12 January 2014

‘ဗိသုကာ ပံုျပင္’

ရယ္ေတာ႔လည္း ရယ္စရာ။ ဗိသုကာေရႊရတုပြဲအႀကိဳ အခ်င္းခ်င္းစည္းလံုးညီညႊတ္ေအာင္ က်င္းပတဲ႔စကားရည္လုပြဲက အျပန္မွာ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ အႀကီးအက်ယ္စကားမ်ားခဲ႔တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေခါင္ဘယ္ေလာက္ပဲလႈပ္ခတ္ဆူပူေနေပမယ္႔ ကၽြန္မ ဆိတ္ၿငိမ္ေနခဲ႔တာပါ။ ဒါေပမယ္႔ မိုးဟာ အရင္္လုိ သာယာေညာင္းေညာင္းစဲမသြားခဲ႔ဘူးေလ။

မေျပာနဲ႔ေတာ႔။ ေတာ္ေတာ႔ ေခါင္ရာ။ ေတာင္းပန္သံဟာ ႏႈတ္ထြက္စကားမဟုတ္ေပမယ္႔ မ်က္ဝန္းအေဝ႔နဲ႔တင္ ေခါင္ေျဖေလွ်ာ႔သင္႔တာ။ ဒါေပမယ္႔ လွ်ပ္စီးေတြဟာ ထပ္မံၿပီး ၿပိဳးၿပိဳးပ်က္ပ်က္။ ‘တကယ္ပါ ေခါင္ရယ္။ အေခ်ဘက္က ရႈံးမွာ သိသာလြန္းေနေတာ႔ ကၽြန္မက အားေပးတဲ႔ အေနနဲ႔ လက္ညိႈးေထာင္လုိက္မိတာပါ။’

ရွင္းလြန္းတဲ႔ အေၾကာင္းျပခ်က္ကို ဘယ္လိုမွ မေက်နပ္ႏုိင္တဲ႔ေခါင္ဟာ ပခံုးတြန္႔ရင္း အဲဒီအစကိုပဲ ရက္ရက္စက္စက္ဆြဲထုတ္ျပန္တာ။ ‘ရတယ္ေလ…ဗိသုကာအခ်င္းခ်င္းယူရင္ မျဖစ္ဘူးလို႔ မင္းထင္တယ္ မဟုတ္လား။’ ေခါင္ေတာ္ေတာ႔။ ကၽြန္မကို ဒီထက္ပိုၿပီး မႏွိပ္စက္ခ်င္နဲ႔။ ကၽြန္မရဲ႕ ခံႏုိင္ရည္အားဟာလည္း အျဖဴေရာင္ပိုးမွ်င္တစ္စလို ေတာ္ေတာ္ေလးကို ပါးေဖ်ာ႔ေနၿပီ။ မွားခဲ႔တာ။ 

တကယ္ေတာ႔ တရားခံဟာ ကၽြန္မရယ္သာ။စိတ္ကေလးကို ဆင္ျခင္မဲ႔နည္းနည္း လႊတ္ေပးလိုက္မိတဲ႔အတြက္ ႏွလံုးေသြးခ်င္းနီမယ္႔ရလာဒ္ေတြ ေရာက္ရွိလာ။ေခါင္းစဥ္က ‘ဗိသုကာအခ်င္းခ်င္း အိမ္ေထာင္ျပဳသင္႔သည္’တဲ႔။ ‘မင္းအတြက္ ဗိသုကာတစ္ေယာက္ဟာ အိမ္ေထာင္ဖက္မျဖစ္သင္႔ဘူးလို႔ ယံုၾကည္သလို ေျပာလိုက္စမ္းပါ။’ ေသခ်င္တယ္။ ကၽြန္မ တကယ္ပဲ ႏြမ္းနယ္ေနၿပီ။

