04 March 2014

အေဖ႔ရုပ္တု

အိမ္မွာေတာ႔ အေဖ႔စိတ္နဲ႔ကြၽန္ေတာ္႔ကိုယ္ျဖစ္ေအာင္ သတိနဲ႔ထိန္းညႇိထားရတယ္။ အေဖ႔ျမင္ကြင္းမွာ တတ္ႏုိင္သမွ် ၾကမ္းၾကမ္းရမ္းရမ္းျဖစ္ေအာင္ေနရတယ္။ အတြင္းစိတ္နဲ႔ ဟန္ေဆာင္မႈ - ဘဝႏွစ္ခုကို ညီမွ်ေအာင္ တစ္ၿပိဳင္တည္းထမ္းေနခဲ႔တယ္။

ဒီလို ပင္ပင္ပန္းပန္းၾကိဳးစားေပမယ္႔ ကြၽန္ေတာ္႔ရင္ထဲကုိ အေဖက လွမ္းျမင္ႏုိင္ၿပီး ကြၽန္ေတာ႔္ကို ၾကည္႔တဲ႔အၾကည္႔ေတြဟာ သေရာ္ရိပ္ေတြပါဝင္ေနတယ္။ သူ႔ကို လွည္႔စားမရဘူးလို႔ ေျပာေနသလုိပဲ။ ကြၽန္ေတာ္လည္း မတတ္ႏုိင္ပါဘဲ။ ကြၽန္ေတာ္႔ရဲ႕ဟန္ေဆာင္မႈေတြဟာ လက္တစ္ဖဝါးစာအဖံုးျဖစ္ၿပီး လက္တစ္ေပြ႕စာခံစားမႈဒယ္အိုးကို လံုေအာင္မကာႏုိင္သလုိရယ္ေလ။

အေဖအရက္မူးလာတဲ႔အခ်ိန္ေတြကို ေၾကာက္တယ္။ အသိစိတ္မဲ႔ေနတဲ႔ အေဖက ေအာ္ဟစ္ေသာင္းက်န္းတတ္တယ္။ ကြၽန္ေတာ္ ဘယ္မွာပဲပုန္းေအာင္းေနေန ကြၽန္ေတာ္႔ကိုေခၚ ၿပီး ႐ိုက္တတ္တယ္။ နံရံကို ကြၽန္ေတာ္႔ေခါင္းနဲ႔ေဆာင္႔တယ္။ ကြၽန္ေတာ္႔ကို လက္သီးနဲ႔ထိုး ေျခနဲ႔ကန္တတ္တယ္။ ကြၽန္ေတာ့္မွာ မိန္းမဆန္ျခင္းဆိုတဲ႔အျပစ္ရွိလုိ႔ ဒီညႇင္းပန္းမႈကိုရသင္႔ တယ္လို႔ခံယူၿပီး ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာနာက်င္ရေပမယ္႔ အေဖဘယ္လုိသင္သင္ ကြၽန္ေတာ္႔ရဲ႕စိတ္က ေျပာင္းလဲလုိ႔ မရႏုိင္ပါဘဲ။

 အိုးေကာင္းလိုခ်င္ရင္ နာနာ႐ိုက္ရတယ္ဆိုသလိုမ်ိဳး အေဖက ကြၽန္ေတာ္႔ကို ႐ိုက္ႏွက္ၿပီး ပံုသြင္းခဲ႔တာလည္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္။ ဒါေပမဲ႔ အဆက္မျပတ္အရွက္ခြဲခံရမႈေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္႔အတြက္ အေဖက အရိပ္တၾကည္႔ၾကည္႔အတုယူၾကည္ညိဳစရာမျဖစ္ဘဲ ေရွာင္ပုန္း စရာျဖစ္လာခဲ႔တယ္။ 

