ဒီလိုအျဖစ္ကို ႏွလံုးသားၾကည္စင္ျဖဴလြတဲ႔ သူေတာင္ နားလည္ႏုိင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ သဘာဝျဖစ္စဥ္ေတြရဲ႕ စကားကို အေရးတယူမထားတဲ႔ လူေတြဟာ သစ္ရြက္ကေလးရဲ႕ စကားကိုလည္း အမႈထားၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ တကယ္ပါ။ ဒုကၡသစၥာျဖစ္ရာအေၾကာင္းဟာ သမုဒယသစၥာတည္းလို႔ ေရရြတ္ရံုျဖင္႔ ဒဏ္ရာမ်ားေလ်ာ႔နည္းသြားဖုိ႔ ေမွ်ာ္လင္႔ေနၿမဲေသာ သူရူးတစ္ေယာက္လိုပဲ သစ္ရြက္ကေလးရဲ႕ စိတ္ေဝဒနာႀကီးက်ယ္တယ္ဆိုတာ ယံုေစခ်င္လိုက္တာ။ 

သစ္ရြက္ေလးက ရူးမတတ္ေၾကကြဲရင္း သစၥာဆိုမထားေပမယ္႔ မိတ္ေဆြလို႔ ယံုၾကည္ၿမဲမို႔ ေႏွာင္ႀကိဳးမျပတ္ဘဲ ဖဲႀကိဳေလးလြင္႔ရာေနာက္ အားစိုုက္လို႔ၾကည္႔ေနသတဲ႔။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ၾကမၼာဆိုးဟာ သစ္ရြက္ေလးမိတ္ေဆြ စစ္မစစ္စမ္းသပ္ဖို႔ ေႏြေခါင္ေခါင္မွာ ခ်က္ျခင္းတိမ္မည္းဖြဲ႕လို႔ မိုးအျဖစ္ရြာခ်လိုက္သတဲ႔။ သနားစရာ ဖဲႀကိဳးေလးဟာ ရႊဲရႊဲစိုကာ ေျမေပၚျပဳတ္က်သြားတာ။ ေျမနီလမ္းေလးရဲ႕ ေဘးမွာ လဲေလ်ာင္းညစ္ပတ္ေနတဲ႔ ဖဲႀကိဳးေလးရယ္။ 

သစ္ရြက္ကေလးဟာ စိတ္မေကာင္းလြန္းလို႔ ငိုရွာတယ္။ သူက မိခင္သစ္ပင္ႀကီးကို ေျပာတယ္။ ဖဲႀကိဳးဝါေလးကို သူကူညီရလိမ္႔တဲ႔။ မိတ္ေဆြေတြဆိုတာ အေရးႀကံဳရင္ အက်ိဳးကိုမေမွ်ာ္လင္႔ဘဲ ကူညီရမယ္လို႔ မိခင္သစ္ပင္ႀကီးပဲ သြန္သင္ခဲ႔တာေလ။ ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လား။ လို႔ ေျပာေပမယ္႔ ခြင္႔မျ႔ပဳႏုိင္ဘူးလုိ႔ မိခင္သစ္ပင္ႀကီးက အေျဖေပးတယ္။ ၿပီးေတာ့ ‘မင္းက ငယ္ငယ္ေလးရွိေသးတယ္။ မင္းက စိမ္းလမ္းရဦးမယ္။ ရွင္သန္ရဦးမယ္။ မင္းရဲ႕ သက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ဒီသစ္ပင္မွာေနရံုအျပင္ ဘာမွစြမ္းေဆာင္ႏုိင္မွာ မဟုတ္ဘူး။’ လို႔ ေဖ်ာင္းဖ်တယ္။ 

