24 May 2012

ေတာင္းပန္စကား မၾကားဖူးသူမ်ား

ေရွးသေရာအခါ…ဘဝေတြ အညြန္႔ခူးကာ ရႊင္ျမဴးစားသံုး၊ ထင္ရာစိုင္းမင္းမူ ဘုန္းကံျမင္႔သူေတြရဲ႕ ေစတနာက ဝါးရင္းတုတ္၊က်ည္ဆန္တဲ႔ရယ္။

မတရားေထာင္သြင္း၊ ညွင္းဆဲသတ္ျဖတ္၊ဥပေဒမဲ႔အားလံုးကို ရင္စည္းခံတဲ႔ စစ္ခံုရံုးမဲ႔သူေတြဟာ အေမွာင္မွာ ေခါင္းငံု႔ေလွ်ာက္ဆဲ… သက္ဦးဆံပိုင္ေတြဟာ ဒီေျမကဆင္းရဲမွန္သမွ်ဟာ လူျဖစ္ရတဲ႔ဒုကၡဆိုကာ အႏိုင္ပိုင္းလို႔ နတ္ရြာစံၾကမွာ။

ပံုျပင္ေလးအဆံုးမွာေတာ့… ကိုယ္ခ်င္းစာစကား တရံဆစ္မွ်ၾကားခြင္႔မရ လူျဖစ္ရံႈးတဲ႔ သတၱဝါေတြဟာ စိတ္မရွိပါနဲ႔။သည္းခံေပးပါ။ ဝမ္းနည္းပါတယ္…ဆိုတဲ႔ တဆိတ္စာ စာနာမႈေလး ၊ တစ္ျဖဳတ္မွ် အသိအမွတ္ျပဳရံုေလး၊ တစ္ေရြးသားဝန္ခံမႈေလးကို မြတ္သိပ္ရင္း၊ေတာက္ေလာင္ရင္း၊ ေတာင္႔တရင္း လမ္းေပၚမွာ ဘဝေတြျပဳန္းခဲ႔ၾကသတဲ႔ကြယ္။…။ 

မယ္႔ကိုး

(ပံုျပင္အၾကြင္း။ ဇာတ္ေပါင္းေသာ္ … အနင္းခံဘဝေပမယ္႔ ျမင္႔ျမတ္လွတဲ႔ သာကီဝင္မ်ိဳးေတြမို႔ ခြင္႔လႊတ္ႏုိင္တယ္ဆိုကာ လက္ခေမာင္းခတ္ၾကျပန္တာ။)

10 May 2012

ဝ ေနသူ အျပစ္

ဘဝႏွင္႔ခ်ီကာ ေျပာရလွ်င္ အရက္စက္ဆံုး ၊ ေၾကကြဲဝမ္းနည္းဖြယ္အေကာင္းဆံုး၊ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားအနည္းပါးဆံုး စကားမွာ ‘ဝေနတယ္ေနာ္’ ဟူ ၍  ျဖစ္ေလသတည္း။

............................................................................................................

ျပႆနာအစကေတာ့ ရံုးက ႏိုင္ငံျခားသူျဖစ္ေလတာ။ နင္တုိ႔ ျမန္မာေတြက ပိန္တယ္ေနာ္တဲ႔။ အင္း ဒါေပမယ္႔ ငါက ဝ တယ္ေလ လို႔ ဆိုေတာ့ သူမက အစမွာ မဝပါဘူးလို႔ အားနာပါးနာ ျငင္းေပးေသးတာ။ ေနာက္ေတာ့ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ေျပာလို္က္တဲ႔အခါ သူမက မ်က္လံုးျပဴးၿပီး မထင္ရဘူးေနာ္တဲ႔။ ထိုအသံအဆံုးမွာ အသည္းက လွပ္ကနဲကြဲအက္သြားၿပီ။ မ်က္ႏွာက မႈန္သြားၿပီ။ ႏႈတ္ခမ္းက စူလာၿပီ။ ထိုမွ်နာက်င္စကားဆိုသူကို ၿငိွဳးသူရန္ဘက္လုိ ၾကည္႔မိေလၿပီ။

