02 October 2012

စကၤာပူက ျမန္မာလူ

စားေသာက္ဆုိင္တန္းမွာ ညစာအတူစားမယ္႔မိတ္ေဆြက ေရြးလိုက္တဲ႔ေနရာရဲ႕ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ကို ကၽြန္မေနရာယူဖို႔ ျပင္ေနတုန္းမွာ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ ေရာက္လာၿပီး ‘အိတ္ခ်ထားတာ မေတြ႔ဘူးလား’ လို႔ မ်က္ႏွာထားမာေက်ာေက်ာနဲ႔ ေမးေလတာ။ ကၽြန္မယူမယ္႔ေနရာရဲ႕ ေဘးမွာ အိတ္တစ္လံုးခ်ထားတာကို အခုမွေတြ႔ကာ ‘မေတြ႔ခဲ႔ဘူး’ လို႔ ေျဖၿပီး တျခားခံုေတြဖက္ လွည္႔ထြက္လာခဲ႔ပါတယ္။ 

တကယ္ဆို ‘နင္ခ်ထားတဲ႔ အိတ္ကေဘးမွာေလ။ နင္ဦးထားတာ အဲဒီတစ္ခုပဲ မဟုတ္လား။ ခု ငါက လြတ္ေနတဲ႔ ေနရာကို ယူမွာ’ လုိ႔ ျပန္ေျပာလုိက္ဖို႔ေကာင္းေလသလား။ ကၽြန္မ ခုထိတုိင္ မေဝခြဲႏုိင္ေသးပါ။ တနည္းအားျဖင္႔ ႏႈတ္သီးေကာင္းလွ်ာပါးမဟုတ္သူ လို႔ ပဏာယူႏုိင္ေျပာေသာ္လည္း တကယ္ေတာ႔  ခံစားတုန္႔ျပန္ရာတြင္ ေႏွးေကြးသူသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ျပႆနာေတြအားလံုးၿပီးမွ သူက ငါ႔ကို ဘာလုိ႔ ဒီလိုေျပာတာလဲ။ ငါက ဒီလုိျပန္ေျပာလုိက္ရမွာဆိုကာ တႏု႔ံႏုံ႕ေဒါသမေျပႏုိင္ေအာင္သူလည္း ျဖစ္ရဲ႕။

မိတ္ေဆြက ‘စလံုးမေကာင္းေၾကာင္းေျပာရင္ မႀကိဳက္ခ်င္ဘူး။ အခုေတြ႔ၿပီ မဟုတ္လား။ စလံုးေတြ ဘယ္ေလာက္ရုိင္းတယ္ဆိုတာ’  လုိ႔ ေျပာကာ မေက်မခ်မ္းႏုိင္ျဖစ္ေနပါတယ္။  သူမ ေျပာသလုိပင္ စလံုးေတြ မေကာင္းဘူးလို႔ ဆိုလာလွ်င္ ျငင္းခ်င္တဲ႔သူမွာ ကၽြန္မျဖစ္ပါတယ္။ လူမ်ိဳးတုိင္း ေကာင္းတဲ႔သူရွိသလို ဆိုးတဲ႔သူလည္း ရွိတာပဲ မဟုတ္လားလို႔ ျပန္ေျပာတတ္သူျဖစ္ေပမယ္႔ ဒီေန႔ေတာ့ တစိမ္႔စိမ္႔စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနဆဲ။ 