ႀကိဳးစားပန္းစားၿပံဳးလိုက္ႏုိင္ေပမယ္႔ မ်က္ဝန္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ တစိမ္႔စိမ္႔သိပ္သည္းလာတဲ႔ အရည္ၾကည္ေလးေတြကို မတားဆီးႏုိင္ေတာ႔။ ေကာင္းၿပီ။ ေခါင္ သိပ္အႏုိင္လုိခ်င္ေနတယ္ မဟုတ္လား။ နာက်င္စကားကို ကၽြန္မဆိုမယ္။ ‘ဒီပြဲကို အေပ်ာ္တစ္ခုအေနနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ဆံုခ်င္တဲ႔စိတ္နဲ႔ ကၽြန္မလာတယ္လုိ႔ ေခါင္ထင္ေနရင္ အဲဒီကစၿပီး အႀကီးအက်ယ္မွားၿပီ။’ ဘာျဖစ္လုိ႔မ်ား ေယာင္မွားၿပီး ေျပာမိျပန္ပါလိမ္႔။

 အခုေတာ႔ နက္လြန္းလို႔ မျမင္ႏုိင္တဲ႔ ဒဏ္ရာကိုယ္စီကုိ ေမြးျမဴမိေတာ႔မွာ။ ေခါင္႔မ်က္ႏွာမွ တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးတဲ႔ အရိပ္မ်ား။ ေျပာေလ။ ဆက္ေျပာေတာ႔။ ေရစပ္မွာ ေျခခ်ၿပီးမွေတာ႔ အဆံုးထိ ငုပ္ဆင္းရေတာ႔မွာ။ မိုးႀကိဳးလိုအၾကည္႔ကို တတ္ႏုိင္သမွ်ေရွာင္တိမ္းကာ ေဆးခါးတိုက္ဖို႔ မ်က္စိမွတ္ျပင္ဆင္ကာ။

 ျပင္းျပင္းထန္ထန္အားနာေပမယ္႔လည္း အကြက္စိပ္စိပ္နဲ႔ တေငြ႔ေငြ႔ဂ်ီတိုက္ေနေတာ႔လည္း အနာကို ဆြၿပီး ေျပာရေတာ႔မွာ။ ဒဏ္ရာ။ အတြင္းေၾကေဝဒနာကို ဘယ္ကစလို႔ ဘယ္လုိေျပာရမယ္။ ဗိသုကာေယာက္်ားတစ္ေယာက္ကို စူးစူးနစ္နစ္သည္းသည္းထန္ထန္ ခ်စ္ႏုိင္ဖို႔အတြက္ အတၱမာနေတြကို ဘယ္ေလာက္အတိုင္းအတာအထိ ဖဲ႔ေျခြစြန္႔ထုတ္ခဲ႔ရတယ္ဆိုတာ ဘယ္သူမွ မမွန္းဆႏုိင္တဲ႔ အေၾကာင္းအရာ။ ေခါင္လည္း ဘယ္ေတာ႔မွ မသိႏိုင္။ ကိုယ္ခ်င္းမစာႏုိင္။ နားမလည္ႏိုင္။

ဘယ္အရာကိုမွ သည္းမခံႏုိင္။ ဟန္မေဆာင္ႏုိင္။ မဖံုးကြယ္ႏုိင္ေတာ႔။ ဟန္ေဆာင္ရယ္ေမာထိန္းသိမ္းခဲ႔သမွ်ဟာ အခုအခ်ိန္မွာ ခ်ဳပ္ရိုးေတြဟာ တစ္စီယိုင္ယဲ႔လာေနၿပီ။ ‘ပါရမီျဖည္႔ဖက္ဆိုတဲ႔ ေဝါဟာရက ေျခာက္လွန္႔တဲ႔ အခါတုိင္း ကၽြန္မ ေသြးပ်က္တယ္။’ ေက်းဇူးျပဳၿပီး ခြင္႔လႊတ္ပါေနာ္။ ရူးသြားမွာစိုးလုိ႔ လႊတ္ေပးလိုက္ေတာ႔မယ္။ လည္ေခ်ာင္းမွာ အက္ရွနာက်င္ေနတကာ ေခါင္႔ဆံပင္ညိဳေလးေတြကိုပင္ မၾကည္႔ရဲေတာ႔ဘဲ အျဖားတစ္ဖက္ကို အလ်င္စလို မ်က္ႏွာမူလိုက္ရပါတယ္။