ကြၽန္ေတာ္က ေယာက္်ားေလးေတြအေပၚမွာပဲ စြဲလမ္းမႈရွိတယ္လုိ႔ဝန္ခံရင္ အေဖ ဘာလုပ္မွာလဲဆိုတာ မေသခ်ာဘူး။ ကြၽန္ေတာ္႔ကို ျပဳျပင္ယူမယ္ဆိုကာ အေဖ အေသသတ္လိမ္႔မလား။ ဒါမွမဟုတ္ သားအျဖစ္က စြန္႔လႊတ္မွာလား။ ေက်ာင္းမွာ ေယာက္်ားေလးေတြနဲ႔ တြဲမွာစိုးရိမ္ၿပီး ကြၽန္ေတာ္႔ကိုေက်ာင္းထားေပးပါဦးမလား။ ကြၽန္ေတာ္ျဖစ္ခ်င္တာက တစ္ခုတည္း။ ကြၽန္ေတာ္႔သဘာဝအတုိင္း ေနခ်င္ခဲ႔တာပါပဲ။ သူငယ္ခ်င္းေတြက အေဖနဲ႔သူငယ္ခ်င္းေတြလုိ ခ်စ္ၾကတာျမင္ရတုိင္း နာက်င္ခံစားရတယ္။

အေဖက ကြၽန္ေတာ္႔ကိုခ်စ္လိမ္႔မယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင္႔ရေပမယ္႔ မယံုရဲခဲ႔ဘူး။ ဖခင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ေမတၱာကို သံသယဝင္သြားတာမဟုတ္ပါဘူး။ ခင္ဗ်ားနားလည္ခ်င္မွ နားလည္မယ္။ အေဖ႔ကို မုန္းတယ္လုိ႔ ကြၽန္ေတာ္မေျပာႏုိင္ဘူး။ ကြၽန္ေတာ္အ႐ိုက္ခံခဲ႔ရတဲ႔ၾကိမ္လံုးနဲ႔ အေဖ႔ကိုတြဲၿပီး မျမင္ခ်င္ေတာ႔တာ တစ္ခုပဲ။

အေဖ႔ ကို စိတ္မပင္ပန္းေစခ်င္ဘူး။ ကြၽန္ေတာ္႔ကို မမုန္းေစခ်င္ဘူး။ အခုပန္းပုထုေနတဲ႔ ကြၽန္ေတာ္႔ကို မ်က္ခံုးတြန္႔ၿပီး မ်က္လံုးစူးစူးနဲ႔ စိုက္ၾကည္႔မေနေစခ်င္ဘူး။ အေဖ႔႐ုပ္တုကို ထုေနရင္း ကြၽန္ေတာ္႔အေပၚအေဖထားခဲ႔တဲ႔ ၾကိတ္မႏုိင္ခဲမရအမ်က္ေဒါသနဲ႔ ယူၾကံဳးမရေစတနာေတြကို ခံစားေနရတာ ဝန္ခံပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အေဖ႔ကို ကြၽန္ေတာ္႔အေတြးထဲမွာ အကဲျဖတ္စီရင္ခ်က္ ခ်သလုိ မလုပ္ခ်င္ဘူး။

အေဖ ကြၽန္ေတာ္႔ကို ခြင္႔မလႊတ္ႏုိင္ေပမယ္႔ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ႔ အေဖ႔ကို နား လည္ခ်င္တယ္။ ေလးစားၾကည္ညိဳခ်င္တယ္။ ဒါဟာ အခုအခ်ိန္မွာ မျဖစ္ႏုိင္ေသးတဲ႔အရာလား။ စိတ္က ဆက္လက္ေရြ႕လ်ားေနေပမယ္႔ လက္က ရပ္တန္႔သြားတယ္။ အတိတ္ကို ျပန္ေတြးၾကည္႔တုိင္း အေဖ႔ေဒါသနဲ႔ ရင္ဆိုင္ေတြ႕ခဲ႔တာ၊ ခ်စ္ခင္တြယ္တာစိတ္ ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ႔တာေတြပဲ လႈိင္လႈိင္ပြင္႔လန္းလာတယ္။ 

သိစိတ္နံရံမွာ စြဲထင္ေနဆဲ အေဖ႔ရဲ႕ေအးစက္တဲ႔ဆက္ဆံေရး၊ နာက်င္ေစတဲ႔ အၾကမ္းဖက္အုပ္ခ်ဳပ္မႈေတြ၊ လ်စ္လ်ဴ႐ႈရက္စက္မႈေတြ၊ အမ်က္ထားမႈေတြကို ကြၽန္ေတာ္႔႐ုပ္တုထဲ မထည္႔ခ်င္ဘူး။ အေဖက ပန္းပုထုသူရဲ႕ဖခင္ျဖစ္႐ံုသာမကဘဲ ႐ိုးရာထံုးတမ္းအစဥ္အလာအရ အိမ္ဦးနတ္ဆိုတဲ႔ ၾကည္ညိဳေလးစားစရာပံုရိပ္ကို ကိုယ္စားျပဳသူလည္း ျဖစ္ရမယ္ဆိုတဲ႔အခါ ကြၽန္ေတာ္ မတတ္ႏုိင္ေတာ႔ဘူးထင္တယ္။