အား … မုန္းလို္က္တာ။ ဘယ္လိုကံဆိုးနဲ႔ ဒီေလာက္ ဝတုတ္ေနရတာလဲ။ ဒါေပမယ္႔ ေျပာသူကိုေတာ့ အမ်က္မာန္မရွရဲ။ ညိဳမည္းသြားေသာမ်က္ႏွာကို တစ္ဖက္လႊဲကာ အင္းလို႔ ဆိုရတာ။ သူမက ပိန္သြယ္လွသူမုိ႔ သူမရဲ႕ကိုယ္႔အေလးခ်ိန္ကို ျပန္ေမးေတာ့ ‘naughty girl’ တဲ႔။ အမ်ိဳးသမီးရဲ႕ အေလးခ်ိန္ကို မေမးရဘူးေလတဲ႔။ မွားမိပါတယ္။ ဝ ေနတာကိုက အမွားဆံုး။

‘ေျပးပါလား’လို႔ အႀကံေပးသူကိုလည္း သိပ္မၾကည္လင္ခ်င္။ အိမ္နဲ႔ရံုးလမ္းေလွ်က္သြားရတာပင္ ပင္ပန္းတယ္လို႔ ထင္တတ္သူ။ ေနာက္ေတာ့ သူမက အကသင္တန္းတက္ပါလားလို႔ လာဆြယ္တာ။ ငါ မအားဘူးလို႔ ျငင္းလိုက္ၿပီးမွ စိတ္ေရာလူေရာမနားရေတာ့။ ‘ဝေနၿပီ’ ‘ဝေနၿပီ’ ဆုိတဲ႔ စိတ္ထဲက အသံကို I’m fat, so what? လို႔လည္း တစ္ေယာက္တည္းရန္ေထာင္ကာ။ ဒါေပမယ္႔ ဝျခင္းေၾကာင္႔ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္မျဖစ္ေသးခင္ ထြက္ေပါက္တစ္ခုရခဲ႔တာ။

Digital ေပါင္ခ်ိန္စက္တဲ႔။ လက္ေဆာင္ေပးတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ငါ႔ဒုကၡငါရွာမိေလျခင္းဟု ရင္ထုမနာျဖစ္ႏုိင္တာ။ မနက္ဆိုေပါင္ခ်ိန္လုိက္ သူငယ္ခ်င္းဆီ ဖုန္းဆက္ၿပီး ရစ္လိုက္နဲ႔ စိတ္ဆင္းရဲမႈကို မွ်ေဝေတာ႔တာ။ အဲဒီေပါင္ခ်ိန္စက္ေၾကာင္႔ ႏွလံုးေရာဂါရေတာ့မယ္ ဆိုၿပီးေတာ့လည္း လက္ေဆာင္ေပးမိတာကို ေနာင္တရေအာင္ ေစတနာကင္းမဲ႔သြားေလာက္ေအာင္ ဂ်ီက်တတ္တာ။

ဟုတ္ပါတယ္။ ဝ တဲ႔သူ အျပစ္ခ်ည္းပါပဲ။ ဒါေပမယ္႔ မုန္းလိုလည္း မုန္းေစေတာ့။ ဝတယ္လုိ႔ ေျပာျခင္းသည္းခံပါ လို႔ပဲ ဆိုရေတာ့မွာ။ေက်းဇူးျပဳၿပီး မေျပာနဲ႔ေတာ႔ေနာ္။ ဝ တယ္လုိ႔။ လူမ်ိဳးေရး ခြဲျခားခံရ၊ အသားအေရာင္ ခြဲျခားခံရ၊ လိင္အမ်ိဳးအစား ခြဲျခားခံရ၊  ၿပီးေတာ့ အဆီအသားထုထည္အခ်ိဳးအစား ခြဲျခားခံရ။ ဘဝတဲ႔။ အရွည္ေျပာရရင္ ဇာတ္နာစရာေတြ မဆံုးတမ္းျဖစ္ေတာ့မွာ။

ဝေသာသူကို ၾကင္နာပါ ဘာညာေတြလည္း ေလေျပမထိုးခ်င္။ ရက္စက္စကားဆိုသူေတြကို ဒီကမၻာမွာ ငါေပ်ာက္ကြယ္သြားရင္ အားလံုး တရားခံျဖစ္သြားလိမ္႔မယ္ေနာ္လို႔ မ်က္ႏွာတည္ႏွင္႔ ၿခိမ္းေျခာက္ခ်င္ပါေသာ္လည္း ရယ္က်ဲက်ဲနဲ႔ ၿပံဳးၾကည္႔ၾကဦးမွာ ထင္ရဲ႕။