 ‘အတၱႀကီးတဲ႔၊ တစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္တဲ႔၊ ဘဝျမင္႔တဲ႔၊ မာနႀကီးတဲ႔ ဗိသုကာေတြဟာ သူတုိ႔အခ်င္းခ်င္း ဘယ္လုိမွ အဆင္မေျပႏုိင္ဘူးတဲ႔။ သိပ္မွန္လြန္းတယ္လုိ႔ ေခါင္မထင္ဘူးလား။’ ေျပာေလေခါင္ရဲ႕။ တစ္ခြန္းေလာက္ ျပန္ေျပာ။ ကၽြန္မကို စကားျပန္တာ မိုးစက္မ်ားသာ။ သည္းခံပါေခါင္ရယ္။ အဲဒီစရိုက္ဆိုးေတြကို ေခါင္႔အၿပံဳးနဲ႔ လဲလွယ္ႏုိင္ဖုိ႔ ကၽြန္မ ဘယ္ေလာက္ခက္ခက္ခဲခဲႀကိဳးစားခဲ႔ရတယ္ဆိုတာ ေခါင္ဘယ္ေတာ႔မွ ထိုးထြင္ျမင္ႏုိင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။

ဗိသုကာေယာက္်ားတစ္ေယာက္ကို ရူးရူးမိုက္မိုက္ ေရြးခ်ယ္ႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ အိပ္မက္ေတြကို ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ မီးရႈိ႕ေဖာက္ဖ်က္ခဲ႔ရတယ္ဆိုတာ ဘယ္သူမွ မထင္မွတ္ႏုိင္တဲ႔ အေၾကာင္းအရာ။ ေခါင္လည္း ဘယ္ေတာ႔မွ မသိႏိုင္။ ကိုယ္ခ်င္းမစာႏုိင္။ နားမလည္ႏိုင္။

ဆုတ္လည္းစူး၊စားလည္းရူးေတာ႔မယ္႔ အခ်ိန္မွာ လူေတြက ဘာကို ေရြးၾကမလဲ။မိုက္မဲလြန္းတဲ႔ မိန္းမငယ္ကေတာ႔ ေခါင္႔အၿပံဳးကိုသာ ဖက္တြက္ခဲ႔တာ။ ရူးမယ္မွန္းသိလွ်က္ ပဒိုင္းသီးကို တပ္မက္ခဲ႔သူဟာ အတၱမာနေတြကို ခ်ိဳးေျခေခါက္ကာ ေခါင္႔ရဲ႕အရိပ္ေနာက္က တိတ္တိတ္ေလးလိုက္ဖို႔ မ်က္စိမွိတ္ကာ ဆံုးျဖတ္ခဲ႔တယ္ေလ။


‘ေခါင္ ၾကားသလိုပဲ အေခ်ရွင္ေတြ ေျပာတဲ႔ အခ်က္အလက္က နည္းနည္းေလးပါ။ ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္မရင္ထဲေရာက္တယ္။ အဲဒါေၾကာင္႔ ကၽြန္မ ေထာက္ခံခဲ႔တယ္။’ အတူတူေလွ်ာက္ရင္ တစ္ေယာက္ေယာက္က မိသားစုအတြက္ ေနာက္ဆုတ္ေပးရသတဲ႔။ ဒီလုိေျပာရင္ ေခါင္ လက္မခံဘူးဆိုတာ ကၽြန္မ သိပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ေခါင္လည္း သိမွာပါ။ ေခါင္နဲ႔ ကၽြန္မဟာ ဘယ္ေတာ႔မွ ေျခလွမ္းမညီႏုိင္ဘူး။ ေခါင္႔ရဲ႕နာမည္ကို ပုခံုးခ်င္းယွဥ္တုိက္ၿပီး ကၽြန္မ ဘယ္ေတာ႔မွ ေခါင္းေမာ႔ၿပံဳးမွာ မဟုတ္ဘူး။ ေခါင္ဟာ ကၽြန္မထက္ ပိုေတာ္တယ္။ ပိုတတ္တယ္။ ပိုထက္ျမက္တယ္။ အဲဒါ အမွန္တရားပါ။ ကၽြန္မလည္း အဲဒီလုိပဲ အၿမဲယံုခ်င္ပါတယ္။

