23 June 2012

သတ္ျဖတ္ျခင္းႏွင္႔ လက္တကမ္း

ေရထဲတြန္းခ်ခံရတာလား၊ခုန္ခ်လိုက္တာလား၊ျပဳတ္က်သြားတာလားလုိ႔ပင္မမွတ္မိႏုိင္ေလာက္ေအာင္။ ေအးစက္ထံုက်င္ေနတဲ႔ ေရထဲေရာက္မွ ဒီလိုစဥ္းစားဖုိ႔သတိရလာတာ။ ၿငိဳးသူရန္ဘက္ေတြရဲ႕ ညာသံေတြၾကားမွာ အသက္ကိုလုၿပီး ေၾကာက္ရြံတႀကီးေျပးလႊားေနသူေတြရဲ႕လမ္းမွာ ကန္႔လန္႔ရပ္ေနမိလို႔ ငါ႔ကို တြန္းခ်လိုက္တာလား။ေသနတ္က်ည္ဆန္မ်ား၊ ပ်ံသန္းလာတဲ႔ ဓား၊တုတ္မ်ားရန္က လြတ္ေအာင္ေျပးရင္း ေျခေခ်ာ္ကာ ျပဳတ္က်သြားတာလား။ မီးေတာက္ေတြအၾကား ပူလြန္းလို႔ ေသေတာ႔မယ္ထင္မွတ္ကာ လြတ္ေျမာက္ရာရလိမ္႔ႏုိးနဲ႔ ငါကိုယ္တိုင္ပဲ ခုန္ခ်လုိက္တာလား ။ အတိတ္ဥာဏ္ဟာ မသဲကြဲေတာ့။



ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေသရေတာ့မွာ။ ကိုုယ္ေရာစိတ္ပါ ဒဏ္ရာအနာတရမ်ားနဲ႔ ေျခကုန္လက္ပန္းက်ကာ မကူးခတ္ႏုိင္ေအာင္။ ေမွာင္မိုက္ေအးခဲေနေသာ ေရထဲမွာပင္ ဆူဆူပြက္ေနတဲ႔ ေအာ္သံမ်ားၾကားမွာ အသက္ရွင္လုိစိတ္လည္း ကုန္ခမ္း။အင္း...ငါဟာ ေသသင္႔ၿပီ။ လြတ္ေျမာက္ရာကမ္းတစ္စလည္း မျမင္ေတာ့။ ခ်စ္တဲ႔သူမရွိတဲ႔ ဘဝေလ။ မုန္းသူနဲ႔ရန္သူေတြကေတာ႔ စစ္ျဖစ္ေနၾက၊ သတ္ျဖစ္ေနၾက၊ ရိုက္ပုတ္ညွင္းပန္းေနၾက၊ ေအာ္ဟစ္ဆဲဆုိေနၾကတဲ႔ေလာက။

ဟုတ္တယ္။ ေသမွပဲ။ ေရမကူးေတာ႔ဘဲ စိတ္ေလွ်ာ႔လုိက္တဲ႔အခါ မၾကာခင္ပဲ ေရေအာက္ကို လြယ္လင္႔တကူနစ္ျမဳပ္သြားတာ။ ဒါေပမယ္႔ ဘယ္လိုပဲေသမယ္လုိ႔ ဆံုးျဖတ္ထားပါေစ… ရွင္သန္လိုေသးတဲ႔စိတ္တစ္ခုက ေႏွာင္႔ယွက္ဝင္ေရာက္လာကာ အသက္ကိုေအာင္႔ထားမိျပန္။ ဒီလုိနဲ႔ ေရမ်က္ႏွာျပင္မွာ မ်က္ႏွာ ခဏေေဖာ္မိျပန္။

ဒါေပမယ္႔ မေသေသးပါလားဆိုတဲ႔ အသိက စိတ္ႏွလံုးမသက္သာေစတဲ႔အျပင္ မီးဟုန္းဟုန္းေလာင္ကာ လူေတြေသဆံုးေနၾကတဲ႔ ျမင္ကြင္းဟာ အသည္းကြဲေၾကကာ ေသေစႏုိင္တာ။ တကယ္ပဲ။ ဒီကမၻာမွာ ငါဟာ မေနသင္႔ေတာ႔ဘူး။ ဒုကၡကို မႏွစ္လုိမဖက္တြယ္သင္႔ေတာ့ဘူး။ ေပ်ာ္စရာအမႈန္တစမွာ မရွိတဲ႔ဘဝေလ။ ၿငိမ္းခ်မ္းခိုလႈံရာ ဘယ္လုိရွာရမလဲ။အရပ္ရွစ္မ်က္ႏွာတစ္ခြင္မွာ စစ္မက္ေဘး၊ေရာဂါေဘး၊ အငတ္ေဘး၊ ေဘးအႏၱရာယ္အသြယ္သြယ္ေတြ။ ၿပီးေတာ့ အနားကလက္တစ္ကမ္းမွာ ေရကူးေနရင္းမွာပင္ ဆဲဆိုသတ္ျဖတ္ေနၾကသူေတြ။