ဝ မိတဲ႔အျဖစ္ ရင္နာစရာေကာင္းလွခ်ည္႔။ ။

မယ္႔ကိုး

05 May 2012

ေအာင္ေျမနင္းခ်ိန္

'လူတစ္ေယာက္က ရုိင္းစုိင္းေထာင္လႊားေနတာ၊ နိမ္႔သူကို ေစာ္ကားေနတာ အဲ့ဒီလူရဲ့ ကိစၥ။ သ႔ူကုိ ေရွာင္လုိက္ရင္ ကိစၥက ျပတ္သြားၿပီ။ သူ႔ကုိ ေတာ္ရံုသျဖင့္ပဲ ၾကည့္မရျဖစ္တာပါ။ ဒါေပမယ္႔ သူ႔ကုိ လူရာသြင္းတဲ့လူေတြကုိ ညီမ မုန္းတယ္’ တဲ႔။ ညီမေလးတစ္ေယာက္က ဆိုလာတယ္။ ကုမၸဏီက မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ရဲ႕ အလုပ္ထြက္ႏႈတ္ဆက္ပြဲမွာ သူမနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္မ်က္ႏွာခ်င္းဆို္င္ ထိုင္မိတာကအစ နကၡတ္သင္႔တာပဲ။

သူမေျပာတဲ႔ အဲဒီလူဆိုတာ ရံုးမွာ အထက္လူကို ဖားလိုက္၊ ေအာက္လူကို ဆဲလိုက္၊ အဆင္႔တူကို ေခ်ာ႔လို္က္ လုပ္ေနတဲ႔သူပါ။ အခုလည္း စားပြဲရွည္ထိပ္မွာ ထုိင္ၿပီး သူဘယ္ေလာက္ေတာ္ေၾကာင္း၊ ရံုးအတြက္ ဘယ္လုိႀကိဳးစားေၾကာင္း အာေပါင္းအာရင္းသန္သန္ တရားေဟာေနပါတယ္။ ခက္တာက ကၽြန္ေတာ္က ဘယ္သူ႔ကိုမွ မမုန္းလိုတဲ႔ ေမတၱာထားခ်င္သူပါ။  ‘ဘုရားေဟာထားတယ္ေလ ညီမေလးရ။ အကုသိုလ္လုပ္တဲ႔သူကို မမုန္းရဘူး။ အကုသိုလ္ကိုပဲ မုန္းရမယ္ ဆိုတာေလ။ လူျဖစ္လာမွာေတာ့ အားလံုးနဲ႔ အဆင္ေျပေအာင္ ေနရေတာ့မွာေပါ့’ လို႔ ဆိုလုိက္ေပမယ္႔ သူမရဲ႕ မ်က္လံုးေတာက္ေတာက္ေတြက ေၾကာက္စရာေကာင္းေအာင္ လက္ေနတယ္။ ‘သူ႔ကို အစ္ကိုက အစ လူေတြ မပတ္သက္ဘဲ မေနႏုိင္ၾကတာကုိလဲ ညီမ အံ့ၾသလုိ႔ မဆံုးဘူး။’ လို႔ ဆိုျပန္တယ္။

 လူလုပ္ရတာ ခက္ပါတယ္ဗ်ာ။ စိတ္ပုတီးမကိုင္ေပမယ္႔ ၿငိမ္းၿငိမ္းေအးေအးေနခ်င္တာကိုပဲ လာေရာက္တုိက္ခိုက္သူေတြက ရွိေသးတယ္။ အခုလည္း ဘယ္မွာရွိေနမွန္းမသိတဲ႔ ျပႆဒါးဟာ ရုတ္တရက္ဝင္တုိက္လုိ္က္သလုိပဲ။ ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္ျပန္လဲမသြားပါဘူး။ 'အဲဒီလို ဝိုင္းၾကဥ္လိုက္ရင္ ပိုဆိုးသြားမွာေပါ့ ညီမေလးရ' လုိ႔ ေျပရာေျပေၾကာင္းေျပာေတာ့မွ သူမက လဲ႔လဲ႔ေလးၿပံဳးတယ္။ ေလွာင္သလို ရီခ်င္သလိုလို။ ဒါေပမယ္႔ သူမ ဘယ္လုိၿပံဳးၿပံဳး ကၽြန္ေတာ္ရင္ခုန္တယ္။ တကယ္ျပဴစားႏုိင္တဲ႔ ေကာင္မေလးပါ။ အဲဒါေၾကာင္႔လည္း သူမ ဂ်ီက်သမွ် ကၽြန္ေတာ္သည္းခံေနတာ။ ခ်စ္သူက သက္သက္၊ ညီမေလးက သက္သက္ေလဗ်ာ မဟုတ္ဘူးလား။ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ရဲ႕ ႏွလံုးသားထဲမွာ အကန္႔ေတြ အရမ္းမ်ားပါလား ဆိုလာရင္ေတာ့ ပုခံုးတြန္႔ေနရမွာေပါ့။

