29 March 2014

အိမ္ေျပးသူကေလး

ငယ္ငယ္ေလးတည္းက ကြၽန္ေတာ္ပံုဆြဲခဲ႔တယ္။ အေဖနဲ႔အေမလက္ကို တြဲထားတဲ႔ ကေလးငယ္ကြၽန္ေတာ္ပါဝင္တဲ႔ မိသားစုပန္းခ်ီကေလးကားခ်ပ္ေလးေတြေပါ႔။ အခုလည္း မိသားစုဆိုတဲ႔ ပန္းပု႐ုပ္ထဲမွာ ကြၽန္ေတာ္႔ကို ကိုယ္စားျပဳတဲ႔ ကေလးငယ္႐ုပ္တုေလးထည္႔သြင္းခ်င္တယ္။ မိဘခ်စ္ေအာင္ၾကိဳးစားေနတဲ႔ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ေလ - မိန္းကေလး အသံုးအေဆာင္ေတြကို ႏွစ္သက္တဲ႔စိတ္ကို ခ်ိဳးေျခလုိက္ၿပီး ေယာက္်ားဆန္ျခင္းဆိုတဲ႔ ပံုစံ ခြက္ထဲမွာ တတ္ႏုိင္သမွ်ေနခဲ႔တယ္။

ကြၽန္ေတာ္နားလည္တဲ႔ ေယာက္်ားဆန္ျခင္းဆိုတာ စိတ္လႈပ္ရွားမႈနည္းေအာင္ေနျခင္း၊ သန္စြမ္းအင္အားရွိတဲ႔ပံုျပျခင္း၊ ခက္ထန္မာေက်ာေလဟန္ေဆာင္ျခင္းပါပဲ။ ေယာက္်ားတစ္ ေယာက္လို႔ ဆိုလိုက္တာနဲ႔ သန္စြမ္းရန္လိုတဲ႔ကြၽဲၾကီးကို ျမင္ေယာင္မိေတာ႔တာပဲ။ ဒါေၾကာင္႔ ကြၽန္ေတာ္႔ အျပဳအမူ၊ အေျပာအဆိုေတြက သဘာဝမက်ဘဲ စက္႐ုပ္လုိ ေတာင္႔ေတာင္႔ၾကီး ျဖစ္ေနခဲ႔တယ္။ ခင္ဗ်ားလည္းသိမွာပါ။ ပန္းပုထုတဲ႔အခါမွာလည္း စိတ္ဝိညာဥ္မထည္႔တဲ႔အခါ စက္႐ံုက ထုတ္လုပ္လုိက္သလို အသက္ကင္းေနဟန္မ်ိဳးေလ။

ကြၽန္ေတာ္႔ရဲ႕ပံုတူကေလး႐ုပ္တုကိုေတာ႔ အသက္ဝင္ေစခ်င္ေပမယ္႔ မိန္းမဆန္ျခင္း ကို တတ္ႏုိင္သမွ် တြန္းထုတ္ေနတဲ႔ဟန္ မထည္႔ခ်င္ဘူး။ စိတ္႐ႈပ္ေထြးမႈဝဲကေတာ႔အလယ္မွာ ေၾကာက္လန္႔တၾကားနဲ႔ ကယ္ပါ၊ ကူပါဆိုၿပီး လက္ေျမႇာက္ေအာ္ဟစ္ေနတဲ႔ကေလးတစ္ေယာက္ ပံုစံမထုခ်င္ဘူး။ ကြၽန္ေတာ့္ပန္းပု႐ုပ္ကလည္း သေဘာမတူဘူး။ ပန္းပုက အသက္ဝင္လာတဲ႔အခါ ကြၽန္ေတာ္႔ကို ဦးေဆာင္သြားတယ္။ သူ႔အရိပ္ကို ဖမ္းမိဖို႔ကေတာ႔ ေလ႔က်င္႔သား ျပည္႔ဝလာရင္ မခက္ခဲပါဘူး။

အခုပန္းပု႐ုပ္ကေလးက ေတာင္းဆိုေနတယ္။ သူက ၿပံဳးေပ်ာ္ေနခ်င္တယ္တဲ႔။ နာက်င္ဝမ္းနည္းရိပ္ကေလး ျဖည္႔မယ္ဆိုတာေတာင္ လက္မခံဘူး။ သူက ညီ႔ပံုရိပ္ကိုမေဖာ္ခင္ ေသြးပူေအာင္ အစမ္းေလ႔က်င္႔တဲ႔ ဟန္ျပ႐ုပ္တု မဟုတ္ေတာ႔ဘူး။ တကယ္ျဖစ္ခ်င္ခဲ႔တဲ႔ကြၽန္ေတာ္႔ဆႏၵကို ထြင္းထုေနတာျဖစ္သြားၿပီ။ ပကတိျပင္ပမွာ ကြၽန္ေတာ္မေပ်ာ္တတ္ခဲ႔ဘူးေလ။


အေဖ၊အစ္ကိုေတြနဲ႔ ေယာက္်ားေလးေတြနဲ႔ ကြၽန္ေတာ့္အၾကားဆက္သြယ္မႈက မသန္စြမ္းခဲ႔ဘူး။ မိန္းကေလးေတြနဲ႔ ေပါင္းသင္းရတာကိုပဲ ပိုမိုႏွစ္သက္ခဲ႔တယ္။ ဘယ္မိန္း ကေလးမွ ကြၽန္ေတာ္႔ကို ႏွိမ္႔ခ်ၿပီးေခၚေဝၚတာ၊ ေလွာင္ေျပာင္တာ မျပဳၾကဘူးေလ။ တျခားေယာက္်ားေလးေတြဆီက 'အေျခာက္၊ မိန္းမလ်ာ'ဆိုတဲ႔ ေလွာင္ေျပာင္ကဲ႔ရဲ႕သံေတြၾကားရတယ္။ ေဒါသဆူပြက္ေနေပမယ္႔ လက္တံု႔မျပန္ႏိုင္သလို ခြန္းၾကီးခြန္းငယ္မေျပာႏုိင္ဘူး။ ေဒါသက ႏွလံုးသားေအာက္ေျခမွာ အနည္က်ေနတဲ႔ဝမ္းနည္းမႈကို လႈပ္ခတ္ေစေပမယ္႔ ႏႈတ္ခမ္းကိုတင္းတင္းေစ႔ထားရတာ သြားေတြေတာင္နာက်င္လာတယ္။ ကြၽန္တာ္႔အျဖစ္ကိုသိရင္ ညီလည္း အႏုိင္က်င္႔သူတုိ႔ကို မုန္းမွာပဲ။

သူတုိ႔နဲ႔ တတ္ႏိုင္သေလာက္ေရွာင္ေနမိတယ္။ ေသခ်ာတာက ေယာက္်ားေတြနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ၾကားမွာ အမုန္းစည္းျခားထားတယ္။ သူတို႔တားတဲ႔စည္းပါ။ ကြၽန္ေတာ္႔ကို လူသားတစ္ေယာက္လို႔ ဘာလုိ႔ အသိအမွတ္မျပဳႏုိင္ရတာလဲ။ ကြၽန္ေတာ္က ျခားနားေနတာနဲ႔ ေစာ္ကားလို႔ရမယ္လို႔ ထင္ၾကတယ္။ ဗိုလ္လုပ္ႏုိင္မယ္၊ ဝံ့ၾကြားႏိုင္မယ္လုိ႔ ထင္ၾကတယ္။ ေက်ာင္းမွာ နာမည္ေျပာင္နဲ႔အေလွာင္ခံရတယ္။ အိမ္မွာအေဖက အထင္ေသးၿပီး ထိန္းခ်ဳပ္ဖို႔ ၾကိဳးစားတယ္။ ေျပးစရာေျမမရွိတဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ေဒါသထြက္တယ္။ ေၾကကြဲတယ္။ အရွက္ခြဲခံရတာ ၾကာလာေတာ႔ စိတ္ဓာတ္က်လာတယ္။ ကေလးဆိုေတာ႔ ဝမ္းနည္းနာက်င္မႈကို ေသးငယ္ပေပ်ာက္ေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရမွန္းမသိဘူးေလ။

ဆူးေတြၾကားမွာ ျဖတ္သန္းအသက္ရွင္ရတဲ႔ဒဏ္ကို ကေလးမို႔သည္းမခံႏိုင္ဘူး။ ၿပံဳးေနရေပမယ္႔ ဘယ္လိုမွေနမသာတဲ႔တစ္ေန႔မွာေတာ႔ အိမ္က ထြက္ေျပးခဲ႔ရတယ္။ ညီ႔ကိုေတာင္ မေျပာျဖစ္ေသးတဲ႔ ငယ္ဘဝစြန္႔စားခန္းေလ။ သံုးတန္းေအာင္ၿပီးလို႔ ေလးတန္းတက္မယ့္အခ်ိန္၊ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြ အၿပီးမွာ ေက်ာင္းသြားအပ္ၿပီး အေမက အသိအိမ္မွာေနခဲ့တယ္။ ကြၽန္ေတာ္ တစ္ေယာက္ တည္း အိမ္ျပန္သြားၿပီး စုဗူးထဲကပိုက္ဆံေတြကို ထုတ္လုိက္ၿပီးေတာ႔ စာၾကည့္တုိက္ကို သြားတယ္။ ညေနႏွစ္နာရီ စာၾကည့္တုိက္ပိတ္ခ်ိန္ထိ စာအုပ္ေတြထုိင္ဖတ္ေနတယ္။