ေသခါနီးမွာေတာင္ သူတို႔ဘာလုိ႔ မၿငိမ္းခ်မ္းၾကတာလဲ။ ဟင္႔အင္း ။မေတြးနဲ႔ ။ မစိုးရိမ္နဲ႔။ မပူပန္နဲ႔။ သူတုိ႔ကို ဘာမွ မကူညီႏိုင္ဘူး။ ငါလည္း မၾကာခင္ေသရေတာ့မွာ။ မွားတယ္။ အခုပဲ ေသရေတာ့မွာ။ ဟုတ္တယ္။ ေသခ်ိန္က်ၿပီ။ဒီတစ္ခါ အသက္ရႈမေအာင္႔ထားေတာ႔ဘဲ ေနမယ္။ လည္ျပြန္တစ္ေလွ်ာက္ ေရေတြဝင္ကာ အဆုတ္ထဲေရျပည္႔လို႔ ေသပါရေစေတာ့။ ဒီလိုစိတ္ကိုဒံုးဒံုးႏွစ္လုိက္ေတာ့ ကိုုယ္ခႏၶာပါ ေရထဲမွာ ၿငိမ္႔ၿငိမ္႔ေလးနစ္ဝင္သြား။ ဒါေပမယ္႔ ေရထဲမွာ မြန္းက်ပ္ေနရင္းမွာပင္ သံေယာဇဥ္မျပတ္ဘဲ မ်က္လံုးက ေတာင္ၾကည္႔ေျမာက္ၾကည္႔ ၾကည္႔မိျပန္။

အလိုေလး။ လူေတြ။ ဆိုးရြားလုိက္တဲ႕လူေတြ။ ေရေအာက္ထဲမွာပင္ သူေသကိုယ္ေသ သတ္ျဖတ္ေနၾကတာ။ တြန္းတုိက္ႏွိပ္စက္ေနၾကတာ။ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္းေသရမွာ မေက်နပ္လုိ႔ ရန္သူကို အတင္းဆုပ္တြယ္္ၿပီး ေသေၾကာင္းႀကံေနၾကတာ။ ေၾကာက္စရာေကာင္းလုိက္တာ။ မၾကည္႔ေတာ့ဘူး။ မ်က္လံုးကိုမွိတ္ စိတ္ကေလးကိုၿငိမ္ေအာင္ထားၿပီး ေသေတာ့မယ္။ ဒါေပမယ္႔ မျမင္ရတဲ႔အာရံုမွာလာထင္ေနတဲ႔ အရိပ္မ်ား။ 

ဘာလို႔ မခ်စ္တာလဲလုိ႔ ငါ႔ကို မုန္းတီးရန္ေတြ႔တဲ႔သူေတြ။ ဘာလုိ႔ မခ်စ္တာလဲလုိ႔ ငါက နာက်ည္းခါးသီးတဲ႔သူေတြ။ ဟင္႔အင္း။ ေမ႔လုိက္ေတာ႔။ေနာက္ေနာင္ဘဝမွာ ငါဟာ ႏွလံုးသားမရွိတဲ႔သူျဖစ္မယ္။ ေကာင္းကင္ဘံုျဖစ္ျဖစ္၊ ငရဲဘံုျဖစ္ျဖစ္၊ လူ၊တိရစၧာန္၊ၿပိတၱာ၊ အသုရကာယ္... ဘာျဖစ္ျဖစ္ေၾကကြဲနာက်င္တတ္တဲ႔ စိတ္ထားမရွိသူျဖစ္ခ်င္တယ္။ 

အဲဒါကို ဘယ္လုိဆုေတာင္းရမလဲ။ ေက်ာက္ခဲတစ္စပဲ ျဖစ္ခ်င္တယ္။ ပ်က္ခ်ိန္တန္တဲ႔အခါ တစစီေၾကမြသြားေရာ... လြင္႔စင္ပ်ယ္လြင္႔သြားေရာ ။ မေကာင္းေပဘူးလား။ ဒီလုိနဲ႔ ဒီၿဂႍဳဟ္ကေန ေပ်ာက္ကြယ္သြားေရာ။ ငါ ဆိုတာ မရွိခ်င္ေတာ့့ပါဘူး။ သံသရာဆိုတဲ႔ စကားကို ေၾကာက္လြန္းလွေပါ့။ ဒီတစ္ခါေသတာ ေနာက္ဆံုးျဖစ္ခ်င္ေတာ႔။ စိတ္ပ်က္စရာပဲ။ ေသခါနီးေတာင္ စိတ္ကူးယဥ္ေနတယ္။

ဘာထူးေသးလဲ။ ေဘးအသြယ္သြယ္နဲ႔႔ အေႏွးအျမန္ေသမယ္႔အေရးမွာ ျမန္ျမန္လက္စတံုးေသခ်င္ေနတဲ႔ သူေတြအၾကား ငါလည္းတစ္ေယာက္အပါ။ မခက္ေပဘူးလား။ ဟင္႔အင္း။ ေပ်ာ္ရႊင္မႈဆိုတဲ႔စကားလံုးကို မသိတဲ႔ သူေတြက  ငါ၊သူ၊တပါးကို သတ္ျဖတ္ခ်င္ၾကတာ ဘာဆန္းလို႔လဲ။ ဟုတ္တယ္။ အရူးပါ။ အေၾကာင္းျပခ်က္ဆင္ေျခေတြအၾကား လူသတ္ရတာလည္း လြယ္လြယ္ေလးပါပဲ။ ။ 

မယ္႔ကိုး