tag:blogger.com,1999:blog-6029776592108315662012-01-19T01:02:26.062+08:00မယ္ကိုးမယ္ကိုးhttp://www.blogger.com/profile/14441828181710619338noreply@blogger.comBlogger1121100tag:blogger.com,1999:blog-602977659210831566.post-67291844594238713642012-01-12T21:00:00.000+08:002012-01-14T03:32:52.635+08:00တစ္ခ်ိဳ႕ပံုုျပင္ေတြဟာ ရယ္ရႊင္ဖြယ္<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="mbl notesBlogText clearfix" style="text-align: justify;"><br />ျဂိဳဟ္ရံလဆိုတာ ထံုးတမ္းစဥ္လာအတုိင္း ၿဂိဳဟ္ႀကီးရဲ႕ ဆြဲအားျဖင္႔ လွည္႔ပတ္ဝန္းရံေနတယ္လုိ႔ လူေတြက ေတြးေတာယူဆၾကေလတာ။ ဒါေပမယ္႔ ေသးေသးမႊားမြားၿဂိဳဟ္ေလးတစ္ခုကေတာ့ ၿဂိဳဟ္ႀကီးေပၚမွာ ေနထိုင္တဲ႔ကေလးေလးတစ္ဦးကို တြယ္တာဟုန္ျဖင္႔ ေရြ႕လ်ားေနျခင္းရယ္သာ။ ဟုတ္ပါတယ္။ ကေလးေလးက သိတတ္စအရြယ္တုန္းက ထိုၿဂိဳဟ္ေလးကို စိတ္ဝင္တစားခ်စ္ခင္ခဲ႔တာေပါ့။<br /><br />ကေလးေလးအေမက ကေလးေလးကို ခ်ီၿပီး ဖိုးလမင္းႀကီးဆီက ထမင္းဆီဆမ္းေရႊလင္ပန္းနဲ႔ေပးပါ။ သားသားက ဗိုုက္ဆာလို႔ပါ လို႔ေျပာၿပီး မၾကာမီ ထမင္းတစ္ပန္းကန္သယ္လာၿပီး ကေလးေလးကို ထမင္းခြံ႕ေကၽြးတတ္တာ။ ဒီလုိနဲ႔ ကေလးေလးက ထမင္းစားရင္လည္း ၿဂိဳဟ္ေလးကိုၾကည္႔ၿပီး စားသလို အိပ္ရင္လည္း အိပ္ရင္လည္း ျပတင္းေပါက္ကတဆင္႔ ၿဂိဳဟ္ေလးကို ၾကည္႔ရင္းပင္ အိပ္ေပ်ာ္သြားတတ္တာ။<br /><br /><div style="text-align: center;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-EcQ3DzQligY/TxCG2Dqc3tI/AAAAAAAABsQ/4543xigcgbY/s1600/_MOON_.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="228" src="http://1.bp.blogspot.com/-EcQ3DzQligY/TxCG2Dqc3tI/AAAAAAAABsQ/4543xigcgbY/s320/_MOON_.JPG" width="320" /></a></div><span class="photo_center"><span class="caption"></span></span></div><br />ခပ္ေအးေအးၿဂိဳဟ္ေလးကေတာ့ သတၱဝါေတြကို အမႈမဲ႔အမွတ္မဲ႔ေနရင္းမွာပင္ ကေလးေလးစကားေျပာတတ္စအရြယ္ေရာက္မွ သတိျပဳမိတာရယ္။ ကေလးေလးတုိ႔ သဘာဝအတုိင္း လူႀကီးေတြက လဟာ ေထာပတ္ေတြနဲ႔ ျပဳလုပ္ထားတယ္လုိ႔ စေနာက္တဲ႔အခါ ကေလးေလးဟာ အဟုတ္အမွန္လို႔ ထင္မွတ္ေနတယ္တဲ႔။ ဆန္ဖြတ္ေနတဲ႔ အဖိုးအိုက ကေလးေလးကို ခ်ိဳခ်ဥ္ေတြ ေပးမွာလုိ႔ ယံုမွတ္ေနသတဲ႔။ အဖိုးအိုနားက ယုန္ကေလးကလည္း ကေလးေလးရဲ႕ ကစားေဖာ္အျဖစ္ ေရာက္လာမွာလုိ႔ ေတြးမွတ္ေနသတဲ႔။ ဒီလိုနဲ႔ ကေလးေလးက “လေရး…လေရး” လို႔ တေၾကာ္ေၾကာ္ေခၚတတ္လာတယ္ေလ။<br /><br />ၿဂိဳဟ္ေလးက အဲလိုေခၚသံၾကားလုိ႔ တအံ႔တၾသနဲ႔ ေစာင္႔ၾကည္႔ေနတုန္းမွာပဲ ကေလးေလးက ကဗ်ာေလးေတြ ရြတ္တတ္လာတယ္။ “ လေလးက ခ်စ္စဖြယ္။ေဟာ ၾကည္႔ပါကြယ္။” တဲ႔။ အသိဥာဏ္ငယ္ႏုေသးတဲ႔ ကေလးေလးဟာ သူ႔အဘြားေျပာတဲ႔ ပံုျပင္ေတြထဲကလို လနတ္သမီးေလးက အဲဒီၿဂိဳလ္မွာေနတယ္လို႔ စြဲမွတ္ေနတာေပါ့။ ကေလးေလးက အဲဒီလို အေရးတယူၿပံဳးၾကည္႔တဲ႔အခါ ေအးစိမ္႔ေမွာင္မိုက္တဲ႔ အာကာသထဲမွာ အထီးက်န္ေရြ႕လ်ားေနတဲ႔ ၿဂိဳဟ္ေလးဟာ ၾကည္ႏူးႏွစ္သက္မႈကို ပထမဆံုးခံစားတတ္လာခဲ႔တယ္။ တျဖည္းျဖည္းေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႕လာတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ၿဂိဳဟ္ေလးက ၿပံဳးတတ္လာတယ္။ ေနခင္းမွာ ေန႔အလင္းေၾကာင္႔ ကေလးေလးက ၿဂိဳဟ္ေလးကို မျမင္ေပမယ္႔လည္း ၿဂိဳဟ္ေလးကေတာ့ တိတ္တဆိတ္ေစာင္႔ၾကည္႔ခ်စ္ခင္ေနတာေပါ့။<br /><br />တျဖည္းျဖည္းကေလးေလးက မပီကလာပီကလာ သီခ်င္းဆိုတတ္လာတာ။ ဒါေပမယ္႔ လအေၾကာင္းမဟုတ္ပါဘူး။ လွပစံုလင္တဲ႔ ၾကယ္ကေလးေတြ အေၾကာင္း။ " Twinkle twinkle little star ..." လို႔ အစခ်ီကာေပါ့ ။ ကေလးေလးက ကစားခုန္စားကာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားစြာနဲ႔ ေပ်ာ္ျမဴးေနေပမယ္႔ သူဟာ ညေကာင္းကင္ကို ၾကည္႔ဖို႔ မေမ႔ပါဘူး။ သူဟာ ၿဂိဳလ္ေလးကို ၾကည္႔ၿပီး ၊ ၾကယ္ေလးေတြကို ေငးၿပီး သီခ်င္းဆိုတတ္ေလရဲ႕။<br /><br />ဒါေပမယ္႔လည္း တျဖည္းျဖည္းအရြယ္ေရာက္လာတဲ႔အခါ ကေလးေလးဟာ လကို ခ်စ္ခင္တဲ႔သီခ်င္းကဗ်ာေတြ မရြတ္ေတာ့ပါဘူး။ လဆိုတာ ဒီေရအတက္အက်ေလာက္သာ စြမ္းေဆာင္ႏုိင္ၿပီး ဘဝမွာအသံုးမဝင္တဲ႔ ၿဂိဳဟ္လို႔ နားလည္လက္ခံသြားၿပီေလ။ ကေလးေလးဟာ ဆန္႔က်င္ဘက္လိင္ကို တမ္းတခ်စ္ခင္တဲ႔ သီခ်င္းေတြ ဆိုတတ္လာပါၿပီ။ ၿဂိဳဟ္ေလးကေတာ့ ကေလးေလး ဘာပဲဆိုဆို၊ ဘာပဲရြတ္ရြတ္ ကေလးေလးအသံကို နာေပ်ာ္စြာ ခ်စ္ခင္ေစာင္႔ၾကည္႔ၿမဲပါဘဲ။ ဒါေပမယ္႔ ကေလးေလးကေတာ႔ ၿဂိဳလ္ေလးကို သတိမရေတာ့ပါဘူး။ ကေလးေလးဟာ လူလားေျမာက္ခဲ႔ၿပီရယ္။<br /><br />အရြယ္ေရာက္လာတဲ႔ ကေလးေလးဟာ ၿဂိဳဟ္ေလးကို လံုးလံုးေမ႔သြားခဲ႔ပါၿပီ။ ကေလးေလးမွာ ျဖဴစင္ႏူးညံ႔တဲ႔ အၿပံဳးလွလွေလးေတြ မရွိေတာ့ဘူး။ ကေလးေလးဟာ အေၾကာင္းျခင္းရာမရွိဘဲ ရယ္တတ္ခဲ႔ၿပီ။ကေလးေလးက ပီယဝါစာ စကားသံၾကည္ၾကည္ေလးေတြ မဆိုေတာ့ဘူး။ ကေလးေလးဟာ ဆဲေရးတိုင္းထြာတတ္လာၿပီ။ ကေလးေလးဟာ ခ်ိဳသာတဲ႔သံစဥ္ယဥ္ယဥ္ေလးေတြ မဆုိေတာ့ဘူး။ ကေလးေလးဟာ တစ္ဖက္သားကို ေစာ္ကားရန္လိုတဲ႔ တီးလံုးေတြကို ဖန္တီးခဲ႔ၿပီ။ ကေလးေလးဟာ လူပဲေလလို႔ ၿဂိဳဟ္ေလးဟာ သူ႔ကိုယ္သူေဖ်ာင္းဖ်တယ္။ ဒါေပမယ္႔ ၿဂိဳဟ္ေလးမေပ်ာ္ေတာ့ဘူး။ သူဟာ ဝမ္းနည္းစိတ္မေကာင္းျဖစ္လာတယ္။ ကေလးေလးရဲ႕ စိတ္ပ်က္စရာအမူအရာေတြကို ျမင္ရတဲ႔အခါ ခ်စ္ဖို႔မေကာင္းေတာ႔တဲ႔ ကေလးေလးကို ေစာင္႔မၾကည္႔ေတာ့ဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တင္းတင္းခ်သတဲ႔။ ဒါေပမယ္႔ ၿဂိဳလ္ေလးဟာ ျဖတ္ကနဲခဏမွ်ပင္ ကေလးေလးကို ျဖတ္ကနဲ မျမင္ရရင္ သူ႔ခမ်ာ မေနတတ္ရွာေတာ့ဘူး။<br /><br />တိမ္ရိပ္ဖံုးတဲ႔ ေန႔ေတြမွာ၊ လွည္႔ပတ္ေနရင္း ေနနဲ႔လမ္းေၾကာင္း တတန္းတည္းက်တဲ႔အခါေတြမွာ ကေလးေလးအရိပ္ကြယ္ေနရင္ ၿဂိဳဟ္ေလးဟာ ကသိကေအာက္နဲ႔ ေသာကေရာက္ေနသတဲ႔။ ၿဂိဳဟ္ေလးဟာ နာက်င္ေၾကကြဲတတ္ခဲ႔ၿပီ။ ဒါေပမယ္႔ သူဟာ ကေလးေလးကို တျမတ္တႏို္း ေစာင္႔ၾကည္႔ၿမဲေပါ႔။ ဒါေပမယ္႔ လွပတဲ႔ေႏြဦးတရက္မွာေတာ့ ကိုယ္႔ေျခေထာက္ကိုယ္ရပ္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားေနတဲ႔ ကေလးေလးဟာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုခ်ေလတာ။ ဒီၿဂိဳဟ္ဟာ သူ႔အတြက္ေသးလြန္းတယ္တဲ႔။ တျခားၿဂိဳဟ္ဆီမွာ အေျခခ်ဖို႔ ႀကိဳးစားေလၿပီ။ ကေလးေလးဟာ ၿဂိဳဟ္ကေလးမ်က္စိေအာက္က စြန္႔ခြာဖုိ႔ျပင္ေလၿပီ။ ၿဂိဳဟ္ေလးက မတားႏုိင္ဘူး။ ၿဂိဳဟ္ဆိုတာ စကားမွ မေျပာတတ္ဘဲေလ။ ၿဂိဳဟ္ဟာ ကေလးေလးကို ထာဝစဥ္ျမင္ေနရေအာင္ ဘယ္လုိလုပ္ရပါ့မလဲလို႔ ၾကံစည္ေနတုန္းမွာပဲ ကေလးေလးက ယာဥ္ပ်ံႀကီးစီးလုိ႔ တျခားစၾကာဝဠာက ၿဂိဳဟ္ႀကီးတစ္ခုဆီ ကူးသြားေလတာ။<br /><br />ဝမ္းနည္းလြန္းလို႔ ၿဂိဳလ္ေလးရဲ႕ မ်က္ႏွာျပင္တစ္ခုလံုး ျပင္းျပင္းထန္ထန္ေျခာက္ေသြ႕သြားတယ္။သူဟာ ကေလးေလးကို မျမင္ရေတာ့ဘူး။ သူဟာ ကေလးေလးရွိတဲ႔ ၿဂိဳဟ္ဆီကိုလည္း လုိက္မသြားႏုိင္ဘူး။ ၿဂိဳဟ္ပတ္လမ္းမွာ ေၾကကြဲစြာ လြင္႔ေနရင္း တစ္ေန႔ၿပီးတစ္ေန႔ ကေလးေလးျပန္လာမွာလားလို႔ ေမွ်ာ္တယ္။ ကေလးေလးကို ေတာင္႔တတယ္။ ေစာင္႔စားတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ကေလးေလးကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မလာေတာ့ပါဘူး။<br /><br />ျဖစ္ရပ္မွန္ကို နားလည္လက္ခံသြားတဲ႔ ၿဂိဳဟ္ေလးဟာ နာက်င္လြန္းလို႔ တကိုယ္လံုး လႈိ္က္လွဲတုန္ခါလာတယ္။ ၿဂိဳဟ္ေလးဟာ ကေလးေလးဆီ ဘယ္လိုသြားရမယ္ဆိုတာ မဆံုးျဖတ္ႏုိင္ဘူး။ သူဟာ ၿဂိဳဟ္ႀကီးရဲ႕ ဆြဲငင္မႈကလည္း ရုန္းမထြက္ႏုိ္င္ဘူး။ ဒါေပမယ္႔ ၿဂိဳဟ္ေလးဟာ မႏိုင္ဝန္ကုိ သံေယာဇဥ္အားနဲ႔ တြန္းလွန္ရွာတယ္။ ။ သူဟာ ကေလးေလးရွိတဲ႔ ၿဂိဳလ္္ဆီ အေရာက္သြားဖုိ႔ ေသလုေမ်ာပါး ႀကိဳးစားတယ္ေလ။ ဒါေပမယ္႔ အားခ်င္းမညီ ခ်ိန္ခြင္မမွ်တဲ႔ေနာက္ ခံႏုိင္ရည္အားနည္းခ်ိဳ႕တဲ႔ ၿဂိဳလ္ေလးရဲ႕ ရင္ထဲကအစိတ္အပိုင္းေတြ အက္ကြဲလာေလတာ။ ၿဂိဳဟ္ေလးဟာ ဒီလိုသာ ဆက္ရုန္းကန္လႈပ္ရွားရင္ ၿပိဳကြဲပ်က္စီးေတာ့မယ္ဆိုတာ သိလည္း သူ႔ႀကိဳးစားမႈကို မရပ္ဘူး။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ၿဂိဳလ္ေလးဟာ အက္ကြဲထြက္လာၿပီး ၿဂိဳဟ္ႀကီးနဲ႔ ဆြဲအားကို မလြန္ဆန္ႏိုင္ဘဲ ဝင္တုိက္မိကာ အစိတ္စိတ္အမႊာမႊာေပါက္ကြဲပ်က္စီးသြားေလတာ။<br /><br />ၿဂိဳလ္ေလးဆီက အစိတ္အပိုင္းေတြဟာ အာကာသထဲ လြင္႔စင္သြားတာေပါ့။ အရွိန္ျပင္းျပင္းလြင္႔လာတဲ႔ ၿဂိဳလ္ေလးရဲ႕ ရုပ္အပို္င္းအစေလးေတြဟာ ေလထုနဲ႔ပြတ္တုိက္မိၿပီး အေရာင္လင္းထြက္ၾကတဲ႔အခိုက္မွာ လူေတြက ၾကယ္ေၾကြတာ ဆိုၿပီး ဆုေတာင္းၾကတယ္တဲ႔။ ကေလးေလးကေတာ့ အေရးမထားပါဘူး။ သူဟာ မ်က္မွန္မည္းတပ္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္တတ္တဲ႔၊ ေသာကေတြ ထမ္းပိုးရင္း စိတ္တိုတတ္တဲ႔ လူငယ္ေလးျဖစ္သြားၿပီေလ။<br /><br />အဲဒီညမွာပဲ ကေလးေလးဟာ ေက်ာက္ခဲေသးေသးေလးကို ခလုတ္တိုက္မိတယ္။ ကေလးေလးဟာ ေဒါသထြက္ထြက္နဲ႔ ေက်ာက္ခဲေလးကို ထပ္ကန္တယ္။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ အဲဒီေက်ာက္ခဲေလးဟာ အေဝးကလူတစ္ေယာက္အနား က်သြားေလတာ။ ကေလးေလးက သြားေတာင္းပန္ေတာ့ အဲဒီလူက စိတ္မဆိုးသည္႔အျပင္ သူက နကၡတေဗဒပညာရွင္ပါလုိ႔ ကုိယ္႔ကိုယ္ကိုယ္မိတ္ဆက္ၿပီး “ဒီေက်ာက္ခဲက ၿဂိဳလ္ျပာက ပဲ႔က်လာတာဗ်။ ျပတိုက္သြားပို႔ရမယ္” လုိ႔ ဝမ္းသားအားရ ႏႈတ္ဆက္ထြက္သြားေလရဲ႕။<br /><br />ကေလးေလးဟာ ဘယ္ၿဂိဳဟ္က အပိုင္းအစလဲဆိုတာ မေမးပါဘူး။ ကေလးေလးဟာ ဘယ္ၿဂိဳဟ္မွ၊ဘယ္ၾကယ္မွ စိတ္မဝင္စားေတာ့ဘူးေလ။ ကေလးေလး လက္ရွိုေနထုိင္ေနတဲ႔ ၿဂိဳဟ္မွာ ၿဂိဳဟ္ရံလမ်ားစြာရွိေပမယ္႔ ဘယ္ၿဂိဳဟ္ကိုမွလည္း အေရးတယူမရွိေတာ့ပါဘူး။ ၿဂိဳဟ္ရံလေတြ မ်ားလြန္းေတာ့ ဘယ္ၿဂိဳဟ္ရံလကို ေရြးခ်ယ္ႏွစ္သက္ရမည္ကို ေဝခြဲမရတာေၾကာင္႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ကေလးေလးရဲ႕ ပင္ကိုသေဘာအရ စိတ္မဝင္စားေတာ့ျခင္းသာရယ္။ အဲဒီေနာက္ေတာ့ ကေလးေလးဟာ ထြန္းညီးလွပတဲ႔ေရာင္စံုမီးမ်ားအၾကား တိုးဝင္ေပ်ာက္ကြယ္သြားေလတာ။<br /><br /><div style="text-align: center;"><span class=""><img alt="" class="photo_img img" src="http://a3.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-ash4/397377_362465077102708_100000176551279_1698547_421456595_n.jpg" /><span class="caption"></span></span></div><br /><div style="text-align: center;"><b>မယ္ကိုး</b></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/602977659210831566-6729184459423871364?l=www.maecoe.net' alt='' /></div>မယ္ကိုးhttp://www.blogger.com/profile/14441828181710619338noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-602977659210831566.post-25255480463458111412012-01-11T21:00:00.000+08:002012-01-12T19:02:08.200+08:00ၾကားမေနႏုိင္သူရဲ႕ ဒုကၡရာသီစာ<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">ေတာက္ေျပာင္သူေတြ ကၽြဲေခၚေနခ်ိန္မွာ ဤလို႔ရြတ္မိသူရယ္။ </div><div style="text-align: center;">ခက္လွခ်ည္႔…။ </div><div style="text-align: center;">အလင္းကို ကြယ္ကာ ဆင္တူလႈိင္း ငါမလႊင္႔ႏိုင္။</div><div style="text-align: center;"> သြန္သင္မႈအတြက္ မရယ္ရက္ အေနခက္။<br /><br />ကိုယ္ခ်င္းစာတေရြးသားနဲ႔ မုိက္လံုးႀကီးခဲ႔သူပါ။</div><div style="text-align: center;">ဒဏ္ရာေတြ ဒီထက္နက္နဲမလာေအာင္ ဘယ္လို ရူးခ်င္ေယာင္ေဆာင္ရမလဲ။</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">ခဏေလး…။</div><div style="text-align: center;">တျဖဳတ္ေလး။ </div><div style="text-align: center;"> ယဥ္ေက်းမႈလွံတံနဲ႔ နိမ္႔သူရင္မစိုက္ခင္ တဆိတ္ေလး ဆုိင္းပါဦး။</div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: x-small;">(ႀကီးက်ယ္ျမင္႔ျမတ္သူတို႔ရဲ႕ ေအာင္လံဆိုလား။</span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: x-small;">ဟုတ္ကဲ႔။ အားလံုးက လက္ခုပ္တီးေနပါတယ္။) </span></div><div style="text-align: center;">လူသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ အခြင္႔အေရးသိကၡာဆို သိပ္ႀကီးက်ယ္ေနမယ္။ </div><div style="text-align: center;">အရိုင္းအစိုင္းငါ႔ႏွလံုးေသြးနဲ႔ ယဇ္မပူေဇာ္ခင္ </div><div style="text-align: center;">လူခ်င္းညီမွ်ေလးစားမႈဆုိတာေလး အက်ဥ္းေျဟပါကြယ္။ ။ </div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><b>မယ္ကိုး </b></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-PJ6cEMkMPU8/Tw2rB-J4rvI/AAAAAAAABrI/33viU1W92Ps/s1600/boyprotect.jpe" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"></a><b> </b></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-Qghutzjfiuk/Tw2vNqHZLrI/AAAAAAAABrg/u_nvV3eRTQg/s1600/holding_hands.