စာဖတ္ရင္ အခ်ိန္ကိုေမ့သြားသလို အိမ္ကခုိင္းလိုက္တာလည္း အမွတ္မရေတာ႔ ဘူး။ ဖတ္စရာလုံးလုံးကုန္မွ အိမ္ကို အူေၾကာင္ေၾကာင္ျပန္ေရာက္ရင္ အေဖက ႐ိုက္ေလ႔ရွိ တယ္။ ထားပါေတာ့ဗ်ာ။ အဲဒီေန႔က စာၾကည့္တုိက္က ပိတ္တဲ႔အခါ ဗီဒီယုိ႐ုံကိုသြားတယ္။ ဇာတ္ကားတစ္ကားၿပီးေတာ့ ၅ နာရီထိုးေလာက္ျဖစ္သြားၿပီ။ စိတ္ထဲမွာ ေလးပင္ေနတယ္။ ေၾကာက္ေနတာလည္းမဟုတ္ဘူး။ အိမ္မျပန္ရဲ တာလည္း မဟုတ္ဘူး။ မျပန္ခ်င္ေတာ႔တာ။ ၿပီးေတာ႔ ကားဂိတ္ေရာက္သြားတယ္။ မိတၳီလာကို သြားမယ့္ကားတစ္စင္းထြက္လာတယ္။ မိတၳီလာ၊ မိတီၳလာလို႔ေအာ္ေတာ႔ မိတီၳလာ-ေခ်ာက္ၿမိဳ႕ ကားလမ္းေဘးမွာရွိတဲ႔ အဘိုး၊ အဘြားတို႔ရြာကို သြားရင္ေကာင္းမယ္လို႔ေတြးၿပီး တက္လိုက္သြားျဖစ္တယ္။

လမ္းမွာ ကားဘီးေပါက္တယ္။ လမ္းမွာလည္း ေတြ႕သမွ်မုန္႔ေတြ ဝယ္စားေသး ေပမယ္႔ ပိုက္ဆံေတြက အမ်ားၾကီးက်န္ေသးတယ္။ မိတၴီလာကိုေရာက္ေတာ့ ညကိုးနာရီ ေလာက္ျဖစ္ေနၿပီ ထင္တယ္။ ကားေပၚကဆင္းၿပီး လမ္းမၾကီးေပၚ ဟိုဘက္ေလွ်ာက္လိုက္ ဒီဘက္ေလွ်ာက္ရင္း ဘုရားၾကီးတစ္ဆူေတြ႕ေတာ့ ငါဘုရားေပၚတက္အိပ္မယ္လို႔ ေတြးတယ္။ ေခ်ာက္ကို ထြက္မယ္႔ကားမရွိေတာ႔ဘူးဗ်။ တစ္ညအိပ္ရေတာ႔မွာ။ ေနာက္ေတာ့ အုတ္က်င္းရပ္ကြက္မွာေနတဲ႔ ဦးေလးတစ္ေယာက္ကို သတိရတာနဲ႔ ဘယ္လုိသြားရသလဲဆိုၿပီးေတာ့ လမ္းေဘးကအိမ္တစ္အိမ္ကို ဝင္ေမးတဲ႔အခါ သူတို႔က ေမးတယ္။

 'အုတ္က်င္းကို ဘာသြားလုပ္မွာလဲ'တဲ့။ 'ပ်ဥ္းမနားကလာတာ။ မိဘေတြနဲ႔ ကြဲလာလို႔ အုတ္က်င္းမွာ အေဖ့ညီဝမ္းကြဲတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ ကိုေအာင္ေက်ာ္လို႔ေခၚတယ္' လို႔ ေျဖခဲ႔တယ္။သူတု႔ိက 'အုတ္က်င္းဆိုတာ အက်ယ္ၾကီးကြ။ မင္းေအာင္ေက်ာ္က ဘယ္ေအာင္ေက်ာ္မွန္းမွ မသိတာ။ ဒီလိုလုပ္ ရဲစခန္းသြားၾကမယ္။ ခုေလာက္ဆို မင္းအိမ္က ရဲတုိင္ၿပီးေလာက္ၿပီ'ဆိုေတာ့လန္႔သြားၿပီး 'ကြၽန္ေတာ္အိမ္က ထြက္ေျပးလာတာ'လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ႔ အိမ္ရွင္က ရဲစခန္းကို ဖုန္းဆက္။ အေဖေရာက္လာၿပီး ကြၽန္ေတာ္လည္း အိမ္ျပန္ေရာက္သြားတယ္။

အေဖက ထံုးစံအတုိင္း ကြၽန္ေတာ္႔ကို႐ိုက္ၿပီး အေမ့ကေတာ႔ သားစိတ္နဲ႔ စိတ္ေထာင္းကိုယ္ေၾကျဖစ္ေနေပမယ္႔ တစ္လေလာက္ ကြၽန္ေတာ့္ကို စကားမေျပာဘူး။ အစ္ကိုႏွစ္ေယာက္က တစ္ၿမဳိ႕လုံးအႏွံ႔ ကြၽန္ေတာ့္ကို ရွာၾကတာ။ ၿမိဳ႕ျပင္က သခၤ်ဳိင္းေတြေရာက္ၾက၊ ေရတြင္းပ်က္ေတြ ေရာက္ၾကလို႔ ျပန္ေျပာၾကတယ္။ ထူးဆန္းတာက အေဖနဲ႔အေမႏွစ္ေယာက္စလံုး ကြၽန္ေတာ္ဘာေၾကာင္႔ အိမ္ကထြက္ေျပးလဲဆုိတာ မေမးၾကဘူး။

အမွန္အတုိင္းဝန္ခံရရင္ေတာ႔ ဘယ္လုိအမွတ္တရ၊ အနာတရာကိုမွ မတူးေဖာ္ခ်င္ေတာ႔ပါဘူး။ အတိတ္ကမ္းစပ္မွာ ေလညႇင္းခံကာ လမ္းေလွ်ာက္ေနတာမဟုတ္ဘူးေလ။ မုန္တိုင္းအလာ မိုးနဲ႔ေလနဲ႔ၾကားမွာ အသက္လုေျပးေနရတဲ႔အေျခအေန မဟုတ္လားဗ်ာ။ အေတြးေတြက အားအင္ကုန္ခမ္းႏြမ္းနယ္ေစတယ္။ ကေလးဘဝတည္းက စုေဆာင္းထားခဲ႔တဲ႔ျဖစ္ရပ္ေတြက လႈိင္းၾကမ္းမုန္တိုင္းေတြျဖစ္လာၿပီး ကြၽန္ေတာ္႔ကိုႏွစ္သတ္ဖို႔ ႀကိဳးစားတယ္။

မယ္႔ကိုး
(ဆက္ရန္...)
မၾကာမီထုတ္ေဝျဖန္႔ခ်ီမယ္႔ အေရးေပၚအခန္းထဲမွာ ဝတၳဳရဲ႕ တစ္စိတ္တစ္ေဒသျဖစ္ပါတယ္ရွင္ :)

26 March 2014

ကြၽန္ေတာ္ မေပ်ာ္ဘူးအေမ။ အိမ္ျပန္လာခ်င္တယ္။

ကြၽန္ေတာ္ဟာ အစ္ကိုေတြနဲ႔မတူတဲ႔ ျခားနားသူျဖစ္ေၾကာင္း၊ သဘာဝကို ထိန္းခ်ဳပ္ၿမိဳသိပ္ထားရလို႔ ပင္ပန္းဆင္းရဲတဲ႔အေၾကာင္း အေမတို႔ကို ရွင္းျပဖို႔မျဖစ္ႏုိင္ဘူးလို႔ သိခဲ႔တယ္။ ဒါေပမဲ႔ ေယာက္်ားခႏၶာမွာ မိန္းကေလးစိတ္နဲ႔ပိတ္မိေနတဲ႔ ကြၽန္ေတာ္႔သဘာဝဟာ အိမ္သားတုိင္းသိတဲ႔လွ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္ဆိုပါေတာ႔။ 

လိင္တူခ်စ္သူတခ်ိဳ႕က သူတုိ႔ကဘယ္သူေတြ၊ ဘယ္လုိခံစားေနရတယ္လုိ႔ မိဘေတြကို တိုင္တည္တဲ႔အခါ မိဘေတြက အားေပးပံ႔ပိုးတယ္ဆိုတာ ခင္ဗ်ားလည္း ၾကားဖူးမယ္။ အဲဒီလိုမ်ဳိး မိဘရဲ႕နားလည္မႈလိုခ်င္ေပမယ္႔ ကြၽန္ေတာ္႔ကိုျမင္တုိင္း အေဖက ေဒါသေတြထြက္ၿပီး ႐ိုက္တတ္သလို အေမကလည္း ေျပာခြင္႔မသာေအာင္ ပိတ္ပင္တတ္တာမုိ႔ ကြၽန္ေတာ္ရဲ႕လိင္သဘာဝဟာ ေဆြးေႏြးစရာမလုိတဲ႔အေၾကာင္းအရာျဖစ္ေနတယ္။

ျပန္႔ကားမုိ႔ေမာက္လာတဲ႔ အတိတ္လြင္ျပင္ထဲမွာ ပန္းပုကုိ အစီအစဥ္တက်ေနရာခ်ထားမိတယ္။ ပန္းပုထုတဲ႔အခါမွာ ေတြ႔ရွိမႈေတြဟာ အံ႔ၾသစရာ၊ ၾကည္ႏူးဝမ္းေျမာက္စရာေတြခ်ည္းမဟုတ္ဘူး။ အနည္က်ေနတဲ႔ ဝမ္းနည္းနာက်င္မႈေတြကလည္း အကုသခံေပ်ာက္ကင္းဖို႔ သိစိတ္မ်က္ႏွာျပင္ေပၚ တက္လာၾကတယ္။

