20 May 2014

အမွတ္တရဆိုတာ အနာတရလား

ညီအနားကိုေရာက္လာတုိင္း ဖန္တီးထားတဲ႔အၿပံဳးကို အက်ယ္ခ်ဲ႕ရတယ္။ ပါးစပ္ထဲမွာ ေတြ႕သမွ်အရာ ေလွ်ာက္ေျပာဖုိ႔ ႀကိဳးစားရင္း ေဘာလံုးအေၾကာင္းပဲ ေရာက္သြားတာမ်ားတယ္။ စိတ္ဆိုတာ ထိန္းခ်ဳပ္ရခက္လွပါလားဆိုကာ မသက္မသာ ဝန္ခံရေတာ႔မယ္။

ညီ႔ဆီ အာ႐ံုမေရာက္ေအာင္ ျမင္သမွ်အရာေတြကို ေလွ်ာက္ကိုင္ကာ အၾကည္႔လႊဲေနရတယ္။ ကြၽန္ေတာ္႔ပခုံးကို ညီလာဖက္တုိင္း အသိစိတ္လြတ္ခ်င္သလိုျဖစ္ၿပီး တိမ္လႊာကိုေက်ာ္ကာ လြင္႔ေမ်ာသြားသလို ခံစားရတယ္။ လွ်ပ္စီးက ခႏၶာကိုယ္မွာ စီးဆင္းသြားသလိုမ်ိဳး အာ႐ံုေၾကာေတြ က်င္သြားတဲ႔အေတြ႕အႀကံဳကိုရတယ္။ ခႏၶာကိုယ္က မီးပြင္႔သလိုျဖစ္ေနၿပီး သက္တန္႔ေရာင္စံုျမင္ရတယ္။ မတရားဘူးဗ်ာ။ တျခားေယာက္်ားေတြက မိန္းကေလးေတြကို စိတ္ၾကိဳက္ၾကည္႔ေနခ်ိန္၊ ႏွမခ်င္းမစာနာ ပါးစပ္သရမ္းေနခ်ိန္မွာ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ႔ ညီ႕ကိုဖ်တ္ခနဲၾကည္႔ၿပီး အာ႐ံုလႊဲဖုိ႔သာ တတ္ႏုိင္ခဲ႔တာပဲ။ ကြၽန္ေတာ္ ႐ုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ျဖစ္ေနတာေတြကို ညီသတိမမူမိဖို႔လည္း ဘုရားမွာ ဆုေတာင္းပန္ၾကားရတယ္။

လူကဲခတ္ေကာင္းတဲ႔ညီဟာ ကြၽန္ေတာ္႔အရိပ္အျခည္ကို စိုးစဥ္းမွ် ဂ႐ုမျပဳမိခဲ႔ဘူးဆိုရင္ အံ႔ၾသစရာပဲ။ ကြၽန္ေတာ္႔ကို ညီၾကည္႔ေနရင္လည္း ရင္ထဲအထိထိုးေဖာ္ျမင္မွာေၾကာက္ကာ အေၾကာင္းကိစၥရွာၿပီး ႐ုတ္ခ်ည္း ထြက္ေျပးခ်င္လည္း ေျခတစ္လွမ္းေရြ႕ဖို႔ ခက္ခဲေနတယ္။ ေခြၽးပံ်လာမွာကိုေၾကာက္ေလ ေဇာေခြၽးျပန္ေလျဖစ္ေနတယ္။ သင္႔ေတာ္မယ္႔ေနရာဆီ ဦးတည္ေမွ်ာ္ကိုးကာ ေရွ႕တိုးေလွ်ာက္ေပမယ္႔ ေခ်ာက္နဲ႔ဆံုရတဲ႔ လမ္းမွားေရာက္သူလို ရပ္တန္႔ေနမိျပန္တယ္။ ညီက အနားမွာရွိေန႐ံုတင္ ေျခလက္မခုိင္ခ်င္၊ ဒူးယိုင္ခ်င္သလိုျဖစ္လာၿပီး ႏွလံုးခုန္သံက်ယ္ေလာင္လြန္းလို႔ ညီၾကားသြားမွာကို ထိတ္လန္႔ေနရတယ္။

