02 July 2013

နာက်င္မႈႏွင္႔ နားလည္ျခင္း

ျမန္မာျပည္မွာေနထိုင္ခုိက္မွာ ဝမ္းကြဲညီမငယ္တစ္ေယာက္က ကၽြန္မနဲ႔အတူ ခဏလာေနေပးပါတယ္။ ထိုညီမေလးမွာ မ်က္ႏွာခ်ိဳသူျဖစ္ၿပီး စကားတစ္ခြန္းေျပာတုိင္း အၿမဲလိုရယ္သံနဲ႔ အဆံုးသတ္ေလရဲ႕။ ဥပမာဆိုရမယ္ဆို ရုပ္ျမင္သံၾကားက ေၾကာ္ျငာၾကည္႔ေနရင္း သူမက ‘မင္းသမီးရဲ႕ လက္ေမာင္းက အႀကီးႀကီး ဟဲဟဲ’လို႔ ေျပာကာ ရယ္ေလတာ။ ကၽြန္မက ‘ေလွာင္တာလား’ လုိ႔ေမးလွ်င္ေတာ႔ ‘မဟုတ္ပါဘူး အစ္မကလည္း ဟဲဟဲ’ လို႔ ျငင္းဆန္ၿပီး ရယ္ျပန္ရဲ႕။

ကၽြန္မကိုယ္တုိင္ အရယ္သန္သူျဖစ္ေပမယ္႔ သူမရဲ႕အၿမဲတေစရယ္ေမာမႈႏွင္႔ေတာ႔ ေနရတာ အခ်ိဳးမက်ပါေခ်။ ရည္းစားရွိလို႔ ဒီလိုေပ်ာ္ေနတာလားလုိ႔ ေမးလွ်င္ ‘မရွိပါဘူး အစ္မရဲ႕ ဟဲဟဲ’လို႔ ရယ္ေျပာျပန္တာ။ ဘြဲ႔ရေပမယ္႔ အလုပ္မရေသးေသာ အသက္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္အရြယ္သူမက ဘာလို႔ေပ်ာ္ေနတာလဲလုိ႔ စဥ္းစားမရႏုိင္ေအာင္ ရွိေလၿပီ။ လုိခ်င္ေတာင္႔တ သိပ္မရွိသူ၊ ေလာဘမႀကီးသူလုိ႔ လူတစ္ခ်ိဳ႕က သတ္မွတ္ျခင္းခံရေသာ ကၽြန္မပင္ သူမရဲ႕ေပါ့ပါးေသာစိတ္ဓာတ္ကို တအ႔ံတၾသ အားက်မိေပမယ္႔  အေဒၚက သူမကို ဘယ္လုိမ်ား ပ်ိဳးေထာင္ခဲ႔ပါလိမ္႔ဟု ခ်ီးက်ဴးခ်င္လွ်က္ မုန္းတီးျပန္ရဲ႕။

ထိုအေဒၚမွာ ငယ္စဥ္အခါတုန္းက ကေလးေလးကၽြန္မကို  ေပါက္လႊတ္ပဲစားလိုသေဘာထားကာ မ်က္ႏွာလႊဲခဲပစ္လုပ္ခဲ႔ဖူးသူ။ ထိုလက္လြတ္စပယ္ပစ္ခဲ႔ေသာ ခဲမွာ ႀကီးမားလြန္းတာလုိ႔ ကၽြန္မရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မႈမွာ ယိုင္ထြက္သြားၿပီး ယေန႔ထက္တုိင္ နာက်င္ေနဆဲရယ္။ သူမက မ်က္ႏွာၾကည္စင္ကာ ေလာကႀကီးကို အေရာင္မဲ႔ၾကည္႔ေနစဥ္မွာ ကၽြန္မကေတာ႔ သံသယႀကီးႀကီးႏွင္႔ အခဲမေၾကျဖစ္ေနတုန္းရယ္။ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ခႊင္႔မလႊတ္ႏုိင္သလို ကလဲ႔စားလည္း မေခ်ႏုိင္ဘဲ ရင္ထဲမွာသာ အခုအခံကို ထုထည္ျပည္႔ တည္ေဆာက္ျဖစ္ေနဆဲ။ မတရားတဲ႔ေလာကႀကီးပဲ။ သားသမီးခ်င္းကိုယ္ခ်င္းမစာတဲ႔အေဒၚလုိ႔ မ်က္ႏွာ စူပုပ္ပုပ္နဲ႔ကၽြန္မ ေဒါသႀကီးေနစဥ္မွာ သူမကေတာ႔ သီခ်င္းတေအးေအးႏွင္႔ ခ်ိဳေအးၿပံဳးရႊင္ရွိလွေလတာ။

ထုိသုိ႔ျမင္ရတုိင္းမွာ ကၽြန္မ မရရွိခဲ႔ေသာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈအတြက္ အေဒၚကို အမ်က္ထားစိတ္မွာ အရွိန္ျပင္းလာျပန္သလို မေထြးႏုိင္မအန္ႏိုင္ မုန္းလြန္းလွေပမယ္႔ က်ိန္ဆဲဖို႔ပင္ မစိတ္ကူးဝံ႔တဲ႔ လူယဥ္ေက်းမဟုတ္ပါလား။ သက္ျပင္းကိုသာ နာနာခ်ရင္း ေျဖသာေအာင္ စာအုပ္မ်ားကိုပဲ မဲဖတ္ေနကာ ကံအားေလွ်ာ္စြာပဲ ဂ်ဴးစာေရးဆရာ Chaim Patok ရဲ႕ ‘The Chosen’ ဆိုေသာ စာအုပ္ကို ဖတ္မိခဲ႔ပါတယ္။

.................................................................................................