ငါ႔ကို အဲလိုရိုင္းျပရေအာင္ ငါက ေလးစားစရာမေကာင္းေလာက္ေအာင္ ဘာမ်ားမွားေနလဲလို႔ ေတြးမိ။ ငါ႔ဝတ္စံုက မေမာ္ၾကြားလို႔မ်ား အထင္ေသးတာလားလုိ႔ စဥ္းစားမိ။ မ်က္ႏွာက အျခယ္အသကင္းလုိ႔ ၾကည္႔မေကာင္းလုိ႔ မေလးစားတာလားလုိ႔ အားငယ္မိ။ ရုပ္က ေပ်ာ႔ညံ႔ညံ႔ပုံေပါက္လုိ႔ ေစာ္ကားခ်င္တာလားလုိ႔ မ်ိဳးစံုေတြးႀကံမိေတာ႔တာ။ ဒါေပမယ္႔ ဒီလုိပံုစံနဲ႔ပဲ ဒီကၽြန္းေလးမွာ ေအးေဆးသက္သာ ေနလာသည္မွာ ငါးႏွစ္ေက်ာ္ခဲ႔ၿပီပဲေလ။ သေဘာေကာင္းၾကင္နာေသာ စကၤာပူလူမ်ိဳးေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔လည္း ႀကံဳခဲ႔ဖူးတာရယ္။

 ကၽြန္မအစ္မနဲ႔ ကၽြန္မ တစ္ခါက လမ္းေမးတဲ႔အခါ စလံုးအဘုိး၊အဘြာႀကီးစံုတြဲက ကားနဲ႔လိုက္ပို႔မယ္လို႔ အတင္းကူညီဖူးရဲ႕။ တစ္ခါ မေလးရွားကျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း အလႈကိုသြားရမယ္ျဖစ္ရာ ဖုန္းကလည္း ဓာတ္ခဲကုန္ေန၊ စားရမယ္သာမွတ္ထားၿပီး အိမ္ေျပာင္းသြားတာကို သတိမရတဲ႔အခါ လမ္းေပ်ာက္ေနခိုက္ ပိုက္ဆံအေၾကြေစ႔ထည္႔ကာ ဆက္ရေသာ ဖုန္းကလည္း ရွာမရျဖစ္ေနဆဲ လူႀကီးတစ္ေယာက္က သူ႔ဖုန္းကို ငွားခဲ႔သလို ခရီးေဆာင္အိတ္ႀကီးႏွင္႔ ကၽြန္မကို အလႈအိမ္ထိ လုိက္ပို႔ေပးခဲ႔ဖူးရဲ႕။ 

စလံုးအမ်ိဳးသမီးေတြက ရထားေပၚမွာ မိန္းမအခ်င္းခ်င္း သူ႔တို႔အသားကို ထိမိရင္ေတာင္ မေက်နပ္ျငဴစူတတ္ရွိၾကေပမယ္႔ ကၽြန္မရဲ႕ ေဒါက္ျမင္႔ဖိနပ္ျဖင္႔ မေတာ္တဆတက္နင္းခံရေသာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးကမူ အဆမတန္နာသြားက မ်က္ရည္ပင္ ထြက္က်လာေပမယ္႔ ကၽြန္မကို ျမည္တြန္ျပစ္တင္ျခင္းမျပဳခဲ႔။ တစ္ခါက ေျမာင္းထဲေျခေခ်ာ္က်သြားရာ စလံုးအမ်ိဳးသမီးႏွစ္ဦးက ျပာျပာသလဲေရာက္လာၿပီး တြဲေခၚကူညီေပးခဲ႔ဖူးရဲ႕။ 

 ရံုးမွာလည္း ကေလးလိုပင္ သက္သာသလိုေနေလရာ ဘယ္သူရဲ႕ ရန္ျပဳျခင္းမွ ထူးထူးျခားျခား မခံခဲ႔ဖူးပါ။ အထက္အရာရွိစလံုးအမ်ိဳးသမီးဆိုလည္း သူတစ္ခါေအာ္ ကိုယ္တစ္ခါေအာ္လိုက္နဲ႔ ၿပီးသြားတာပင္။ သူကလည္း အမွတ္မထား။ တစ္ခါက သူ႔ဆီဖုန္းဆက္ေနပံုုကို အစ္မတစ္ေယာက္က ေျပာပံုမွာ ‘ မသိတဲ႔သူဆို အထက္လူက်ေနတာပဲ ခါးေထာက္ၿပီးကို ေအာ္ေနတာ’ လုိ႔ ေနာက္သလိုေျပာမွ ကိုယ္႔အခ်ိဳးကိုယ္ျပင္ခဲ႔ရတဲ႔ အထိရယ္။

လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ားကိုလည္း နည္းနည္းဆရာက်တယ္ထင္ရံုနဲ႔ ‘don’t bully me’ လို႔ ေျပာတတ္ရာ ေနာက္ေတာ႔ သူတုိ႔က ဘယ္သူက အႏုိင္က်င္႔ေနတာလဲလို႔ ကၽြန္မကို ျပန္ေျပာရတဲ႔အထိ။ ခင္မင္ကူညီတတ္ေသာ စကၤာပူလူမ်ိဳးအမ်ားႀကီးႏွင္႔လည္း ခင္မင္ခဲ႔ဖူးတာပါပဲ။ အထင္ရွားဆံုး အမွတ္တရကေတာ႔ အလုပ္က စလံုးအဘိုးႀကီးတစ္ဦးမွာ ကၽြန္မေျခေထာက္တင္ဖုိ႔ ခံုေလးတစ္ခုလုပ္ေပးခဲ႔မႈရယ္။ 


ခုလို  မုိက္ရိုင္းေစာ္ကားခံရရံုမွ်နဲ႔ လူမ်ိဳးႏွင္႔ခ်ီကာ မခါးသီးခ်င္လည္း ' ငါက  ဒီႏုိင္ငံမွာ ဒုတိယတန္းစားလူမ်ိဳး ။  ဒါေၾကာင္႔ အေစာ္ကားခံရတာ ။ ဘယ္ေလာက္ဆင္းရဲ ဆင္းရဲ ျမန္မာျပည္မွာပဲ ျပန္ေနမယ္' လို႔ ဝမ္းနည္းပက္လက္ဆိုခ်င္ျပန္တာ။ သူတပါးႏိုင္ငံမွာ လာေရာက္ေနထုိင္ရတာမို႔ တစ္ခြန္းမွ်ဆိုရံုနဲ႔ မဆံုးႏုိင္ေအာင္ နာခ်င္ျပန္တာ။ တျခားသူမ်ား ေကာင္းခဲ႔သမွ်မွာ တစ္ခါထိခုိက္ရံုျဖင္႔ ေျမနိမ္႔ရာ လွံစိုက္ခ်င္တာဟု ေျပာၿပီး သည္းသည္းမည္းမည္းေၾကကြဲခ်င္ျပန္တာ။ ကၽြန္မ ေတာ္ေတာ္ဆိုးေလသလား။ မမွ်မတေတြးေခၚတတ္ေလသလား။ တကယ္ေတာ႔ ထိုမွ်နာက်င္စရာမ်ားကို အမႈထားစရာလို႔ပင္ မခံယူသင္႔ေတာ့ဘူးေလ။

 ျမန္မာႏုိင္ငံမွာလည္း စပယ္ယာရဲ႕ အေငါက္အငမ္းကို ဒီထက္မက ခံခဲ႔ရဖူးတယ္ မဟုတ္လား။ အဝတ္အစားႏွင္႔ပက္သက္လွ်င္ တစ္ခါက ဝတ္စံုတစ္ထည္ တစ္သိန္းဆုိကာ ေရာင္းသူက မဝယ္ႏုိင္တဲ႔ပံုစံျဖင္႔ ယူျပဖုိ႔အသာထား မေျဖခ်င္႔ေျဖခ်င္႔ျဖင္႔ ေမးေငါ့တာလည္း ႀကံဳခဲ႔ရဖူးတာ။ တစ္ခါကလည္း အမ်ိဳးသမီးႀကီးတစ္ဦးရဲ႕ ဖိနပ္ကို ႏွစ္ခါတက္နင္းမိသျဖင္႔ လမ္းလယ္္ေခါင္မွာ ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္အဆဲခံရဖူးတာ။ စက္ဘီးစီးတတ္ခါစတုန္းက လမ္းေဘးေျမာင္းထဲက်သြားရာ ဘယ္သူမွ လာမထူတဲ႔အျပင္ အနားကလူမ်ားမွာ မသိသလိုေနၾကတာမုိ႔ ပ်က္စီးသြားတဲ႔စက္ဘီးရဲ႕ ဂိုက္ကိုတည္႔ေပးဖို႔ အကူအညီမေတာင္းရဲဘဲ လမ္းေလွ်ာက္ျပန္ခဲ႔ရဖူးတာ။ 

