02 October 2012

စကၤာပူက ျမန္မာလူ

စားေသာက္ဆုိင္တန္းမွာ ညစာအတူစားမယ္႔မိတ္ေဆြက ေရြးလိုက္တဲ႔ေနရာရဲ႕ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ကို ကၽြန္မေနရာယူဖို႔ ျပင္ေနတုန္းမွာ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ ေရာက္လာၿပီး ‘အိတ္ခ်ထားတာ မေတြ႔ဘူးလား’ လို႔ မ်က္ႏွာထားမာေက်ာေက်ာနဲ႔ ေမးေလတာ။ ကၽြန္မယူမယ္႔ေနရာရဲ႕ ေဘးမွာ အိတ္တစ္လံုးခ်ထားတာကို အခုမွေတြ႔ကာ ‘မေတြ႔ခဲ႔ဘူး’ လို႔ ေျဖၿပီး တျခားခံုေတြဖက္ လွည္႔ထြက္လာခဲ႔ပါတယ္။ 

တကယ္ဆို ‘နင္ခ်ထားတဲ႔ အိတ္ကေဘးမွာေလ။ နင္ဦးထားတာ အဲဒီတစ္ခုပဲ မဟုတ္လား။ ခု ငါက လြတ္ေနတဲ႔ ေနရာကို ယူမွာ’ လုိ႔ ျပန္ေျပာလုိက္ဖို႔ေကာင္းေလသလား။ ကၽြန္မ ခုထိတုိင္ မေဝခြဲႏုိင္ေသးပါ။ တနည္းအားျဖင္႔ ႏႈတ္သီးေကာင္းလွ်ာပါးမဟုတ္သူ လို႔ ပဏာယူႏုိင္ေျပာေသာ္လည္း တကယ္ေတာ႔  ခံစားတုန္႔ျပန္ရာတြင္ ေႏွးေကြးသူသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ျပႆနာေတြအားလံုးၿပီးမွ သူက ငါ႔ကို ဘာလုိ႔ ဒီလိုေျပာတာလဲ။ ငါက ဒီလုိျပန္ေျပာလုိက္ရမွာဆိုကာ တႏု႔ံႏုံ႕ေဒါသမေျပႏုိင္ေအာင္သူလည္း ျဖစ္ရဲ႕။

မိတ္ေဆြက ‘စလံုးမေကာင္းေၾကာင္းေျပာရင္ မႀကိဳက္ခ်င္ဘူး။ အခုေတြ႔ၿပီ မဟုတ္လား။ စလံုးေတြ ဘယ္ေလာက္ရုိင္းတယ္ဆိုတာ’  လုိ႔ ေျပာကာ မေက်မခ်မ္းႏုိင္ျဖစ္ေနပါတယ္။  သူမ ေျပာသလုိပင္ စလံုးေတြ မေကာင္းဘူးလို႔ ဆိုလာလွ်င္ ျငင္းခ်င္တဲ႔သူမွာ ကၽြန္မျဖစ္ပါတယ္။ လူမ်ိဳးတုိင္း ေကာင္းတဲ႔သူရွိသလို ဆိုးတဲ႔သူလည္း ရွိတာပဲ မဟုတ္လားလို႔ ျပန္ေျပာတတ္သူျဖစ္ေပမယ္႔ ဒီေန႔ေတာ့ တစိမ္႔စိမ္႔စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနဆဲ။ 

