15 September 2012

ေစာင္႔ၾကည္႔ေနေသာ မ်က္ဝန္းမ်ား


မိုးေလဥတုသာယာတဲ႔တစ္ညေနမွာ ကၽြန္းေသးေသးေလးရဲ႕ စြန္လႊတ္ပြဲေတာ္ကို မိတ္ေဆြတစ္စုနဲ႔အတူ သြားျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္။ ေနရာေပးထားတဲ႔ ေျမအဝန္းက်ဥ္းက်ဥ္း၊ ပ်ားပန္းခပ္မွ်က်ပ္ညပ္ေနတဲ႔ လူထူထူအၾကား ကေလးလူႀကီးမက်န္ စြန္ေတြကို ႀကိဳးစားပန္းစားလႊတ္ေနၾကသလို ကေလးတစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း စြန္ကိုကိုင္ၿပီး ေျပးလႊားေနၾကပါတယ္။ကၽြန္မလည္း ကေလးေတြလို စြန္ကိုင္ၿပီး ေရွ႕မၾကည္႔ေနာက္မၾကည္႔ေျပးရင္း စြန္က ေကာင္းကင္ထဲေရာက္သြားမွ ရပ္တန္းက ရပ္သြားေတာ႔တာ။

အလားကားေဝေပးခဲ႔တဲ႔စြန္ကို ႀကိဳးကုန္ေအာင္လႊတ္ႏုိင္တာ ေပ်ာ္စရာျဖစ္ေပမယ္႔ ႀကိဳးေလးကတိုတို စြန္ဘီးမွမရွိတာမို႔ အခ်ိန္တန္ေလၿငိမ္ေတာ့ စြန္ကနိမ္႔ဆင္းသြားရာ စြန္ကိုျပန္သိမ္းရတဲ႔အခါမွာေတာ႔ ဝမ္းနည္းစရာေကာင္းလွပါတယ္။ တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ အာဖဂန္နစၥတန္မွာ ဇာတ္အိမ္တည္ထားတဲ႔ kite runner စာအုပ္ထဲက ဇာတ္ေကာင္အာမာ (Amir) ကိုသတိရမိတာ။



သူက သူ႔အေဖ ဘာဘာ လို စြန္လႊတ္ပြဲမွာ အႏုိင္ရသူျဖစ္ေၾကာင္း ျပသကာ အေဖရဲ႕ အသိအမွတ္ျပဳမႈခ်ီးက်ဴးမႈကိုရခ်င္ခဲ႔သူရယ္ေလ။ သူအိပ္မက္မက္ခဲ႔သလိုပဲ စြန္ၿပိဳင္ပြဲမွာ သူႏိုင္ခဲ႔ပါတယ္။ ၿပိဳင္ပြဲရဲ႕ ဓေလ႔အရ ႏုိင္သူက ရႈံးတဲ႔စြန္ကို ယူရမွာျဖစ္တာမို႔ မိခင္မဲ႔ဘဝတူ ႏို႔ငွားနဲ႔အတူႀကီးျပင္းဖက္ သူ႔သူငယ္ခ်င္းအိမ္အကူေကာင္ေလး ဟတ္ဆန္က (Hassan) စြန္ေကာက္ယူဖို႔ ေျပးသြားခဲ႔ပါတယ္။ 

ဒီအခိုက္အတန္႔အၿပီးမွာ အာမာ႔ဘဝဟာ ေျပာင္းသြားခဲ႔တာရယ္။ ဟတ္ဆန္ရဲ႕လက္ထဲ စြန္ေရာက္လာတဲ႔အခါ အိမ္နီးခ်င္းေၾကးရတတ္ အဆပ္ဖ္ (Assaf) ဦးေဆာင္တဲ႔ လူဆိုးကေလးမ်ားအဖြဲ႔က သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ဗိုလ္က်ၿပီေလ။ ဒီအခါ အာမာဟာ ရံႈးတဲ႔စြန္ကို ရခ်င္ေဇာနဲ႔ အဆပ္ဖ္က ဟတ္ဆန္ကို မုဒိမ္းက်င္႔တာ ျမင္လွ်က္ မတားဆီးမျငင္းပယ္ခဲ႔သူ ျဖစ္သြားေလရဲ႕။ သူငယ္ခ်င္းႏွင္႔ စြန္ကို လဲလွယ္ရေလာက္ေအာင္ သူ႔အေဖကို စြန္မျပႏုိင္မွာ ၊ သူအႏုိင္ရတယ္လို႔ မဝံ႔ၾကြားႏုိင္မွာ၊ သူထိခိုက္နာက်င္မွာ   စတဲ႔ သူ႔အတၱျမင္႔မားေရးကိုသာ ဖက္တြက္ကာ အရာရာကိုစိုးေၾကာက္ေနခဲ႔တဲ႔ ကေလးငယ္ဟာ အာမာေပါ့။