 ဒါေပမယ္႔ထိခိုက္ျဖစ္ပ်က္သမွ်အလံုးစံုကို ထူးျခားဖြဲ႔ႏြဲ႔စရာ မည္းေမွာင္အက်ည္းတန္ေသာအရာမ်ားလုိ႔ပင္ မထင္ခဲ႔။ထိခုိက္ျဖစ္ပ်က္သမွ်အလံုးစံုကို နာစရာကို လြမ္းစရာနဲ႔ ေျဖခဲ႔။  'အိမ္ေျပးသူမ်ား' အက္ေဆးမွာ ေရးခဲ႔ဖူးတဲ႔စာလိုပင္ ႀကိဳဆိုသူမဲ့ ရက္စက္တဲ့ ေျမေပၚမွာ တည္ထားေပမဲ့ ကၽြန္မ အိမ္ျပန္ခ်င္ပါတယ္ … လို႔ ထပ္မံေျပာခ်င္ေသးရဲ႕။

 ‘၀ဋ္ၾကီးသူရယ္ေလ။ ဘယ္လိုပင္ မိုးၾကိဳးေျခြလည္း မေသေသးဘူးကြယ့္။ ထပ္မံလို႕ အေတာင္ပံ ခတ္ေနဦးမယ္။ ေအာင္ေျမက ဘယ္အရပ္မွာ တည္သလဲဆိုတာ မျမင္ႏိုင္။ မၾကားႏုိင္။ မသိႏိုင္ေပမယ့္ ဥတုရာသီ ႏွိပ္စက္ကာ အျမင္ေတြ ေ၀သီေနေပမယ့္ ကၽြန္မ ခရီးဆက္ပါဦးမယ္။ ဘယ္လို ေျခလွမ္းျပင္ရမလဲ။ ။ ဇာတ္ကြက္က ေျခတစ္လွမ္းတိုးရင္ ဖုနး္ဆိုးေျမ။ ေနာက္ဆုတ္ရင္ မီးေလာင္ျပင္။ ဒါေပမယ္႔ ေလျပင္းထန္လြန္းတယ္ ဆိုကာ ေနာက္ဆုတ္ေျပးဖို႕လည္း မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဘဲ။

 ဒီလိုနဲ႕ ခေရာင္းထက္ၾကမ္းတဲ့ လမ္းမွာ တေမွ်ာ္တေခၚက အိမ္အရိပ္ေလးဆီ ေမွ်ာ္လင့္လို႔ ကၽြန္မေရွ႕ဆက္ေလွ်ာက္ပါဦးမယ္။ လမ္းရဲ႕တံခါး၀ွက္ကိုပင္ မေတြ႕ျမင္ႏိုင္သူဟာ “အိမ္ျပန္ခ်င္တယ္။ အိမ္မွာ ဘယ္သူရွိမွာလဲ။ ဘယ္သူမွ အိမ္မွာမရွိဘူး။” ဆိုတဲ႔ ရိုးရာမပ်က္ ရင္ကြဲေတးေလးကို ညဥ္းရင္းနဲ႔ေလ…။’  

တကယ္ပါ။ ႀကိဳဆိုသူမဲ့ ရက္စက္တဲ့ ေျမေပၚမွာ တည္ထားေပမဲ့ ကၽြန္မ အိမ္ျပန္ခ်င္ပါတယ္။… ။ 

 မယ္ကိုး

22 comments:

HLAINGGYI said...

ဆရာမက စာေရးေကာင္းလိုက္တာ။
ဆရာမ ဘေလာ့ေလးကိုေတြ ့တာေတာ့ၾကာျပီတခါမွ၀င္မဖတ္ဖူးဘူး။ ခုမွဖတ္ဖူးတာ း)

mstint said...

