29 March 2014

အိမ္ေျပးသူကေလး

ငယ္ငယ္ေလးတည္းက ကြၽန္ေတာ္ပံုဆြဲခဲ႔တယ္။ အေဖနဲ႔အေမလက္ကို တြဲထားတဲ႔ ကေလးငယ္ကြၽန္ေတာ္ပါဝင္တဲ႔ မိသားစုပန္းခ်ီကေလးကားခ်ပ္ေလးေတြေပါ႔။ အခုလည္း မိသားစုဆိုတဲ႔ ပန္းပု႐ုပ္ထဲမွာ ကြၽန္ေတာ္႔ကို ကိုယ္စားျပဳတဲ႔ ကေလးငယ္႐ုပ္တုေလးထည္႔သြင္းခ်င္တယ္။ မိဘခ်စ္ေအာင္ၾကိဳးစားေနတဲ႔ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ေလ - မိန္းကေလး အသံုးအေဆာင္ေတြကို ႏွစ္သက္တဲ႔စိတ္ကို ခ်ိဳးေျခလုိက္ၿပီး ေယာက္်ားဆန္ျခင္းဆိုတဲ႔ ပံုစံ ခြက္ထဲမွာ တတ္ႏုိင္သမွ်ေနခဲ႔တယ္။

ကြၽန္ေတာ္နားလည္တဲ႔ ေယာက္်ားဆန္ျခင္းဆိုတာ စိတ္လႈပ္ရွားမႈနည္းေအာင္ေနျခင္း၊ သန္စြမ္းအင္အားရွိတဲ႔ပံုျပျခင္း၊ ခက္ထန္မာေက်ာေလဟန္ေဆာင္ျခင္းပါပဲ။ ေယာက္်ားတစ္ ေယာက္လို႔ ဆိုလိုက္တာနဲ႔ သန္စြမ္းရန္လိုတဲ႔ကြၽဲၾကီးကို ျမင္ေယာင္မိေတာ႔တာပဲ။ ဒါေၾကာင္႔ ကြၽန္ေတာ္႔ အျပဳအမူ၊ အေျပာအဆိုေတြက သဘာဝမက်ဘဲ စက္႐ုပ္လုိ ေတာင္႔ေတာင္႔ၾကီး ျဖစ္ေနခဲ႔တယ္။ ခင္ဗ်ားလည္းသိမွာပါ။ ပန္းပုထုတဲ႔အခါမွာလည္း စိတ္ဝိညာဥ္မထည္႔တဲ႔အခါ စက္႐ံုက ထုတ္လုပ္လုိက္သလို အသက္ကင္းေနဟန္မ်ိဳးေလ။

ကြၽန္ေတာ္႔ရဲ႕ပံုတူကေလး႐ုပ္တုကိုေတာ႔ အသက္ဝင္ေစခ်င္ေပမယ္႔ မိန္းမဆန္ျခင္း ကို တတ္ႏုိင္သမွ် တြန္းထုတ္ေနတဲ႔ဟန္ မထည္႔ခ်င္ဘူး။ စိတ္႐ႈပ္ေထြးမႈဝဲကေတာ႔အလယ္မွာ ေၾကာက္လန္႔တၾကားနဲ႔ ကယ္ပါ၊ ကူပါဆိုၿပီး လက္ေျမႇာက္ေအာ္ဟစ္ေနတဲ႔ကေလးတစ္ေယာက္ ပံုစံမထုခ်င္ဘူး။ ကြၽန္ေတာ့္ပန္းပု႐ုပ္ကလည္း သေဘာမတူဘူး။ ပန္းပုက အသက္ဝင္လာတဲ႔အခါ ကြၽန္ေတာ္႔ကို ဦးေဆာင္သြားတယ္။ သူ႔အရိပ္ကို ဖမ္းမိဖို႔ကေတာ႔ ေလ႔က်င္႔သား ျပည္႔ဝလာရင္ မခက္ခဲပါဘူး။