ကူညီခြင္႔မရရွာတဲ႔ သစ္ရြက္ကေလးက အေရာင္ေတြညစ္ေနတဲ႔ ဖဲႀကိဳးဝါေလးကို သနားလို႔ မဆံုးႏုိင္ေအာင္ ျဖစ္ေနတာေပါ့။ အမွန္ပင္။ အသည္းကြဲတယ္ဆိုသည္မွာ ခံစားရသူမွာ နင္႔နဲသိပ္သည္းရွိလြန္းလွေပမယ္႔ တျခားသူမ်ားအတြက္ ရယ္ရႊင္ဖြယ္ျဖစ္ေနတတ္တာ။အသည္းကြဲတယ္ဆိုတာ ခ်စ္ခင္သူနဲ႔ ေဝးကြာသြားလို႔ ၊ ခ်စ္ခင္သူကို ဆံုရႈံးလို္က္ရလို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ သူလဲက်သြားခ်ိန္မွာ ထူမေပးႏိုင္လုိ႔႔ပဲျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေပမယ္႔ သစ္ရြက္ကေလးက သူ႔ရဲ႕ ေၾကကြဲမႈကို ဖဲႀကိဳးေလးမျမင္ေအာင္လည္း ဟန္ေဆာင္ေနရတယ္။ ဖဲႀကိဳးေလးဟာ ထူးထူးကဲကဲ မာနႀကီးသူမဟုတ္လား။ သစ္ရြက္ကေလးဟာ ျဖတ္သြားျဖတ္သြားလူေတြကို အကူအညီေတာင္းေပမယ္႔ ဖဲႀကိဳးေလးမၾကားေအာင္လည္း တုိးတိုးသာသာေျပာရေသးတာ။ ဒါေပမယ္႔ ေသာက၊ဗ်ာပါဒ၊ေမာဟ၊ ဝိစိၦကိစၥေတြကို ၿခံဳလႊမ္းသယ္ပိုးထားတဲ႔လူေတြဟာ သစ္ရြက္ေလးရဲ႕ စကားကို အေလးမထားမၾကားႏုိင္ၾကပါဘူး။ 

အခ်ိန္ဟာ ဝမ္းနည္းမႈကို ကုစားေပးလိမ္႔မယ္လုိ႔ အနားက ေမာင္ႏွမသစ္ရြက္ေလးေတြကလည္း ႏွစ္သိမ္႔ေပးၾကပါရဲ႕။ ဒါေပမယ္႔ သစ္ရြက္ကေလးက သူဘဝေနဝင္ရြက္ဝါေၾကြခ်ိန္တိုင္ မေစာင္႔ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ေနာက္ဆံုးတစ္ေန႔ေတာ့ သူ႔ကို သြားခြင္႔ျပဳပါေတာ့လုိ႔ မိခင္သစ္ပင္ႀကီးကို ေတာင္းပန္တယ္။ သူဟာ သူ႔မိတ္ေဆြကို ကူညီရင္းေၾကြပါရေစေတာ့လို႔ ေတာင္းဆိုတယ္။ ဒီီလိုအဖန္ဖန္ အသနားခံရင္း သစ္ရြက္ေလးက မိခင္သစ္ပင္ႀကီးဆီက ခြဲခြာလိုက္ၿပီေလ။

အခုဆို ေလႏွင္ရာ လြင္႔လာတဲ႔ သစ္ရြက္စိမ္းေလးတစ္ရြက္တစ္ေလ အသင္႔ျမင္ကြင္းေရွ႕ေရာက္လာရင္ ေရွာင္ဖယ္ကာ မသိကၽြိဳးကၽြံမျပဳလုိက္ပါနဲ႔ေလ။ သူဟာ ဖဲႀကိဳးဝါေလးကို ကူညီေပးဖို႔ ေတာင္းပန္ေနျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ သစ္ရြက္ကေလးရဲ႔ စကားကို နားဆင္ႏုိင္ဖို႔ အသင္႔နားေတြ သန္႔စင္ဖို႔ လုိအပ္ပါတယ္။ ႏွလံုးသားဟာ ဖြင္႔ထားၿပီးသား ျဖစ္ရပါမယ္။ ေသြးေတြ ၾကည္လင္ဖုိ႔ လုိပါလိမ္႔မယ္။ 

သစ္ရြက္ကေလးရဲ႕ စကားသံကို အသင္မၾကားခဲ႔ဘူးဆိုရင္ တစ္ခုခုလြဲေနၿပီလို႔ သိလိုက္ပါေလ။ ၿပီးေတာ့ ခဏေလး၊ တျဖဳတ္ေလး ေျပးေနရာက တဆိတ္ေလး နားပါဦး။ ေလအေဝ႔မွာ ေဆာက္တည္ရာမရ လြင္႔ပ်ံေနတဲ႔ သစ္ရြက္ကေလးရဲ႕ စကားသံတိုုးတိုးေလးကို ေက်းဇူးျပဳၿပီး နားစိုက္ေထာင္လုိက္ပါေနာ္။ ။

( မင္းသားေလးနဲ႔ မသက္ဆိုင္ေတာ့ေသာ ကၽြန္မရဲ႕ သစ္ရြက္စင္စစ္ေလး ျဖစ္ပါတယ္ း) 

မယ္ကိုး