26 March 2014

ကြၽန္ေတာ္ မေပ်ာ္ဘူးအေမ။ အိမ္ျပန္လာခ်င္တယ္။

ကြၽန္ေတာ္ဟာ အစ္ကိုေတြနဲ႔မတူတဲ႔ ျခားနားသူျဖစ္ေၾကာင္း၊ သဘာဝကို ထိန္းခ်ဳပ္ၿမိဳသိပ္ထားရလို႔ ပင္ပန္းဆင္းရဲတဲ႔အေၾကာင္း အေမတို႔ကို ရွင္းျပဖို႔မျဖစ္ႏုိင္ဘူးလို႔ သိခဲ႔တယ္။ ဒါေပမဲ႔ ေယာက္်ားခႏၶာမွာ မိန္းကေလးစိတ္နဲ႔ပိတ္မိေနတဲ႔ ကြၽန္ေတာ္႔သဘာဝဟာ အိမ္သားတုိင္းသိတဲ႔လွ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္ဆိုပါေတာ႔။ 

လိင္တူခ်စ္သူတခ်ိဳ႕က သူတုိ႔ကဘယ္သူေတြ၊ ဘယ္လုိခံစားေနရတယ္လုိ႔ မိဘေတြကို တိုင္တည္တဲ႔အခါ မိဘေတြက အားေပးပံ႔ပိုးတယ္ဆိုတာ ခင္ဗ်ားလည္း ၾကားဖူးမယ္။ အဲဒီလိုမ်ဳိး မိဘရဲ႕နားလည္မႈလိုခ်င္ေပမယ္႔ ကြၽန္ေတာ္႔ကိုျမင္တုိင္း အေဖက ေဒါသေတြထြက္ၿပီး ႐ိုက္တတ္သလို အေမကလည္း ေျပာခြင္႔မသာေအာင္ ပိတ္ပင္တတ္တာမုိ႔ ကြၽန္ေတာ္ရဲ႕လိင္သဘာဝဟာ ေဆြးေႏြးစရာမလုိတဲ႔အေၾကာင္းအရာျဖစ္ေနတယ္။

ျပန္႔ကားမုိ႔ေမာက္လာတဲ႔ အတိတ္လြင္ျပင္ထဲမွာ ပန္းပုကုိ အစီအစဥ္တက်ေနရာခ်ထားမိတယ္။ ပန္းပုထုတဲ႔အခါမွာ ေတြ႔ရွိမႈေတြဟာ အံ႔ၾသစရာ၊ ၾကည္ႏူးဝမ္းေျမာက္စရာေတြခ်ည္းမဟုတ္ဘူး။ အနည္က်ေနတဲ႔ ဝမ္းနည္းနာက်င္မႈေတြကလည္း အကုသခံေပ်ာက္ကင္းဖို႔ သိစိတ္မ်က္ႏွာျပင္ေပၚ တက္လာၾကတယ္။

 အေမက ဘုရားစာေတြဖတ္ခိုင္းတဲ႔အခါ အရင္ဘဝက သူမ်ားသားမယားကို ျပစ္မွားခဲ႔သူမို႔ အေျခာက္ျဖစ္တာဆိုတဲ႔ဆုိ႐ိုးေတြက ႏွိပ္စက္လြန္းလွတယ္။ မသန္႔စင္ခဲ့သူ၊ ယုတ္မာခဲ႔သူမျဖစ္ခ်င္ဘူး။ ကြၽန္ေတာ္က အျပစ္လုပ္ထားသူမွ မဟုတ္ဘဲ။ သဘာဝမက်တဲ႔ သူ၊ လူစဥ္မမီတဲ႔သူဆိုတဲ႔ လူေတြရဲ႕အေျပာကို ဘာျဖစ္လုိ႔ရင္စည္းခံရမွာလဲ။ ဘယ္လုိ ေစာ္ကားစကားကိုမွ ကြၽန္ေတာ္ လက္သင္႔မခံႏုိင္ဘူး။ အရင္ဘဝကို ကြၽန္ေတာ္မသိဘူး။ လူေတြဘယ္လိုျမင္မယ္ဆိုတာလည္း အေလးမထားပါဘူး။ အေမနဲ႔အေဖသာ ကြၽန္ေတာ႔္ေၾကာင္႔ အရွက္ရမွာစိုးပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔လည္း မိဘကို စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ မစြမ္းေဆာင္ႏုိင္ခဲ႔ပါဘဲ။