ငါ႔ကို အဲလိုရိုင္းျပရေအာင္ ငါက ေလးစားစရာမေကာင္းေလာက္ေအာင္ ဘာမ်ားမွားေနလဲလို႔ ေတြးမိ။ ငါ႔ဝတ္စံုက မေမာ္ၾကြားလို႔မ်ား အထင္ေသးတာလားလုိ႔ စဥ္းစားမိ။ မ်က္ႏွာက အျခယ္အသကင္းလုိ႔ ၾကည္႔မေကာင္းလုိ႔ မေလးစားတာလားလုိ႔ အားငယ္မိ။ ရုပ္က ေပ်ာ႔ညံ႔ညံ႔ပုံေပါက္လုိ႔ ေစာ္ကားခ်င္တာလားလုိ႔ မ်ိဳးစံုေတြးႀကံမိေတာ႔တာ။ ဒါေပမယ္႔ ဒီလုိပံုစံနဲ႔ပဲ ဒီကၽြန္းေလးမွာ ေအးေဆးသက္သာ ေနလာသည္မွာ ငါးႏွစ္ေက်ာ္ခဲ႔ၿပီပဲေလ။ သေဘာေကာင္းၾကင္နာေသာ စကၤာပူလူမ်ိဳးေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔လည္း ႀကံဳခဲ႔ဖူးတာရယ္။

 ကၽြန္မအစ္မနဲ႔ ကၽြန္မ တစ္ခါက လမ္းေမးတဲ႔အခါ စလံုးအဘုိး၊အဘြာႀကီးစံုတြဲက ကားနဲ႔လိုက္ပို႔မယ္လို႔ အတင္းကူညီဖူးရဲ႕။ တစ္ခါ မေလးရွားကျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း အလႈကိုသြားရမယ္ျဖစ္ရာ ဖုန္းကလည္း ဓာတ္ခဲကုန္ေန၊ စားရမယ္သာမွတ္ထားၿပီး အိမ္ေျပာင္းသြားတာကို သတိမရတဲ႔အခါ လမ္းေပ်ာက္ေနခိုက္ ပိုက္ဆံအေၾကြေစ႔ထည္႔ကာ ဆက္ရေသာ ဖုန္းကလည္း ရွာမရျဖစ္ေနဆဲ လူႀကီးတစ္ေယာက္က သူ႔ဖုန္းကို ငွားခဲ႔သလို ခရီးေဆာင္အိတ္ႀကီးႏွင္႔ ကၽြန္မကို အလႈအိမ္ထိ လုိက္ပို႔ေပးခဲ႔ဖူးရဲ႕။ 

စလံုးအမ်ိဳးသမီးေတြက ရထားေပၚမွာ မိန္းမအခ်င္းခ်င္း သူ႔တို႔အသားကို ထိမိရင္ေတာင္ မေက်နပ္ျငဴစူတတ္ရွိၾကေပမယ္႔ ကၽြန္မရဲ႕ ေဒါက္ျမင္႔ဖိနပ္ျဖင္႔ မေတာ္တဆတက္နင္းခံရေသာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးကမူ အဆမတန္နာသြားက မ်က္ရည္ပင္ ထြက္က်လာေပမယ္႔ ကၽြန္မကို ျမည္တြန္ျပစ္တင္ျခင္းမျပဳခဲ႔။ တစ္ခါက ေျမာင္းထဲေျခေခ်ာ္က်သြားရာ စလံုးအမ်ိဳးသမီးႏွစ္ဦးက ျပာျပာသလဲေရာက္လာၿပီး တြဲေခၚကူညီေပးခဲ႔ဖူးရဲ႕။ 

 ရံုးမွာလည္း ကေလးလိုပင္ သက္သာသလိုေနေလရာ ဘယ္သူရဲ႕ ရန္ျပဳျခင္းမွ ထူးထူးျခားျခား မခံခဲ႔ဖူးပါ။ အထက္အရာရွိစလံုးအမ်ိဳးသမီးဆိုလည္း သူတစ္ခါေအာ္ ကိုယ္တစ္ခါေအာ္လိုက္နဲ႔ ၿပီးသြားတာပင္။ သူကလည္း အမွတ္မထား။ တစ္ခါက သူ႔ဆီဖုန္းဆက္ေနပံုုကို အစ္မတစ္ေယာက္က ေျပာပံုမွာ ‘ မသိတဲ႔သူဆို အထက္လူက်ေနတာပဲ ခါးေထာက္ၿပီးကို ေအာ္ေနတာ’ လုိ႔ ေနာက္သလိုေျပာမွ ကိုယ္႔အခ်ိဳးကိုယ္ျပင္ခဲ႔ရတဲ႔ အထိရယ္။

လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ားကိုလည္း နည္းနည္းဆရာက်တယ္ထင္ရံုနဲ႔ ‘don’t bully me’ လို႔ ေျပာတတ္ရာ ေနာက္ေတာ႔ သူတုိ႔က ဘယ္သူက အႏုိင္က်င္႔ေနတာလဲလို႔ ကၽြန္မကို ျပန္ေျပာရတဲ႔အထိ။ ခင္မင္ကူညီတတ္ေသာ စကၤာပူလူမ်ိဳးအမ်ားႀကီးႏွင္႔လည္း ခင္မင္ခဲ႔ဖူးတာပါပဲ။ အထင္ရွားဆံုး အမွတ္တရကေတာ႔ အလုပ္က စလံုးအဘိုးႀကီးတစ္ဦးမွာ ကၽြန္မေျခေထာက္တင္ဖုိ႔ ခံုေလးတစ္ခုလုပ္ေပးခဲ႔မႈရယ္။ 


ခုလို  မုိက္ရိုင္းေစာ္ကားခံရရံုမွ်နဲ႔ လူမ်ိဳးႏွင္႔ခ်ီကာ မခါးသီးခ်င္လည္း ' ငါက  ဒီႏုိင္ငံမွာ ဒုတိယတန္းစားလူမ်ိဳး ။  ဒါေၾကာင္႔ အေစာ္ကားခံရတာ ။ ဘယ္ေလာက္ဆင္းရဲ ဆင္းရဲ ျမန္မာျပည္မွာပဲ ျပန္ေနမယ္' လို႔ ဝမ္းနည္းပက္လက္ဆိုခ်င္ျပန္တာ။ သူတပါးႏိုင္ငံမွာ လာေရာက္ေနထုိင္ရတာမို႔ တစ္ခြန္းမွ်ဆိုရံုနဲ႔ မဆံုးႏုိင္ေအာင္ နာခ်င္ျပန္တာ။ တျခားသူမ်ား ေကာင္းခဲ႔သမွ်မွာ တစ္ခါထိခုိက္ရံုျဖင္႔ ေျမနိမ္႔ရာ လွံစိုက္ခ်င္တာဟု ေျပာၿပီး သည္းသည္းမည္းမည္းေၾကကြဲခ်င္ျပန္တာ။ ကၽြန္မ ေတာ္ေတာ္ဆိုးေလသလား။ မမွ်မတေတြးေခၚတတ္ေလသလား။ တကယ္ေတာ႔ ထိုမွ်နာက်င္စရာမ်ားကို အမႈထားစရာလို႔ပင္ မခံယူသင္႔ေတာ့ဘူးေလ။

 ျမန္မာႏုိင္ငံမွာလည္း စပယ္ယာရဲ႕ အေငါက္အငမ္းကို ဒီထက္မက ခံခဲ႔ရဖူးတယ္ မဟုတ္လား။ အဝတ္အစားႏွင္႔ပက္သက္လွ်င္ တစ္ခါက ဝတ္စံုတစ္ထည္ တစ္သိန္းဆုိကာ ေရာင္းသူက မဝယ္ႏုိင္တဲ႔ပံုစံျဖင္႔ ယူျပဖုိ႔အသာထား မေျဖခ်င္႔ေျဖခ်င္႔ျဖင္႔ ေမးေငါ့တာလည္း ႀကံဳခဲ႔ရဖူးတာ။ တစ္ခါကလည္း အမ်ိဳးသမီးႀကီးတစ္ဦးရဲ႕ ဖိနပ္ကို ႏွစ္ခါတက္နင္းမိသျဖင္႔ လမ္းလယ္္ေခါင္မွာ ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္အဆဲခံရဖူးတာ။ စက္ဘီးစီးတတ္ခါစတုန္းက လမ္းေဘးေျမာင္းထဲက်သြားရာ ဘယ္သူမွ လာမထူတဲ႔အျပင္ အနားကလူမ်ားမွာ မသိသလိုေနၾကတာမုိ႔ ပ်က္စီးသြားတဲ႔စက္ဘီးရဲ႕ ဂိုက္ကိုတည္႔ေပးဖို႔ အကူအညီမေတာင္းရဲဘဲ လမ္းေလွ်ာက္ျပန္ခဲ႔ရဖူးတာ။ 