 အေမက ဘုရားစာေတြဖတ္ခိုင္းတဲ႔အခါ အရင္ဘဝက သူမ်ားသားမယားကို ျပစ္မွားခဲ႔သူမို႔ အေျခာက္ျဖစ္တာဆိုတဲ႔ဆုိ႐ိုးေတြက ႏွိပ္စက္လြန္းလွတယ္။ မသန္႔စင္ခဲ့သူ၊ ယုတ္မာခဲ႔သူမျဖစ္ခ်င္ဘူး။ ကြၽန္ေတာ္က အျပစ္လုပ္ထားသူမွ မဟုတ္ဘဲ။ သဘာဝမက်တဲ႔ သူ၊ လူစဥ္မမီတဲ႔သူဆိုတဲ႔ လူေတြရဲ႕အေျပာကို ဘာျဖစ္လုိ႔ရင္စည္းခံရမွာလဲ။ ဘယ္လုိ ေစာ္ကားစကားကိုမွ ကြၽန္ေတာ္ လက္သင္႔မခံႏုိင္ဘူး။ အရင္ဘဝကို ကြၽန္ေတာ္မသိဘူး။ လူေတြဘယ္လိုျမင္မယ္ဆိုတာလည္း အေလးမထားပါဘူး။ အေမနဲ႔အေဖသာ ကြၽန္ေတာ႔္ေၾကာင္႔ အရွက္ရမွာစိုးပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔လည္း မိဘကို စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ မစြမ္းေဆာင္ႏုိင္ခဲ႔ပါဘဲ။

ရြံ႕ေစးနဲ႔ ပန္းပုထုတာ လြယ္ကူတယ္ထင္ရေပမယ္႔ ကြၽန္ေတာ္႔အတြက္ေတာ႔ မိသားစု႐ုပ္တုဟာ ခက္ခဲတဲ႔ျဖစ္စဥ္တစ္ခုပဲ။ အေမ႔ကို နားလည္ဖုိ႔ခက္သလို အေမ႔သြင္ျပင္ ကို ဖမ္းမိဖုိ႔လည္း မလြယ္ကူပါဘူး။ ကိုယ္ဟန္ျပတဲ႔အရာတစ္ခုရွိမွ ပန္းခ်ီေရးခ်င္တဲ႔သူေတြ လုိပဲ ဓာတ္ပံုေတြရွိေပမယ္႔ အေမ႔အိမ္တစ္ခါေလာက္သြားလည္ခ်င္တယ္။ အေမက ကြၽန္ေတာ္႔ကို ဘယ္မိန္းကေလးနဲ႔မွ စပ္ဟပ္အိမ္ေထာင္ခ်ေပးတာ မျပဳလုပ္ေတာ႔ဘူးလုိ႔ ေမွ်ာ္လင္႔ရတာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ အေဖနဲ႔ေတြ႕ရမွာေၾကာက္တယ္။

မႏွစ္က သီတင္းကြၽတ္သြားကန္ေတာ႔ခ်ိန္မွာ အေဖက ေျပာတယ္။ 'လာခ်င္ရင္ တစ္ေယာက္တည္း လာ။ မင္းအေကာင္ေတြကို အိမ္ေခၚမလာနဲ႔'တဲ႔။ အဲဒီႏွစ္က ညီနဲ႔အတူသြားျဖစ္ခဲ႔တယ္ဗ်ာ။ 'သူက ကြၽန္ေတာ္႔သူငယ္ခ်င္းပါ'လို႔ အေဖ႔ကိုေျဖခဲ႔တယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္က ' Friends with benefit အတူ အိပ္ေနသူေတြလို႔ ဝန္ခံလုိ႔မွမရဘဲ။

အဲဒီလိုေျပာရင္ အေဖလက္ခံမွာမဟုတ္တဲ႔အျပင္ မိဘကိုသေရာ္ေစာ္ကားတယ္ဆိုကာ ကြၽန္ေတာ႔္ကို ေခြး႐ိုက္သလို႐ိုက္လိမ္႔မယ္ထင္တယ္။ အေဖက မ႐ိုက္ဘူးဆို ရင္လည္း ေသသည္႔တုိင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို ေခၚေဝၚစကားေျပာပါဦးမလား။ ထူးဆန္းတာက ညီက ကြၽန္ေတာ္တုိ႔တစ္ရပ္ကြက္တည္းသား၊ ငယ္သူငယ္ခ်င္းမို႔ အရင္ကလည္း တြဲသြားတြဲလာေနၾကပဲ။ အခုမွ အေဖရိပ္မိလို႔ ဒီစကားေျပာတာဆိုရင္ ခ်ီးက်ဴးအံ႔ၾသစရာေကာင္းလွတယ္။

အေဖက သားအျဖစ္မွ စြန္႔လႊတ္မယ္ဆုိလည္း ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္႔ လိင္သဘာဝကို ဂုဏ္ယူခဲ႔ၿပီးၿပီ။ ကြၽန္ေတာ္က လိင္တူစိတ္ဝင္စားသူျဖစ္တဲ႔အတြက္ ေခါင္းငံု႔ သိမ္ငယ္စရာအေၾကာင္းမရွိသလို ဘယ္သူ႔ကိုမွ ရံြ႕ေၾကာက္ေနစိတ္မထားႏုိင္ဘူး။ အမွား မလုပ္တဲ႔အတြက္ မသိမ္ငယ္ႏုိင္ဘူး။ ဒီလိုအားတင္းလည္း အေမ႔ကိုေတာင္းပန္ရင္း အေမ႔ပန္းပု႐ုပ္ကို တည္႔တည္႔မၾကည္႔ရဲေသးဘူး။ အေမ႔ဟန္ပန္က ညင္သာတယ္။ သိမ္႔ေမြ႕တယ္။ ၿပီးေတာ႔ ဝမ္းနည္းမႈေတြ သိုေလွာင္ထားတယ္။ အေမ ကြၽန္ေတာ္႔ကို စိတ္ပ်က္ေနမယ္ဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္သိပါတယ္။ 

အေမ႔ပန္းပု႐ုပ္ရဲ႕တိုးတက္မႈက အစပိုင္းမွာ ေႏွးေကြးေပမယ္႔ ဟန္ပန္ထင္ရွားလာၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ အဆံုးသတ္လို႔ရလုပါၿပီ။ အေခ်ာသတ္မႈကိုေတာ႔ စိတ္တိုင္းမက်ဘဲ စိတ္ေတြ၊ လက္ေတြၿငိမ္သက္သြားမယ္႔တစ္ခ်ိန္ကို ခိုကိုးရာမဲ႔၊ စိတ္ပ်က္လက္ေလွ်ာ႔ၿပီး ေစာင္႔ခ်င္တယ္။ ေဝဒနာေတြကို မ႐ႈမလွလက္ပိုက္ၾကည္႔ေနရတဲ႔အခ်ိန္ေတြမွာ ပန္းပုရုပ္က အဓိပၸါယ္အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖာထြက္ လာတဲ႔အခါ ေဆးေရာင္ျခယ္ဖို႔လည္း တြန္႔ဆုတ္ေနမိတယ္။

႐ုပ္တုက စကားလွမ္းေျပာတုိင္းမွာ အသက္ဝင္လာတယ္လုိ႔ ယုန္ထင္ေၾကာင္ထင္႐ံုမက ေျခလြတ္လက္လြတ္ ထြက္ေျပးခ်င္စိတ္ေပၚတယ္။ အေမ့ပံုတူပန္းပု႐ုပ္ဟာ ၿပီးလုၿပီးခင္မွာ ရပ္တန္႔သြားျပန္တယ္။ ကြၽန္ေတာ္႔ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြဟာ အေမ့႐ုပ္တုထဲကို စိမ္႔ဝင္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတယ္။ 

ကြၽန္ေတာ္ မေပ်ာ္ဘူးအေမ။ အိမ္ျပန္လာခ်င္တယ္။ 

ကြၽန္ေတာ္ဘယ္လုိေျပာေျပာ အေမမၾကားႏုိင္ဘူး။ အေမ ကြၽန္ေတာ့္ကုိ ျပန္လက္ခံလာေအာင္ ဘယ္လုိလုပ္ရမလဲ။ နည္းလမ္းေတြ မရွိပါဘဲ။ အေမ ကြၽန္ေတာ့္ကုိ မ်က္ကြယ္ျပဳခဲ့ခ်ိန္ကစၿပီး လူမႈဆက္ဆံေရးနည္းစနစ္ေတြနဲ႔ အလွမ္းကြာေဝးဆဲ။ အေမ႔ရုပ္တုကေရာ အေဖ႔ရုပ္တုလို ေလွာင္ေျပာင္ဦးမွာလား။ ကၽြန္ေတာ္ မၾကည္႔ရဲေသးပါဘဲ။

အေဖ႔႐ုပ္တုလုိပဲ အေမ႔႐ုပ္တုကို အနည္းဆံုးႏွစ္ရက္၊ သံုးရက္ၾကာေအာင္ အေျခာက္ခံထားလိုက္ဦးမယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ကေလးေလးကြၽန္ေတာ္႔႐ုပ္တုပံုကို အစျပဳခ်င္ တယ္။ ခံစားခ်က္ေတြ အရည္ေပ်ာ္ေနတုန္း ထုဆစ္ပံုသြင္းခ်င္တယ္။

မယ္႔ကိုး

(ဆက္ရန္...)
 မၾကာမီထုတ္ေဝျဖန္႔ခ်ီမယ္႔ အေရးေပၚအခန္းထဲမွာ ဝတၳဳရဲ႕ တစ္စိတ္တစ္ေဒသျဖစ္ပါတယ္။




16 March 2014

‘ မီးေရာင္ေအာက္ကို ဝင္ရင္…’