အခုပန္းပု႐ုပ္ကေလးက ေတာင္းဆိုေနတယ္။ သူက ၿပံဳးေပ်ာ္ေနခ်င္တယ္တဲ႔။ နာက်င္ဝမ္းနည္းရိပ္ကေလး ျဖည္႔မယ္ဆိုတာေတာင္ လက္မခံဘူး။ သူက ညီ႔ပံုရိပ္ကိုမေဖာ္ခင္ ေသြးပူေအာင္ အစမ္းေလ႔က်င္႔တဲ႔ ဟန္ျပ႐ုပ္တု မဟုတ္ေတာ႔ဘူး။ တကယ္ျဖစ္ခ်င္ခဲ႔တဲ႔ကြၽန္ေတာ္႔ဆႏၵကို ထြင္းထုေနတာျဖစ္သြားၿပီ။ ပကတိျပင္ပမွာ ကြၽန္ေတာ္မေပ်ာ္တတ္ခဲ႔ဘူးေလ။


အေဖ၊အစ္ကိုေတြနဲ႔ ေယာက္်ားေလးေတြနဲ႔ ကြၽန္ေတာ့္အၾကားဆက္သြယ္မႈက မသန္စြမ္းခဲ႔ဘူး။ မိန္းကေလးေတြနဲ႔ ေပါင္းသင္းရတာကိုပဲ ပိုမိုႏွစ္သက္ခဲ႔တယ္။ ဘယ္မိန္း ကေလးမွ ကြၽန္ေတာ္႔ကို ႏွိမ္႔ခ်ၿပီးေခၚေဝၚတာ၊ ေလွာင္ေျပာင္တာ မျပဳၾကဘူးေလ။ တျခားေယာက္်ားေလးေတြဆီက 'အေျခာက္၊ မိန္းမလ်ာ'ဆိုတဲ႔ ေလွာင္ေျပာင္ကဲ႔ရဲ႕သံေတြၾကားရတယ္။ ေဒါသဆူပြက္ေနေပမယ္႔ လက္တံု႔မျပန္ႏိုင္သလို ခြန္းၾကီးခြန္းငယ္မေျပာႏုိင္ဘူး။ ေဒါသက ႏွလံုးသားေအာက္ေျခမွာ အနည္က်ေနတဲ႔ဝမ္းနည္းမႈကို လႈပ္ခတ္ေစေပမယ္႔ ႏႈတ္ခမ္းကိုတင္းတင္းေစ႔ထားရတာ သြားေတြေတာင္နာက်င္လာတယ္။ ကြၽန္တာ္႔အျဖစ္ကိုသိရင္ ညီလည္း အႏုိင္က်င္႔သူတုိ႔ကို မုန္းမွာပဲ။

သူတုိ႔နဲ႔ တတ္ႏိုင္သေလာက္ေရွာင္ေနမိတယ္။ ေသခ်ာတာက ေယာက္်ားေတြနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ၾကားမွာ အမုန္းစည္းျခားထားတယ္။ သူတို႔တားတဲ႔စည္းပါ။ ကြၽန္ေတာ္႔ကို လူသားတစ္ေယာက္လို႔ ဘာလုိ႔ အသိအမွတ္မျပဳႏုိင္ရတာလဲ။ ကြၽန္ေတာ္က ျခားနားေနတာနဲ႔ ေစာ္ကားလို႔ရမယ္လို႔ ထင္ၾကတယ္။ ဗိုလ္လုပ္ႏုိင္မယ္၊ ဝံ့ၾကြားႏိုင္မယ္လုိ႔ ထင္ၾကတယ္။ ေက်ာင္းမွာ နာမည္ေျပာင္နဲ႔အေလွာင္ခံရတယ္။ အိမ္မွာအေဖက အထင္ေသးၿပီး ထိန္းခ်ဳပ္ဖို႔ ၾကိဳးစားတယ္။ ေျပးစရာေျမမရွိတဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ေဒါသထြက္တယ္။ ေၾကကြဲတယ္။ အရွက္ခြဲခံရတာ ၾကာလာေတာ႔ စိတ္ဓာတ္က်လာတယ္။ ကေလးဆိုေတာ႔ ဝမ္းနည္းနာက်င္မႈကို ေသးငယ္ပေပ်ာက္ေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရမွန္းမသိဘူးေလ။