 ဒါေပမယ္႔ထိခိုက္ျဖစ္ပ်က္သမွ်အလံုးစံုကို ထူးျခားဖြဲ႔ႏြဲ႔စရာ မည္းေမွာင္အက်ည္းတန္ေသာအရာမ်ားလုိ႔ပင္ မထင္ခဲ႔။ထိခုိက္ျဖစ္ပ်က္သမွ်အလံုးစံုကို နာစရာကို လြမ္းစရာနဲ႔ ေျဖခဲ႔။  'အိမ္ေျပးသူမ်ား' အက္ေဆးမွာ ေရးခဲ႔ဖူးတဲ႔စာလိုပင္ ႀကိဳဆိုသူမဲ့ ရက္စက္တဲ့ ေျမေပၚမွာ တည္ထားေပမဲ့ ကၽြန္မ အိမ္ျပန္ခ်င္ပါတယ္ … လို႔ ထပ္မံေျပာခ်င္ေသးရဲ႕။

 ‘၀ဋ္ၾကီးသူရယ္ေလ။ ဘယ္လိုပင္ မိုးၾကိဳးေျခြလည္း မေသေသးဘူးကြယ့္။ ထပ္မံလို႕ အေတာင္ပံ ခတ္ေနဦးမယ္။ ေအာင္ေျမက ဘယ္အရပ္မွာ တည္သလဲဆိုတာ မျမင္ႏိုင္။ မၾကားႏုိင္။ မသိႏိုင္ေပမယ့္ ဥတုရာသီ ႏွိပ္စက္ကာ အျမင္ေတြ ေ၀သီေနေပမယ့္ ကၽြန္မ ခရီးဆက္ပါဦးမယ္။ ဘယ္လို ေျခလွမ္းျပင္ရမလဲ။ ။ ဇာတ္ကြက္က ေျခတစ္လွမ္းတိုးရင္ ဖုနး္ဆိုးေျမ။ ေနာက္ဆုတ္ရင္ မီးေလာင္ျပင္။ ဒါေပမယ္႔ ေလျပင္းထန္လြန္းတယ္ ဆိုကာ ေနာက္ဆုတ္ေျပးဖို႕လည္း မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဘဲ။

 ဒီလိုနဲ႕ ခေရာင္းထက္ၾကမ္းတဲ့ လမ္းမွာ တေမွ်ာ္တေခၚက အိမ္အရိပ္ေလးဆီ ေမွ်ာ္လင့္လို႔ ကၽြန္မေရွ႕ဆက္ေလွ်ာက္ပါဦးမယ္။ လမ္းရဲ႕တံခါး၀ွက္ကိုပင္ မေတြ႕ျမင္ႏိုင္သူဟာ “အိမ္ျပန္ခ်င္တယ္။ အိမ္မွာ ဘယ္သူရွိမွာလဲ။ ဘယ္သူမွ အိမ္မွာမရွိဘူး။” ဆိုတဲ႔ ရိုးရာမပ်က္ ရင္ကြဲေတးေလးကို ညဥ္းရင္းနဲ႔ေလ…။’  

တကယ္ပါ။ ႀကိဳဆိုသူမဲ့ ရက္စက္တဲ့ ေျမေပၚမွာ တည္ထားေပမဲ့ ကၽြန္မ အိမ္ျပန္ခ်င္ပါတယ္။… ။ 

 မယ္ကိုး