ရြံ႕ေစးနဲ႔ ပန္းပုထုတာ လြယ္ကူတယ္ထင္ရေပမယ္႔ ကြၽန္ေတာ္႔အတြက္ေတာ႔ မိသားစု႐ုပ္တုဟာ ခက္ခဲတဲ႔ျဖစ္စဥ္တစ္ခုပဲ။ အေမ႔ကို နားလည္ဖုိ႔ခက္သလို အေမ႔သြင္ျပင္ ကို ဖမ္းမိဖုိ႔လည္း မလြယ္ကူပါဘူး။ ကိုယ္ဟန္ျပတဲ႔အရာတစ္ခုရွိမွ ပန္းခ်ီေရးခ်င္တဲ႔သူေတြ လုိပဲ ဓာတ္ပံုေတြရွိေပမယ္႔ အေမ႔အိမ္တစ္ခါေလာက္သြားလည္ခ်င္တယ္။ အေမက ကြၽန္ေတာ္႔ကို ဘယ္မိန္းကေလးနဲ႔မွ စပ္ဟပ္အိမ္ေထာင္ခ်ေပးတာ မျပဳလုပ္ေတာ႔ဘူးလုိ႔ ေမွ်ာ္လင္႔ရတာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ အေဖနဲ႔ေတြ႕ရမွာေၾကာက္တယ္။

မႏွစ္က သီတင္းကြၽတ္သြားကန္ေတာ႔ခ်ိန္မွာ အေဖက ေျပာတယ္။ 'လာခ်င္ရင္ တစ္ေယာက္တည္း လာ။ မင္းအေကာင္ေတြကို အိမ္ေခၚမလာနဲ႔'တဲ႔။ အဲဒီႏွစ္က ညီနဲ႔အတူသြားျဖစ္ခဲ႔တယ္ဗ်ာ။ 'သူက ကြၽန္ေတာ္႔သူငယ္ခ်င္းပါ'လို႔ အေဖ႔ကိုေျဖခဲ႔တယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္က ' Friends with benefit အတူ အိပ္ေနသူေတြလို႔ ဝန္ခံလုိ႔မွမရဘဲ။

အဲဒီလိုေျပာရင္ အေဖလက္ခံမွာမဟုတ္တဲ႔အျပင္ မိဘကိုသေရာ္ေစာ္ကားတယ္ဆိုကာ ကြၽန္ေတာ႔္ကို ေခြး႐ိုက္သလို႐ိုက္လိမ္႔မယ္ထင္တယ္။ အေဖက မ႐ိုက္ဘူးဆို ရင္လည္း ေသသည္႔တုိင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို ေခၚေဝၚစကားေျပာပါဦးမလား။ ထူးဆန္းတာက ညီက ကြၽန္ေတာ္တုိ႔တစ္ရပ္ကြက္တည္းသား၊ ငယ္သူငယ္ခ်င္းမို႔ အရင္ကလည္း တြဲသြားတြဲလာေနၾကပဲ။ အခုမွ အေဖရိပ္မိလို႔ ဒီစကားေျပာတာဆိုရင္ ခ်ီးက်ဴးအံ႔ၾသစရာေကာင္းလွတယ္။

အေဖက သားအျဖစ္မွ စြန္႔လႊတ္မယ္ဆုိလည္း ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္႔ လိင္သဘာဝကို ဂုဏ္ယူခဲ႔ၿပီးၿပီ။ ကြၽန္ေတာ္က လိင္တူစိတ္ဝင္စားသူျဖစ္တဲ႔အတြက္ ေခါင္းငံု႔ သိမ္ငယ္စရာအေၾကာင္းမရွိသလို ဘယ္သူ႔ကိုမွ ရံြ႕ေၾကာက္ေနစိတ္မထားႏုိင္ဘူး။ အမွား မလုပ္တဲ႔အတြက္ မသိမ္ငယ္ႏုိင္ဘူး။ ဒီလိုအားတင္းလည္း အေမ႔ကိုေတာင္းပန္ရင္း အေမ႔ပန္းပု႐ုပ္ကို တည္႔တည္႔မၾကည္႔ရဲေသးဘူး။ အေမ႔ဟန္ပန္က ညင္သာတယ္။ သိမ္႔ေမြ႕တယ္။ ၿပီးေတာ႔ ဝမ္းနည္းမႈေတြ သိုေလွာင္ထားတယ္။ အေမ ကြၽန္ေတာ္႔ကို စိတ္ပ်က္ေနမယ္ဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္သိပါတယ္။ 