အဲဒီဇာတ္ေကာင္ကို ကၽြန္မ မႏွစ္သက္သလို လက္မခံႏုိင္ပါဘူး။ ဟုတ္ကဲ႔။ ဖခင္ေမတၱာကို တစ္ခါမွ မရဖူးတာမို႔လည္း သူ႔ေမတၱာငတ္စိတ္ကို နားမလည္ႏုိင္ပါဘူး။ ေမတၱာအျပည္႔အဝမရတဲ႔ ကေလးတစ္ေယာက္ဟာ ကုိယ္က်င္႔တရားကိုခၽြတ္ယြင္းပ်က္ျပားႏိုင္ေစပါလား ဆိုတာလည္း ကၽြန္မ သေဘာမေပါက္ပါဘူး။ သည္းခံေပးပါ။ စပ်စ္သီးခ်ဥ္တယ္ဆိုတဲ႔ မိန္းမတစ္ေယာက္ဟာ ကၽြန္မျဖစ္ပါတယ္။ ပြင္႔ပြင္႔လင္းလင္း ဝန္ခံရမယ္ဆို ဒီေလာက္နာက်င္ေၾကကြဲရမယ္႔စာလို႔ ႀကိဳသိခဲ႔ရင္ ဖတ္ျဖစ္ခဲ႔မွာ မဟုတ္ပါဘူး။

ထပ္မံေလ႔လာခဲ႔ရတဲ႔အေၾကာင္းကေတာ႔ အာဖဂန္နစၥတန္ရဲ႕ လူနည္းစုျဖစ္တဲ႔ ဟဇာရာ ( Hazara) လူမ်ိဳးမ်ား အေၾကာင္းျဖစ္ပါတယ္။ သူတုိ႔ကို သစၥာရွိေသာ၊ ရိုးသားေျဖာင္႔မတ္ေသာ၊ အနစ္နာခံစြန္႔လႊတ္ေသာ၊ ခြင္႔လႊတ္တတ္ေသာ၊ စိတ္ဓာတ္ျမင္႔ျမတ္ေသာ လူမ်ိဳးအျဖစ္ ပံုေဖာ္ခဲ႔သလို လူမ်ားစု ပတ္စ္ရွတို (Pashtun) လူမ်ိဳးမ်ားရဲ႕ ႏွာေခါင္းျပားသူ၊ ၾကြက္ေတြစားသူစတဲ႔ ေခၚေဝၚႏွိမ္႔ခ်မႈမ်ားမွအစ လူသတ္ညွင္းပန္းမႈအထိ ႏိုင္ထက္စီးနင္းေစာ္ကားမႈအမ်ိဳးမ်ိဳးကို ရင္စည္းခံရတဲ႔ သနားၾကင္နာစရာလူမ်ိဳးမ်ားအျဖစ္ စာဖြဲ႔ထားေလတာ။ 


စာေရးဆရာဟာ ဒီႏွိပ္စက္မႈအမ်ိဳးမ်ိဳးရဲ႕ အျမင္႔ဆံုးနမိတ္ပံုအျဖစ္ မုဒိမ္းက်င္႔မႈကို စံထားခဲ႔သလားလို႔လည္း ထင္မွတ္မိပါရဲ႕။ ပတ္စ္ရွတိုလူမ်ိဳး အဆပ္ဖ္က ဟဇာရာလူမ်ိဳး ကေလးငယ္ ဟတ္ဆန္ကိုု မုဒိမ္းက်င္႔ခဲ႔သလို ႀကီးျပင္းလာတဲ႔အခါမွာလည္း ဟတ္ဆန္တို႔ မိသားစုကိုသတ္ၿပီး သူ႔ရဲ႕သားငယ္ Sohrab ကို လိင္ေဖ်ာ္ေျဖမႈသားေကာင္အျဖစ္ ဖမ္းဆီးႏွိပ္စက္ အသံုးခ်ခဲ႔တယ္ေလ။ 

