26 June 2013

ျပႆနာရွာရန္ မရည္ရြယ္ေသာ


ဒီလထုတ္ Mandalay Icon မဂၢဇင္းမွာ ကၽြန္မရဲ႕ကဗ်ာကို ေဖာ္ျပထားတယ္လုိ႔ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က သတင္းေပးလာတဲ႔အခါ အလြန္တရာမ်က္လံုးျပဴးသြားခဲ႔ပါတယ္။ အဘယ္႔ေၾကာင္႔ဆိုေသာ္ လြန္ခဲ႔တဲ႔တစ္ႏွစ္ေက်ာ္က ကၽြန္မရဲ႕စာမူတစ္ခ်ိဳ႕ကို အစ္ကိုၾကည္စိုး(ကဗ်ာဆရာ ေဝးေခါင္)ကို ေပးအပ္ခဲ႔ေပမယ္႔ ထိုစာမူမ်ားထဲမွာ ကဗ်ာမပါဝင္တဲ႔အတြက္ ျဖစ္ပါတယ္။

မိတ္ေဆြက ကၽြန္မရဲ႕ေဖာ္ျပခံရေသာစာမူကို ဓာတ္ပံုရိုက္ၿပီး ပို႔လုိက္တဲ႔အခါမွာေတာ႔ နင္႔နင္႔သီးသီးတုန္လႈပ္သြားရျပန္ပါတယ္။ ‘ဖ်ားေနတဲ႔ ညေန’ လို႔ အမည္ေပးထားတဲ႔စာကို ၾကည္႔ၿပီး အဲဒီညေနမွာ ကၽြန္မ အမွန္တကယ္ဖ်ားနာပါေတာ႔တယ္။ အစ္ကိုၾကည္စိုးကို အေၾကာင္းစံုေမးျမန္းၾကည္႔ရာ တျခားအယ္ဒီတာက ေရြးခ်ယ္ထားျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေဖာင္ပိတ္တဲ႔ေနာက္ဆံုးညမွ သူသိေၾကာင္း၊ ကဗ်ာနဲ႔ အက္ေအးမို႔ ျပႆနာမရွိဟု ယူဆကာ မျဖဳတ္လုိက္ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ေျဖရွင္းေပးပါတယ္။ 


ဟုန္ကဲ႔။ မွန္ပါတယ္။ ကံအေၾကာင္းမလွစြာဘဲ ကဗ်ာနဲ႔ စကားေျပၾကားမွာ ရွင္းလင္းျပတ္သားတဲ႔ စည္းမ်ဥ္းခ်ဖို႔ ခက္ခဲလွတာမုိ႔ ကဗ်ာလုိ႔ သတ္မွတ္ယူဆလုိက္တာကို လက္ခံႏိုင္ပါတယ္။ ျဖစ္သမွ်ကို ဇာမခ်ဲ႕ေတာ႔ဘဲ ပံုႏွိပ္စာမ်က္ႏွာထက္မွာ ေဖာ္ျပခံရတဲ႔ကဗ်ာဆရာမ ျဖစ္ၿပီရယ္လုိ႔ ေခ်ာ္လဲေရာထုိင္ၿပီး ခပ္တည္တည္ေနလိုက္လုိ႔လည္း ရပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ခက္တာက ကၽြန္မ လိပ္ျပာလံုခ်င္ပါတယ္။

ဘာျဖစ္လုိ႔ပါလဲဆိုရင္ ဒီအက္ေဆးဟာ ကၽြန္မအတြက္ေတာ႔ ကဗ်ာမျဖစ္ခဲ႔ပါဘူး။ ဒါဆို ကဗ်ာနဲ႔ စကားေျပရဲ႕ ကြာျခားခ်က္က ဘာပါလဲလုိ႔ ေမးႏိုင္ပါတယ္။ ဒီေမးခြန္းဟာ ကၽြန္မအတြက္သာမက စာေပသုေတသီေတြကိုပါ ေခါင္းကိုက္ေစတဲ႔ အေၾကာင္းအရာျဖစ္ပါလိမ္႔မယ္။ အထူးသျဖင္႔ ျပင္သစ္ေမာ္ဒန္ကဗ်ာဆရာေတြက စကားေျပကဗ်ာ (Prose Poetry)ကို တီထြင္လုိက္တဲ႔အခါမွာေပါ့။ ေနာက္တစ္မ်ိဳးမွာ အမ်ိဳးအစားေတြ က်ယ္ျပန္႔လြန္းလို႔ အက်ဥ္းခ်ံဳးသတ္မွတ္ဖုိ႔ ခက္ခဲလြန္းတဲ႔ လြတ္လပ္ကဗ်ာ(Free Verse)ေၾကာင္႔ ျဖစ္ပါတယ္။