 ‘How will I teach this mind to understand pain? How will I teach it to want to take on another person’s pain? P-276 

ဂ်ဴးတရားျပဆရာအေဖဟာ ဥာဏ္ရည္ထက္ျမတ္တဲ႔သူ႔သားက ပညာသာထူးခၽြန္ၿပီး စာနာစိတ္မရွိသူျဖစ္သြားမွာ စိုးရိမ္ကာ တရားစာျပခ်ိန္မွလြဲလို႔ သူ႔သားကို စကားမေျပာဘဲ ‘ႏႈတ္ဆိတ္ေသာနည္း’ကို က်င္႔သံုးၿပီး သားကုိပ်ိဳးေထာင္းခဲ႔ပါတယ္။

‘He was bewildered and hurt. The nightmares he began to have… But he learned to find answers for himself. He suffered and learned to listen to the suffering of others. In the silence between us,he began to hear the world crying’ p-277

သားျဖစ္သူမွာ စိတ္ရႈပ္ေထြးနာက်င္ခဲ႔ရတယ္။ အိပ္မက္ဆိုးေတြ စတင္မက္ျဖစ္ခဲ႔တယ္။ ဒါေပမယ္႔ သူကိုယ္တုိင္အေျဖကို ရွာေဖြရမွာျဖစ္ေၾကာင္း သေဘာေပါက္ခဲ႔တယ္။ သူထိခုိက္ခံစားရၿပီးေနာက္ တျခားသူမ်ားရဲ႕ ဒုကၡကိုလည္း နားေထာင္ဖုိ႔ နားလည္ခဲ႔တယ္။ သူတို႔သားအဖႏွစ္ေယာက္ၾကားက တိတ္ဆိတ္မႈမွာ သားျဖစ္သူဟာ ကမၻာႀကီးရဲ႕ ငိုေၾကြးသံကို စတင္ၾကားလာရတယ္။

.................................................................................................

ကၽြန္မအတြက္ေတာ႔ ေက်းဇူးႀကီးလွတဲ႔စာအုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီစာအုပ္ေၾကာင္႔ အစၥေရးႏုိင္ငံကို စတင္တည္ေထာင္ျခင္းအေၾကာင္း၊ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးစုမ်ားရဲ႕ အမူအက်င္႔အျပင္ တိတ္ဆိတ္နာက်င္ျခင္းရဲ႕ ေကာင္းျမတ္ျခင္းကိုပါ သင္ၾကားႏိုင္ခဲ႔ပါတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ ရန္လိုစိတ္မွာ သိသိသာသာေလ်ာ႔က် သြားေလတာ။ ကၽြန္မသာ အနာက်င္ကင္းကင္းျဖင္႔ ႀကီးျပင္းခဲ႔ရမယ္ဆို တျခားသူေတြရဲ႕ နာက်င္မႈကို နားမလည္ႏုိင္သူ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနလိမ္႔မွာ။ ေထာင္လႊားေမာက္မာသူ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလုိ႔လည္း တပ္အပ္မဆိုႏိုင္။ သတၱဝါေတြရဲ႕ ပင္ကုိသေဘာအရ ကိုယ္တုိင္ထိမွနာ၊ နာက်င္မွလည္း ထိခိုက္ဒဏ္ရာရသူကို အျပည္႔အဝကိုယ္ခ်င္းစာႏုိင္တာ မဟုတ္ပါလား။ 

ကၽြန္မသာ မနာက်င္ခဲ႔ဖူးသူတစ္ဦးျဖစ္ခဲ႔ပါလွ်င္ အားလံုးကို စာနာစိတ္ကင္းကင္းနဲ႔ ေလာကႀကီးက မွ်တတယ္လုိ႔ အခုခ်ိန္မွာ ဆိုျဖစ္လိမ္႔မလား။ ကံေကာင္းခဲ႔သူ မျဖစ္လိုေတာ႔ပါ။ ဒဏ္ရာကင္းၿပီး အရာ အားလံုးကို အေလးအနက္မထားဘဲ ေပါ့ပါးလြင္႔ေမ်ာေနသူတစ္ေယာက္ မျဖစ္ခ်င္ပါ။ သစၥာစကားရယ္ေလ။ ဒဏ္ရာမ်ားကို ရင္ဝယ္ပိုက္သည္းခံရင္း တျခားသူမ်ားရဲ႕ နာက်င္မႈေတြကို ၾကားနာႏိုင္စြမ္းရွိသူ၊ ခံစား နားလည္ေပးတတ္သူ၊ ေဖးမမွ်ေဝယူမယ္႔သူသာ ျဖစ္လိုလွပါတယ္။ ။ 

မယ္႔ကိုး

2 comments:

ရင္လိႈင္းခတ္သံ said...

ထိခိုက္နာက်င္ မႈ နဲ ့နားလည္ေပး ႏိုင္မႈက တိုက္ရိုက္အခ်ိဳးက်ေန ႏိုင္တာေပါ့ေနာ္...။ ဒီေတာ့ အားလုံးက၊ အားလုံးကို နာလည္ေပး ႏိုင္ဖို ့ဆိုတာေတာ့ ခက္မယ္ေနာ္...။

ရိုးေၿမက် said...

မေရာက္တာႀကာပီမမ။ မီးမလာလို႔။
တခါတခါ စိတ္ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေနတတ္သူက ခံစားရသက္သာသလားလို႕ေနာ္ မမ။ ဘယ္အရာပဲၿဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္ေတြ႕ခံစားဘူးရင္ ကိုယ္ခ်င္းစာေပးႏိုင္တယ္ေနာ္မမ