လူဘံုအလယ္မွာ ကိုယ္က အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို ေျပာဆုိေဆြးေႏြးေနတုန္း လူတစ္ေယာက္ေရာက္လာၿပီး ‘ဘုမသိ ဘမသိ ဝင္ေျပာၿပီး လူ႔ေလာကမွာ ဘာမွျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္မလုပ္ဘူးေသးဘဲနဲ႔ စာေလးတလံုးစ နွစ္လံုးစေရးၿပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဟီးရိုးအင္း ျဖစ္ခ်င္ေနတဲ့ ငတိမ’ လို႔ မုိက္မိုက္ရိုင္းရိုင္းေစာ္ကားေျပာလာရင္ ဘယ္လုိတုန္႔ျပန္မလဲ။

ရွင္သာ ဘုမသိဘာမသိဝင္ေျပာတာ။ ရွင္ကေကာ ဘဝမွာ ဘာျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္လုပ္ဘူးလို႔လဲ။ ရွင္ကလည္း စာေလးတလံုးစ နွစ္လံုးစ ေရးၿပီး ဆရာႀကီးလုပ္ ဟီးရိုးအင္း ျဖစ္ခ်င္ေနေတာ႔ ကိုယ္႔စိတ္နဲ႔ ႏႈိင္းတာမလားလုိ႔ ျပန္ေျပာမလား။ ဒါမွမဟုတ္ ကၽြန္မ သိသမွ် ေျပာတာ၊ ကၽြန္မက ဘဝမွာ ဘာေတြျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္လုပ္ထားတာ။ ကၽြန္မေရးေနတဲ႔စာေတြလို ရွင္႔လုိ ဆရာႀကီးလုပ္တဲ႔စာေတြမဟုတ္လုိ႔ ဟီရိုးအင္းျဖစ္စရာအေၾကာင္းမရွိဘူး။

ကၽြန္မ စာေရးတယ္ဆိုတာ သူတပါးကို အသိပညာေပးဖို႔၊ ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္ဖို႔၊ ေကာင္းက်ိဳးအျဖာျဖာရေစဖုိ႔ မဟုတ္ဘူး။ ဘယ္သူ႔ကိုမွ တရားေဟာဖို႔၊ တုိက္တြန္းစည္းရံုးဖို႔ စိတ္မဝင္စားဘူး။ လူတိုင္းမွာ ကိုယ္႔အသိဥာဏ္နဲ႔ကိုယ္ အနိမ္႔အျမင္႔ရွိတယ္။ ဘဝတူတစ္ဦးဦးက သူလည္း ဒီလိုခံစားရပါတယ္။ သူ႔ကိုယ္စားေျပာေပးသလိုပဲဆိုတဲ႔ ပဲ႔တင္သံၾကားခ်င္ရံုမွ်ပါပဲ။ဆိုကာ ေျဖရွင္းမလား။ ဒါမွမဟုတ္ ဘုရားေဟာတဲ႔အတုိင္း ဆဲေရးတုိင္းထြာမႈကို ကိုယ္မယူတဲ႔အခါ ဆဲတဲ႔သူဆီပဲ ျပန္သြားတယ္လို႔ သေဘာထားမလား။

တကယ္ေတာ႔ဒီေအာက္တန္းက်တဲ႔ ထိုးႏွက္ခ်က္ေတြကို ခဲတစ္လံုးလုိ ကန္ေက်ာက္ၿပီး ေမ႔ေဖ်ာက္လုိက္ခ်င္ပါၿပီ။ ဒါေပမယ္႔ စိတ္ခံစားမႈဆိုတာ ထားရာေန၊ ေစရာသြား သေဘာမ်ိဳးမရွိပါဘူး။ မိုက္ရိုင္းေစာ္ကားတဲ႔အသံႀကီးကို ဟိန္းထေနေအာင္ ၾကားေနရတယ္။ အနာေပၚတုတ္က်တဲ႔အခါ ဘယ္လုိလုပ္ရမလဲ။

အမွန္အတိုင္း ဝန္ခံရရင္ ကၽြန္မဘဝကို ရိုးစင္းစြာပဲ ျဖတ္သန္းလိုပါတယ္။ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ ၿမိဳ႕ငယ္ေလးမွာ အပင္ေလးေတြစိုက္၊ ပံုေလးဆြဲ၊ အိမ္ကေလးေတြေဆာက္၊ ဥယ်ဥ္ေတြပ်ိဳးကာသာ ေနခ်င္သူပါ။ ေမာက္မာရန္စြာသူကို လက္တံု႔ျပန္လိုစိတ္နဲ႔ ဘဝမွာ ဘာေတြျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္လုပ္ျပလိုက္မဟဲ႔၊ လုပ္ထားသမွ်ကို ၾကြားလိုက္မယ္ဟဲ႔လုိ႔လည္း စိတ္မထားခ်င္ပါဘူး။ 

စာကို တစ္သက္လံုးေရးဖို႔လည္း မရည္ရြယ္ပါဘူး။ ေရးခ်င္တဲ႔ စာအုပ္ေလး သံုးေလးအုပ္ေလာက္ ထုတ္ၿပီးရင္ပဲ စာေရးျခင္းကို ရပ္လုိက္ေတာ႔မယ္လုိ႔ ႀကံစည္ထားသလို ရင္ႏွီးသူအခ်ိဳ႕ကိုလည္း ေျပာျပဖူးရဲ႕။ ဒါေၾကာင္႔ ဘဝအေမာေတြၾကားမွာ စာေရးခ်င္စိတ္ေပ်ာက္မသြားခင္ စာေရးဖို႔ဆိုၿပီး ေကာင္းမြန္လွတဲ႔ အလုပ္က ႏႈတ္ထြက္ခဲ႔တယ္။ မိသားစုေတြ ၿငိဳျငင္လည္း၊ ခုလို မသိတဲ႔သူကအစ ႏွိမ္႔ခ်ေစာ္ကားလည္း အေရးမထားခ်င္ပါဘဲ။ လုပ္ခ်င္တာ လုပ္ေနရံုမွ်နဲ႔ ဘဝမွာ ေက်နပ္ေရာင္႔ရဲစြာ ေပ်ာ္ေနခ်င္သူသာ ျဖစ္ပါတယ္။ 

သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေတာ႔ မနာလုိလုိ႔ တုိက္ခုိက္တာပါ ဂရုစိုက္မေနပါနဲ႔လုိ႔ ေျဖေျပာပါတယ္။ ဒီစကားကို လက္ခံသင္႔ရဲ႕လား။ ဟင္႔အင္း။ လူေတြကထင္ၾကတယ္။ အႏုိင္က်င္႔သူေတြဟာ အႏုိင္က်င္႔ခံရသူထက္ နိမ္႔က်ေနလို႔ ၊ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ သိမ္ငယ္ေနလုိ႔ မနာလုိစိတ္ေၾကာင္႔ ေအာက္တန္းက်က်တိုက္ခိုက္တာလို႔ေလ။ 

မဟုတ္ပါဘူး။ အႏုိင္က်င္႔မႈဆိုင္ရာ သုေတသနပညာရွင္ မိုင္ရာလင္န္ စင္ဒါ ေျပာတာကေတာ႔ အႏုိင္က်င္႔သူေတြရဲ႕ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္အထင္ႀကီးမႈဟာ  ပံုမွန္ ၊ ဒါမွမဟုတ္ အလြန္အက်ဴးရွိေနတတ္တယ္တဲ႔။ ၿပီးေတာ႔ အႏုိင္က်င္႔သူေတြမွာ တစ္ခ်ိဳ႕တေလက စိတ္ပုိင္းဆိုင္ရာ ရုပ္ပိုင္္းဆိုင္ရာ အတိဒုကၡတစ္ခ်ိဳ႕ရွိႏုိင္ေပမယ္႔ အမ်ားအားျဖင္႔ ဘဝင္ျမင္႔ေနၾကသလို အေပါင္းအသင္းမ်ားသူမ်ားျဖစ္ၿပီး သူတို႔တျခားတစ္ေယာက္ကို အႏုိင္က်င္႔ခုိက္မွာ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြကရတဲ႔ အေရးစိုက္မႈကို သာယာေနၾကတယ္တဲ႔။ 

မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ကေတာ႔ ကၽြန္မက အကဲဆတ္လြန္းတယ္ဆိုၿပီး အျပစ္တင္လိုစိတ္ရွိၾကတယ္။ သူတုိ႔အလြန္ေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ လူတုိင္းျပဳလုပ္တတ္ၾကတဲ႔ အႏုိင္က်င္႔ခံရသူကိုသာ အျပစ္တင္ျခင္း ‘victim blaming’ ရယ္ပါ။ ၂၀၁၃ ေအာက္တုိဘာမွာ NFL က ေယာေနသန္ မာတင္ဆိုတဲ႔ ေဘာလံုးသမားတစ္ေယာက္ကို တစ္ျခားကစားသမားတစ္ေယာက္က ဖုန္းကစာတိုေတြပို႔ၿပီး ၿခိမ္းေျခာက္ခံရတဲ႔အခါ ကစားေဖာ္တစ္ေယာက္က ေျပာတယ္။ ‘မာတင္က ဒီလိုျဖစ္ေစဖို႔ ခြင္႔ျပဳတဲ႔အတြက္ သူ႔ကိုပဲ အျပစ္တင္ဖုိ႔ ရွိတယ္’တဲ႔။ တျခားသူေတြကလည္း မာတင္က ထိခိုက္လြယ္လြန္းတဲ႔႔အတြက္ လြယ္ကူတဲ႔ပစ္မွတ္ျဖစ္ေစတယ္လို႔ ကဲ႔ရဲ႕ၾကတယ္။