႐ုပ္လံုးေပၚလာတဲ႔အေဖ႔ပံုရိပ္ကို ကြၽန္ေတာ္ေၾကာက္ၿပီး ေနာက္ဆုတ္ေနမိတယ္။ ခဏနားေတာ႔ အေဖ႔ဓာတ္ပံုေဟာင္းေတြရယ္၊ ကေလးဘဝက ပံုဆြဲစာအုပ္ကို ထုတ္ၾကည္႔မိတယ္။ ပံုေတြမွာ အေဖ႔အေပၚ မေက်နပ္စိတ္၊ ေမတၲာကို ေမွ်ာ္ကိုးအားငယ္စိတ္၊ အသနား ခံစိတ္ေတြကို ျပန္ေတြ႔ရတယ္။ နာက်င္မႈကို ထြင္းထုႏုိင္တယ္ဆိုတာ အႏုပညာပုိင္းဆိုင္ရာေတာ႔ ေက်နပ္စဖြယ္ျဖစ္ေပမယ္႔ ဘက္မွ်ေစမယ္႔ရသတစ္မ်ိဳး ကြၽန္ေတာ္ရွာေဖြခ်င္ေသးတယ္။ ေမတၱာ၊ က႐ုဏာ၊ ကိုယ္ခ်င္းစာညႇာတာျခင္းဆိုတဲ႔ ၾကည္ႏူးခ်မ္းေျမ႔မႈသိဂၤါရရသကို။

အေဖ႔ကို ပကတိအတုိင္းနားလည္ခ်င္တဲ႔အတြက္ ဒီပန္းပုထုျဖစ္ေပမယ္႔ အေဖ႔အရိပ္ေတြကို အလံုးစံုဖမ္းမိဖို႔လိုအပ္ေနေသးတယ္။ အႏုပညာဆိုတာ ႏွလံုးသားရဲ႕အတြင္းပိုင္းကလာတဲ႔ ႐ုိးသားမႈနဲ႔သာ တည္ေဆာက္သင္႔ေပမယ္႔ ဆက္မထုေတာ႔ဘဲ ခဏရပ္ထားလိုက္ တာ ေကာင္းမယ္ထင္တယ္။ ေဆးမျခယ္ဘဲ၊ မီးမဖုတ္ဘဲ ဒီအတိုင္းပဲ အေျခာက္ခံထားရင္ ေတာင္ ရြံ႕ေစး႐ုပ္ေတြက ၾကာရွည္ခံပါတယ္။ ပန္းပုထုတယ္ဆိုတာ အခ်ိန္၊ လူအားနဲ႔ ပညာသာမဟုတ္ဘူး။ စိတ္ႏွလံုး၊ ထက္ သန္မႈ၊ အာ႐ံုေဇာအားလံုးေပးရတာ မဟုတ္လား။ သိပ္ပင္ပန္းေနၿပီမို႔ ပန္းပုကို ခဏေမ႔ ထားဦးမယ္။

ပန္းပုထုတယ္ဆိုတာ ပန္းတစ္ပင္ပ်ိဳးသလို၊ လူတစ္ေယာက္နဲ႔ ကြၽမ္းဝင္သလို အခ်ိန္ယူပ်ိဳးေထာင္ရတဲ႔အႏုပညာမဟုတ္လား။ ပန္းပု႐ုပ္က အဆင္သင္႔မျဖစ္ေသးခင္ တစ္ဖက္သတ္ တိုက္တြန္းလို႔မရဘူး။ ပန္းပု႐ုပ္ေတြက စကားေျပာတတ္တယ္။ ခင္ဗ်ားလည္း ပန္းပုထုတဲ႔အခါ ခင္ဗ်ား လက္ေခ်ာင္းေတြက ပံုသြင္းေလာင္းေနစဥ္မွာပဲ ပံုျပင္ေတြၾကားလာလိမ္႔မယ္။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ႔ ဖြင္႔ထားတဲ႔စိတ္နဲ႔ ပန္းပု႐ုပ္စကားေျပာလာမယ္႔အခ်ိန္ကို ေစာင္႔တယ္။ ခင္ဗ်ားလည္း အလ်င္မလိုေစခ်င္ဘူး။ ခင္ဗ်ားရဲ႕ဝိညာဥ္၊ ခံစားခ်က္၊ မသိစိတ္ေတြကိုယံုၾကည္ရင္း ေရြ႕လ်ားသြားတာ အေကာင္းဆံုးလို႔ ကြၽန္ေတာ္ထင္တယ္။