မုဒိမ္းမႈဆိုတာ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာအႏိုင္က်င္႔မႈသာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါဟာ အားနည္းသူရဲ႕ စိတ္ပိုင္းဆုိင္ရာနဲ႔ ဂုဏ္သိကၡာကို ခ်ိဳးဖဲ႔လုိက္ျခင္းပဲ မဟုတ္ပါလား။ တကယ္ေတာ႔ အင္အားႀကီးသူက အင္အားနည္းသူကို ဘယ္ေလာက္ခ်ဳပ္ကိုင္ႏုိင္ေၾကာင္း ေဖာ္ထုတ္ျပသလိုက္ျခင္းပါပဲ။ ဒါ႔အျပင္အာဖဂန္စစ္သားမ်ားရဲ႕ အတိတ္က အႏုိင္က်င္႔မႈကို အသက္သြင္းလိုက္တဲ႔ ျပယုဂ္တစ္ခုလားလုိ႔လည္း စဥ္းစားမိျပန္ပါတယ္။ 

ဝီကီပီဒိယအရ ဟဇာရာလူမ်ိဳးမ်ားရဲ႕ ဒုတိယအံုၾကြမႈကို ျဖစ္ေစတဲ႔အေၾကာင္းက ဟဇာရာအႀကီးအကဲအႀကီးအကဲကိုခ်ည္ေႏွာင္ထားၿပီး ဇနီးကို သူ႔မ်က္စိေရွ႕ေအာက္မွာတင္ အာဖဂန္စစ္သားသံုးဆယ္႔သံုးေယာက္က မုဒိမ္းက်င္႔ခ႔ဲမႈေၾကာင္႔လို႔ ဆိုထားပါတယ္။ (ဒီအံုၾကြမႈရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲရလာဒ္မွာ ဟာဇာရာကေလးငယ္မ်ား၊မိန္းမမ်ား၊ေယာက်္ားမ်ားအာလံုး ကဘူးနဲ႔ တျခားၿမိဳ႕မ်ားမွာ ကၽြန္အျဖစ္ေရာင္းစားခံရျခင္းျဖစ္ၿပီး တျခားသူမ်ားကိုလည္း အုပ္ခ်ဳပ္မႈကိုစိန္ေခၚလာသူမွန္သမွ် ေၾကာက္လန္႔သြားေစရန္ လူ႔ေခါင္းျပတ္မ်ားကိုလည္း ေထာင္ပံုရာပံု ျပသထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။)

ဟဇာရာလူမ်ိဳးမ်ားမွာ တာလီဘန္မ်ား အုပ္ခ်ဳပ္တဲ႔လက္ထက္တိုင္ေအာင္ သမိုင္းစဥ္တစ္ေလွ်ာက္ ႏွိပ္စက္ညွင္းပန္းခံခဲ႔ရေသာ ၊ ထိုဖိႏွိပ္မႈကို တြန္းလွန္ရင္း အစုလိုက္အၿပံဳလိုက္ အသတ္ခံရေသာ ကၽြန္အျဖစ္ေရာင္းစားခံရေသာ လူမ်ိဳးမ်ား ျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္။ စာေရးဆရာကေတာ႔ ဟာဇရာလူမ်ိဳးေတြ အႏုိင္က်င္႔ခံရျခင္းအေၾကာင္းမွာ ဟာဇရာလူမ်ိဳးမ်ားက ရွီးရိတ္မြတ္စလင္မ်ား (Shia Muslims ) ျဖစ္ၿပီး ပတ္စ္ရွတိုလူမ်ိဳးမ်ားက ဆြန္နီမြတ္စလင္မ်ား ( Sunni Muslims) ျဖစ္ေသာေၾကာင္႔ ညႊန္းဆိုထားပါတယ္။ 