ကဗ်ာနဲ႔စကားေျပတို႔ရဲ႕ နယ္ျခားမ်ဥ္းဟာ ထင္ရွားျခားနားတယ္လုိ႔ ထင္ရေပမယ္႔ ရစ္သမ္နဲ႔ ဆက္စပ္လုိက္တဲ႔အခါမွာ မယံုႏုိင္စရာပါးလ်လာေၾကာင္းကို ဒီလြတ္လပ္ကဗ်ာနဲ႔ စကားေျပကဗ်ာတုိ႔က သက္ေသျပၿပီးသား ျဖစ္ပါတယ္။ ကဗ်ာနဲ႔ စကားေျပဟာ လိေမၼာ္မွ အဝါ၊ အဝါမွအနီ ျဖတ္စီးေနတဲ႔ ေရာင္ေျပးေတြလုိ ျဖစ္ေနၿပီး လြတ္ထြက္မသြားေအာင္ ဆုပ္ကိုင္ဖုိ႔ ခက္လွပါတယ္။ ဒါဆို ကၽြန္မရဲ႕ကဗ်ာကို ဘယ္လုိစံထားခြဲျခားသတ္မွတ္ထားလဲလုိ႔ ထပ္မံေမးစရာရွိပါတယ္။ ဟုတ္ကဲ႔။ ဥပမာသံုးခုျဖင္႔ အရွင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ဆိုခြင္႔ျပဳပါ။

  • ပထမ- ကၽြန္မရဲ႕ကဗ်ာမွာ စကားလံုးအသံုးအႏႈန္းကို အထူးဂရုစိုက္ပါတယ္။ ပိုလွ်ံေနတဲ႔၊ ထပ္ေက်ာ႔ေနတဲ႔ စကားလံုးေတြကို ပစ္ပယ္ပါတယ္။
         (စိတ္မေကာင္းစရာက ဖ်ားေနတဲ႔ညေနမွာ ဖြာေနတဲ႔စကားလံုးမ်ားကို ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။)
  • ဒုတိယ-အျဖတ္အေတာက္္ျဖစ္ပါတယ္။ကဗ်ာမွာ စကားလံုးေနရာခ်ပံု၊အဆံုးသတ္ပံုဟာ အေရးႀကီးတယ္လုိ႔ ကၽြန္မ ခံယူထားပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ သီးျခားဂုဏ္ရည္ရွိတဲ႔ စာတစ္ေၾကာင္းျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားၿပီး စကားလံုး၊ဝါက်၊ပါဒမ်ားကို ျဖတ္ေတာက္ပါတယ္။
          (ဖ်ားေနတဲ႔ညေနကို ေရးဖြဲ႔ခဲ႔ရာမွာ စာပိုဒ္မ်ားကိုသာ ေနရာတက်အစီအစဥ္ခ်ခဲ႔တာ ျဖစ္ပါတယ္။)
  • တတိယ-ကဗ်ာရဲ႕ပံုစံျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္မက အျမင္အာရံုခံစားမႈေနာက္လိုက္တဲ႔ စာေရးသူျဖစ္တဲ႔အတြက္ ကဗ်ာမွာ အခ်ိဳးက်နဖို႔ု အားထုတ္ေလ႔ရွိပါတယ္။ စာေၾကာင္းေတြရဲ႕ အတုိအရွည္၊ျဖန္႔ကားထြက္မႈ၊လြတ္လပ္ပံုစံ စသည္ျဖင္႔ တတ္စြမ္းသေလာက္ ပံုသ႑ာန္ကို ကစားေလ႔ရွိပါတယ္။ 
          (ဖ်ားေနတဲ႔ညေနရဲ႕ စာပိုဒ္အစီအစဥ္မွာ စကားေျပပီပီ ၿငီးေငြ႔ဖြယ္အလွအပမဲ႔ေနပါတယ္။)

စာေပသုေတသီေတြက ကၽြန္မရဲ႕ ကဗ်ာေတြကို အဆင္ေျပသလိုေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ ထည္႔သြင္းႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္မသတ္မွတ္ထားတဲ႔စံနဲ႔ ေရးသားခဲ႔တဲ႔ ကဗ်ာမ်ားသာ ျဖစ္ေစလိုပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ကဗ်ာကို အနည္းငယ္သာေရးေလ႔ရွိၿပီး စိတ္တုိင္းမက်ေသးတဲ႔အတြက္ မည္သည္႔ပံုႏွိပ္မဂၢဇင္းကိုမွ ေပးပုိ႔ျခင္း မရွိခဲ႔ပါဘူး။

