15 April 2012

‘ေလၿငိမ္ေစမယ္႔ ...'

စိတ္ညြတ္ရာေၾကာင္႔ အိပ္မက္မွာ အရုပ္ထင္လာေလသလား။ မိုးသားတိမ္လိပ္ေတြက ညိဳ႕မည္းကာ ဝန္းက်င္တစ္ခြင္လုံး မႈိင္းေမွာင္ေနကာ ။ သူကေရာ။ သူကလည္း တိမ္လိပ္ခဲရိပ္ေတြလို အေရာင္ဆင္တဲ႔ ဝတ္စံုနဲ႔။ လြမ္းလိုက္တာဆိုတာ မျဖစ္သင္႔ဘူး။ တကယ္က ဒီမာေရေက်ာေရ ပလႊားတဲ႔ႏွလံုးသားတစ္ခုကို မျမင္ေယာင္ေဆာင္လို႔ ေက်ာခုိင္းထြက္သြားသင္႔တာရယ္။ ဒါေပမယ္႔ အိပ္မက္ထဲမွာပင္ အမွတ္သည္းေျခမရွိတဲ႔ မိန္းမဟာ သူ႔ကို အနီးဝန္းက်င္က ကၽြမ္းဝင္သူေတြနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးေနမိတာ။

သူကေတာ့ ႏႈတ္ဖြင္႔လုိ႔ပင္ စကားတစ္ခြန္းမဆိုခ်င္ဟန္။ မၿပံဳးမရယ္ဘဲ ခပ္တည္တည္နဲ႔ပင္ အနားမွာ ရွိေနရာက ခံုတန္းလ်ားတစ္ခုမွာ အတူယွဥ္ထိုင္မိတာ။ အဲဒီအခ်ိန္က်မွ စိတ္ေအးၾကည္သာစြာ သူ႔ကို ၾကည္႔မိတဲ႔အခါ မိုးမရြာခင္ မိုးႀကိဳးပစ္ခံခဲ႔ရတာ။ အိပ္မက္ထဲမွာေတာ႔ ကိုယ္႔အေလာင္းကိုယ္ မျမင္ခဲ႔ပါဘူး။ အိပ္မက္ရဲ႕ ျပင္ပမွာေတာ႔ ရင္ကြဲနာက်ေသႏုိင္တဲ႔ မိန္းမတစ္ေယာက္ဟာ ရုတ္ခ်ည္းလန္႔ႏုိးကာ အိပ္ရာထက္မွာ ေခ်ာက္ခ်ားစြာ ထထုိင္မိ။ အက်င္႔ရေနတဲ႔ လက္ေတြက ဖုန္းကို ၾကည္႔လုိက္ေတာ့ ၃ နာရီ ၂၃ မိနစ္။

အရုဏ္ဦးမွာ မက္တဲ႔ အိပ္မက္ေတြက မွန္တတ္သတဲ႔လား။ မဟုတ္ဘူး။ သူနဲ႔ သက္ဆိုင္တဲ႔ အိပ္မက္ေတြက မပက္သက္ခင္မွာတင္ မွန္လြန္းေနခဲ႔တာ။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီအိပ္မက္ေတြဟာ တစ္လအတြင္းမွာ ျဖစ္ပ်က္လာတတ္တာ။ ေၾကာက္လုိက္တာ။ မဟုတ္ဘူး။ စကားလံုးကို ျပင္ရမွာ။ ဒါေပမယ္႔ အခုထိ ဆက္စပ္ေသာေဝါဟာရကို မရွာႏုိင္ေသးပါ။
အိပ္မက္ထဲမွာ သူက…။ မဟုတ္ဘူး။ သူရဲ႕ လက္စြပ္။ မဟုတ္ေသးဘူး။ သူ႔ရဲ႕ လက္စြပ္က ဘယ္ဖက္လက္သူၾကြယ္မွာ။ ဘယ္လုိေျပာရမွာပါလိမ္႔။ ကၽြန္မ ေပ်ာက္ဆံုးေနတယ္။ စကားလံုးေတြကလည္း အေဝးလြင္႔ေပ်ာက္ကြယ္ေနရဲ႕။ ကိုယ္ခ်င္းစာမယ္႔သူ ရွိပါ့မလား။ ရူးသြပ္သြားတဲ႔သူေတြမွာသာ ဒီလုိအေျခအေနမ်ိဳးႀကံဳရႏုိင္တာရယ္။