မုဒိမ္းမႈမွာ မုဒိမ္းက်င္႔ခံရသူကို အေနအထိုင္မတတ္လုိ႔ဆိုကာ လက္ညိႈးထိုးၿပီး ဆင္းရဲတဲ႔သူေတြကိုေတာ႔ ပ်င္းလို႔ မတက္ၾကြလုိ႔ဆိုၿပီး ျပစ္တင္မယ္။ စိတ္ေရာကိုယ္ပါမက်န္းမာျဖစ္ေနသူေတြကေတာင္မွ သူတို႔ေနထုိင္မႈစနစ္က ဆိုးရြားလြန္းလို႔ ျဖစ္ရတာဆိုၿပီး အျပစ္ဆိုမယ္။ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းရဲ႕ ထံုးတမ္းစဥ္လာေဆာင္ရြက္ခ်က္ေတြေပါ႔။

ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ။ ဘာျဖစ္လုိ႔ အႏုိင္က်င္႔ခံရသူကုိပဲ အျပစ္ဖို႔ၾကတာလဲ။ ကၽြန္မကို႔ရဲ႕ ကမၻာႀကီးဟာ လံုၿခံဳၿပီး သမာသမတ္ရွိတယ္ဆုိတဲ႔ အေတြးအျမင္ေတြနဲ႔ မတရားမႈခံစားေနရသူေတြရဲ႕အျဖစ္က ထိပ္တုိက္တုိးေနလုိ႔ပဲ။ ခံစားရသူက အျပစ္ကင္းစင္ေလေလ ကၽြန္မတုိ႔ကိုယ္တုိင္ ကာရံထားတဲ႔ ဆင္ျခင္သိစိတ္ဥခြံပါးပါးေလးေတြကို ၿခိမ္းေျခာက္ေလေလျဖစ္ေနတယ္။ ခံစားရသူကို အျပစ္တင္ျခင္းဟာ ကိုယ္တိုင္က အျပစ္မကင္းမႈကို ေရွာင္လႊဲရံုသာမကဘူး။ ကိုယ္႔ရဲ႕အားနည္းခ်က္ကို ေရွာင္တိမ္းျခင္းလည္း ျဖစ္တယ္။ လူေကာင္းေတြမွာလည္း ဆိုးတဲ႔အျဖစ္ေတြျဖစ္ႏုိင္တယ္ဆိုတဲ႔ အေတြးကတင္ ေၾကာက္စရာေကာင္းလွတယ္။

၁၉၆၀ ျပည္႔ႏွစ္ေတြမွာ ေဒါက္တာ မယ္ဗင္ လာနာက ဒီစိတ္သေဘာေတြက လက္ေတြ႔သုေတသနျပဳလုပ္ၿပီး ရွင္းလင္းျပခဲ႔တယ္။ လက္ေတြ႔စမ္းသပ္မႈတစ္ခုမွာ တျခားလူတစ္ေယာက္က လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားေပးၿပီး ႏွိပ္စက္ခံရတာကို လူတစ္ခ်ိဳႈ႕ ျမင္ေတြ႔ေစၿပီး ၾကားဝင္ေဖ်ာက္ဖ်က္ေပးလုိ႔လည္း မရတဲ႔အခါမွာ လူေတြဟာ ခံစားရသူကိုပဲ ႏွိမ္႔ခ်ေစာ္ကားၾကတယ္။ အံၾသေၾကာက္ရြံ႕စရာရယ္။ မတရားမႈက ပိုျပင္းထန္ေလ လူေတြရဲ႕ အျပစ္ခံရသူကို ေစာ္ကားမႈကလည္း ပိုၿပီးျပင္းထန္ေလပဲတဲ႔။ 

ဝမ္းနည္းနာက်င္စရာက ခံစားရသူေတြကလည္း သူတုိ႔အျပစ္လည္းပါတယ္ဆိုကာ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္အျပစ္ဖုိ႔ၾကတယ္။ အႏိုက္က်င္႔ခံရသူေတြဟာ မလံုၿခံဳစိတ္၊ မိမိကုိယ္မိမိ မယံုၾကည္ျခင္း၊ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ေပ်ာက္ဆံုးမႈေတြ ျဖစ္လာတတ္သလို သူ႔ရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဆက္သြယ္ေရးေတြလည္း က်ိဳးပဲ႔တတ္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အႏုိင္က်င္႔သူေတြက သူတုိ႔ျပဳလုပ္တဲ႔ မေကာင္းမႈအတြက္ ေနာင္တရအျပစ္ခံစားစိတ္ရွိမယ္ ထင္ပါသလား။ ေက်းဇူးျပဳၿပီး  နည္းနည္းေလးေတာင္ အဲဒီလို မေတြးလုိက္ပါနဲ႔။ ဗိုလ္က်သူတို႔ဟာ သူတုိ႔အေပၚသူတုိ႔ ယံုၾကည္မႈေတြတိုးကာ ပိုလုိ႔လက္ရဲဇက္ရဲျဖစ္လာၾကသတဲ႔။ 

အြန္လိုင္းဆုိင္ရာအႏုိင္က်င္႔မႈကို ဘယ္လုိေက်ာ္ျဖတ္တားဆီးမလဲ။ ကေလးေတြအတြက္ေတာ႔ အႏုိင္က်င္႔ခံရတဲ႔အခါမွာ တုန္႔ျပန္နည္းေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိတာေပါ႔။ လ်စ္လ်ဴရႈပါ။ မွတ္တမ္းကို သိမ္းဆည္းထားပါ။ လူႀကီးမိဘေတြကို တုိင္ပါ။ အႏုိင္က်င္႔သူနဲ႔ အဆက္အသြယ္ ျဖတ္ပါ။ ဆိုင္ရာပိုင္ရာ websites ေတြကို တုိင္ၾကားပါ စသည္ျဖင္႔ေပါ႔။ လူႀကီးက်ေတာ႔ ဘယ္သူ႔ကိုမွ တုိင္လုိ႔မရသလို လ်စ္လ်ဴရႈလိုက္လုိ႔မရတဲ႔ အေျခအေနေတြလည္း ရွိလာတယ္။ ဘယ္လုိေျဖရွင္းမလဲ။

ၿဗိတိန္ႏုိင္ငံလံုးဆိုင္ရာ လုပ္ငန္းခြင္အႏုိင္က်င္႔မႈအႀကံေပးဖုန္းလုိင္းက ေျပာတာကေတာ႔ အင္တာနက္ဆိုင္ရာ ေစာ္ကားအႏုိင္က်င္႔မႈျဖစ္လာတဲ႔အခါမွာ ခံရသူျပဳလုပ္ႏုိင္တဲ႔ အေကာင္းဆံုးအရာက ဘာမွမလုပ္ပါနဲ႔တဲ႔။ ခါးသီးစရာေကာင္းလွပါလား။ ဘုရားေဟာသလို ဆဲတာကုိ ဆိတ္ဆိတ္ေနၿပီး လက္မခံတဲ႔အခါ ဆဲသူဆီျပန္သြားတယ္ဆိုတဲ႔နည္း လ်စ္လ်ဴရႈျခင္းဆိုင္ရာ သေဘာတရားအတုိင္းပါပဲ။ 

ကၽြန္မရဲ႕ေျဖရွင္းနည္းကေတာ႔ ပထမဆံုးအႀကိမ္ ျပင္ဆင္ထားျခင္းမရွိဘဲ ႀကံဳလိုက္ရတဲ႔အခါမို႔ အက်ည္းတန္သြားခဲ႔ပါတယ္။ ရိုင္းစိုင္းအႏုိင္က်င္႔သူကိုတင္မက သူ႔အားေပးသူေတြပါ အဆက္အသြယ္ျဖတ္လိုက္တာက လြန္ကဲမႈျဖစ္သြားရဲ႕။ ဝမ္းနည္းပါတယ္။ အသက္တစ္ရာ မေနရ၊ အမႈတစ္ရာေပြရ ဆိုသလို ေနာက္ထပ္လည္း ေတြ႔ႀကံဳလာႏုိင္တယ္။ ေၾကာက္ရြံ႕တုန္လႈပ္မိပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ မေသမခ်င္းေတာ႔ ေရွ႕ဆက္သြားေနရဦးမယ္။ လူျဖစ္ရတဲ႔ ဒုကၡေပါ႔ေလ။ ေသးေသးသိမ္သိမ္ရႈတ္ခ်တုိက္ခုိက္မႈမ်ားကို ဥေပကၡာျပဳရင္းနဲ႔ ေရွ႕ဆက္ပါဦးမယ္။ ဒါဟာ ဘဝျဖစ္တယ္ မဟုတ္လား။

 မယ္႔ကိုး 

 

Ref: . Cyberbullying and Cyberthreats: Responding to the Challenge of Online Social Aggression, Threats, and Distress by Willard, Nancy E. (2007)

Why Do People Bully? by Marshall, Jessica (2010, April 1).

Why Do We Blame Victims? When others' misfortune feels like a threat. by Juliana Breines, Ph.D.