ဆူးေတြၾကားမွာ ျဖတ္သန္းအသက္ရွင္ရတဲ႔ဒဏ္ကို ကေလးမို႔သည္းမခံႏိုင္ဘူး။ ၿပံဳးေနရေပမယ္႔ ဘယ္လိုမွေနမသာတဲ႔တစ္ေန႔မွာေတာ႔ အိမ္က ထြက္ေျပးခဲ႔ရတယ္။ ညီ႔ကိုေတာင္ မေျပာျဖစ္ေသးတဲ႔ ငယ္ဘဝစြန္႔စားခန္းေလ။ သံုးတန္းေအာင္ၿပီးလို႔ ေလးတန္းတက္မယ့္အခ်ိန္၊ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြ အၿပီးမွာ ေက်ာင္းသြားအပ္ၿပီး အေမက အသိအိမ္မွာေနခဲ့တယ္။ ကြၽန္ေတာ္ တစ္ေယာက္ တည္း အိမ္ျပန္သြားၿပီး စုဗူးထဲကပိုက္ဆံေတြကို ထုတ္လုိက္ၿပီးေတာ႔ စာၾကည့္တုိက္ကို သြားတယ္။ ညေနႏွစ္နာရီ စာၾကည့္တုိက္ပိတ္ခ်ိန္ထိ စာအုပ္ေတြထုိင္ဖတ္ေနတယ္။

စာဖတ္ရင္ အခ်ိန္ကိုေမ့သြားသလို အိမ္ကခုိင္းလိုက္တာလည္း အမွတ္မရေတာ႔ ဘူး။ ဖတ္စရာလုံးလုံးကုန္မွ အိမ္ကို အူေၾကာင္ေၾကာင္ျပန္ေရာက္ရင္ အေဖက ႐ိုက္ေလ႔ရွိ တယ္။ ထားပါေတာ့ဗ်ာ။ အဲဒီေန႔က စာၾကည့္တုိက္က ပိတ္တဲ႔အခါ ဗီဒီယုိ႐ုံကိုသြားတယ္။ ဇာတ္ကားတစ္ကားၿပီးေတာ့ ၅ နာရီထိုးေလာက္ျဖစ္သြားၿပီ။ စိတ္ထဲမွာ ေလးပင္ေနတယ္။ ေၾကာက္ေနတာလည္းမဟုတ္ဘူး။ အိမ္မျပန္ရဲ တာလည္း မဟုတ္ဘူး။ မျပန္ခ်င္ေတာ႔တာ။ ၿပီးေတာ႔ ကားဂိတ္ေရာက္သြားတယ္။ မိတၳီလာကို သြားမယ့္ကားတစ္စင္းထြက္လာတယ္။ မိတၳီလာ၊ မိတီၳလာလို႔ေအာ္ေတာ႔ မိတီၳလာ-ေခ်ာက္ၿမိဳ႕ ကားလမ္းေဘးမွာရွိတဲ႔ အဘိုး၊ အဘြားတို႔ရြာကို သြားရင္ေကာင္းမယ္လို႔ေတြးၿပီး တက္လိုက္သြားျဖစ္တယ္။

လမ္းမွာ ကားဘီးေပါက္တယ္။ လမ္းမွာလည္း ေတြ႕သမွ်မုန္႔ေတြ ဝယ္စားေသး ေပမယ္႔ ပိုက္ဆံေတြက အမ်ားၾကီးက်န္ေသးတယ္။ မိတၴီလာကိုေရာက္ေတာ့ ညကိုးနာရီ ေလာက္ျဖစ္ေနၿပီ ထင္တယ္။ ကားေပၚကဆင္းၿပီး လမ္းမၾကီးေပၚ ဟိုဘက္ေလွ်ာက္လိုက္ ဒီဘက္ေလွ်ာက္ရင္း ဘုရားၾကီးတစ္ဆူေတြ႕ေတာ့ ငါဘုရားေပၚတက္အိပ္မယ္လို႔ ေတြးတယ္။ ေခ်ာက္ကို ထြက္မယ္႔ကားမရွိေတာ႔ဘူးဗ်။ တစ္ညအိပ္ရေတာ႔မွာ။ ေနာက္ေတာ့ အုတ္က်င္းရပ္ကြက္မွာေနတဲ႔ ဦးေလးတစ္ေယာက္ကို သတိရတာနဲ႔ ဘယ္လုိသြားရသလဲဆိုၿပီးေတာ့ လမ္းေဘးကအိမ္တစ္အိမ္ကို ဝင္ေမးတဲ႔အခါ သူတို႔က ေမးတယ္။