ဖိစီးမႈေတြကို ျပင္းထန္လြန္းလာကာ ထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္စြမ္းကင္းလြတ္သြားတဲ႔တစ္ေန႔မွာေတာ႔ ညီ႔အခန္းထဲမွာအတူ ဂစ္တာတီးၾကရင္း ညီ႔ကို နမ္းလိုက္မိတယ္။ ညီက ႏႈတ္ခမ္းမွာ တစ္စံုတရာစြန္းေပေနသလိုမ်ိဳး သုတ္ပစ္လိုက္ၿပီး ဂစ္တာပဲ ဆက္တီးေနခဲ႔တယ္။ ရင္ထဲမွာ ပိုမိုပူေႏြးလာကာ စိတ္လႈပ္ရွားေနတဲ႔ကြၽန္ေတာ္က ညီ႔လက္ကို ဆြဲကိုင္လိုက္ၿပီး ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာလိုက္မိတယ္။ ညီက ဟက္ခနဲရယ္လိုက္ၿပီး စကားတစ္ခြန္းေျပာဖို႔ ၾကိဳးစားေပမယ္႔ ေနာက္ထပ္တစ္ခါထိနမ္းၿပီး ညီ႔ကို ရပ္တန္႔ေစလိုက္မိတယ္။ ညီက ကြၽန္ေတာ္႔ကို ျပန္မနမ္းခဲ႔ပါဘူး။ သက္ျပင္းခ်ၿပီး 'ငါ မင္းကို မမုန္းဘူး။ ဒါေပမဲ႔ ဒီလိုလုပ္တာကိုေတာ႔ မၾကိဳက္ဘူး'လို႔ ျပတ္သားစြာေျပာခဲ႔တယ္။

ဟုတ္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္လည္း အဲဒီအခုိက္မွာ ကြၽန္ေတာ္မဟုတ္ခဲ႔ပါဘူး။ ညီ အထင္ေသးေလာက္ေအာင္ လက္ရဲဇက္ရဲျပဳမူတတ္တဲ့သူ ကြၽန္ေတာ္မျဖစ္ခ်င္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဆင္ျခင္ဥာဏ္ဟာ ဘယ္လုိျဖစ္ၿပီး ၾကိဳးျပတ္သြားခဲ႔ပါလိမ္႔။ ကံနိမ္႔ခုိက္မို႔ ျပဳမိျပဳရာ လုပ္မိတာပါ ညီရယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္မ်က္ရည္ခံမထိုးႏုိင္ဘူး။ ညီ႔မွာ မိန္းကေလးရည္းစားမရွိခဲ႔လို႔ ညီလည္း ကြၽန္ေတာ္႔လုိမ်ိဳးစိတ္ဝင္စားမႈေတြရွိေနမလားလုိ႔ ထင္ေယာင္မွားမိခဲ႔တဲ႔ ကြၽန္ေတာ္႔အျပစ္ေတြခ်ည္းပါပဲ။

အေတြးက အစလြဲခဲ႔တာမုိ႔ လုပ္ကိုင္မႈလည္း မွားခဲ့တယ္။ ငရဲတြင္းထဲ ျပဳတ္က်သြားသလို တစ္ကိုယ္လံုးပူျခစ္ေတာက္ေလာင္သြားၿပီး အေငြ႕ပ်ံလုမတတ္ျဖစ္ခဲ႔တယ္။ ရွက္စိတ္ထူပူကာ တစ္ခြန္းမွ် မႏႈတ္ဆက္ႏုိင္ဘဲ ညီ့အိမ္က ျပန္လာခဲ႔တယ္။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ ကြၽန္ေတာ္ငိုခဲ့သလား။ လူေတြက ကဲ႔ရဲ႕ၾကည္႔နဲ႔ အတင္းေျပာဆိုခဲ႔သလား။ ပတ္ဝန္းက်င္ကို သတိမျပဳမိေလာက္ေအာင္ စိတ္တစ္ခုလံုး အေမွာင္က်ခဲ႔တယ္။

ညီဟာ ကြၽန္ေတာ္႔ကုိ ရြံ႕ရွာသလိုမျပဳမူေပမယ္႔ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ နီးနီးကပ္ကပ္မေနေတာ႔ဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ႔ကိုခ်စ္တယ္လုိ႔ ဖြင္႔ေျပာမိတဲ႔တုိင္ေအာင္ ညီ့ဘဝထဲကေန ကြၽန္ေတာ္႔ကို မထုတ္ပယ္ေသးတဲ႔အတြက္ ဝမ္းသာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ အရင္လုိ ဖက္လွဲတကင္းအတူရွိေနဖို႔ဆိုတာ ခက္ခဲသြားခဲ႔ၿပီ။ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ခ်စ္ခဲ႔မိတဲ႔အတြက္ မွားယြင္းမႈဟာ ျပင္မရေတာ႔ဘူး။ တစ္ရပ္ကြက္သားညီက ကြၽန္ေတာ္လက္လွမ္း မမီႏိုင္တဲ့အေဝးကို ေရာက္သြားခဲ႔ၿပီ။