အေဖ့႐ုပ္တုက စကားေတြေျပာလာေတာ႔မွာကို ကြၽန္ေတာ္သိေနတယ္။ အေဖနဲ႔ေဝးရာကို ေရွာင္လုိက္ဦးမယ္။ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲကို ခဏသြားေနမယ္။ ပန္းပု႐ုပ္မွာ တြဲဆက္ႏုိင္တဲ႔ ပစၥည္းဆန္းကေလးေတြက မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာ ရွိတတ္ေပမယ္႔ အခု ေဖ်ာ္ရည္ေအး တစ္ခုခုေသာက္ခ်င္တယ္။ ကြၽန္ေတာ္႔အတြက္ေတာ႔ ပန္းပုထုတယ္ဆုိတာ အေဖ႔ကို ပိုသိေအာင္လုပ္တာ၊ အ႐ိုအေသေပးခ်င္တာ၊ ဂုဏ္ျပဳအေလးအျမတ္ထားခ်င္တာပါ။

ကြၽန္ေတာ္လုပ္ႏုိင္ပါ႔မလားဆိုတာ မေသခ်ာဘူး။ အေဖ႔ကို အျပစ္မတင္ရဲဘဲ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္သာ ရန္ရွာခ်င္ေနမိတဲ႔ စိတ္က ႏွလံုးသားမွာ အျမစ္စြဲေနၿပီ။ ခက္တယ္။ ဘယ္လိုပဲ ႐ုပ္တုကို အဆံုးမသတ္မခ်င္ေပမယ္႔ ဒါမျဖစ္မေနေလွ်ာက္လွမ္းရမယ္႔ခရီးျဖစ္ေနတယ္။

ပန္းပုကို အျမန္ဆံုးလက္စသတ္ၿပီး ပလတ္စတစ္လႊာနဲ႔ ထုပ္ထားလိုက္တယ္။ ရြံ႕႐ုပ္တုက ျဖည္းျဖည္းခ်င္းအေျခာက္ခံဖုိ႔လိုအပ္တာမုိ႔ ပလတ္စတစ္ ပတ္ထားတဲ့အခါ ျမန္ျမန္ေျခာက္မသြားေတာ႔ဘူး။

ပလတ္စတစ္စေလွ်ာက်လာေတာ႔ ခြခ်လိုက္ေပမယ္႔ မီးမၿမိဳက္ေတာ႔ဘူး။ ေဆးျခယ္အေရာင္တင္ဖို႔မဆိုထားနဲ႔ ပန္းပုကို လက္ဖ်ားနဲ႔မွ် မထိရဲေသးဘူး။ 

 

(ဆက္ရန္...)

မၾကာမီ ထုတ္ေဝျဖန္႔ခ်ီသြားမယ္႔ အေရးေပၚအခန္းထဲမွာ လံုးခ်င္းဝတၳဳရဲ႕ တစ္စိတ္တစ္ေဒသမ်ားကို blog မွာ အလ်င္းသင္႔သလို ေဖာ္ျပသြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ေစာင္႔ေမွ်ာ္ဖတ္ရႈမယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင္႔ရင္း  :)  

3 comments:

ေမာင္ဘႀကိဳင္(ခ်ဥ္ေပါင္ၿခံ) said...

စာအုပ္ထြက္ရင္ အားေပးမယ္မယ္ကုိးေရ း)

ထရီဆာ said...

ဆက္ရန္ေလးဖတ္သြားခဲ့ၿပီး..ေနာက္ထပ္ ဆက္ရန္ကိုလဲ ေစာင့္ဖတ္အုန္းမယ္ :)

ရိုးေၿမက် said...

စာအုပ္ထြက္မယ့္အခ်ိန္ပဲ ေမွ်ာ္ရေတာ့မွာပဲ