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-Qghutzjfiuk/Tw2vNqHZLrI/AAAAAAAABrg/u_nvV3eRTQg/s1600/holding_hands.jpg" /></a></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: x-small;"><b><a href="http://www.crawfordcountyjfs.org/children-services.html" target="_blank">photo credit</a></b></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/602977659210831566-2525548046345811141?l=www.maecoe.net' alt='' /></div>မယ္ကိုးhttp://www.blogger.com/profile/14441828181710619338noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-602977659210831566.post-47247003757517701502011-12-26T03:30:00.000+08:002011-12-28T19:21:02.882+08:00“အိမ္,တသူ”<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;">ႀကိဳဆိုသူမဲ႔ေျမမွာ ေႏြးေထြးအၿပံဳးခ်ိဳ႕ေပမယ္႔ အိမ္ျပန္ခ်င္လြန္းလွပါတယ္။ အိမ္ေဆာင္းပါးမ်ား (<a href="http://www.maecoe.net/2010/11/blog-post_21.html" target="_blank">အိမ္ေျပးသူမ်ား</a> ၊ <a href="http://www.maecoe.net/2010/11/blog-post_27.html" target="_blank">အိမ္စြဲသူမ်ား</a> ၊ <a href="http://www.maecoe.net/2010/12/blog-post.html" target="_blank">အိမ္စြန္႔သူမ်ား</a> ၊ <a href="http://www.maecoe.net/2010/12/blog-post_12.html" target="_blank">အိမ္ေပ်ာက္သူမ်ား</a> )ကို ေဆာင္းပါးတစ္ခုအျဖစ္ </span><span style="font-size: small;">တစ္စုတစ္စည္းတည္းေ</span><span style="font-size: small;">ရးမလို႔ ႀကံစည္ေနဆဲမွာပင္ အိမ္ျပန္ခ်င္စိတ္က ထိန္းမႏုိင္သိမ္းမရျဖစ္လာ။ အိမ္ျပန္ခ်င္လြန္းလွရဲ႕။ ျမန္မာျပည္ႀကီးက ဗီယက္နမ္လို ေန႔ခ်င္းညခ်င္းႀကီးပြားတုိးတက္ေတာ႔မယ္လို႔ ယံုၾကည္ကာ ယခုခ်က္ခ်င္းပင္ ေျမတစ္ကြက္ကို အျမန္ဆံုးဝယ္လုိခဲ႔။ </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ဒီလိုနဲ႔ေျမေရာဂါထရာ သူငယ္ခ်င္းကအစ အစ္မႏွင္႔ အေဒၚငယ္ပါမခ်န္ ဘယ္သူမွမေနရေပမယ္႔ အၿမဲေနာက္က်လက္ေႏွးတတ္သူဆိုေတာ့ ကိုယ္လုိအႀကံတူသူမ်ားေၾကာင္႔ ေျမေစ်းက ရုတ္ခ်ည္းတက္ေလရာ ဘာကိုမွလက္လွမ္းမမွီခ်င္။ ေနာက္ဆံုးမွာ အစ္မက ျမန္မာျပည္နဲ႔ ဖုန္းေျပာရတာပင္ ေျမတစ္ကြက္ဖိုးေလာက္ရွိၿပီ ဟု ညည္းညဴၿပီ။ အေဒၚငယ္ကလည္း ေျမမဝယ္ေတာ့ဖို႔ တရားေဟာၿပီ။ သူငယ္ခ်င္းကလည္း ျပန္သြားမွ ၾကည္႔ေပါ့ဟာလို႔ နားခ်ေလၿပီ။</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"> ဘာတတ္ႏုိင္မွာလဲေလ။ ဗိသုကာျဖစ္ၿပီး အိမ္တစ္လံုးမေဆာက္ရဘဲ မေသခ်င္ဘူးလို႔ မဆံုးႏုိင္ေအာင္ပဲ ဂ်ီက်ႏိုင္ေလရာ ကူညီေပးသူ သူငယ္ခ်င္းက “အဲဒါဆို ငါ အေကာင္းဆံုးအႀကံေပးမယ္။ ေျမရွိတဲ႔ေယာက္်ားကုိ ယူလိုက္ေလ။ ဥပမာငါဆို ေျမႏွစ္ကြက္ေတာင္ရွိတယ္” လို႔ စေနာက္ရာ “လဲေသလိုက္ပါလား” လို႔သာ က်ိန္ဆိုႏုိင္ကာ ေရွ႕ဆက္္မရစ္ရဲေတာ့ဘဲ ႏႈတ္ပိတ္ထားရေတာ့တာ။ ဒါေပမယ္႔ ဘယ္လုိေက်နပ္ႏုိင္မွာလဲေလ။ ေျမ။ ေျမ။ အင္း ဒီလိုနဲ႔ ေနာက္ဆံုးမွာ ေလးေပ၊ ေျခာက္ေပ အက်ယ္ သုသာန္ေျမကို ဝယ္ကာ အုတ္ဂူဒီဇုိင္းပဲ လုပ္ရေတာ့မယ္ထင္။ </span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-4hBJZyihwT0/TvkZU0Ne3ZI/AAAAAAAABqo/w_4J4E9CwtE/s1600/1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="239" src="http://1.bp.blogspot.com/-4hBJZyihwT0/TvkZU0Ne3ZI/AAAAAAAABqo/w_4J4E9CwtE/s320/1.jpg" width="320" /></a></div></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"></span></div><div style="text-align: justify;"><br /><span style="font-size: small;">မရႏိုင္တာကိုမွ ပိုမက္ေမာမိကာ အငဲရဲ႕ အိမ္သီခ်င္း၊ ဓိရာမိုရ္ ရဲ႕ အိမ္သီခ်င္း၊ ငါတို႔အိမ္သီခ်င္းမ်ားကို ထပ္ဖန္တလဲနားေထာင္ေနမိခဲ႔။</span><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-6wK5Dsn3g3A/TvccHgAQmGI/AAAAAAAABo8/toiruW0K4cY/s1600/7.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="90" src="http://1.bp.blogspot.com/-6wK5Dsn3g3A/TvccHgAQmGI/AAAAAAAABo8/toiruW0K4cY/s200/7.jpg" width="200" /></a></span></div><div style="text-align: left;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-ZUD7nfE-r2k/TvkWs0QMVkI/AAAAAAAABqQ/4MP10cvuXM4/s1600/1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"></a></div><span style="font-size: small;"></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-6wK5Dsn3g3A/TvccHgAQmGI/AAAAAAAABo8/toiruW0K4cY/s1600/7.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"></a></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">အိမ္လိုခ်င္မိပါတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ေလာဘ သိပ္မႀကီးပါဘူး တကယ္။ ေလးလံဝန္ေတြ ထမ္းေဆာင္ထားရမႈကို ေညာင္းညာလာတဲ႔အခါ ဆက္လက္မသယ္ပိုးႏုိင္တဲ႔တေန႔မွာ ပူေလာင္လြန္းတဲ႔ေျမမွ ခဏတာထြက္ေျပးခုိလႈံရာ အရိပ္ကေလးတစ္ခု အျဖစ္ေလာက္သာ ေမွ်ာ္လင္႔မိတာပါ။ ထိုမွ်ေလာက္ပင္ ကၽြန္မ ကံမေကာင္းႏုိင္ေတာ့ဘူးလား။ </span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-6wK5Dsn3g3A/TvccHgAQmGI/AAAAAAAABo8/toiruW0K4cY/s1600/7.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"></a></span></div><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-rWW6oX0ctys/TvkXj6_CHxI/AAAAAAAABqc/GTdnUJpOuMw/s1600/9.