လူအမ်ိဳးမ်ိဳးစိတ္အေထြေထြမို႔ ေလာကလူသား တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ အဆင္မေျပမႈေလးေတြကို မသိက်ိဳးကြ်ံျပဳခဲ့ရေပါင္းလည္း မ်ားခဲ့ပါၿပီ မယ္ကိုးေရ။
ေရွ႕ဆက္ၿပီးမွေတာ့ လြမ္းတာကိုၿမိဳသိပ္ၿပီး ျပန္မလွည့္တာ မွန္ကန္တဲ့ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုလို႔ထင္မိတယ္။
အဆံုးသတ္စာပိုဒ္ေလးသေဘာက်လို႔ ကူးယူထားတယ္ း)
စိတ္ဓာတ္အစဥ္ၾကည္လင္ေအးျမပါေစကြယ္။

ေမတၱာျဖင့္
အန္တီတင့္

Anonymous said...

ကိုယ္လည္းၿပန္ခ်င္တာတပိုင္းကိုေသလို႕ဒါေပမဲ႕ေပ်ာ္ရာမွာမေနရေတာ္ရာမွာေနရဆိုတဲ႔အတိုင္းဘဲကြယ္

လရိပ္အိမ္ said...

မမေရ စိတ္အားငယ္မေနပါနဲ႕။
ဘယ္ႏိုင္ငံေရာက္ေရာက္ ဒီလို႐ိုင္း႐ိုင္းစိုင္းစိုင္းျမန္မာလူမ်ိဳးေတြအမ်ားၾကီး။

sosegado said...

လူ အမ်ဳိးမ်ဴိးရွိၾကတာေပါ့၊
ဟုိတစ္ေန႔က ခရစ္ယန္ဂုိဏ္းတစ္ခုက တရားလာေဟာတယ္ ကုိယ္ကျမန္မာၿပီၿပီ အားနာလုိ႔ မိနစ္၂၀ေလာက္ နားေထာင္လုိက္တယ္၊ ဒါေပမဲ့ ေဘးအိမ္က တရုတ္ကေတာ့ ရဲလွမ္းေခၚလုိ္က္တယ္၊
အိမ္ျပန္ခ်င္တဲ့ ဖီလင္ကေတာ့…… တစ္ခါတစ္ေလ အရမ္းခံစားရတဲ့။

phyu said...

Do we all lost our way home????

If not, CHEERS

Rgds/Nang Myint

မိုးခါး said...

ဟုတ္တယ္ မမယ္ .. ဆိုးတဲ့လူက ဘာလူမ်ိဳးျဖစ္ျဖစ္ ဆိုးမွာပါပဲ .. မိုးခါးပတ္၀န္းက်င္မွာလည္း သိပ္ဆိုးသြမ္းသူေတြ မျမင္ဘူးသေလာက္ပါပဲ .. တခ်ိဳ႕ေျပာလို႕ စလံုးေတြက ဆိုးတယ္ ဘ၀င္ကိုင္တယ္ေပါ့ .. ဒါပမယ့္ ကိုယ္နဲ႕ သိေနတဲ့ စလံုးေတြ အမ်ားအားျဖင့္ စိတ္ေကာင္းရွိၾကပါတယ္ .. စိတ္ညစ္စရာ ေတြ႕လာလည္း စိတ္ထဲ မထားပါနဲ႕ေလ .. ကိုယ္က အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ေနေနလို႕ မေကာင္းသူဆိုလည္း ကိုယ့္ကုသိုလ္ကံက ဖယ္သြားလိမ့္မယ္ပဲ ညီမေတာ့ ႏွလံုးသြင္းထားတယ္ :D

အလြမ္းျမိဳ႕ said...

မယ္ကိုးေရ...
စာေလးဖတ္လို႔ေကာင္းတယ္။တြဲေရးျပတာေလးက
ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္။အိမ္ျပန္ခ်င္တဲ့စိတ္လည္းတူတယ္။
အားေပးေနမယ္ေနာ္.