07 March 2014

အေမ႔ပံုရိပ္

မိသားစု႐ုပ္တုကို အျမန္ဆံုးအၿပီးသတ္ခ်င္ေပမယ္႔ အလုပ္ခန္းထဲဝင္လုိ႔မရေအာင္ တစ္စံုတရာက ကြၽန္ေတာ္႔ကို ဟန္႔တားေနတယ္။ ပန္းပုကို ဆက္လက္စိစစ္၊ ပိုင္းျခားစိတ္ျဖာဖုိ႔ကိုလည္း ကြၽန္ေတာ္႔ကို ကြၽန္ေတာ္ ကန္႔ကြက္ေနတယ္။

ပန္းပုထုျခင္းျဖစ္စဥ္မွာ ႐ုပ္လံုးေပၚလာေပမယ္႔ အႏုစိတ္မေရာက္ေသးခင္မွာ အဓိပၸါယ္တစ္စံုတစ္ရာကို မေဖာ္ထုတ္ႏုိင္ေသးဘူး။ ဒီအခ်ိန္မွာ အာ႐ံုစိုက္ၿပီး အလုပ္လုပ္ဖုိ႔လိုသလို ဘာေတြက အေႏွာင့္အယွက္လဲ ဆိုတာ သိဖို႔လိုတယ္။ အတိတ္အရိပ္ေတြကို လံုေလာက္ျပည္႔စံုေအာင္ မစုေဆာင္းႏုိင္သမွ် ကြၽန္ေတာ္အၿပီးသတ္ႏုိင္မွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတဲ႔ ေျပာသံၾကားေနမိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေၾကကြဲျခင္းေတြက ပန္းပု ထုထည္ေပၚ တရိပ္ရိပ္လိမ္႔တက္လာတာကို အခ်ိန္ေပးၿပီးေစာင္႔တယ္။ 

စိတ္အေႏွာင္႔အယွက္ျဖစ္မႈကိုေက်ာ္လႊားၿပီး အတိတ္၊ ပစၥဳပၸန္ေတြ ေရာေမႊၿပီး ေနာက္ထပ္နာက်င္မႈေတြမျဖစ္ရေအာင္ ထည္႔သြင္းျမဳႇပ္ႏွံၾကည္႔ခ်င္တယ္။ အေမ႔ပံုေလးကို ေျမစမ္းခရမ္းပ်ိဳးေနရင္း အေမ႔ပံုရိပ္ေဟာင္းေတြ ျမင္ေယာင္ၾကည္႔တယ္။ ဓာတ္ပံုေဟာင္းေတြကို စတူဒီယိုထဲမွာ ျဖန္႔ခင္းထားမိတယ္။

 

 အေမက ေက်ာ႔ရွင္းလွပတဲ႔ အလယ္တန္းျပဆရာမတစ္ေယာက္ပါ။ ႏွစ္ဘက္ေဆြမ်ိဳးေတြၾကားထဲမွာ ဝင္႔ထည္ နာမည္ေကာင္းရွိသူေပါ႔။ အေဖ႔႐ုပ္တုထက္ အေမ႔႐ုပ္တုက ပိုမိုအဆင္ေျပမယ္ ထင္ရေပမယ္႔ အဆင္႔မ်ားစြာ ျဖတ္သန္းရတာပါပဲ။ တစ္ခါတေလေႏွးေကြးသြားၿပီး တစ္ခါတရံႏံုးခ်ိေမာပန္းလာတယ္။ 

ကြၽန္ေတာ္က ပန္းပုထုရင္ သူဘာေတြလုိခ်င္ေနလဲလို႔ နားေထာင္ေလ႔ရွိတာမုိ႔ အေမ႔ပန္းပုရဲ႕ အသံကိုလည္း နားစြင္႔ထားျဖစ္တယ္။ အေမ ကြၽန္ေတာ့္ကို ဘာေတြေျပာခ်င္ေသးလဲ။ အေမ မေျဖလို႔ ကြၽန္ေတာ္တစ္ကိုယ္တည္း ေတြးရတယ္။ အေတြးနဲ႔တင္ ကြၽန္ေတာ္ ထိတ္ လန္႔ေနတယ္။ 

ခင္ဗ်ားပန္းခ်ီဆြဲတဲ႔အခါ၊ ပန္းပုထုတဲ့အခါအဲဒီပံုရိပ္ကို ေမးခြန္းတစ္ခ်ိဳ႕ေမးဖူးလား။ ကြၽန္ေတာ္ အေမ႔ကို မေမးရဲဘူး။ အ႐ႈံးေပးခ်င္လာတယ္။ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ႏုိင္စြမ္းမရွိဘူး။ အေမ႔ကို ကြၽန္ေတာ္ အကဲျဖတ္မိမွာ ေၾကာက္တယ္။ ခြင္႔လြတ္ပါလုိ႔ေတာင္းပန္ရင္း လက္ေတြက အေမ႔မ်က္ႏွာေကာက္ေၾကာင္းေတြကို ပံုေဖာ္ေနမိတယ္။ အေမ႔ကို ဘယ္အခ်ိန္တည္းက ကြၽန္ေတာ္ ဆံုး႐ႈံးခဲ႔ပါလိမ္႔လို႔ စဥ္းစားမိခ်ိန္မွာ မ်က္ရည္က်လာတယ္။

႐ုတ္တရက္ပဲ အေမ႔လံုခ်ည္စကိုဆြဲၿပီး တေကာက္ေကာက္လုိက္ခဲ႔တဲ႔ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ဟာ ကြၽန္ေတာ္ျဖစ္သြားတယ္။ အေမက ကြၽန္ေတာ္႔ကို ခ်စ္ျမတ္ႏုိးစြာ ေထြးေပြ႕ထားတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ေတြ ဘယ္အခ်ိန္တုန္းက ေနာက္ဆံုးေပြ႕ဖက္ခဲ႔လဲဆိုတာ မမွတ္မိေတာ႔ေပမယ္႔ တစ္ခ်ိန္တုန္းကေတာ႔ အေမ႔ရဲ႕ လံုၿခံဳေႏြးေထြးတဲ႔လက္ေတြထဲမွာ ကြၽန္ေတာ္ေပ်ာ္ခဲ႔ဖူးမွာပဲ။

အေမ႔ရဲ႕ေမတၱာျပည္႔ဝတဲ႔မ်က္ဝန္းေတြကို ျမင္ေယာင္ၾကည္႔မိတယ္။ အေမလည္း ကြၽန္ေတာ္႔ကို ခ်စ္ခဲ႔သလို ကြၽန္ေတာ္လည္း အေမ႔ကို အတိုင္းအဆမဲ႔ခ်စ္ခဲ႔ေၾကာင္းကိုပဲ စ်ာန္ဝင္စားေနမိတယ္။ ကြၽန္ေတာ္႔လက္ေတြရပ္လုိက္ခ်ိန္မွာ အေမ႔မ်က္လံုး၊ အၿပံဳးကို ပံု ေဖာ္ၿပီးေနၿပီဆိုတာ ေတြ႕လိုက္တယ္။ ရင္ထဲက ကိုက္ခဲနာက်င္မႈေတြဟာ ႐ုတ္ခ်ည္းပ်ယ္လြင့္သြားတယ္။ မမွတ္မိေတာ႔တဲ႔အခ်ိန္က အခ်စ္ခံခဲ႔ရတာကို စိတ္ကူးယဥ္မိတဲ႔အခါ လက္ရွိဘဝဟာ ေနသာလာတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ပဲ ညီတစ္ေယာက္က ကြၽန္ေတာ္႔ကို မိသားစုပန္းပုထုခုိင္းေလသလား။

အေမ့႐ုပ္တုကို ထိေတြ႕ေနစဥ္မွာ ၾကည္ႏူးျခင္း၊ ဝမ္းေျမာက္ျခင္းအလယ္မွာ ၿခံရံၿပီးရပ္ေနရသလို ခ်မ္းေျမ႕သက္သာရာရတယ္။ အေမက ႏူးညံ႔ၾကင္နာစြာၿပံဳးေနၿပီး အေမ႔ဆီက ေႏြးေထြးမႈကိုရတယ္။ အေမ႔ကို ကြၽန္ေတာ္ဖက္တြယ္ထားသလုိခံစားရၿပီး အေမ႔ရဲ႕ေထြးေပြ႕မႈကို ျပန္လည္ခံစားမိတယ္။ ကြၽန္ေတာ္႔ကိုခ်စ္ခဲ႔တဲ႔အေမ ျပန္ေရာက္လာတယ္။ အေမက ႏူးညံ႔ၾကင္နာၿပီး ကြၽန္ေတာ္လည္း အေမ႔အေပၚ စိုးရြံ႕အားနာစိတ္ေတြမရွိဘဲ ပကတိၾကည္လင္ေပ်ာ္ရႊင္ေနတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီစိတ္ကို ၾကာရွည္ထိန္းသိမ္းထားႏုိင္မွာလားဆိုတာ မေသခ်ာဘူး။ ေၾကကြဲပံုရိပ္ေတြက တဖ်ပ္ဖ်ပ္ေပၚလာျပန္တယ္။ ကြၽန္ေတာ္က အေမ႔စိတ္တိုင္းက်သားတစ္ေယာက္မျဖစ္ခဲ႔ဘူးေလ။ ခြင္႔လႊတ္ပါအေမလုိ႔ ေတာင္းပန္မိတယ္။ 

စိတ္မေကာင္းစရာက အေမက ကြၽန္ေတာ္႔ကို မိန္းကေလးသူငယ္ခ်င္းမရွိေစ ခ်င္ေပမယ္႔လည္း ကြၽန္ေတာ္႔သူငယ္ခ်င္းေတြက မိန္းကေလးေတြခ်ည္းပဲ။ ကြၽန္ေတာ္႔ အေျခအေနေတြက ေက်ာင္းဆရာမျဖစ္တဲ႔အေမ႔ကို အရွက္ရေစသလား။ ငယ္စဥ္ကေလးဘဝ မသိတတ္စဥ္မွာေတာ႔ အေမက ကြၽန္ေတာ္႔ကို ယုယခဲ႔မွာပဲ။ အေဖ ကြၽန္ေတာ္႔ကို ႐ိုက္ႏွက္တုိင္း မတားဆီး၊ မဖ်န္ေျဖခဲ႔ေပမယ္႔ ကြၽန္ေတာ္႔အေပၚ ေမတၱာမပ်က္ၾကင္နာတယ္လုိ႔ ယံုၾကည္ခဲ႔တယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ကြၽန္ေတာ္ ခံစားရတာေတြကိုေျပာျပရင္ အေမနားလည္ၿပီး ႏွစ္သိမ္႔လက္ခံလိမ္႔မယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင္႔ခဲ႔မိတယ္။ 