အျမင္ေဝေဝါးေနေပမယ္႔ မ်က္ရည္က်လုိ႔ မရဘူး။  ျပတ္သားၾကည္လင္ေနတဲ႔အာရံုသိစိတ္မွာ သူ႔ပံုရိပ္သာ။ ပလက္တီနမ္လို သတၱဳဆိုတာမ်ိဳးထက္ သံျဖဴလိုမ်ိဳး သတၱဳနဲ႔ဆင္တူေသာ၊ မ်က္ႏွာျပင္မွာ အေၾကာင္းအျခစ္ေလးေတြနဲ႔ လက္စြပ္ကို ဘယ္ဖက္လက္သူၾကြယ္မွာ ဝတ္ဆင္ထားတဲ႔သူ။  ဘယ္ေလာက္အျဖစ္ဆိုးလုိက္တဲ႔ မိန္းမပါလဲ။ လက္စြပ္ေလးမွာ ပါးလႊာလြန္းတာမုိ႔ သူ႔လက္ကို ထိရွမွာ စိတ္ပူပန္ေသာကေရာက္ေနေသးသတဲ႔။ ကၽြန္မသိတာေပါ့ သူရယ္ေနလိမ္႔မယ္ဆိုတာ။ ရွိေစေတာ႔။ ဝန္ခံရဲပါတယ္။ အျမင္ကန္းမတတ္ခ်စ္မိသူမုိ႔ သူ႔လက္ေခ်ာင္းေလးေတြ နာက်င္ေနမွာ အိပ္မက္ထဲမွာေတာင္ စိုးရိမ္ပိုေနမိသူပါ။


ဒီတစ္ညေတာ႔ ငိုပါရေစဦး။ အသိဥာဏ္ေပ်ာက္ေနတဲ႔ မိန္းမဟာ ေျခတုန္လက္တုန္နဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာကို ဖြင္႔တယ္။ ဘယ္ဖက္လက္သူၾကြယ္မွာ လက္စြပ္ဝတ္ဆင္ျခင္းရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကို ‘why do we wear rings on the left hand’ လို႔ Google မွာ ရိုက္ၿပီး ရွာတယ္။ ရလာတဲ႔ အေျဖက လက္ထပ္လက္စြပ္၊ သစၥာတုိင္လက္စြပ္ေတြကို ဘယ္ဖက္လက္သူၾကြယ္မွာ ဝတ္ဆင္ၾကပါတယ္တဲ႔။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆိုေတာ့ ေရွးလူေတြဟာ vena amoris လို႔ ေခၚတဲ႔ ေသြးေၾကာဟာ ႏွလံုးသားနဲ႔ တုိက္ရိုက္ဆက္သြယ္ထားတယ္လို႔ မွားယြင္းယံုၾကည္ခဲ႔ၾကသတဲ႔။ ဒါေၾကာင္႔ လက္စြပ္နဲ႔ႏွလံုးသားကို ခ်ည္ေႏွာင္ထိေတြ႔ေပးႏုိင္ေအာင္  လက္ထပ္လက္စြပ္ကို ဘယ္ဖက္လက္သူၾကြယ္မွာ ဝတ္ဆင္ၾကသတဲ႔ေလ။ မ်က္ရည္ဟာ မတားဆီးႏုိင္ခင္ တရေဟာက်လာခဲ႔။ Great! ဒီအာေမဋိတ္အျပင္ ဘာမ်ား ေရရြတ္ႏုိင္ဦးမွာလဲ။