ခင္တဲ့
အလြမ္း

Vista said...

အဆင္ေျပတဲ့ ေနရာမွာ ေပ်ာ္ႏိုင္ေအာင္ၾကိဳးစားပါေလ .. ျပန္ေတာ့ျပန္ခ်င္ၾကတာေပါ့ မမယ္ရယ္

NSA said...

စာေရးေကာင္းသူအျဖစ္ အမွတ္ထားမိပါသည္။

pifpif

ၿငိမ္းစိုးဦး said...

မိသားစု စိတ္ကို အထင္းသားခ်ျပထားတာပါပဲ ။ ပညာအားနည္း ( ျမန္မာ ႏိုင္ငံလိုျဖစ္ေန ) တဲ့ အရပ္ေတြမွာေတာ့ ေတာႀကီးမ်က္မည္း၀ါဒေတြကို ထင္ထင္ရွားရွားႀကဳံရလိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္ ။ သိသူက ခြင့္လႊတ္ေပးရတတ္တာ မ်ားပါလိမ့္မယ္ ။

dawlay maykhin said...

မယ္ကိုးေလး
ေပ်ာ္ရာမွာမေနေတာ္ရာမွာေနရမယ္တဲ.
သည္းခံစိတ္ေလးရိွသူကခြင္လႊတ္ေပးရတာ
မ်ားပါတယ္ကြယ္။
ခင္တဲ.အန္တီေလးေမခင္

~ဏီလင္းညိဳ~ said...

ကၽြန္ေတာ္လည္း မေလးမွာေနခဲ့တုန္းက အရမ္းခင္စရာေကာင္းတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဆံုခဲ့ရဖူးပါတယ္။ အမ်ားက အက်င့္အေကာင္း၊ ပ်င္းတယ္လို႔ သတ္မွတ္ၾကတဲ့ မေလးလူမ်ိဳးစစ္စစ္ေတြနဲ႔ပါပဲ။ အဲ့ဒီသူငယ္ခ်င္းေတြဆို ကၽြန္ေတာ္သြားခ်င္ရာ ေနရာမွန္သမွ် ဆိုင္ကယ္နဲ႔ လိုက္လိုက္ပို႔ေပးတတ္တာ။
ဒီလိုပါပဲ။ လက္ေတာင္မွ အတိုအ႐ွည္မညီညာေသးေတာ့ အဆိုးနဲ႔ အေကာင္းေတြဆိုတာ ေနရာတိုင္းမွာ ေရာျပြန္းေနတတ္ၾကမွာပါပဲေလ။
အိမ္ျပန္ခ်င္တဲ့စိတ္ကေတာ့ ကိုယ္တိုင္လည္း ခံစားဖူးခဲ့လို႔ ကိုယ္ခ်င္းစာပါတယ္။ ျပန္ရမယ့္ေန႔ေတြ ျမန္ျမန္နီးစပ္ႏိုင္ပါေစရယ္လို႔ ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္....

ခင္မင္ျခင္းအားျဖင့္.....
ဏီလင္းညိဳ

စံပယ္ပန္း said...

သူတို႔ကအေနာက္တိုင္းဓေလ႔ကို ပိုက်င္႔သံုးၾကတယ္ေလ..။ ေဖးမစရာရွိတာကို မ်က္ကြယ္ၿပဳသြားတာ မယဥ္ေက်းရာက်တယ္ဆိုတာမ်ိဴး လက္ခံထားၾကေတာ႔ ေဖးမၾကပါတယ္..။ ရိုင္းတဲ႔တစ္ခ်ိဴ႕နွစ္ခ်ိဴ႕ေတာ႔ က်န္မ်ာပဲေလ..။

Anonymous said...

အိမ္ကို သတိရလိုက္တာ..
ခံစာမိပါတယ္ အဲလုိ ့ပါပဲ

ေတာက္ပၾကယ္စင္ said...