ဒါေပမဲ႔ 'ကြၽန္ေတာ္ မိန္းကေလးေတြလိုေနခ်င္တယ္။ မိန္းကေလးေတြနဲ႔ပဲ ေဆာ႔ခ်င္တယ္'ဆိုတဲ႔ ကြၽန္ေတာ႔္စကားအဆံုးမွာပဲ အေမက ေဒါသသံတုန္တုန္ယင္ယင္နဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ဟာ ေယာက္်ားေလးစိတ္နဲ႔ ေယာက္်ားေလးသာျဖစ္တဲ႔အေၾကာင္း၊ အဲဒီလိုမေျပာဖုိ႔ အေၾကာင္းေျပာတယ္။ အံ႔ၾသစရာေကာင္းတာက အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး အေမက ကြၽန္ေတာ္႔ ျဖစ္တည္မႈကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈတာပဲ။ အေမက ကြၽန္ေတာ့္ကုိ အၾကြင္းမဲ႔ခ်စ္ႏုိင္တယ္ဆုိေပမယ္႔ အရွိအတိုင္း လက္မခံႏုိင္ပါလားလို႔ စဥ္းစားမိတယ္။

ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ဘဝမွာ အေမက အားကိုးအတြယ္တာရဆံုး၊ အယံုၾကည္ရဆံုးမဟုတ္လား။ ေလာကမွာ တန္ဖိုးအထားရဆံုးလူေတြက မယံုၾကည္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ရက္စက္သြားရင္ ခင္ဗ်ားဘယ္လုိရင္ဆိုင္မလဲ။ မိဘဆိုတဲ႔ ေက်းဇူးဂုဏ္တလိမ္႔တံုးေအာက္မွာ ခံစားသိျမင္သမွ်ကို လွိမ္႔ေျခပစ္ရတိုင္း အ႐ုိးအသားေတြညက္ညက္ေၾကသြားသလို နာက်င္ခံစားရတယ္။ 

မိသားစုနဲ႔ကြၽန္ေတာ္ဟာ တစ္မိုးေအာက္မွာေနရင္း ႏွင္းထုပိတ္ကာေနသလို အသံၾကားေပမယ္႔မျမင္ႏိုင္၊ ေအးစက္မႈန္ရီစြာျမင္ေနရေပမယ္႔ မထိေတြ႕ ႏိုင္ဘဲ တစ္သီးျခားစီေနခဲ႔ၾကတယ္။ မိသားစုက မီးလင္းဖိုေဘးက လံုၿခံဳသိုက္ဝန္းတဲ႔တစ္ဘက္မွာ၊ ကြၽန္ေတာ္က ေအးခဲေမွာင္မိုက္ေနတဲ႔ အထီးက်န္ဘက္ျခမ္းမွာေပါ႔။

ကြၽန္ေတာ္တို႔ၾကားက ဖြင္႔မေျပာျဖစ္တဲ႔ စကားလံုးေတြဟာ လိမ္ညာမႈေတြအျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းလာတယ္။ ကြၽန္ေတာ္႔ကိုကြၽန္ေတာ္သိုဝွက္ရင္း တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္သံသယထားေနၾကတယ္။

(ဆက္ရန္...)
မၾကာမီထုတ္ေဝျဖန္႔ခ်ီမယ္႔ အေရးေပၚအခန္းထဲမွာ ဝတၳဳရဲ႕ တစ္စိတ္တစ္ေဒသျဖစ္ပါတယ္။ 



04 March 2014

အေဖ႔ရုပ္တု

အိမ္မွာေတာ႔ အေဖ႔စိတ္နဲ႔ကြၽန္ေတာ္႔ကိုယ္ျဖစ္ေအာင္ သတိနဲ႔ထိန္းညႇိထားရတယ္။ အေဖ႔ျမင္ကြင္းမွာ တတ္ႏုိင္သမွ် ၾကမ္းၾကမ္းရမ္းရမ္းျဖစ္ေအာင္ေနရတယ္။ အတြင္းစိတ္နဲ႔ ဟန္ေဆာင္မႈ - ဘဝႏွစ္ခုကို ညီမွ်ေအာင္ တစ္ၿပိဳင္တည္းထမ္းေနခဲ႔တယ္။

ဒီလို ပင္ပင္ပန္းပန္းၾကိဳးစားေပမယ္႔ ကြၽန္ေတာ္႔ရင္ထဲကုိ အေဖက လွမ္းျမင္ႏုိင္ၿပီး ကြၽန္ေတာ႔္ကို ၾကည္႔တဲ႔အၾကည္႔ေတြဟာ သေရာ္ရိပ္ေတြပါဝင္ေနတယ္။ သူ႔ကို လွည္႔စားမရဘူးလို႔ ေျပာေနသလုိပဲ။ ကြၽန္ေတာ္လည္း မတတ္ႏုိင္ပါဘဲ။ ကြၽန္ေတာ္႔ရဲ႕ဟန္ေဆာင္မႈေတြဟာ လက္တစ္ဖဝါးစာအဖံုးျဖစ္ၿပီး လက္တစ္ေပြ႕စာခံစားမႈဒယ္အိုးကို လံုေအာင္မကာႏုိင္သလုိရယ္ေလ။

အေဖအရက္မူးလာတဲ႔အခ်ိန္ေတြကို ေၾကာက္တယ္။ အသိစိတ္မဲ႔ေနတဲ႔ အေဖက ေအာ္ဟစ္ေသာင္းက်န္းတတ္တယ္။ ကြၽန္ေတာ္ ဘယ္မွာပဲပုန္းေအာင္းေနေန ကြၽန္ေတာ္႔ကိုေခၚ ၿပီး ႐ိုက္တတ္တယ္။ နံရံကို ကြၽန္ေတာ္႔ေခါင္းနဲ႔ေဆာင္႔တယ္။ ကြၽန္ေတာ္႔ကို လက္သီးနဲ႔ထိုး ေျခနဲ႔ကန္တတ္တယ္။ ကြၽန္ေတာ့္မွာ မိန္းမဆန္ျခင္းဆိုတဲ႔အျပစ္ရွိလုိ႔ ဒီညႇင္းပန္းမႈကိုရသင္႔ တယ္လို႔ခံယူၿပီး ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာနာက်င္ရေပမယ္႔ အေဖဘယ္လုိသင္သင္ ကြၽန္ေတာ္႔ရဲ႕စိတ္က ေျပာင္းလဲလုိ႔ မရႏုိင္ပါဘဲ။

 အိုးေကာင္းလိုခ်င္ရင္ နာနာ႐ိုက္ရတယ္ဆိုသလိုမ်ိဳး အေဖက ကြၽန္ေတာ္႔ကို ႐ိုက္ႏွက္ၿပီး ပံုသြင္းခဲ႔တာလည္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္။ ဒါေပမဲ႔ အဆက္မျပတ္အရွက္ခြဲခံရမႈေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္႔အတြက္ အေဖက အရိပ္တၾကည္႔ၾကည္႔အတုယူၾကည္ညိဳစရာမျဖစ္ဘဲ ေရွာင္ပုန္း စရာျဖစ္လာခဲ႔တယ္။ 

ကြၽန္ေတာ္က ေယာက္်ားေလးေတြအေပၚမွာပဲ စြဲလမ္းမႈရွိတယ္လုိ႔ဝန္ခံရင္ အေဖ ဘာလုပ္မွာလဲဆိုတာ မေသခ်ာဘူး။ ကြၽန္ေတာ္႔ကို ျပဳျပင္ယူမယ္ဆိုကာ အေဖ အေသသတ္လိမ္႔မလား။ ဒါမွမဟုတ္ သားအျဖစ္က စြန္႔လႊတ္မွာလား။ ေက်ာင္းမွာ ေယာက္်ားေလးေတြနဲ႔ တြဲမွာစိုးရိမ္ၿပီး ကြၽန္ေတာ္႔ကိုေက်ာင္းထားေပးပါဦးမလား။ ကြၽန္ေတာ္ျဖစ္ခ်င္တာက တစ္ခုတည္း။ ကြၽန္ေတာ္႔သဘာဝအတုိင္း ေနခ်င္ခဲ႔တာပါပဲ။ သူငယ္ခ်င္းေတြက အေဖနဲ႔သူငယ္ခ်င္းေတြလုိ ခ်စ္ၾကတာျမင္ရတုိင္း နာက်င္ခံစားရတယ္။

အေဖက ကြၽန္ေတာ္႔ကိုခ်စ္လိမ္႔မယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင္႔ရေပမယ္႔ မယံုရဲခဲ႔ဘူး။ ဖခင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ေမတၱာကို သံသယဝင္သြားတာမဟုတ္ပါဘူး။ ခင္ဗ်ားနားလည္ခ်င္မွ နားလည္မယ္။ အေဖ႔ကို မုန္းတယ္လုိ႔ ကြၽန္ေတာ္မေျပာႏုိင္ဘူး။ ကြၽန္ေတာ္အ႐ိုက္ခံခဲ႔ရတဲ႔ၾကိမ္လံုးနဲ႔ အေဖ႔ကိုတြဲၿပီး မျမင္ခ်င္ေတာ႔တာ တစ္ခုပဲ။

အေဖ႔ ကို စိတ္မပင္ပန္းေစခ်င္ဘူး။ ကြၽန္ေတာ္႔ကို မမုန္းေစခ်င္ဘူး။ အခုပန္းပုထုေနတဲ႔ ကြၽန္ေတာ္႔ကို မ်က္ခံုးတြန္႔ၿပီး မ်က္လံုးစူးစူးနဲ႔ စိုက္ၾကည္႔မေနေစခ်င္ဘူး။ အေဖ႔႐ုပ္တုကို ထုေနရင္း ကြၽန္ေတာ္႔အေပၚအေဖထားခဲ႔တဲ႔ ၾကိတ္မႏုိင္ခဲမရအမ်က္ေဒါသနဲ႔ ယူၾကံဳးမရေစတနာေတြကို ခံစားေနရတာ ဝန္ခံပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အေဖ႔ကို ကြၽန္ေတာ္႔အေတြးထဲမွာ အကဲျဖတ္စီရင္ခ်က္ ခ်သလုိ မလုပ္ခ်င္ဘူး။