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="46" src="http://2.bp.blogspot.com/-rWW6oX0ctys/TvkXj6_CHxI/AAAAAAAABqc/GTdnUJpOuMw/s320/9.jpg" width="320" /></a></div><br /><span style="font-size: small;">အလွဆံုးပန္းေတြ၊ အေကာင္းဆံုးအမိုးအကာမ်ား မဝန္းရံေနေပမယ္႔ </span><span style="font-size: small;">ဘဝအေမာေတြက ထြက္ေျပးလာတုိင္း နာက်င္မႈေတြ ေမ႔ေလ်ာ႔ေစမယ္႔ စိမ္းျမတဲ႔ျမက္ခင္းမ်ားနဲ႔ ၾကည္ျမျမနားခုိရာေလးတစ္ခုဟာ ကၽြန္မနဲ႔ မသက္ဆိုင္ေတာ့ဘူးတဲ႔လား။ ပင္ပန္းလြန္းတဲ႔အခါ၊ အားနည္းခ်ိဳ႕တဲ႔အခါ ေျဖသိမ္႔စရာ ေႏြးေထြးတဲ႔အသိုက္အၿမံဳေလးတစ္ခု ကၽြန္မ မရႏုိင္ေတာ့ဘူးတဲ႔လား။ နာမက်န္းျဖစ္တဲ႔အခါ ၊ ဟန္ေဆာင္ပင္ မၿပံဳးႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ဝမ္းနည္းနာက်င္ေနတဲ႔အခါ ဘယ္သူ႔မ်က္ႏွာမွ ၾကည္႔စရာမလိုဘဲ ေအးၿငိမ္လံုၿခံဳတဲ႔ အမိုးအကာေလးတစ္ခုေအာက္ ကၽြန္မ မေရာက္ႏုိင္ေတာ့ဘူးတဲ႔လား...။ <b> </b></span><br /><br /><span style="font-size: small;">တစ္ေန႔ေန႔..။ ဒီလိုနဲ႔ေပါ႔ တေငြ႔ေငြ႔ ပူစစအိပ္မက္ကို ကၽြန္မ ပ်ိဳးပါဦးမယ္။ ။ <b><br /></b></span><br /><br /><div style="text-align: left;"><span style="font-size: x-small;">Lyrics’ photo credits to - <a class="yt-user-name author" dir="ltr" href="http://www.youtube.com/user/monpyithar" rel="author"> monpyithar </a></span><a class="yt-user-name author" dir="ltr" href="http://www.youtube.com/user/monpyithar" rel="author"><span style="font-size: x-small;"> </span></a><span style="font-size: x-small;"><a class="yt-user-name author" dir="ltr" href="http://www.youtube.com/user/nonaingtun" rel="author"> nonaingtun </a></span></div><div style="text-align: left;"><br /></div></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><b>မယ္ကိုး </b></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><a href="http://www.maecoe.net/2010/11/blog-post_21.html" target="_blank">အိမ္ေျပးသူမ်ား</a> </span><br /><span style="font-size: small;"><a href="http://www.maecoe.net/2010/11/blog-post_27.html" target="_blank">အိမ္စြဲသူမ်ား</a> </span><br /><span style="font-size: small;"><a href="http://www.maecoe.net/2010/12/blog-post.html" target="_blank">အိမ္စြန္႔သူမ်ား</a> </span><br /><span style="font-size: small;"> <a href="http://www.maecoe.net/2010/12/blog-post_12.html" target="_blank">အိမ္ေပ်ာက္သူမ်ား</a></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/602977659210831566-4724700375751770150?l=www.maecoe.net' alt='' /></div>မယ္ကိုးhttp://www.blogger.com/profile/14441828181710619338noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-602977659210831566.post-42690216216928339192011-12-21T21:00:00.000+08:002011-12-22T06:52:40.145+08:00ခိုးသားဓားျပမ်ား၊ေဖာက္ထြင္းလုယက္မႈမ်ားႏွင္႔ …<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><br /><span style="font-size: small;">အဲဒီေန႔က အခန္းထဲဝင္စမွာပင္ တရုတ္ကပ္မွန္ျပတင္းရဲ႕ ခန္းဆီးစရွည္ကို အျပင္က ဆြဲဖြင္႔ထားတဲ႔ ပံုစံကို ေတြ႔လိုက္ရတဲ႔အခါ စိုးရြံ႕စိတ္နဲ႔ ခဏမွ် ၾကက္ေသေသသြားခဲ႔။ ဘာမွ ေျခရာလက္ရာမပ်က္ေပမယ္႔ </span><span style="font-size: small;">အခန္းထဲမေနရဲေလာက္ေအာင္</span><span style="font-size: small;"> ေျခာက္ျခားမႈဟာ ေသြးထဲစိမ္႔ဝင္လာ။ ေလတိုက္ရင္ပင္ ေအာက္ေျခသာ လြင္႔ႏုိင္တဲ႔ ခန္းဆီးစရွည္ဟာ တစ္ေယာက္ေယာက္က ဆြဲဖြင္႔ထားသလို ဘာျဖစ္လို႔ တစ္ဖက္တည္းမွာ စုၿပီး ပြင္႔ေနတာလဲ။ </span><br /><br /><span style="font-size: small;">အဂၤလိပ္အကၡရာ L ပံုစံမ်ိဳးရွိတဲ႔ အခန္းရဲ႕ ျပတင္းေပါက္ဟာ အိမ္မႀကီးရဲ႕ ေထာင္႔ခ်ိဳးမွာရွိတယ္ဆိုေပမယ္႔ ဖိနပ္ခၽြတ္ပရဝဏ္ထဲမွာ ရွိတာမုိ႔ ဘယ္တစိမ္းသူက တရုတ္ကပ္မွန္ကို ဆြဲလွန္ထားတာလဲ။ လူသြားစႀကၤံအဆံုးမွာရွိေနတဲ႔ ဒီအခန္းေရွ႕ကို အိမ္သားေတြကလြဲရင္ မလာႏုိင္ပါဘူးလို႔ တပ္အပ္မေျပာႏိုင္တဲ႔ေနာက္ ခန္းဆီးစကို ဖြင္႔ထားတာ </span><span style="font-size: small;">ဘယ္သူျ</span><span style="font-size: small;">ဖစ္ႏုိင္မွာလဲ။ ဒီတိုက္ခန္းရဲ႕ ဓာတ္ေလွကားကို အသစ္ေျပာင္းေနတာ သံုးလေလာက္ရွိၿပီ။ ၿပီးေတာ့ "တစ္လအတြင္းမွာ ေဖာက္ထြင္းမႈ သံုးခါရွိၿပီ ။ ေနအိမ္ခန္းေတြကုိ ဂရုစိုက္ပါ" လို႔ ဓာတ္ေလွကားမွာ စာကပ္ထားတာကို ျပန္သတိရမိ။ </span><br /><br /><span style="font-size: small;">ဘုရား။ဘုရား။ ဒီကၽြန္းေပၚမွာ တစ္ေယာက္တည္းေနခဲ႔သမွ် အခုခ်ိန္က်မွ ေနာင္တရခ်င္သလို ခံစားရ။ ဒီလိုနဲ႔ ျပတင္းေပါက္ကို အေသအခ်ာ စစ္ေဆးမိတဲ႔အခါ ျမင္ကြင္းက ႏွလံုးခုန္ရပ္လုမတတ္ ျဖစ္ေစခဲ႔ ။ တရုတ္ကပ္မွန္ကို လံုၿခံဳေအာင္ ကာထားေသာ သံထူဇကာကြက္မွာ ထုထည္နဲ႔ ခိုင္မာတယ္လုိ႔ ထင္ရေပမယ္႔ ေအာက္ပိုင္းမွာ ဝက္အူႏွစ္ခုသာရွိၿပီး ေဘးဘက္ႏွစ္ခုစလံုးက ျပဳတ္ထြက္ေနတာ။ အေပၚဘက္မွာ ဝက္အူ လံုးဝမရွိေတာ့။ ဒီသံဇကာကြက္ကို ခပ္ျပင္းျပင္းတစ္ခ်က္ေဆာင္႔လိုက္တာနဲ႔ ျပဳတ္ထြက္ေတာ့မွာ။ အဲဒါဆို တရုတ္ကပ္မွန္ေတြကိုလည္း ျဖဳတ္ၿပီး ….။ ဆက္မေတြးရဲေလာက္ေအာင္ ေၾကာက္စိတ္ျဖာ။ ရင္ဘတ္ကို ခပ္တင္းတင္းဖိမိကာ အသက္ပင္ ဝဝမရႈႏုိင္ေတာ႔။ </span><br /><br /><span style="font-size: small;">ဘယ္သူ႔ကို တိုင္ပင္ရမလဲ။ ကိုယ္ထူကိုယ္ထလည္း ျပတင္းေပါက္ကို မျပင္တတ္။ လူေခၚျပင္ဖုိ႔ကလည္း အိမ္ရွင္အမ်ိဳးသမီးမွာ ကေလးေမြးဖို႔ ျပည္ေတာ္ျပန္သြားတာ သံုးလေက်ာ္ၿပီ။ အိမ္ရွင္အမ်ိဳးသားက သူ႔ေနာက္လိုက္သြားတာ တစ္ပတ္ရွိၿပီ။ ႏွစ္ေယာက္စလံုးက ျပန္လာဖို႔ ၾကာဦးမွာ။ </span><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-hi-Bm-5e8YU/TvDNCdATmsI/AAAAAAAABoc/98MozXES3uY/s1600/220px-The_Scream.