စကၤာပူလုိ ႏုိင္ငံမ်ဳိးမွာ အဲဒီေလာက္ ကူညီရုိင္းပင္းႀကလိမ့္မယ္ ဘုန္းဘုန္းေတာင္ မထင္ထားမိဘူး။ ခုလုိမ်ဳိးႀကေတာ့လည္း ဘယ္ဆုိးလုိ႔တုန္း။ ဘုန္းဘုန္းလည္း အဲဒီလုိပဲ ခံစားတုန္႔ျပန္တဲ့ေနရာမွာ အရမ္းေႏွးေကြးတယ္။ ၿပႆနာၿပီးသြားမွ တေျမ႕ေျမ႕နဲ႔ ခံစားရတယ္။ အေတြ႕အႀကဳံေလး မွ်ေ၀ေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးပါ မယ္ကုိးေရ။

Moe Hein Thu said...

ေအာက္ဆုံးက ရင္ကြဲေတး ကို ၾကိဳက္တယ္

စံပယ္ျဖဴ (Jasmine White) said...

အိိမ္ျပန္ခ်င္တဲ့ စိတ္ကေလးကို မေျပာင္းလဲေစခ်င္ဘူး။ အေျခအေနေပးတဲ့ တေန႔ တို႔တေတြ အိမ္ျပန္ရမယ္ေလ။

ရိုးေၿမက် said...

မယ့္စာကို ခုမွ ဖတ္ဖူးေပမယ့္ မယ့္ အေရးအသားေတြက တစိမ့္စိမ့္နဲ႕ ရင္ကို လႈပ္ခတ္တယ္။ ေၿခတစ္လွမ္းတိုးရင္ ဖုန္းဆိုေၿမ ၊ ေနာက္ဆုတ္ရင္ မီးေလာင္ၿပင္တဲ့ မယ့္အဆို။
က်ေနာ္ဟာ အိမ္နဲ႕ အႀကာႀကီး တစ္ခါမွမခြဲဘူးလို႕ အိမ္ၿပန္ခ်င္တဲ့ ခံစားခ်က္ကို မယ္မယ္ရရ ထိရွမေပးႏိုင္ေပမယ့္ မယ့္ရဲ႕ အိမ္ၿပန္ခ်င္တဲ့ စိတ္ကေလးကိုေတာ့ စာနာမိတယ္။

ရင္လိႈင္း said...

ေရာင္စုံျခယ္သ
ဘဝေတြ ၾကား
အေနၾကာေတာ့
အိမ္လြမ္းတာေပါ့....။

Aki said...

မယ္ ေရ ညီမလည္း ၾကံဳဖူးတယ္ေတာ့ အဲ့ဒီလို။ မယ္ နဲ႕ေတာ့ ေၿပာင္းၿပန္ေပါ့ ညီမက ခံုဦးထားလို႕ ေၿပာခံရတာ။ တိုပါးယိုး က shopping mall မွာ မုန္႕စားၾကတုန္း သူငယ္ခ်င္း အမ က မုန္႕သြားယူေတာ့ ကိုယ္က အိတ္ေလးခ်ၿပီး ထိုင္ေနတာ။ အဖြားၾကီးတေယာက္က လာယူေတာ့ ငါယူထားပါတယ္ ေၿပာမိတာ လက္ညိႈးေငါက္ေငါက္ထိုးၿပီး ဒါက public ပိုင္တာ မင္းတေယာက္တည္း ပိုင္တာမဟုတ္ဘူး။ နင္တို႕ေတြ ဘာညာနဲ႕ ေၿပာလိုက္တာ မယ္ ရယ္ အၾကာၾကီးပဲ။ ညီမေလ ရွက္ကလည္းရွက္ ေဒါသလည္းထြက္။ ၿပီးေတာ့ ညီမ MRT လည္းေရာက္ေရာ ငိုခ်မိေရာ..။ အဲ့ဒီ ေၿမ ကို မုန္းကိုမုန္းတယ္။

Anonymous said...

nice