အေမ႔ပန္းပု႐ုပ္ရဲ႕တိုးတက္မႈက အစပိုင္းမွာ ေႏွးေကြးေပမယ္႔ ဟန္ပန္ထင္ရွားလာၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ အဆံုးသတ္လို႔ရလုပါၿပီ။ အေခ်ာသတ္မႈကိုေတာ႔ စိတ္တိုင္းမက်ဘဲ စိတ္ေတြ၊ လက္ေတြၿငိမ္သက္သြားမယ္႔တစ္ခ်ိန္ကို ခိုကိုးရာမဲ႔၊ စိတ္ပ်က္လက္ေလွ်ာ႔ၿပီး ေစာင္႔ခ်င္တယ္။ ေဝဒနာေတြကို မ႐ႈမလွလက္ပိုက္ၾကည္႔ေနရတဲ႔အခ်ိန္ေတြမွာ ပန္းပုရုပ္က အဓိပၸါယ္အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖာထြက္ လာတဲ႔အခါ ေဆးေရာင္ျခယ္ဖို႔လည္း တြန္႔ဆုတ္ေနမိတယ္။

႐ုပ္တုက စကားလွမ္းေျပာတုိင္းမွာ အသက္ဝင္လာတယ္လုိ႔ ယုန္ထင္ေၾကာင္ထင္႐ံုမက ေျခလြတ္လက္လြတ္ ထြက္ေျပးခ်င္စိတ္ေပၚတယ္။ အေမ့ပံုတူပန္းပု႐ုပ္ဟာ ၿပီးလုၿပီးခင္မွာ ရပ္တန္႔သြားျပန္တယ္။ ကြၽန္ေတာ္႔ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြဟာ အေမ့႐ုပ္တုထဲကို စိမ္႔ဝင္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတယ္။ 

ကြၽန္ေတာ္ မေပ်ာ္ဘူးအေမ။ အိမ္ျပန္လာခ်င္တယ္။ 

ကြၽန္ေတာ္ဘယ္လုိေျပာေျပာ အေမမၾကားႏုိင္ဘူး။ အေမ ကြၽန္ေတာ့္ကုိ ျပန္လက္ခံလာေအာင္ ဘယ္လုိလုပ္ရမလဲ။ နည္းလမ္းေတြ မရွိပါဘဲ။ အေမ ကြၽန္ေတာ့္ကုိ မ်က္ကြယ္ျပဳခဲ့ခ်ိန္ကစၿပီး လူမႈဆက္ဆံေရးနည္းစနစ္ေတြနဲ႔ အလွမ္းကြာေဝးဆဲ။ အေမ႔ရုပ္တုကေရာ အေဖ႔ရုပ္တုလို ေလွာင္ေျပာင္ဦးမွာလား။ ကၽြန္ေတာ္ မၾကည္႔ရဲေသးပါဘဲ။

အေဖ႔႐ုပ္တုလုိပဲ အေမ႔႐ုပ္တုကို အနည္းဆံုးႏွစ္ရက္၊ သံုးရက္ၾကာေအာင္ အေျခာက္ခံထားလိုက္ဦးမယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ကေလးေလးကြၽန္ေတာ္႔႐ုပ္တုပံုကို အစျပဳခ်င္ တယ္။ ခံစားခ်က္ေတြ အရည္ေပ်ာ္ေနတုန္း ထုဆစ္ပံုသြင္းခ်င္တယ္။

မယ္႔ကိုး

(ဆက္ရန္...)
 မၾကာမီထုတ္ေဝျဖန္႔ခ်ီမယ္႔ အေရးေပၚအခန္းထဲမွာ ဝတၳဳရဲ႕ တစ္စိတ္တစ္ေဒသျဖစ္ပါတယ္။




6 comments:

ေမာင္ဘႀကိဳင္(ခ်ဥ္ေပါင္ၿခံ) said...

တစိတ္တေဒသကုိဖတ္ခဲ႔တယ္ မယ္ကုိးေရ
း)ဒါေပမယ္႔ ဒီအျဖစ္ကုိ သေဘာမက်သလို တုိးပြားသာယာလာမွာကုိလည္း စုိးရြံ႕မိတယ္

ျမေသြးနီ said...

မယ့္...ေရ.. ဒီစာအုပ္ေလးေပါက္မယ္ထင္ရဲ႕....

Anonymous said...

Agree with the above comment. Though I don't have anything personally against the gay people, but I am very worried that it will be accepted as a norm in the society.

pandora said...

စိ္တ္ဝင္စားတယ္
အရင္ဝတၳဳလည္း ဝယ္ဖတ္ျဖစ္တယ္

ရင္လိႈင္း said...

မေပ်ာ္ဘူးဆို ျပန္လာပါလား လို ့အိမ္က ေမ်ွာ္ေနမွာပဲ ေနာ္။

ရိုးေၿမက် said...

အဲဒီစာအုပ္ေလးကို မံုရြာဘက္ေရာက္ေအာင္ ၿဖန္႕ေပးပါေနာ္မမ။ က်ေနာ္ မယ့္ ပရိသတ္တစ္ေယာက္ပါ။