ဘာသာအယူဝါဒကြဲရံုနဲ႔ ႏွိပ္စက္ၾကေလျခင္းရယ္လုိ႔ ကၽြန္မ လက္မခံခ်င္ပါဘူး။ ဘာသာတရားက လူေတြကို မေကာင္းညႊန္ၾကားလိမ္႔မယ္လို႔လည္း မယံုၾကည္ပါဘူး။ ႏွိပ္စက္ညွင္းပန္းခ်င္သူေတြသာ အရိပ္တစ္ခုခိုကာ ျပဳလုပ္ၾကျခင္းလုိ႔သာ ကၽြန္မ စြဲထင္ထားပါတယ္။ ဘာသာလူမ်ိဳးမကြဲျပားလည္း ဗိုလ္က်ခ်င္သူတုိ႔အတြက္ အႏုိင္က်င္႔စရာအေၾကာင္းျခင္းရာ၊ ကြဲျပားျခားနားမႈေတြ ေတြ႔ရွိေနဦးမွာပဲရယ္။ ကြဲျပားမႈထဲက ထင္ရွားမႈတစ္ခုက ဟဇာရာလူမ်ိဳးေတြဟာ အာရပ္မ်ိဳးႏြယ္ေတြမဟုတ္ဘဲ သုတေသနသရွင္မ်ားက မြန္ဂိုလူမ်ိဳးက ဆင္းသက္လာတယ္လုိ အဆိုျပဳသလို ရုပ္ရည္သြင္ျပင္သာမက ဘာသာစကားအျပင္ မ်ိဳးရိုးပါႏြယ္ေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။ 

ဒီလိုကြဲျပားမႈေတြရွိေနလည္း လူမ်ဳိးေပါင္းစံုနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားတဲ႔ အာဖဂန္နစၥတန္ႏိုင္ငံဟာ အခုအခါမွာေတာ႔ လူမ်ိဳးစုအားလံုးကို သာတူညီမွ်အခြင္႔အေရးေတြ ေပးႏုိင္ခဲ႔ပါၿပီ။ အေမရိကန္ဦးေအာင္တဲ႔ႏုိင္ငံတကာတပ္မွ တာလီဘန္မ်ားကို ဝင္ေရာက္တုိက္ခုိက္ၿပီးေနာက္ပိုင္းမွာေတာ႔ ဟဇာရာလူမ်ိဳးေတြဟာ လံုၿခံဳၿငိမ္းခ်မ္းမႈရလာသလို အတန္အသင္႔ ေနရာရဝင္ဆံ႔လာခဲ႔ပါၿပီ။ ဒါေပမယ္႔လည္း တာလီဘန္မ်ားလႊမ္းမုိးေနဆဲ ေတာနယ္မ်ားမွာေတာ႔ ပစ္မွတ္ထားညွင္းပန္းမႈကို ေၾကာက္လန္႔စိုးရိမ္ေနရဆဲတဲ႔ေလ။

စြန္ေျပးသူစာအုပ္ဇာတ္သိမ္းကေတာ႔ ေပ်ာ္ရႊင္စရာအတိရယ္။ ဇာတ္ေကာင္ အာမာဟာ Soharb ကို ကယ္တင္လို႔ သားအျဖစ္ေမြးစားလိုက္ၿပီး စြန္လႊတ္ခန္းနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ နိဂံုးသတ္ထားပါတယ္။ကၽြန္မကလည္း စြန္မလႊတ္ေတာ့ဘဲ ေပ်ာ္ရႊင္စြာစြန္လႊတ္ေနတဲ႔ ကေလးငယ္မ်ားကို ဓာတ္ပံုရိုက္ေနမိပါတယ္။ 


တစ္ခ်ိဳ႕ကေလးငယ္ေလးမ်ားက စြန္မလႊတ္ဘဲ စြန္နဲ႔ခ်ီလႊတ္ရေသာ မိုးပ်ံပူစီေဖာင္းေလးမ်ားကို ကိုင္ၿပီး ထြက္ေျပးေနတာကိုလည္း ေငးေမာဓာတ္ပံုရိုက္ျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္။ ဒီအခုိက္ျမင္လုိက္ရတဲ႔ ပူစီေဖာင္းေလးေတြမွာ ေရးထားေသာစာဟာ  ကၽြန္မကို ၿငိမ္သက္သြားေစခဲ႔။ ဘယ္လို။ 'တူညီတဲ႔ အခြင္႔အေရးဟာ ကေလးတုိင္းအတြက္' တဲ႔ ။ဟုတ္လား။



