07 March 2014

အေမ႔ပံုရိပ္

မိသားစု႐ုပ္တုကို အျမန္ဆံုးအၿပီးသတ္ခ်င္ေပမယ္႔ အလုပ္ခန္းထဲဝင္လုိ႔မရေအာင္ တစ္စံုတရာက ကြၽန္ေတာ္႔ကို ဟန္႔တားေနတယ္။ ပန္းပုကို ဆက္လက္စိစစ္၊ ပိုင္းျခားစိတ္ျဖာဖုိ႔ကိုလည္း ကြၽန္ေတာ္႔ကို ကြၽန္ေတာ္ ကန္႔ကြက္ေနတယ္။

ပန္းပုထုျခင္းျဖစ္စဥ္မွာ ႐ုပ္လံုးေပၚလာေပမယ္႔ အႏုစိတ္မေရာက္ေသးခင္မွာ အဓိပၸါယ္တစ္စံုတစ္ရာကို မေဖာ္ထုတ္ႏုိင္ေသးဘူး။ ဒီအခ်ိန္မွာ အာ႐ံုစိုက္ၿပီး အလုပ္လုပ္ဖုိ႔လိုသလို ဘာေတြက အေႏွာင့္အယွက္လဲ ဆိုတာ သိဖို႔လိုတယ္။ အတိတ္အရိပ္ေတြကို လံုေလာက္ျပည္႔စံုေအာင္ မစုေဆာင္းႏုိင္သမွ် ကြၽန္ေတာ္အၿပီးသတ္ႏုိင္မွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတဲ႔ ေျပာသံၾကားေနမိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေၾကကြဲျခင္းေတြက ပန္းပု ထုထည္ေပၚ တရိပ္ရိပ္လိမ္႔တက္လာတာကို အခ်ိန္ေပးၿပီးေစာင္႔တယ္။ 

စိတ္အေႏွာင္႔အယွက္ျဖစ္မႈကိုေက်ာ္လႊားၿပီး အတိတ္၊ ပစၥဳပၸန္ေတြ ေရာေမႊၿပီး ေနာက္ထပ္နာက်င္မႈေတြမျဖစ္ရေအာင္ ထည္႔သြင္းျမဳႇပ္ႏွံၾကည္႔ခ်င္တယ္။ အေမ႔ပံုေလးကို ေျမစမ္းခရမ္းပ်ိဳးေနရင္း အေမ႔ပံုရိပ္ေဟာင္းေတြ ျမင္ေယာင္ၾကည္႔တယ္။ ဓာတ္ပံုေဟာင္းေတြကို စတူဒီယိုထဲမွာ ျဖန္႔ခင္းထားမိတယ္။

 

 အေမက ေက်ာ႔ရွင္းလွပတဲ႔ အလယ္တန္းျပဆရာမတစ္ေယာက္ပါ။ ႏွစ္ဘက္ေဆြမ်ိဳးေတြၾကားထဲမွာ ဝင္႔ထည္ နာမည္ေကာင္းရွိသူေပါ႔။ အေဖ႔႐ုပ္တုထက္ အေမ႔႐ုပ္တုက ပိုမိုအဆင္ေျပမယ္ ထင္ရေပမယ္႔ အဆင္႔မ်ားစြာ ျဖတ္သန္းရတာပါပဲ။ တစ္ခါတေလေႏွးေကြးသြားၿပီး တစ္ခါတရံႏံုးခ်ိေမာပန္းလာတယ္။ 

ကြၽန္ေတာ္က ပန္းပုထုရင္ သူဘာေတြလုိခ်င္ေနလဲလို႔ နားေထာင္ေလ႔ရွိတာမုိ႔ အေမ႔ပန္းပုရဲ႕ အသံကိုလည္း နားစြင္႔ထားျဖစ္တယ္။ အေမ ကြၽန္ေတာ့္ကို ဘာေတြေျပာခ်င္ေသးလဲ။ အေမ မေျဖလို႔ ကြၽန္ေတာ္တစ္ကိုယ္တည္း ေတြးရတယ္။ အေတြးနဲ႔တင္ ကြၽန္ေတာ္ ထိတ္ လန္႔ေနတယ္။ 