မီးေတာက္ေတြအလယ္မွာ ရွင္သန္ေနရသလိုမ်ိဳးမို႔ ေျခဦးတည္႔ရာထြက္ေျပးခ်င္ခဲ႔တယ္။ ညီနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ တျဖည္းျဖည္းေဝးကြာလာခဲ့ၿပီး ဆံုး႐ံႈးျခင္း၊ ဝမ္းနည္းေၾကကြဲျခင္း၊ ကံဆိုးမိုးေမွာင္က်ျခင္းဆိုတာကို ရင္းႏွီးကြၽမ္းဝင္လာခဲ႔တယ္။ မႏၲေလးၿမိဳ႕မွာ သင္တန္းေတြ သြားတက္ေတာ႔မယ္ဆိုၿပီး ညီလာႏႈတ္ဆက္တယ္။ 'စိတ္မရွိပါနဲ႔'လုိ႔လည္း ဆိုတယ္။ ကိစၥမရွိပါဘူးလုိ႔ ကြၽန္ေတာ္မေျဖခဲ႔ဘူး။ ကြၽန္ေတာ္က ေတာင္းပန္ရမယ္႔ကိစၥကို ညီ ေတာင္းပန္တဲ႔အတြက္ တိုးလုိ႔ၾကင္နာမိတယ္။ ၾကင္သာၾကင္ေပမယ္႔ တစ္ေျမစီျခားသြားၿပီမုိ႔ ညီ႔ကို မျမင္ရေတာ႔ဘူး။

ညီ႔ဘဝထဲကေန လူစိမ္းတစ္ေယာက္အျဖစ္ မေအာင္ျမင္စြာ ဆုတ္ခြာလုိက္ရသူက ကြၽန္ေတာ္ပါ။ ဘဝပ်က္မသြားေပမယ္႔ ဒါဟာ ဘဝအဆံုးလို႔ ထင္ခဲ႔ တယ္။ ညီ႔ကို မေတာင္းပန္ျဖစ္ခဲ႔တဲ႔ ျဖစ္ပ်က္သမွ်ကို ညီ႔ပန္းပု႐ုပ္ကတဆင္႔ ေတာင္းပန္ခ်င္မိတယ္။ ညီမသိခဲ႔ဘူးမဟုတ္လား။ မႏၲေလးကို ညီထြက္သြားၿပီးတဲ႔ေနာက္မွာ အၿပီးမသတ္ႏုိင္ခဲ႔တဲ႔ ညီ႔ပံုၾကမ္းေတြ၊ လက္စမသိမ္းႏိုင္ေသးတဲ႔ အခ်စ္ေတြနဲ႔အတူ က်န္ရစ္ခဲ႔သူအေၾကာင္းေလ။

(ဆက္ရန္...)

မယ္႔ ကိုး


( photo credits to  Hnin Wai Phyo)

မွတ္ခ်က္။ ေမလ(၃)ရက္ေန႔မွ စတင္ကာ 'အေရးေပၚအခန္းထဲမွာ' စာအုပ္ကို ျမန္မာတစ္ႏုိင္ငံလံုး ျဖန္႔ခ်ီလိုက္ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္းက မွာမယ္ဆို စာအုပ္ကို အိမ္အေရာက္ပို႔ေပးတဲ႔ ဝန္ေဆာင္မႈလည္း ရႏုိင္ပါတယ္။ ျဖန္႔ခ်ီေရးျဖစ္တဲ႔ ျမန္မာ႔ေခတ္ကို ဖုန္းနံပါတ္...၀၉၄၂၂၄၉၃၀၉၀-၀၉၄၂၂၅၄၀၅၉၆-၀၉၄၀၀၃၀၁၄၆၀- email .... mmage.publishing@gmail.com တို႔နဲ႔ ဆက္သြယ္ႏုိင္ပါတယ္။ onlineမွ စာအုပ္မွာယူလုိပါလွ်င္ Myanmar Bookshop က ဝန္ေဆာင္မႈေပးၿပီး http://www.myanmarbookshop.com/MyanmarBooks/BookDetails/31735မွာ မွာယူႏုိင္ပါတယ္။

စာၾကြင္း။စာဖတ္အညႊန္း... စာမ်က္ႏွာ(၃၀)ၿပီးေနာက္ခဏနားပါ။ အေအးေသာက္ပါ။ စာမ်က္ႏွာ (၃၁) ကို ရွာပါ။ (တစ္ခ်ိဳ႕စာအုပ္မ်ားတြင္ စာအုပ္ခ်ဳပ္မွားယြင္းမႈေၾကာင့္ ေနာက္ႏွစ္ရြက္ေက်ာ္မွာ (၃၁) ျဖစ္ေနပါတယ္။) ကၽြန္မကို ခြင့္လႊတ္ပါ။ စိတ္ၿငိဳျငင္မႈကင္းစြာ စာအုပ္ေလးကို ခ်စ္ႏိုင္ဖို႔ ဆုေတာင္းပါတယ္။ ေက်းဇူးအထူး... :) Happy Reading!

3 comments:

Unknown said...

i love u mae <3

ကာရံဆူး said...

မမမယ္ကိုးေရ ေခတ္နဲ ့အညီ ေရးသားမႈကို ေလးစားပါတယ္...စာအုပ္ေလးလဲ ေအာင္ျမင္ပါေစေနာ္

Anonymous said...

like this post
express very detail & can see his emotion.
Thks!

regards
esther