အေဖ ကြၽန္ေတာ္႔ကို ခြင္႔မလႊတ္ႏုိင္ေပမယ္႔ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ႔ အေဖ႔ကို နား လည္ခ်င္တယ္။ ေလးစားၾကည္ညိဳခ်င္တယ္။ ဒါဟာ အခုအခ်ိန္မွာ မျဖစ္ႏုိင္ေသးတဲ႔အရာလား။ စိတ္က ဆက္လက္ေရြ႕လ်ားေနေပမယ္႔ လက္က ရပ္တန္႔သြားတယ္။ အတိတ္ကို ျပန္ေတြးၾကည္႔တုိင္း အေဖ႔ေဒါသနဲ႔ ရင္ဆိုင္ေတြ႕ခဲ႔တာ၊ ခ်စ္ခင္တြယ္တာစိတ္ ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ႔တာေတြပဲ လႈိင္လႈိင္ပြင္႔လန္းလာတယ္။ 

သိစိတ္နံရံမွာ စြဲထင္ေနဆဲ အေဖ႔ရဲ႕ေအးစက္တဲ႔ဆက္ဆံေရး၊ နာက်င္ေစတဲ႔ အၾကမ္းဖက္အုပ္ခ်ဳပ္မႈေတြ၊ လ်စ္လ်ဴ႐ႈရက္စက္မႈေတြ၊ အမ်က္ထားမႈေတြကို ကြၽန္ေတာ္႔႐ုပ္တုထဲ မထည္႔ခ်င္ဘူး။ အေဖက ပန္းပုထုသူရဲ႕ဖခင္ျဖစ္႐ံုသာမကဘဲ ႐ိုးရာထံုးတမ္းအစဥ္အလာအရ အိမ္ဦးနတ္ဆိုတဲ႔ ၾကည္ညိဳေလးစားစရာပံုရိပ္ကို ကိုယ္စားျပဳသူလည္း ျဖစ္ရမယ္ဆိုတဲ႔အခါ ကြၽန္ေတာ္ မတတ္ႏုိင္ေတာ႔ဘူးထင္တယ္။

႐ုပ္လံုးေပၚလာတဲ႔အေဖ႔ပံုရိပ္ကို ကြၽန္ေတာ္ေၾကာက္ၿပီး ေနာက္ဆုတ္ေနမိတယ္။ ခဏနားေတာ႔ အေဖ႔ဓာတ္ပံုေဟာင္းေတြရယ္၊ ကေလးဘဝက ပံုဆြဲစာအုပ္ကို ထုတ္ၾကည္႔မိတယ္။ ပံုေတြမွာ အေဖ႔အေပၚ မေက်နပ္စိတ္၊ ေမတၲာကို ေမွ်ာ္ကိုးအားငယ္စိတ္၊ အသနား ခံစိတ္ေတြကို ျပန္ေတြ႔ရတယ္။ နာက်င္မႈကို ထြင္းထုႏုိင္တယ္ဆိုတာ အႏုပညာပုိင္းဆိုင္ရာေတာ႔ ေက်နပ္စဖြယ္ျဖစ္ေပမယ္႔ ဘက္မွ်ေစမယ္႔ရသတစ္မ်ိဳး ကြၽန္ေတာ္ရွာေဖြခ်င္ေသးတယ္။ ေမတၱာ၊ က႐ုဏာ၊ ကိုယ္ခ်င္းစာညႇာတာျခင္းဆိုတဲ႔ ၾကည္ႏူးခ်မ္းေျမ႔မႈသိဂၤါရရသကို။

အေဖ႔ကို ပကတိအတုိင္းနားလည္ခ်င္တဲ႔အတြက္ ဒီပန္းပုထုျဖစ္ေပမယ္႔ အေဖ႔အရိပ္ေတြကို အလံုးစံုဖမ္းမိဖို႔လိုအပ္ေနေသးတယ္။ အႏုပညာဆိုတာ ႏွလံုးသားရဲ႕အတြင္းပိုင္းကလာတဲ႔ ႐ုိးသားမႈနဲ႔သာ တည္ေဆာက္သင္႔ေပမယ္႔ ဆက္မထုေတာ႔ဘဲ ခဏရပ္ထားလိုက္ တာ ေကာင္းမယ္ထင္တယ္။ ေဆးမျခယ္ဘဲ၊ မီးမဖုတ္ဘဲ ဒီအတိုင္းပဲ အေျခာက္ခံထားရင္ ေတာင္ ရြံ႕ေစး႐ုပ္ေတြက ၾကာရွည္ခံပါတယ္။ ပန္းပုထုတယ္ဆိုတာ အခ်ိန္၊ လူအားနဲ႔ ပညာသာမဟုတ္ဘူး။ စိတ္ႏွလံုး၊ ထက္ သန္မႈ၊ အာ႐ံုေဇာအားလံုးေပးရတာ မဟုတ္လား။ သိပ္ပင္ပန္းေနၿပီမို႔ ပန္းပုကို ခဏေမ႔ ထားဦးမယ္။

ပန္းပုထုတယ္ဆိုတာ ပန္းတစ္ပင္ပ်ိဳးသလို၊ လူတစ္ေယာက္နဲ႔ ကြၽမ္းဝင္သလို အခ်ိန္ယူပ်ိဳးေထာင္ရတဲ႔အႏုပညာမဟုတ္လား။ ပန္းပု႐ုပ္က အဆင္သင္႔မျဖစ္ေသးခင္ တစ္ဖက္သတ္ တိုက္တြန္းလို႔မရဘူး။ ပန္းပု႐ုပ္ေတြက စကားေျပာတတ္တယ္။ ခင္ဗ်ားလည္း ပန္းပုထုတဲ႔အခါ ခင္ဗ်ား လက္ေခ်ာင္းေတြက ပံုသြင္းေလာင္းေနစဥ္မွာပဲ ပံုျပင္ေတြၾကားလာလိမ္႔မယ္။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ႔ ဖြင္႔ထားတဲ႔စိတ္နဲ႔ ပန္းပု႐ုပ္စကားေျပာလာမယ္႔အခ်ိန္ကို ေစာင္႔တယ္။ ခင္ဗ်ားလည္း အလ်င္မလိုေစခ်င္ဘူး။ ခင္ဗ်ားရဲ႕ဝိညာဥ္၊ ခံစားခ်က္၊ မသိစိတ္ေတြကိုယံုၾကည္ရင္း ေရြ႕လ်ားသြားတာ အေကာင္းဆံုးလို႔ ကြၽန္ေတာ္ထင္တယ္။

အေဖ့႐ုပ္တုက စကားေတြေျပာလာေတာ႔မွာကို ကြၽန္ေတာ္သိေနတယ္။ အေဖနဲ႔ေဝးရာကို ေရွာင္လုိက္ဦးမယ္။ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲကို ခဏသြားေနမယ္။ ပန္းပု႐ုပ္မွာ တြဲဆက္ႏုိင္တဲ႔ ပစၥည္းဆန္းကေလးေတြက မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာ ရွိတတ္ေပမယ္႔ အခု ေဖ်ာ္ရည္ေအး တစ္ခုခုေသာက္ခ်င္တယ္။ ကြၽန္ေတာ္႔အတြက္ေတာ႔ ပန္းပုထုတယ္ဆုိတာ အေဖ႔ကို ပိုသိေအာင္လုပ္တာ၊ အ႐ိုအေသေပးခ်င္တာ၊ ဂုဏ္ျပဳအေလးအျမတ္ထားခ်င္တာပါ။

ကြၽန္ေတာ္လုပ္ႏုိင္ပါ႔မလားဆိုတာ မေသခ်ာဘူး။ အေဖ႔ကို အျပစ္မတင္ရဲဘဲ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္သာ ရန္ရွာခ်င္ေနမိတဲ႔ စိတ္က ႏွလံုးသားမွာ အျမစ္စြဲေနၿပီ။ ခက္တယ္။ ဘယ္လိုပဲ ႐ုပ္တုကို အဆံုးမသတ္မခ်င္ေပမယ္႔ ဒါမျဖစ္မေနေလွ်ာက္လွမ္းရမယ္႔ခရီးျဖစ္ေနတယ္။

ပန္းပုကို အျမန္ဆံုးလက္စသတ္ၿပီး ပလတ္စတစ္လႊာနဲ႔ ထုပ္ထားလိုက္တယ္။ ရြံ႕႐ုပ္တုက ျဖည္းျဖည္းခ်င္းအေျခာက္ခံဖုိ႔လိုအပ္တာမုိ႔ ပလတ္စတစ္ ပတ္ထားတဲ့အခါ ျမန္ျမန္ေျခာက္မသြားေတာ႔ဘူး။

ပလတ္စတစ္စေလွ်ာက်လာေတာ႔ ခြခ်လိုက္ေပမယ္႔ မီးမၿမိဳက္ေတာ႔ဘူး။ ေဆးျခယ္အေရာင္တင္ဖို႔မဆိုထားနဲ႔ ပန္းပုကို လက္ဖ်ားနဲ႔မွ် မထိရဲေသးဘူး။ 

 

(ဆက္ရန္...)

မၾကာမီ ထုတ္ေဝျဖန္႔ခ်ီသြားမယ္႔ အေရးေပၚအခန္းထဲမွာ လံုးခ်င္းဝတၳဳရဲ႕ တစ္စိတ္တစ္ေဒသမ်ားကို blog မွာ အလ်င္းသင္႔သလို ေဖာ္ျပသြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ေစာင္႔ေမွ်ာ္ဖတ္ရႈမယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင္႔ရင္း  :)