ခင္ဗ်ားပန္းခ်ီဆြဲတဲ႔အခါ၊ ပန္းပုထုတဲ့အခါအဲဒီပံုရိပ္ကို ေမးခြန္းတစ္ခ်ိဳ႕ေမးဖူးလား။ ကြၽန္ေတာ္ အေမ႔ကို မေမးရဲဘူး။ အ႐ႈံးေပးခ်င္လာတယ္။ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ႏုိင္စြမ္းမရွိဘူး။ အေမ႔ကို ကြၽန္ေတာ္ အကဲျဖတ္မိမွာ ေၾကာက္တယ္။ ခြင္႔လြတ္ပါလုိ႔ေတာင္းပန္ရင္း လက္ေတြက အေမ႔မ်က္ႏွာေကာက္ေၾကာင္းေတြကို ပံုေဖာ္ေနမိတယ္။ အေမ႔ကို ဘယ္အခ်ိန္တည္းက ကြၽန္ေတာ္ ဆံုး႐ႈံးခဲ႔ပါလိမ္႔လို႔ စဥ္းစားမိခ်ိန္မွာ မ်က္ရည္က်လာတယ္။

႐ုတ္တရက္ပဲ အေမ႔လံုခ်ည္စကိုဆြဲၿပီး တေကာက္ေကာက္လုိက္ခဲ႔တဲ႔ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ဟာ ကြၽန္ေတာ္ျဖစ္သြားတယ္။ အေမက ကြၽန္ေတာ္႔ကို ခ်စ္ျမတ္ႏုိးစြာ ေထြးေပြ႕ထားတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ေတြ ဘယ္အခ်ိန္တုန္းက ေနာက္ဆံုးေပြ႕ဖက္ခဲ႔လဲဆိုတာ မမွတ္မိေတာ႔ေပမယ္႔ တစ္ခ်ိန္တုန္းကေတာ႔ အေမ႔ရဲ႕ လံုၿခံဳေႏြးေထြးတဲ႔လက္ေတြထဲမွာ ကြၽန္ေတာ္ေပ်ာ္ခဲ႔ဖူးမွာပဲ။

အေမ႔ရဲ႕ေမတၱာျပည္႔ဝတဲ႔မ်က္ဝန္းေတြကို ျမင္ေယာင္ၾကည္႔မိတယ္။ အေမလည္း ကြၽန္ေတာ္႔ကို ခ်စ္ခဲ႔သလို ကြၽန္ေတာ္လည္း အေမ႔ကို အတိုင္းအဆမဲ႔ခ်စ္ခဲ႔ေၾကာင္းကိုပဲ စ်ာန္ဝင္စားေနမိတယ္။ ကြၽန္ေတာ္႔လက္ေတြရပ္လုိက္ခ်ိန္မွာ အေမ႔မ်က္လံုး၊ အၿပံဳးကို ပံု ေဖာ္ၿပီးေနၿပီဆိုတာ ေတြ႕လိုက္တယ္။ ရင္ထဲက ကိုက္ခဲနာက်င္မႈေတြဟာ ႐ုတ္ခ်ည္းပ်ယ္လြင့္သြားတယ္။ မမွတ္မိေတာ႔တဲ႔အခ်ိန္က အခ်စ္ခံခဲ႔ရတာကို စိတ္ကူးယဥ္မိတဲ႔အခါ လက္ရွိဘဝဟာ ေနသာလာတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ပဲ ညီတစ္ေယာက္က ကြၽန္ေတာ္႔ကို မိသားစုပန္းပုထုခုိင္းေလသလား။