 ဒီလိုရင္ထဲၿငိမ္႔ၿငိမ္႔လႈပ္ခတ္ေနတုန္းမွာပဲ သူမက ႏႈတ္ခမ္းေလး စုေထာ္လုို႔ ခ်စ္စဖြယ္ဆိုျပန္တယ္။ ‘အစ္ကို႔ကို ညီမက ေလးစားတယ္ေလ။ အဲလိုလူကို အစ္ကိုက တေလးတစားေပါင္းသင္းေနတာေတြ႔ေတာ့ စိတ္ထဲခိုးလိုးခိုးလုျဖစ္ေနလို႔ပါ’ တဲ႔။ ‘ညီမေလးကလည္း အဲဒါက ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးပညာေလ။ လူမိုက္ကိုလည္း တည္႔ေအာင္ေပါင္း၊ လူေကာင္းကိုလည္း တည္႔ေအာင္ေပါင္းႏုိင္မွ လိမၼာပါးနပ္တာ မဟုတ္လား’ လုိ႔ ေျပာလုိက္တယ္။ တစစ စိတ္ပ်က္လာၿပီ။ ဘာေတြ ေျပာေနရမွန္းမသိဘူး။ေလသင္႔ရင္ သင္းသင္းေလးေမႊးတဲ႔ သူမရဲ႕ ေခါင္းေလွ်ာ္ရည္နံ႔ကသာ မျမဴဆြယ္ေနဘူးဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္စကားစျဖတ္ၿပီး ထထြက္သြားတာၾကာၿပီ။

တစ္ခ်ိဳ႕လူေတြလည္း အိမ္က ကေလး ေနမေကာင္းလို႔ ဘာညာဆိုကာ ျပန္ကုန္ၾကၿပီ ။ ဒါေပမယ္႔ သူမကေတာ့ မမူးဘဲနဲ႔ ရစ္ေနပါၿပီ။ လူယုတ္မာနဲ႔လည္း အဆင္ေျပေအာင္ ေနတယ္ေပါ့ ဟုတ္လား အစ္ကို။ ညီမေတာ့ အစ္ကို႔ဆီက အမ်ားႀကီးသင္ရဦးမွာ တဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေဒါသထြက္စျပဳလာၿပီ။ ‘ညီမေလး ဘာျဖစ္ေနတာလဲ၊ ဥေပကၡာစိတ္ထားမွေပါ့။ လူ႔ဘဝက တိုတိုေလး မဟုတ္လား’ လား ခပ္ဆတ္ဆတ္ေျပာမိတယ္။ သူမ မၿပံဳးႏုိင္ေတာ့ဘူး။ စိတ္မရွိပါနဲ႔ အစ္ကို။ ညီမက သူရိုင္းစိုင္းေစာ္ကားတာ ခံခဲ႔ရသူဆုိေတာ့ လြယ္လြယ္နဲ႔ မေမ႔ႏုိင္ေသးဘူးေပါ့ အစ္ကိုရယ္ လို႔ ခပ္တိုးတိုးေခါင္းငံု႔ေျပာတယ္။ကၽြန္ေတာ္႔ရင္ထဲတုန္လႈပ္သြားတာ သူမရဲ႕ မ်က္ေတာင္ေကာ႔ေကာ႔ေတြေၾကာင္႔ မဟုတ္ဘူး။