မညာတမ္းဝန္ခံရမယ္ဆိုပါရင္ ကၽြန္မရဲ႕ ကဗ်ာတစ္ခုခုကို ေလးစားစြာ အသိအမွတ္ျပဳခံရမယ္ဆို ေပ်ာ္မဆံုးေအာင္ျဖစ္ခ်င္ေပမယ္႔  ‘ဖ်ားေနတဲ႔ညေန’စာမူဟာ ကၽြန္မအတြက္ ကဗ်ာမျဖစ္ခဲ႔တဲ႔အေၾကာင္း စိတ္မခ်မ္းေျမ႕စြာပဲ ရိုးရိုးသားသားဆိုပါရေစ။ ဒီအတြက္ စာဖတ္သူမ်ားက  စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ျဖစ္ခဲ႔မယ္ဆို ဒီေၾကြးကို အေက်ဆပ္ႏုိင္ဖို႔ ကၽြန္မ ႀကိဳးစားပါဦးမယ္။ ။ 

ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင္႔
မယ္႔ကိုး

6 comments:

ျမေသြးနီ said...

ျဖစ္ရေလ..မယ့္ရယ္... ၀မ္းနည္းရမလားမသိ.. ၀မ္းသာရမလားမသိ ျဖစ္ရတဲ့အျဖစ္..။ အစ္မရဲ႕ လမ္းကေလးအက္ေဆး Halo Magazineမွာ ပါလာတုန္းက စာပိုဒ္ေတြ ေက်ာ္လႊားစီထားလိုက္တာ ေရးသူ အစ္မေတာင္ မ်က္စိေတြလည္သြားရတယ္။ ဘယ္လိုမွ အဆက္အစပ္ မရွိျဖစ္သြားရတယ္။ ေနာက္အစ္မေရးတာ အက္ေဆး၊ အဲ့တာကို ၀တၱဳတိုဆို ထည့္ထားတယ္။ ဆရာမဂ်ဴးရဲ႕ေဆာင္းပါးကိုလဲ ၀တၱဳတိုဆို ထည့္ထားတယ္။ စိတ္ပ်က္စရာ မယ့္ရယ္..။

ေႏြေတးရွင္ (မင္းဧရာ) said...

ဒီေလာကၾကီး ဒီလိုျဖစ္ေနတာ ၾကာပလားလို႔ မယ့္ကိုး ေရ.....။

သို႔ေပမင့္
ေခ်ာ္လဲေနပါလ်က္
ေရာမထိုင္တတ္ေသာ
စာေပ သမားရဲ႕ မာန ေလးကို
သိပ္ေလးစားမိတယ္ဗ်ာ ။

မိုးနတ္ၾကယ္စင္ said...

မယ္႔ရဲ႕ ကဗ်ာနဲ႔ပတ္သက္ျပီး ခြဲျခားသတ္မွတ္ထားတဲ႔
စံေတြကို ၾကိဳက္တယ္...:) မုိးနတ္လဲ ခုခ်ိန္မွာ
ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္အျဖစ္
အတိအက် ခံယူထားတာမ်ိဳးမဟုတ္ေသးေပမဲ႔
ကိုယ္က ကဗ်ာေတြကိုခ်ည္း တစိုက္မတ္မတ္
ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုးေရးလာတဲ႔သူဆုိေတာ႔ ကဗ်ာေရးတာ
အရမ္းဂရုစိုက္မိတယ္ မယ္႔ ...
မယ္႔ စိတ္ဓါတ္ကို အရမ္းပဲေလးစားမိတယ္ :)

ခ်စ္တဲ႔ မိုးနတ္ၾကယ္စင္

ရိုးေၿမက် said...

ေအာ္ၿဖစ္မွၿဖစ္ရေလမယ့္။ ေပ်ာ္ရမွာေတာင္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေပ်ာ္ခြင့္မရိွသလိုၿဖစ္ခဲ့ရၿပီပဲ။ ။

Thwin said...

စာေပကို ျမတ္ႏိုးသူ၊ ေလးစားသူ ဆိုတာေလးကို ျမင္လာတယ္..။ မမမယ့္ကိုးကို ပိုျပီး ေလးစားမိပါတယ္..။ အမွားေလးကို အေကာင္းပဲ ျမင္ေပးလိုက္ေတာ့ေပါ့ေနာ္..။

Anonymous said...

ခ်စ္စရာေလး


ခ်စ္ေသာ
စု