 ေခါင္႔ရဲ႕အၿပံဳးဟာ အရာရာကို ဖန္တီးေပးတယ္။ ကၽြန္မလည္း အဲဒီကမၻာသစ္မွာပဲ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ေနခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ အသက္ငင္ေနတဲ႔ ကိုယ္႔အိပ္မက္ေတြကို ဒဏ္ရာအစိမ္းလတ္လတ္နဲ႔ ျပန္ျမင္မက္ေနရတဲ႔အခါမ်ိဳးမွာ ဘယ္သူကမ်ား လြယ္လြယ္ကူကူလက္စသတ္နုိင္မွာလဲ။ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ မ်က္ႏွာလႊဲေနႏုိင္မွာလဲ။ ရုတ္တရက္ လြင္႔ထြက္သြားခဲ႔တာ။ စိတၱဇ။ ကိုယ္႔အေၾကာင္႔ကိုယ္သိရဲ႕ ထိန္းသိမ္းရန္ခက္ခဲ႔။

 အလို… အခုထိ ေခါင္ တစ္ခြန္းမွ မဟေသးပါလား။ ယခုထက္တုိင္ ေခါင္တစ္ေယာက္ တိတ္ဆိတ္ေနဆဲ။ ေခါင္ဘာမွ မေျပာေပမယ္႔လည္း ကိုယ္႔စကားကိုယ္ အဆံုးသတ္ရဦးမွာ။ ‘ဒီပြဲကို လာၾကည္႔တဲ႔အေၾကာင္းက ကိုယ္ေရြးခ်ယ္ခဲ႔တာ မွန္တယ္လုိ႔ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို အားေပးခ်င္လုိ႔ပါ။ တကယ္ပဲ ကၽြန္မ အဲဒီလို ယံုခ်င္တယ္။ ယံုမွျဖစ္မယ္။ ေခါင္႔အၿပံဳးကို အၿမဲျမင္ခ်င္လြန္းလို႔ပါ။’

 သစၥာစကား။ တကယ္ပါ။ ခြင္႔လႊတ္ပါေခါင္ရယ္။ ခံႏုိင္ရည္ေတြ အဆံုးစြန္ေရာက္လုေအာင္ တျဖည္းျဖည္းအေရးနိမ္႔လာတဲ႔အခါ ရူးသြားမွာစိုးလို႔ တစ္ဖက္လွည္႔ေပးလိုက္မိတာ။ တစ္စစေသြးေၾကာင္လာတဲ႔ ကိုယ္႔ကို္ယ္ထဲက ေသြးေတြကို မ်က္ႏွာလႊဲၿပီး ေဖာက္ထုတ္ပစ္လိုက္တာ။ အခုမွပဲ အသက္ဝဝရႈႏုိင္လာ။ ဒါေပမယ္႔ ေခါင္႔ကို လွည္႔ၾကည္႔မိတဲ႔အခါမွာေတာ႔ ကၽြန္မ ရူးခ်င္သြားပါတယ္။ တစ္ခုခုေျပာေတာ႔မလို တဖြဖြလႈပ္ရွားလာတဲ႔ ေခါင္႔ႏႈတ္ခမ္းမ်ားကို ျမင္ကာ ႏွလံုးေသြးေအးစက္သြားၿပီး အျမင္ေတြ ရီဝါးလာ။

 မွားၿပီထင္ရဲ႕။ ေခါင္ နာၾကည္းသြားၿပီလား။ အထင္မလြဲပါနဲ႔ ေခါင္ရယ္။ အနားမွာ ေနခ်င္လြန္းလုိ႔ပါ။ မိုးစက္ေတြ စြတ္စိုေနေပမယ္႔ ေႏြးေတြးေနဆဲ ေခါင္းပုခံုးထက္မွာ ကၽြန္မ မ်က္ႏွာအပ္ကာ ရႈိက္ႀကီးတငင္ ငိုပစ္လုိက္ပါတယ္။ ။ 

မယ္႔ကိုး
 (Faces မုခမဂၢဇင္း၊ ဇြန္။ ၂၀၀၅)

2 comments:

သဒၶါလိႈင္း said...

ဝတၳဳတိုေလးကလည္း တမ်ိဳးဆဲြေဆာင္သြားတယ္..

ခ်စ္ခင္စြာ
သဒၶါ

ၿငိမ္းစိုးဦး said...

တြက္​ဆၿပီး လိုတိုးပို​ေလွ်ာ့ တည္​​ေဆာက္​မႈသာ ခိုင္​မာမယ္​လို႔ ျမင္​​ေစခဲ့​ေအာင္​ ဆြဲ​ေဆာင္​ခဲ့ ...