ရွက္စိတ္ဟာ ေသြးေၾကာအႏွံ႕စီးသြားတယ္။ ရွက္စိတ္ဟာ ေသြးေၾကာအႏွံ႕စီးသြားတယ္။ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္႔မွာ မုန္းသူမရွိ ခ်စ္သူသာရွိတယ္ ဆိုတဲ႔ အဆိုကို အာဂံုရြတ္ၿပီး သူမကို ဟိုလူ အႏုိင္က်င္႔ေစာ္ကားေနတာ ျမင္လွ်က္ ခပ္တည္တည္ပဲ လက္ပိုက္ၾကည္႔ေနခဲ႔မိတယ္။သိပ္ျပင္းထန္တဲ႔ တုိက္ခုိက္မႈမဟုတ္လုိ႔လည္း လြယ္လြယ္ပဲ မ်က္ကြယ္ျပဳေက်ာခိုင္းထားလုိက္တယ္။ ေစာ္ကားမႈကို ျမင္လွ်က္နဲ႔ မသိကၽြိဳးကၽြံလက္ပိုက္ၾကည္႔ေနတာ မွန္ကန္တဲ႔ၾကားေနမႈလား ဘာလားလုိ႔ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္စစ္ေဆးခ်ိန္လည္း မရပါဘူး။ ခဏေလးေနရတဲ႔ ဒီဘဝမွာ စိတ္ရႈပ္စရာေတြထဲ ဝင္မေႏွာင္႔ခ်င္ဘူး။ ၿပီးေတာ႔ သူမက အဲဒီအခ်ိန္ေတြတုန္းက ဒီေလာက္ခ်စ္စရာမေကာင္းေသးဘူး။ အဲဒီလူက လည္ပင္းဖက္ေပါင္းတာကိုပဲ ဒီလုိလူက ငါ့ကိုေတာ့ favour ေပးသားပဲ ဆိုၿပီး ဂုဏ္ယူေနခဲ႔တာ။ဒါဆို အခုေရာ ဆိုရင္ေတာ့ … အင္း။ ကၽြန္ေတာ္က ေတြေဝတတ္တာ အက်င္႔ပါေနၿပီ။ 

ဒီလိုႏႈတ္ဆိိတ္ေနမိတုန္းမွာပဲ သူမက ‘ျပန္ေတာ့မယ္ အစ္ကို’ လုိ႔ ေျပာၿပီး က်န္တဲ႔သူေတြကို လုိက္ႏႈတ္ဆက္တယ္။ ရုတ္တရက္ခ်ည္းဆိုေတာ့ သူမနဲ႔ အတူတူျပန္လိုက္မယ္လို႔ မရည္ရြယ္ဘဲေျပာမိသြားၿပီး သူမကလည္း ေအးေအးေဆးေဆးပဲ ေခါင္းၿငိမ္႔တယ္။ ဒါေပမယ္႔ လမ္းမွာ စကားကို ဘယ္ကစရမွန္း မသိဘူး။ ေခါင္းရြက္ဗ်က္ထိုးသည္ေတြရဲ႕ ေအာ္သံမ်ားပဲ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အနားကေန ဖ်တ္ပ်ံသြားၾကတယ္။ သူမကပဲ စကားျပန္စပါတယ္။ ‘ညီမေလ အစ္ကိုေျပာရင္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လက္ခံပါတယ္။ စစ္ျဖစ္ၿပီး အျပန္အလွန္သတ္ေနၾကတဲ႔ ႏွစ္ဖက္စလံုးကို လက္နက္ေရာင္းေနတဲ႔သူက ၾကားေနေရးဝါဒီပါ ။ အျပစ္ကင္းပါတယ္လုိ႔ အစ္ကိုေျပာရင္ေတာင္ ညီမ မျငင္းခ်င္ပါဘူး။’ လုိ႔ ခပ္တိုးတိုးေျပာတယ္။