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-hi-Bm-5e8YU/TvDNCdATmsI/AAAAAAAABoc/98MozXES3uY/s1600/220px-The_Scream.jpg" /></a> </span></div><div style="color: #666666; text-align: center;"><span style="font-size: x-small;"> <i><b>The Scream :</b></i> artist <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Edvard_Munch" title="Edvard Munch">Edvard Munch</a></span></div><div style="text-align: center;"></div><br /><span style="font-size: small;"> ေၾကာက္လိုက္တာ။ အဲဒီညကစၿပီး ကၽြန္မ အိပ္မရေတာ့။ အေရးအေၾကာင္းဆို ဘယ္သူ႔ကို အကူအညီေတာင္းရမွာလဲ။ ကၽြန္မရဲ႕အခန္းမွာ ဧည္႔ခန္းရဲ႕ ေဘးဖက္မွာ ရွိၿပီး ၊ တျခားအခန္းမ်ားမွာ က်ယ္လြန္းေသာ ဧည္႔ခန္း၊ ထမင္းစားခန္းမ်ား ျခားထားၿပီး အိမ္ေရွ႕မွာ တံခါးကို ဗံုးေဖာက္ခြဲသြားရင္ေတာင္မွ တိုက္ခန္းေဖာ္ေတြကို ႏုိးၾကားေစႏိုင္သလားဆိုတာ မေသခ်ာ။ အျပင္ဖက္က အကူအညီကေရာ ။ ကၽြန္မတို႔ အိမ္ခန္းမွာ တိုက္ခန္းရဲ႕ အေပၚဆံုးအထပ္ ၁၇ ထပ္မွာရွိၿပီး မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ရွိတဲ႔ ႏွစ္ခုတည္းေသာ အခန္းႏွစ္ခန္းမွာ ဓာတ္ေလွကား ႏွစ္စီးျခားထားရာ ေတာင္ဝင္ရိုးစြန္းနဲ႔ ေျမာက္ဝင္ရိုးစြန္းလို အေနအထားရယ္။</span><br /><br /><span style="font-size: small;">သိပ္ေျခာက္ျခားေနၿပီ။ စမ္တမ္းမ်ားအရ ေဖာက္ထြင္းမႈအေတာ္မ်ားမ်ားမွာ သူခိုးေတြဟာ အိမ္ထဲဝင္ခ်ိန္ ပ်မ္းမွ်ႏွစ္မီးနစ္မွ်သာ ၾကာေလ႔ရွိပါသတဲ႔ ။ ကၽြန္မကေတာ႔ အခုိးအလုမခံရခင္မွာတင္ ေသြးပ်က္တုန္လႈပ္ေနတာ တစ္ကမၻာၾကာၿပီ။ ဘာမွ မျဖစ္ေသးတဲ႔ ရက္သတၱပါတ္ႏွစ္ပတ္ဟာ ကၽြန္မကို ဗံုးဗံုးလဲေစဖို႔ အခ်ိန္လံုေလာက္ေနၿပီ။ </span><br /><br /><span style="font-size: small;">ညဆို ဖုန္းထဲက အဂၤလိပ္podcast အခု၁၀၀ေက်ာ္ကို ဖြင္႔ထားကာ အသံတိတ္သြားတာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းလန္႔ႏိုးလာ။ </span><span style="font-size: small;">ဖုန္းထဲက favorite စာရင္းမွာ အေရးေပၚနံပါတ္ 999 ဆိုတာကုိပါ ႏွိပ္ထား။ ဖုန္းထဲမွာလည္း police@sg ဆုိတဲ႔ application သြင္းထားၿပီး ရာဇဝတ္မႈမ်ားကို ၾကည္္႔မိတုိင္း တိုးလို႔ေၾကာက္လာ။ ဖတ္ရတဲ႔ ခိုးမႈေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ လူသြားစႀကၤံကတဆင္႔ ဖုန္းတို႔၊ တကိုယ္ရည္ကြန္ပ်ဴတာတုိ႔ ယူတာသာ။ ကၽြန္မရဲ႕ ပိုင္ဆိုင္မႈမ်ားကေတာ့ ဘယ္သူမွ လက္လွမ္းမွီႏုိင္မွာ မဟုတ္ပါ။ အခန္းထဲကို လူကိုယ္တုိင္ဝင္မွပင္ ရႏိုင္တာ။</span><br /><br /><span style="font-size: small;"> ထိုေန႔ကစလို႔ ကြန္ပ်ဴတာထဲက ရွိသမွ် အခ်က္အလက္မ်ားအားလံုးကို hard-disk နဲ႔ သိမ္းရ။</span><span style="font-size: small;">hard-disk ကို သူခိုး မျမင္ကြယ္ရာမွာ ဝွက္ရ။ က်န္ပစၥည္းမ်ားျဖစ္တဲ႔ ဖုန္းနဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာကိုေတာ့ သူခိုး လြယ္လင္႔တကူယူႏုိင္ေအာင္ ကုတင္ရဲ႕အေဝး ျမင္သာထင္သာေနရာမွာ ခ်ထားရ။ သူခိုးလာခိုးတဲ႔ခိုက္မွာ ပစၥည္းရွာေနရလို႔ အခ်ိန္မၾကန္႔ၾကာေစလိုပါ ။ ကၽြန္မအိပ္ေပ်ာ္ေနခ်ိန္မွာ အျမန္ဆန္ဆံုးခိုးၿပီး ထြက္သြားေစလိုတာ။ </span><br /><br /><span style="font-size: small;">ကၽြန္မ သိ္ပ္ေၾကာက္တတ္ပါတယ္။ </span><span style="font-size: small;">တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ခိုးသူရန္ေဘးကိုပဲ ေတြးကာ </span><span style="font-size: small;"> ေၾကာင္႔ၾကစိတ္နဲ႔ အိပ္ေရးမဝလြန္းလို႔ သူငယ္ခ်င္းကို ေခၚအိပ္ရမလား စဥ္းစားရေတာ့တာ။ ဒါေပမယ္႔ သူငယ္ခ်င္းက သူ႔ဆီမွာ လာအိပ္ပါလုိ႔ ေျပာလာတဲ႔အခါ သူတပါးအိမ္မွာ ခဏတည္းဖို႔ပင္ အားနာအေနခက္ကာ သြားမေနခ်င္ျပန္။ ဒါဆို အခန္းေျပာင္းဖုိ႔ ဆုိရင္ေရာ။ မျဖစ္ႏုိင္။ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ အိမ္ရွင္ေတြ ျပန္ေရာက္တဲ႔အထိ ေစာင္႔ရဦးမွာ။</span><br /><br /><span style="font-size: small;"> ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ခုခံကာကြယ္ႏိုင္မယ္႔ ပစၥည္းမ်ားကိုလည္း ရွာေဖြေနမိခဲ႔။ အၾကမ္းဖက္ဒဏ္မွ ခုခံကာကြယ္ႏိုင္မယ္႔ အရာဝတၱဳမ်ားကို အိပ္ရာနားယူထားရင္ေကာင္းမလား။ ဥပမာ ဓား။ ဒီလက္နက္က အေကာင္းဆံုးဆိုေပမယ္႔ ကိုယ္႔လက္ခ်က္နဲ႔ေတာ့ ဘယ္သူ႔ကိုမွ အသက္မဆံုးေစခ်င္ပါ။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ လက္တဝါးစာ ကတ္ေၾကးေသးေသးေလးကို ေခါင္းအံုးနားထားမိကာ။ ဒီကတ္ေၾကးဟာ အသည္းႏွလံုး၊ကလီစာတုိ႔ကုိ ထိုးေဖာက္ဖုိ႔အထိ အသြားမထက္ဘဲ အဆီဆူၿဖိဳးသူဆို အသားထဲပင္ ထုိးစို္က္မိပါ့မလားဆိုတာ မေရရာေပမယ္႔ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ညဖက္မျမင္မစမ္းနဲ႔ ဆြဲကိုင္တဲ႔အခါ ကိုယ္႔လက္ျပန္ရွမွာကို မစိုးရိမ္ရေတာ့ဘူးေလ။ </span><br /><br /><span style="font-size: small;">ေနသာေအာင္ ႀကိဳးစားေျဖေပမယ္႔ စိတ္ႏွလံုးပင္ပန္းလို႔ ရုပ္ပင္ခ်ံဳးခံ်ဳးက်သြားသလား။ အဖ်ားတေငြ႔ေငြ႔နဲ႔ ေနမေကာင္းရာမွ ယေန႔ထက္တုိင္ နလံမထူႏုိင္ေတာ့။ ႏွာေစး၊ ေခ်ာင္းဆိုးတုိင္း ေဆးခန္းသြားရတာလည္း သံုးခါရွိၿပီရယ္။ ပဋဇီဝအားေဆးေတြ ေသာက္ရလြန္းလို႔ ရင္တလွပ္လွပ္တုန္ကာ လမ္းေလွ်ာက္လွ်င္ပင္ ေျခမခုိင္ခ်င္။ ရံုးက အလုပ္ေဖာ္ေတြက အဖ်ားမေပ်ာက္ေသးဘူးေနာ္။ ဘာလို႔လဲ။ အနားယူေလ။ ေကာင္းေကာင္းအနားမယူဘူးလား ... လို႔ ေမးလာတဲ႔ အခါ ယဲ႔ယဲ႔သာ ျပန္ၿပံဳးႏုိင္ကာ စကားသြက္သြက္ျဖင္႔ မေျဖႏုိင္။</span><br /><br /><span style="font-size: small;"> ည အိပ္မေပ်ာ္တာ မ်ားေနၿပီ။ အိပ္ခါနီးဆို ျပတင္းဆီကိုပဲ ကသိုဏ္းရႈသလို ၾကည္႔ကာ ေမွးကနဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားလည္း အခန္းမ်က္ေစာင္းထုိးမွာရွိတဲ႔ ဓာတ္ေလွကားဆီက အသံၾကားတုိင္း ရုတ္ခ်ည္း လန္႔ႏုိးတတ္လာ။ </span><span style="font-size: small;">ဓာတ္ေလွကားမွ </span><span style="font-size: small;">storey sixteen ။ storey fifteen လုိမ်ိဳး ၾကားမွသာ စိတ္ေလွ်ာ႔ကာ ျပန္အိပ္ေပ်ာ္သြားေပမယ္႔ တထိတ္ထိတ္နဲ႔ အိပ္မက္မွာပင္ ေၾကာက္ရြံ႕တႀကီးထြက္ေျပးေနရ။ ေမာလုိက္တာ။</span><br /><br /><span style="font-size: small;">အဆိုးရြားဆံုးမွာ ထိုညက စလို႔ ညာဖက္ကို ေစာင္းအိပ္တတ္သူ ကၽြန္မမွာ ျပတင္းေပါက္နဲ႔ အိပ္ခန္းတံခါးကို ေက်ာေပးအိပ္ရသလို ျဖစ္ေနတာမို႔ ကုတင္ေျခရင္းကို ေခါင္းထားလို႔ ေျပာင္းျပန္အိပ္ဖို႔ ႀကိဳးစားရေတာ့တာ။ ဆိုးလိုက္တဲ႔ ဘဝ ဆိုေပမယ္႔ ကံေကာင္းေသးတာ တစ္ခုက ဘုရားစင္ကို အခန္းနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာ တည္ထားတာရယ္။ ေခါင္းရင္းမွာသာ ဘုရားခန္းထားရင္ ျပတင္းေပါက္ကို လည္း ေက်ာခိုင္းမအိပ္ရဲဘဲ ငုတ္တုတ္မိုးလင္းရေတာ့မွာ။ ေနာင္တခ်ိန္မွာ ျပန္ေတြးတဲ႔အခါမွာေတာ့ ရယ္စရာေကာင္းေနမွာလားရယ္။ ညတုိင္း လက္တစ္ဖက္က ဝက္ဝံရုပ္ကိုဖက္လုိ႔ တစ္ဖက္က ေခါင္းအံုးေအာက္က ကတ္ေၾကးကို ကိုင္လို႔ ကုတင္ကို ေျပာင္းျပန္အိပ္ေနရသူပါ။</span><br /><br /><span style="font-size: small;">ဒီလိုအိပ္မရညတာရွည္ကာ ကေယာင္ေခ်ာက္ျခားအေတြးမ်ားသူဟာ အခုလည္း မ်က္လံုးေၾကာင္ေတာင္နဲ႔ တေရးႏိုးလာျပန္ၿပီ။ တီ ဆိုတဲ႔ ဓာတ္ေလွကား ဖြင္႔သံၾကားရ။ အိပ္ခ်င္မူးတူးအခိုက္ ဖြင္႔ထားတဲ႔ ဖုန္းက အသံမ်ားနဲ႔ေရာကာ ဘယ္အထပ္လဲဆိုတာ ဇေဝဇဝါမေသခ်ာေပမယ္႔ လက္က အလိုအေလ်ာက္ ေခါင္းအံုးေအာက္က ကတ္ေၾကးကို စမ္းလိုက္မိ။ ဒီအထပ္မျဖစ္ပါေစနဲ႔ လုိ႔ ဆုေတာင္းေနဆဲမွာပင္ ေျခသံသဲ႔သဲ႔ၾကားရ။ အသက္ ျပင္းျပင္းမရႈရဲဘဲ တုန္လႈပ္ေၾကာက္ရြံ႔စြာ ခႏၶာကိုယ္ကို အေသးငယ္ဆံုး က်ံဳ႕ထားမိ။ ေစာင္ကို အတင္းစုၿခံဳထားရာ ပူလြန္းေပမယ္႔ ေၾကာက္လြန္းလုိ႔ေဇာေခၽြးပ်ံေနေပမယ္႔ ေအးခိုက္တုန္ရီလာ။</span><br /><br /><span style="font-size: small;">ၾကားေနရတဲ႔ ေျခသံဟာ ဒီဖက္ကို မလာပါေစနဲ႔လို႔ ရင္ထဲတုန္ရီ လႈိက္ေမာစြာ အသက္ေအာင္႔ဆုေတာင္း။ … ဘုရားမပါ။ </span><br /><br /><b><span style="font-size: small;">မယ္ကိုး </span></b></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-hi-Bm-5e8YU/TvDNCdATmsI/AAAAAAAABoc/98MozXES3uY/s1600/220px-The_Scream.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"></a></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><i><b></b></i><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Edvard_Munch" title="Edvard Munch"></a> </span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/602977659210831566-4269021621692833919?l=www.maecoe.net' alt='' /></div>မယ္ကိုးhttp://www.blogger.com/profile/14441828181710619338noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-602977659210831566.post-12823711199533919962011-12-19T09:00:00.000+08:002011-12-19T09:00:00.069+08:00“ အမွတ္တရစာမ်က္ႏွာ”<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">သြားတာထက္ ရပ္တာမ်ားေနတဲ႔ ဒီစာမ်က္ႏွာေလးရဲ႕ သက္တမ္း ေလးႏွစ္ျပည္႔ၿပီလုိ႔ ေျပာမယ္ဆို ရယ္စရာေကာင္းေနမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ႏႈတ္နည္းတဲ႔ ကၽြန္မအတြက္ ဒီအခ်ိန္ေလးသာ စာလာဖတ္သူမ်ား</span><span style="font-size: small;">ကို ေက်းဇူးတင္စကားေျပာႏုိင္ခြင္႔ရွိတဲ႔အခါမို႔ အမွတ္တရ ခြန္းဆက္ခ်င္မိပါတယ္။</span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="background-color: #cfe2f3; text-align: center;"><span style="font-size: small;">“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္” </span> <a href="http://3.bp.blogspot.com/-AqEodcuyb3I/TuxyonpdyDI/AAAAAAAABoE/QP4wedJF3IY/s1600/thank_you_082.png" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"></a></div><span style="font-size: small;"></span><br /><div style="text-align: justify;"><br /><span style="font-size: small;">စာဖတ္သူမ်ားရဲ႕ ေက်းဇူးနဲ႔ ဒီစာမ်က္ႏွာေလး တည္ေနသ၍ စာေတြ ဆက္ေရးေနပါဦးမယ္။ အသက္ရွင္တုန္းခဏ </span><span style="font-size: small;">ေနရာမေရြ႕ေပမယ့္ ကၽြန္မ သြားေနပါဦးမွာ ျဖစ္ပါတယ္ း) </span><br /></div><div style="text-align: justify;"><a href="http://www.maecoe.net/2010/12/blog-post_18.html"><span style="font-size: small;"> ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေလးေျပာခ်င္တယ္..</span></a><span style="font-size: small;">. မွာ ဆိုခဲ႔သလို စာဖတ္သူမ်ားရဲ႕ ေမတၱာေၾကာင့္ ကၽြန္မရဲ႕ေကာင္းကင္ဟာ ၾကည္လင္ေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဘဝဟာ ေနခ်င္႔စဖြယ္ သာေတာင့္သာယာျဖစ္ေအာင္ စာဖတ္သူေတြရဲ႕ စာလံုးေလးတစ္လံုးကသာ ဖန္တီးခဲ႔တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအခုိက္အတန္႔ေလးမ်ား၊ ၾကည္ႏူးေစမႈမ်ား၊ အမွတ္တရမ်ားအားလံုးအတြက္ အထူးေက်းဇူးတင္ပါေၾကာင္း ဆိုပါရေစ။ </span></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-Z9ePrxqDmuI/Tux4gnDDoQI/AAAAAAAABoM/nkWQ5aiqQGw/s1600/thank_you.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="267" src="http://3.bp.blogspot.com/-Z9ePrxqDmuI/Tux4gnDDoQI/AAAAAAAABoM/nkWQ5aiqQGw/s320/thank_you.jpg" width="320" /></a></div></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"></span></div><div style="text-align: justify;"><br /><span style="font-size: small;"><a href="http://www.maecoe.net/2009/12/blog-post_19.html">လူျဖစ္လုိသူရဲ႕ ဇာတ္အဆံုး</a> မွာေျပာခဲ႔သလို စာေဟာင္းေတြပဲ တင္ဖို႔ ရည္ရြယ္ထားခဲ႔တဲ႔ ဒီဘေလာ႔မွာ စာသစ္ေတြေရးဖို႔ ႏႈိးေဆာ္ခဲ႔သူ၊ လင့္ခခ်ိတ္ေပးထားသူမ်ား၊ အႀကံေပးေဝဖန္ခဲ႔သူမ်ား၊အားေပးခဲ႔သူမ်ား၊ အထူးသျဖင့္ စာေရး ရပ္နားေနခုိက္ အားေပးတိုက္တြန္းခဲ႔သူမ်ား</span><span style="font-size: small;"> ၊ စာဖတ္ခဲ႔သူမ်ား၊ subscriber မ်ား</span><span style="font-size: small;"> ႏွင္႔ </span><span style="font-size: small;"> fb မွာ like ထားသူမ်ား </span><span style="font-size: small;">အားလံုးကို အထူးေက်းဇူးတင္ရွိပါတယ္လို႔ အႏူးအညြတ္ေလးေလးစားစား ထပ္မံဆိုပါရေစ။ </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ေမတၱာမ်ားျဖင္႔...