 'အုတ္က်င္းကို ဘာသြားလုပ္မွာလဲ'တဲ့။ 'ပ်ဥ္းမနားကလာတာ။ မိဘေတြနဲ႔ ကြဲလာလို႔ အုတ္က်င္းမွာ အေဖ့ညီဝမ္းကြဲတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ ကိုေအာင္ေက်ာ္လို႔ေခၚတယ္' လို႔ ေျဖခဲ႔တယ္။သူတု႔ိက 'အုတ္က်င္းဆိုတာ အက်ယ္ၾကီးကြ။ မင္းေအာင္ေက်ာ္က ဘယ္ေအာင္ေက်ာ္မွန္းမွ မသိတာ။ ဒီလိုလုပ္ ရဲစခန္းသြားၾကမယ္။ ခုေလာက္ဆို မင္းအိမ္က ရဲတုိင္ၿပီးေလာက္ၿပီ'ဆိုေတာ့လန္႔သြားၿပီး 'ကြၽန္ေတာ္အိမ္က ထြက္ေျပးလာတာ'လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ႔ အိမ္ရွင္က ရဲစခန္းကို ဖုန္းဆက္။ အေဖေရာက္လာၿပီး ကြၽန္ေတာ္လည္း အိမ္ျပန္ေရာက္သြားတယ္။

အေဖက ထံုးစံအတုိင္း ကြၽန္ေတာ္႔ကို႐ိုက္ၿပီး အေမ့ကေတာ႔ သားစိတ္နဲ႔ စိတ္ေထာင္းကိုယ္ေၾကျဖစ္ေနေပမယ္႔ တစ္လေလာက္ ကြၽန္ေတာ့္ကို စကားမေျပာဘူး။ အစ္ကိုႏွစ္ေယာက္က တစ္ၿမဳိ႕လုံးအႏွံ႔ ကြၽန္ေတာ့္ကို ရွာၾကတာ။ ၿမိဳ႕ျပင္က သခၤ်ဳိင္းေတြေရာက္ၾက၊ ေရတြင္းပ်က္ေတြ ေရာက္ၾကလို႔ ျပန္ေျပာၾကတယ္။ ထူးဆန္းတာက အေဖနဲ႔အေမႏွစ္ေယာက္စလံုး ကြၽန္ေတာ္ဘာေၾကာင္႔ အိမ္ကထြက္ေျပးလဲဆုိတာ မေမးၾကဘူး။

အမွန္အတုိင္းဝန္ခံရရင္ေတာ႔ ဘယ္လုိအမွတ္တရ၊ အနာတရာကိုမွ မတူးေဖာ္ခ်င္ေတာ႔ပါဘူး။ အတိတ္ကမ္းစပ္မွာ ေလညႇင္းခံကာ လမ္းေလွ်ာက္ေနတာမဟုတ္ဘူးေလ။ မုန္တိုင္းအလာ မိုးနဲ႔ေလနဲ႔ၾကားမွာ အသက္လုေျပးေနရတဲ႔အေျခအေန မဟုတ္လားဗ်ာ။ အေတြးေတြက အားအင္ကုန္ခမ္းႏြမ္းနယ္ေစတယ္။ ကေလးဘဝတည္းက စုေဆာင္းထားခဲ႔တဲ႔ျဖစ္ရပ္ေတြက လႈိင္းၾကမ္းမုန္တိုင္းေတြျဖစ္လာၿပီး ကြၽန္ေတာ္႔ကိုႏွစ္သတ္ဖို႔ ႀကိဳးစားတယ္။

မယ္႔ကိုး
(ဆက္ရန္...)
မၾကာမီထုတ္ေဝျဖန္႔ခ်ီမယ္႔ အေရးေပၚအခန္းထဲမွာ ဝတၳဳရဲ႕ တစ္စိတ္တစ္ေဒသျဖစ္ပါတယ္ရွင္ :)

3 comments:

Ma Tint said...

'အိမ္ေျပးသူကေလး' တစ္စိတ္တစ္ေဒသ ဖတ္သြားတယ္ မယ့္ကိုးေရ..

ေမတၱာျဖင့္
တီတင့္

ရင္လိႈင္း said...

စိတ္လိုလက္ရ အဲလိုထြက္ေျပးလိုက္ခ်င္တယ္။

ရိုးေၿမက် said...

အဲဒီခံစားခ်က္ကို ေကာင္းေကာင္းနားလည္တယ္။ အရိုးစြဲေနတဲ့ လမ္းေဟာင္း အေတြးအေခၚေတြႀကားမွာ မိ်ဳးဆက္ဘယ္ႏွစ္ဆက္ေလာက္ မ၀ံမရဲေနရဦးမယ္မသိေတာ့ပါဘူး