 ကၽြန္ေတာ္ မီးေရာင္တစ္ဝက္တစ္ပ်က္မွာ သူမ မ်က္ႏွာကို လွမ္းၾကည္႔မိေပမယ္႔ စဥ္းစားမရႏုိင္ဘူး။ ‘ဘာျဖစ္ေနတာလဲ ညီမေလး’ လို႔ ပြင္႔ပြင္႔လင္းလင္းေမးလို္က္ေပမယ္႔လည္း သူမက မပြင္႔တပြင္႔ပဲ ၿပံဳးျပန္တယ္။ ‘ညီမ စိတ္ဓာတ္က်ေနတယ္ထင္တယ္ အစ္ကို။ လူေတြနဲ႔ အဆင္ေျပေအာင္ ေနလို႔ မရေတာ႔ဘူး ။ ညီမ ဒီညေနပဲ အလုပ္ထြက္စာ တင္လိုက္ၿပီ…’ လုိ႔ သူမေျပာေနတုန္း စကားမဆံုးစဥ္မွာပဲ ဘတ္စ္ကားေရာက္လာေတာ့ သြားေတာ့မယ္ေနာ္ အစ္ကိုလုိ႔ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ကသုတ္ကရုတ္နဲ႔ ကားေပၚတိုးတက္သြားတယ္။ အဲဒီေတာ့မွ သူမကို ေျပာခြင္႔မသာတဲ႔ စကားေတြက ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္နဲ႔ ရင္ထဲက ကန္႔လန္႔ထြက္လာေတာ႔တာ။ 

ရိုးတုိးရိပ္တိတ္စကားလံုးေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ဘယ္သူေသသ ငေတမာ ၿပီးေရာလိုလို သူမစြပ္စြဲခ်င္တာေတာ့ သိပ္လြန္လြန္းတယ္။ သူမ ငယ္ပါေသးတယ္။ လူ႔ပတ္ဝန္းက်င္ဆိုတာ ကိုယ္႔ကို သူအသံုးခ်၊ သူ႔ကိုကိုယ္အသံုးခ်ၿပီး ဒီလုိပဲ တစ္ေယာက္လည္ပင္း တစ္ေယာက္နင္းၿပီး ရွင္သန္လည္ပတ္ေနတာ မဟုတ္လားဗ်ာ။ သူမ လူလုပ္ဖို႔ အခ်ိန္ အမ်ားႀကီးလုိေသးတယ္။ တစ္ေန႔ေတာ့လည္း သူမလည္း ေနတတ္သြားမွာပါ။ ဟုတ္တယ္။ လူဆိုတာ ဘယ္သူမဆို ကိုယ္႔ကို ဦးက်ိဳးလာရင္ ဘဝင္ခုိက္တာခ်ည္းပဲ မဟုတ္လား။



ခ်စ္ခင္သူကို ႏွိမ္႔ခ်ေစာ္ကားထားတဲ႔ ပါးစပ္နဲ႔ ကိုယ္႔ကိုလာခ်ီးေျမွာက္ေနသူကို ၾကည္ျဖဴသင္႔ရဲ႕လား။ ငါ႔အလွည္႔ဘယ္ေတာ႔လဲလုိ႔ မေတြးခ်င္ဘူး။ အသက္ရႈက်ပ္လာတယ္။ ဘဝမွာ သာယာေပ်ာ္ရႊင္စြာပဲေနခ်င္တယ္။ အဆံုးစြန္ေျပာရမယ္ဆို ပမႊားေတြေၾကာက္ရတဲ႔ လူယုတ္မာေတြက ကိုယ္႔ကို တေလးတစားေပါင္းသင္းေနတာ ပိုေတာင္ဂုဏ္ယူရဦးမယ္။ ဒါကို သူမ မနာလိုေနတာလည္း ျဖစ္ႏုိ္င္တယ္။လို႔ ေကာက္ခ်က္ခ်လိုက္မွပဲ ေနသာထုိင္သာ ရွိသြားေတာ့တယ္။ ၿပီးေတာ့ ဒါဟာ ေအာင္ျမင္ေရးနည္းတစ္ခုလို႔ တက္က်မ္းေတြက ညႊန္းေလ႔ရွိတဲ႔ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးအႏုပညာ မဟုတ္ဘူးလားဗ်ာ။


မယ္ကိုး

(ညီမေလး မေၾကးမံု  နဲ႔ စကားေတြ ေျပာျဖစ္ရာက ေခါင္းမငံု႔ခ်င္ေတာ့ဘဲ စတင္ေရးျဖစ္ေသာ စာေလးမုိ႔ ညီမေလးကို ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေလး အထူးရည္ညႊန္းေျပာပါရေစ ။  း)