</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">မယ္ကိုး </span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/602977659210831566-1282371119953391996?l=www.maecoe.net' alt='' /></div>မယ္ကိုးhttp://www.blogger.com/profile/14441828181710619338noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-602977659210831566.post-18507653776024607642011-12-04T09:11:00.000+08:002011-12-25T23:00:17.798+08:00ကၽြန္မခ်စ္ေသာ သူမရဲ႕ ဗိသုကာျဖင္႔ ေခၚငင္ေသာ...<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;">အမ်ိဳးသမီးမ်ားအား ႏွိမ္႔ခ်ေစာ္ကားထားေသာ ေၾကာ္ျငာတစ္ခုကို ေဝဖန္ထားတဲ႔ ေဆာင္းပါးကို လြန္ေလၿပီးေသာအခါတုန္းက ဗိသုကာစာေစာင္တစ္ခုမွာကၽြန္မ ဖတ္ခြင္႔ရခဲ႔တာ။ သိပ္မမွတ္မိေတာ့ေပမယ္႔ အိမ္အေရာင္းေၾကာ္ျငာ (ဒါမွမဟုတ္) အိမ္တြင္းျပင္ဆင္မႈလုပ္ငန္းေၾကာ္ျငာတစ္ခုခုျဖစ္ဖို႔ ရာခုိင္ႏႈန္းမ်ားပါတယ္။ ေၾကာ္ျငာမွာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ရပ္ေနၿပီး ပံုမွာေရးထားတဲ႔စာေၾကာင္းက "အိမ္ခန္းလွလွတစ္ခုကို ပိုင္ဆိုင္ဖို႔ ဗိသုကာတစ္ေယာက္ကို မင္းလက္ထပ္ဖုိ႔ မလုိပါဘူး" တဲ႔။ ဒါဟာ အမ်ိဳးသမီးဗိသုကာေတြ မရွိေတာ့သလိုမ်ိဳး၊ အမ်ိဳးသမီးဗိသုကာေတြဟာ အဆင္႔နိမ္႔က်ေနသလိုမ်ိဳး ၊ တနည္းအားျဖင္႔ အမ်ိဳးသမီးအားလံုးကို ႏွိမ္႔ခ်ေစာ္ကားထားပါတယ္လို႔ ေဆာင္းပါးက နိဂံုးခ်ဳပ္ပါတယ္။ </span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;">ဒီေစာ္ကားခ်က္ေလာက္ကေတာ့ “အကုသိုလ္ကံမ်ားလို႔ မိန္းမျဖစ္လာတာ၊ မိန္းမဘဝဟာ ယုတ္ညံံ႔တယ္” ဆိုတဲ႔ ပုတ္ခတ္ေျပာဆုိခ်က္မ်ားနဲ႔ ရွင္သန္လာခဲ႔တဲ႔ ျမန္မာမိန္းမသား ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ ပ်င္းေတာင္ပ်င္းေသးတယ္လုိ႔ ေျပာရမွာပါ။ အခ်ိန္လြန္မွ တကၠသိုလ္တက္ရတဲ႔ ကၽြန္မတို႔ဟာ ရန္ကုန္နည္းပညာတကၠသိုလ္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးမ်ိဳးဆက္သစ္ျဖစ္ၿပီး ေက်ာင္းေဟာင္းမွာ တက္ခြင္႔မရဘဲ ဒုတိယႏွစ္အထိ ကိုယ္႔ၿမိဳ႕နယ္က GTI ေက်ာင္းမွာတက္ရကာ တတိယႏွစ္ေရာက္မွ လႈိ္င္သာယာေက်ာင္းမွာ စာသင္ခဲ႔ၾကသူမ်ားျဖစ္ပါတယ္။ တတိယႏွစ္ ဘာသာရပ္မ်ားကို ေရြးခ်ယ္ရာမွာလည္း အမွတ္နဲ႔မခြဲေတာ႔ဘဲ ကိုယ္ႀကိဳက္ရာဘာသာကို သင္ယူခြင္႔ရခဲ႔ပါတယ္။</span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;"> ဆရာမ မစႏၵာ၊ဆရာမ ေမၿငိမ္းတို႔ရဲ႕ စာမ်ားဖတ္ၿပီးဗိသုကာေက်ာင္းသူျဖစ္ခ်င္ေနတဲ႔ ကၽြန္မက ၾကည္႔ျမင္႔တုိင္က အသိဗိသုကာ ဦးေလးႀကီးတစ္ေယာက္ကို ကၽြန္မ ဗိသုကာဘာသာရပ္ကို ယူမယ္လုိ႔ ေျပာေတာ့ သူက “ဘာလို႔လဲ ။ တျခားဘာသာယူတာမဟုတ္ဘူး။ ဒီဘာသာက ပင္ပန္းတယ္ ။ မိန္းကေလးနဲ႔ မလုိက္ဘူး” လို႔ ေျပာပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဆက္ေျပာတာက“ မိန္းကေလးဆိုတာ စာရင္းကိုင္နဲ႔ပဲ လုိက္တယ္” တဲ႔။ အဲဒီဦးေလးႀကီးဆီက ဘာပညာဗဟုသုတမွ မရခဲ႔ဘဲ ပညာရွိဆန္တဲ႔ ေစာ္ကားနည္းအေၾကာင္းပဲ သိလုိက္ရပါတယ္။</span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">တတိယႏွစ္မွာ ဗိသုကာစသင္ရေတာ့ တစ္ေက်ာင္းလံုးမွာ ဗိသုကာသင္သူစုစုေပါင္းက ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ပဲ ရွိပါတယ္။ ဗိသုကာဘာသာသင္ခန္းစာကို စတင္ထိေတြ႔တဲ႔ ေန႔မွာတင္ ဆရာတစ္ေယာက္ စေမးတဲ႔ ေမးခြန္းက “ဗိသုကာ ဘာလို႔ ျဖစ္ခ်င္တာလဲ” တဲ႔။ အတန္းသားေတြ ေျဖၿပီးေတာ့ ကၽြန္မတို႔အလွည္႔ေရာက္လာတဲ႔အခါ ေမးတဲ႔ေမးခြန္းက ေျပာင္းသြားပါတယ္။ “ သူတို႔က ရန္ကုန္ကမို႔ ဟုတ္ပါၿပီ။ မင္းတို႔က ဘာလို႔ ဗိသုကာ ျဖစ္ခ်င္တာလဲ” တဲ႔။ကၽြန္မတို႔ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ဟာ နယ္ကလာသူေတြမို႔ ေတာသူေတြဟာ ဗိသုကာအေၾကာင္းကို ဘာမွမၾကားခဲ႔ဘူးဘဲ ဒီဘာသာကို ယူခဲ႔ေလဟန္ အထင္ေသးစြာေျပာပါတယ္။ အဲဒီမွာ ကၽြန္မအၿမဲစဥ္းစားမိတဲ႔ အခ်က္က ကၽြန္မတို႔ဟာ ေယာက္်ားေလးေတြသာဆုိရင္ သူဒီလို ေစာ္ကားစကားေျပာရဲပါ့မလား လုိ႔ရယ္။ </span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;">ဒီလုိအနာတရေတြနဲ႔ စခဲ႔တဲ႔ ဗိသုကာေက်ာင္းသူဘဝမွာ ဂ်ဴရီ(jury/ကို္ယ္ဆြဲေသာ ဒီဇိုင္းမ်ားကို ဆရာမ်ားေရွ႕မွာ ရွင္းလင္းျပသရျခင္း) မွာ အထုအေထာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးခံရလည္း ကၽြန္မရဲ႕ ဗိဟုကာအိပ္မက္ဟာ ၿပိဳကြဲမသြားခဲ႔ပါ။ ကၽြန္မမွာ မီးျပတုိက္ရွိတယ္ေလ။သူမက ဇဟာဟဒီးဒ္ (<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Zaha_Hadid">Zaha Hadid</a>) ဆိုတဲ႔ အမ်ိဳးသမီး။ </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-D6OflB96irY/TteaAjWO9mI/AAAAAAAABn0/zCeF7GRVc6k/s1600/zaha_hadid.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/-D6OflB96irY/TteaAjWO9mI/AAAAAAAABn0/zCeF7GRVc6k/s320/zaha_hadid.jpg" width="254" /></a></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"> <i><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Zaha_Hadid">Zaha Hadid</a></i></span><span style="font-size: small;"><i> photo : Steve Double, Jun 2007 </i></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ဗိသုကာမွာ ႏိုဗယ္ဆုနဲ႔ အဆင္႔ညီလုိ႔ သတ္မွတ္ထားတဲ႔ ဆု (Pritzker Architecture Prize) ကို ပထမဆံုးရရွိခဲ႔တဲ႔ အမ်ိဳးသမီး။ အရင္တုန္းက သူမရဲ႕ဒီဇုိင္းေတြဟာ ေဆာက္လုိ႔ မရဘူးလို႔ ေဝဖန္ခံခဲ႔ရတဲ႔သူ၊ ၿပိဳင္ပြဲေတြမွာ ဆုရၿပီးတဲ႔ ဒီဇုိင္းျဖစ္ေပမယ္႔လည္း အေကာင္အထည္မေပၚခဲ႔တဲ႔ အေဆာက္အဦးမ်ားစြာ။ ဒါေပမယ္႔ မျဖစ္ႏုိင္တာ မရွိရေအာင္ ျဖည္႔ဆည္းေပးတဲ႔ အခုေခတ္နည္းပညာနဲ႔ေပါင္းစပ္လုိက္တဲ႔ အခါမွာေတာ့ သဘာဝက်လြန္းတဲ႔ သူမရဲ႕လက္ရာမွာ လွပတင္႔တယ္စြာ ေပၚထြက္လာခဲ႔တာ။ သဘာဝကို အေျခခံထားတဲ႔ ဒီဇုိင္းမ်ားဟာ အ႔ံခ်ီးမကုန္ဖြယ္။</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-bZYJOtAOPtI/Ttdo_dsTyyI/AAAAAAAABm8/iJMQRk4rZAY/s1600/dancing_towers.