ေကာင္းတယ္။ သိပ္ေကာင္းတဲ႔ အိပ္မက္ပဲ။ ခပ္ရြဲ႕ရြဲ႕မိန္းမဟာ ဒီလိုေတြးေနေပမယ္႔ ကြန္ပ်ဴတာကို ပိတ္ၿပီး မအိပ္ရဲဘူး။ အိပ္မက္က ဆက္ရန္မရွိဘူးလုိ႔ ဘယ္သူေျပာလဲ။ ဒီတစ္ခါ အိပ္မက္ထဲမွာ ကၽြန္မက မဂၤလာအခမ္းအနားဆီ မၾကြေရာက္ေနပါဘူးလို႔ ဘယ္သူမွ အာမ,မခံႏုိင္ပါဘဲ။ ေက်းဇူးျပဳၿပီး မေလွာင္ပါနဲ႔။ အိပ္မက္မက္ၿပီးေသသြားတဲ႔လူ မရွိဘူးလို႔ မေျပာပါနဲ႔။

အသက္ထြက္ခါနီးလူလိုပဲ အသက္ဝဝ ရႈလို႔ မရဘူး။ အခ်ိန္သိပ္မက်န္ေတာ့ဘူး မဟုတ္လား။ သံဃာေတာ္ေတြ ေဟာတဲ႔တရားကို ျပန္ၾကားမိတယ္။ ေတြ႔ဆံုႀကံဳခိုက္ဟာ ေနာက္ဆံုးျဖစ္ႏုိင္တာမုိ႔ အျပစ္ေတြ ျပဳမိရင္ ေျပေအာင္  ေတာင္းပန္သင္႔တယ္တဲ႔။ သူ႔ကို မျမင္ရေပမယ္႔ သူရွိရာအရပ္ကို မ်က္ႏွာမူၿပီး ေျပာမိရဲ႕။
 ‘တင္တဲ႔ အျပစ္ေတြကိုလည္း ေက်ပါတယ္။ မရည္ရြယ္ဘဲ ျပဳမိခဲ႔တဲ႔ အျပစ္ေတြ ရွိရင္လည္း ခြင္႔လႊတ္ပါ။’

ယံုပါ။သံသရာအစဥ္အဆက္ဆိုတာ ဒီမွာပဲ နိဂံုး။…။ 

မယ္႔ကိုး

5 comments:

Anonymous said...

သံသရာ အဆက္ဆက္ဆိုတာ ဒီမွာပဲ နိဂံုး....

လင္းဒီပ said...

အိပ္မက္မက္ျပီး ေသသြားရင္ေတာ့ မလြယ္ဘူး ။ လားရာက အိပ္မက္ေတြဆီျဖစ္ႏိုင္တယ္ ။

Anonymous said...

လက္စြပ္ေလး တကြင္းေတာင္ မပိုင္တဲ႕ ေရႊစင္ဦး လာဖတ္သြားတယ္ အိမ္မက္ မမက္ခ်င္ဘူး

ထရီဆာ said...

အင္း .. ေကာင္းလိုက္တာ .. မယ့္ကိုးေလးကို အားက်ပါရဲ႕ရွင္ :)

ယံုပါ။သံသရာအစဥ္အဆက္ဆိုတာ ဒီမွာပဲ နိဂံုး။…။

သေဘာအက်ဆံုးပဲ :)

ရိုးေၿမက် said...

ဘယ္ဘက္လက္သူႀကြယ္မွာ လက္စြပ္၀တ္တာ လက္ထပ္လက္စြပ္အတြက္ဆိုေပမယ့္ က်ေနာ့္ကေတာ့ ေစ့စပ္ထားတဲ့သူလဲ မရိွပါဘဲ ဘယ္ဘက္လက္သူႀကြယ္မွာ ၀တ္ရတာကို ပိုသေဘာက်တာ မယ့္ရဲ႕။ ဒါ့ေႀကာင့္လဲ အလုပ္ေလွ်ာက္တုန္းက Foreigner Interviewer က လက္ထပ္ဖို႕ရည္ရြယ္ခ်က္ရိွလားလို႕ အေမးခံခဲ့ရတာ။ မယ့္ရဲ႕ အေရးအသားေတြအတြက္ေတာ့ ခ်ီးက်ဴးဖို႕မလိုေအာင္ ေကာင္းၿပီးသားမုိ႕ဘာမွေၿပာေတာ့ဘူးေနာ္။