ေၾကကြဲစရာေကာင္းလွခ်ည္႔။ျမန္မာျပည္အစြန္နယ္ဖ်ား စစ္ျဖစ္ရာရပ္ဝန္းက ကေလးသူငယ္ေတြဟာ အေမရိကန္၊စကၤာပူက ကေလးငယ္မ်ားအခြင္႔အေရးမ်ိဳး မရႏုိင္ဘူးဆိုေတာင္ TTC  မွာေက်ာင္းတက္ေနတဲ႔ ကေလးငယ္ေတြရဲ႕ အခြင္႔အေရးမ်ိဳးအထိ တူညီတဲ႔အဆင္႔အတန္းမ်ိဳး ရေစခ်င္လုိ္က္တာ။ စစ္ဗံုးလက္နက္ေတြၾကားမွာ အသက္ဆံုးရံႈးသြားေသာ၊  အသက္လုေျပးေနရေသာ ဒီကေလးငယ္ေတြဟာ ဗမာလူမ်ိဳး ကၽြန္မရဲ႕ အေတြးကို လိမ္ညာမႈလုိ႔ ထင္ေနမလား။  ကခ်င္ကေလးငယ္ေလးမ်ား၊ ကယားကေလးငယ္မ်ား၊ ရခုိင္ကေလးငယ္ေလးမ်ား၊ ခ်င္းကေလးငယ္ေလးမ်ား ထိုရိုးသားေသာကေလးမ်ားရဲ႕ အေတြးမွာ ဗမာလူမ်ိဳးဆုိတာ ဘယ္လုိျမင္ေနမွာလဲဆိုတာ ကၽြန္မ မစဥ္းစားဝံ႔ဘူး။ ျမန္မာျပန္အႏွံ႕က တုိင္ရင္းသားလူမ်ိဳးကေလးငယ္မ်ားရဲ႕စိတ္ထဲမွာ ဗမာဆိုတဲ႔အမည္ကို ဘယ္လုိပံုေဖာ္ေနမွာလဲဆိုတာ ဆက္မေတြးဝံ႔ေတာ႔ပါဘူး။



စြန္ေျပးသူရဲ႕ စာေရးသူ Khaled Hosseini ဟာ ဟဇာရာလူမ်ိဳးမဟုတ္ပါဘူး။ ပတ္စ္ရွတို လူမ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္။စြန္ေျပးသူစာအုပ္မွာ ကၽြန္မ ဘယ္ေတာ့မွမေမ႔ေတာ့မဲ႔ ဇာတ္ဝင္ခန္းရွိပါတယ္။ မတရားမႈျပဳလုပ္သူအဆပ္ဖ္က ငါ႔တုိ႔က အမႊာေတြလို႔ မတရားမႈကို မ်က္ကြယ္ျပဳလ်စ္လ်ဴရႈသူ၊ လူမ်ိဳးတူသူ အာမာ႔ကို အိပ္မက္ထဲမွာ ေျပာခဲ႔တာရယ္။အဲဒီစကားသံကို နားနဲ႔ဆတ္ဆတ္ထပ္ၾကားလိုက္ရသလို ေသြးေၾကာေတြဟာ တုန္ခါလာ။  ခြင္႔လႊတ္ပါ။ႏွလံုးအိမ္ကို ေဖာက္ထြင္းမတတ္ ရဲရဲဝံ႔ဝံ႔ၾကည္႔ေနမယ္႔ မ်က္ဝန္းေလးေတြကို  ႏူးႏူးညြတ္ညြတ္ ေတာင္းပန္လိုက္ပါတယ္။ 

ဒါေပမယ္႔ ဒီေလွ်ာက္လဲခ်က္မႈန္စစနဲ႔ အျပစ္ျဖစ္ေနတဲ႔စိတ္ဟာ ေသးငယ္ပေပ်ာက္ကာ သက္သာရာရလာလိမ္႔မယ္လို႔ ကၽြန္မ မေမွ်ာ္လင္႔ရဲပါ။ ဆုမေတာင္းဝံ႔ပါ။ ညဘုရားရွစ္ခိုးအိပ္တဲ႔အခါ မေကာင္းဆိုးရြားအဆပ္ဖ္ရဲ႕ စြပ္စြဲသံကို အိပ္မက္ထဲမွာ မၾကားရေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ေပမယ္႔ ေရာင္ျခည္လင္းတဲ႔အခါ ကေလးငယ္ေတြရဲ႕ မ်က္ဝန္းအၾကည္႕ေအာက္မွာ ကၽြန္မ ပိတ္မိေနၿပီရယ္။ ။

 မယ္႔႔ကိုး

စာၾကြင္း။ အဂၤလိပ္အမည္မ်ားကို အသံဖလွယ္ရာတြင္ မွားယြင္းပါက သည္းခံပါရန္ ေမတၱာရပ္ခံအပ္ပါတယ္။ 

ကိုးကား။ http://en.wikipedia.org/wiki/Hazara_people