အေမ့႐ုပ္တုကို ထိေတြ႕ေနစဥ္မွာ ၾကည္ႏူးျခင္း၊ ဝမ္းေျမာက္ျခင္းအလယ္မွာ ၿခံရံၿပီးရပ္ေနရသလို ခ်မ္းေျမ႕သက္သာရာရတယ္။ အေမက ႏူးညံ႔ၾကင္နာစြာၿပံဳးေနၿပီး အေမ႔ဆီက ေႏြးေထြးမႈကိုရတယ္။ အေမ႔ကို ကြၽန္ေတာ္ဖက္တြယ္ထားသလုိခံစားရၿပီး အေမ႔ရဲ႕ေထြးေပြ႕မႈကို ျပန္လည္ခံစားမိတယ္။ ကြၽန္ေတာ္႔ကိုခ်စ္ခဲ႔တဲ႔အေမ ျပန္ေရာက္လာတယ္။ အေမက ႏူးညံ႔ၾကင္နာၿပီး ကြၽန္ေတာ္လည္း အေမ႔အေပၚ စိုးရြံ႕အားနာစိတ္ေတြမရွိဘဲ ပကတိၾကည္လင္ေပ်ာ္ရႊင္ေနတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီစိတ္ကို ၾကာရွည္ထိန္းသိမ္းထားႏုိင္မွာလားဆိုတာ မေသခ်ာဘူး။ ေၾကကြဲပံုရိပ္ေတြက တဖ်ပ္ဖ်ပ္ေပၚလာျပန္တယ္။ ကြၽန္ေတာ္က အေမ႔စိတ္တိုင္းက်သားတစ္ေယာက္မျဖစ္ခဲ႔ဘူးေလ။ ခြင္႔လႊတ္ပါအေမလုိ႔ ေတာင္းပန္မိတယ္။ 

စိတ္မေကာင္းစရာက အေမက ကြၽန္ေတာ္႔ကို မိန္းကေလးသူငယ္ခ်င္းမရွိေစ ခ်င္ေပမယ္႔လည္း ကြၽန္ေတာ္႔သူငယ္ခ်င္းေတြက မိန္းကေလးေတြခ်ည္းပဲ။ ကြၽန္ေတာ္႔ အေျခအေနေတြက ေက်ာင္းဆရာမျဖစ္တဲ႔အေမ႔ကို အရွက္ရေစသလား။ ငယ္စဥ္ကေလးဘဝ မသိတတ္စဥ္မွာေတာ႔ အေမက ကြၽန္ေတာ္႔ကို ယုယခဲ႔မွာပဲ။ အေဖ ကြၽန္ေတာ္႔ကို ႐ိုက္ႏွက္တုိင္း မတားဆီး၊ မဖ်န္ေျဖခဲ႔ေပမယ္႔ ကြၽန္ေတာ္႔အေပၚ ေမတၱာမပ်က္ၾကင္နာတယ္လုိ႔ ယံုၾကည္ခဲ႔တယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ကြၽန္ေတာ္ ခံစားရတာေတြကိုေျပာျပရင္ အေမနားလည္ၿပီး ႏွစ္သိမ္႔လက္ခံလိမ္႔မယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင္႔ခဲ႔မိတယ္။ 

ဒါေပမဲ႔ 'ကြၽန္ေတာ္ မိန္းကေလးေတြလိုေနခ်င္တယ္။ မိန္းကေလးေတြနဲ႔ပဲ ေဆာ႔ခ်င္တယ္'ဆိုတဲ႔ ကြၽန္ေတာ႔္စကားအဆံုးမွာပဲ အေမက ေဒါသသံတုန္တုန္ယင္ယင္နဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ဟာ ေယာက္်ားေလးစိတ္နဲ႔ ေယာက္်ားေလးသာျဖစ္တဲ႔အေၾကာင္း၊ အဲဒီလိုမေျပာဖုိ႔ အေၾကာင္းေျပာတယ္။ အံ႔ၾသစရာေကာင္းတာက အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး အေမက ကြၽန္ေတာ္႔ ျဖစ္တည္မႈကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈတာပဲ။ အေမက ကြၽန္ေတာ့္ကုိ အၾကြင္းမဲ႔ခ်စ္ႏုိင္တယ္ဆုိေပမယ္႔ အရွိအတိုင္း လက္မခံႏုိင္ပါလားလို႔ စဥ္းစားမိတယ္။

ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ဘဝမွာ အေမက အားကိုးအတြယ္တာရဆံုး၊ အယံုၾကည္ရဆံုးမဟုတ္လား။ ေလာကမွာ တန္ဖိုးအထားရဆံုးလူေတြက မယံုၾကည္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ရက္စက္သြားရင္ ခင္ဗ်ားဘယ္လုိရင္ဆိုင္မလဲ။ မိဘဆိုတဲ႔ ေက်းဇူးဂုဏ္တလိမ္႔တံုးေအာက္မွာ ခံစားသိျမင္သမွ်ကို လွိမ္႔ေျခပစ္ရတိုင္း အ႐ုိးအသားေတြညက္ညက္ေၾကသြားသလို နာက်င္ခံစားရတယ္။ 

မိသားစုနဲ႔ကြၽန္ေတာ္ဟာ တစ္မိုးေအာက္မွာေနရင္း ႏွင္းထုပိတ္ကာေနသလို အသံၾကားေပမယ္႔မျမင္ႏိုင္၊ ေအးစက္မႈန္ရီစြာျမင္ေနရေပမယ္႔ မထိေတြ႕ ႏိုင္ဘဲ တစ္သီးျခားစီေနခဲ႔ၾကတယ္။ မိသားစုက မီးလင္းဖိုေဘးက လံုၿခံဳသိုက္ဝန္းတဲ႔တစ္ဘက္မွာ၊ ကြၽန္ေတာ္က ေအးခဲေမွာင္မိုက္ေနတဲ႔ အထီးက်န္ဘက္ျခမ္းမွာေပါ႔။

ကြၽန္ေတာ္တို႔ၾကားက ဖြင္႔မေျပာျဖစ္တဲ႔ စကားလံုးေတြဟာ လိမ္ညာမႈေတြအျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းလာတယ္။ ကြၽန္ေတာ္႔ကိုကြၽန္ေတာ္သိုဝွက္ရင္း တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္သံသယထားေနၾကတယ္။

(ဆက္ရန္...)
မၾကာမီထုတ္ေဝျဖန္႔ခ်ီမယ္႔ အေရးေပၚအခန္းထဲမွာ ဝတၳဳရဲ႕ တစ္စိတ္တစ္ေဒသျဖစ္ပါတယ္။ 



4 comments:

Ma Tint said...

ဒီကေန႔ မယ့္ကိုးဘေလာ့ကို အလည္ေရာက္ရင္း (အခန္းဆက္) လံုးခ်င္း၀တၳဳေလးေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား ဖတ္ျဖစ္သြားတယ္ ...အေရးအသားေလးေတြ လိုက္ခ္..

ေမတၱာျဖင့္
တီတင့္

mae said...

ဒီအေၾကာင္းေရးေတာ့မယ္ဆိုတာ သိေတာင္သိေနနွင့္သလုိပဲ :D

MaybeTomorrow said...

ညၾကီးသန္းေခါင္ အိပ္မေပ်ာ္တာနဲ႔ ဟိုဘက္ေလွ်ာက္လိုက္ ဒီဘက္ေလွ်ာက္လိုက္နဲ႔ ဒီကို အလည္လာသြားပါေၾကာင္း စာေတြလည္း အမ်ားၾကီး ျမိန္ေရယွက္ေရ ဖတ္ရွဳသြားပါေၾကာင္း

maybetomorrows.blogspot.com

ရိုးေၿမက် said...

ဒီလံုးခ်င္းေလးကို အပီအၿပင္ဖတ္ခ်င္လွၿပီ။ဘယ္ေတာ့ထြက္မလဲ မမ။