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://1.bp.blogspot.com/-bZYJOtAOPtI/Ttdo_dsTyyI/AAAAAAAABm8/iJMQRk4rZAY/s400/dancing_towers.jpg" width="285" /></a> </span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://www.yankodesign.com/2007/04/19/dancing-towers-by-zaha-hadid/">Dancing Towers ,Dubai</a></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-fEp6esbD6oc/TtdppQWCcrI/AAAAAAAABnE/Y_hWEGjEau8/s1600/musee-d-art-contemporain-cagliari-234247.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="211" src="http://4.bp.blogspot.com/-fEp6esbD6oc/TtdppQWCcrI/AAAAAAAABnE/Y_hWEGjEau8/s320/musee-d-art-contemporain-cagliari-234247.jpg" width="320" /></a> </span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://archidialog.com/2011/08/08/zaha-hadid-plastelina-buildings/">Nuragic and Contemporany Art Museum, Cagliari, Italy </a></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-QrRJMg7yPxw/TtdqRT5IWOI/AAAAAAAABnM/iAqfIRkyL-w/s1600/8514100020performing20aom1.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="192" src="http://4.bp.blogspot.com/-QrRJMg7yPxw/TtdqRT5IWOI/AAAAAAAABnM/iAqfIRkyL-w/s320/8514100020performing20aom1.jpg" width="320" /></a></span><span style="font-size: small;"> </span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"> <a href="http://abduzeedo.com/architect-day-zaha-hadid">Abu Dhabi Performing Arts Centre, Abu Dhabi, United Arab Emirates</a></span></div><h3 style="font-weight: normal; text-align: center;"><span style="font-size: small;"></span><span style="font-size: small;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-qlcys8345kk/TtdofHsbXII/AAAAAAAABm0/jWUy9SIWfnU/s1600/guggenheim-hermitage-miseum-by-zaha-hadid1.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-qlcys8345kk/TtdofHsbXII/AAAAAAAABm0/jWUy9SIWfnU/s320/guggenheim-hermitage-miseum-by-zaha-hadid1.jpg" width="320" /></a></span><span style="font-size: small;"> </span><span style="font-size: small;"> </span></h3><h3 style="font-weight: normal; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://www.tuvie.com/guggenheim-hermitage-museum-by-zaha-hadid/">Guggenheim Hermitage Museum in Vilnius, Lithuania</a></span></h3><h3 style="font-weight: normal; text-align: center;"><span style="font-size: small;"></span><span style="font-size: small;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-iCnAZYUGhAk/Ttdr0ICm3tI/AAAAAAAABnU/xGkNX3H4P_c/s1600/4165150550_0fea1e1ae9_o.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-iCnAZYUGhAk/Ttdr0ICm3tI/AAAAAAAABnU/xGkNX3H4P_c/s320/4165150550_0fea1e1ae9_o.jpg" width="319" /></a></span><span style="font-size: small;"> </span></h3><h3 style="font-weight: normal; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://abduzeedo.com/architect-day-zaha-hadid">Groninger Forum</a></span></h3><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ဒီလိုအေရထူထူနဲ႔ ေက်ာင္းၿပီးခဲ႔တဲ႔ေနာက္ တက္ၾကြလန္းဆန္းေနတဲ႔ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္မ်ား တေပြ႔တပိုက္နဲ႔ ဆရာေတြဆီမွာ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္လက္ေတြ႔ပညာသင္ၿပီး ေဆာက္လုပ္ေရးကုမၸဏီတစ္ခုမွာ ဗိသုကာရာထူးနဲ႔ အလုပ္ရေပမယ္႔လည္း အသက္အရြယ္နဲ႔ အေတြ႔အႀကံဳငယ္ေသးတာေၾကာင္႔ ကိုယ္႔စိတ္ႀကိဳက္ေဆာက္ျဖစ္သြားတဲ႔ အေဆာက္အဦးဆိုတာ တစ္ခုမွမရွိခဲ႔။ ဒါေပမယ္႔ သူမကို အားက်စိတ္နဲ႔ ဗိသုကာအိပ္မက္ကို ဆက္မက္ေနဆဲ။ ေလထဲမွာ မိုးေမွ်ာ္တိုက္ေဆာက္ဆဲ။ ကၽြန္မရဲ႕ အႏုပညာလက္ရာ ဒီကမၻာေျမေပၚမွာ တေန႔ေတာ့ တည္မယ္ေပါ့။ အဲဒီလုိလည္း စိတ္ကူးယဥ္ခဲ႔ဖူးပါတယ္။ ဟုိး လြန္ေလၿပီးေသာအခါကေပါ့ ...။ </span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ခုေတာ႔ တကၽြန္းမွာ ခက္ခဲပင္ပန္းတဲ႔ ဒီဗိသုကာလုပ္ငန္းနဲ႔ နဖူးေတြ႔ ဒူးေတြ႔ႀကံဳရၿပီ။ အားမေလွ်ာ႔ခ်င္ေပမယ္႔ အမိေျမနဲ႔ ေဝးေနဆဲ။ တစိမ္းသူေတြအၾကား ကၽြန္မရဲ႕ အိပ္မက္အေဆာက္အဦးတည္ဖို႔ ဆိုတာကလည္း မေသခ်ာေတာ့ၿပီ။ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္မွန္သမွ်ဟာ ပူေလာင္ကၽြမ္းေစတယ္လို႔ ထင္ၿပီ။ ေတာင္႔တမႈေတြကို သၿဂႌဳဟ္လိုက္ခ်င္ၿပီ။ ကၽြန္မ ဘာလုပ္သင္႔သလဲလို ဇေဝဇဝါေယာင္ဝါးတဲ႔ အခုိက္မွာ သူမ အၿပံဳးက ျပန္ေပၚလာခဲ႔တာ။သူမရဲ႕ ရီတီတီမ်က္လံုးမ်ားက ကၽြန္မကို ေလွာင္ေနသလိုလို။</span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ကၽြန္မက ေၾကာက္လန္႔တၾကားနဲ႔ ပင္ပန္းလြန္းလွပါၿပီလုိ႔ ဆင္ေျခေပးခ်င္တာ။ ဘဝကို ေအးေဆးသက္သာပဲ ျဖတ္ေက်ာ္ခ်င္ပါေတာ့တယ္။ ဇြဲသတၱိမရွိေတာ့ဘူး။ ဒီကၽြန္းေလးမွာ အိမ္းတြင္းျပင္ဆင္မႈနဲ႔ ေျမခင္း (interior and landscape specialist diploma) ဒီပလိုမာသင္တန္းတက္ျဖစ္သြားခဲ႔ၿပီ။ ေနာက္ထပ္ ဘြဲ႔လြန္တက္ျဖစ္ရင္လည္း ေျမခင္းဗိသုကာ (landscape architecture) ကိုပဲ ကၽြန္မ အထူးျပဳေလ႔လာပံုစံထုတ္ေတာ့မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်မိၿပီ။</span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;"> ေျမခင္းဗိသုကာလည္း လူေတြကို အက်ိဳးျပဳႏုိင္တဲ႔ ၊ အႏုပညာနဲ႔ နည္းပညာေပါင္းစည္းထားတဲ႔ ဗိသုကာပဲေလလုိ႔ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ေဖ်ာင္းဖ်ခဲ႔။ စကားေျပာမေကာင္းတဲ႔ကၽြန္မဟာ အပင္ေတြၾကားေနတာပဲ အဆင္ေျပလိမ္႔မယ္လုိ႔ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ နားခ်ခဲ႔ ။ အလုပ္အပ္သူေတြက သူတုိ႔အိမ္ထက္ သူတုိ႔ေျမကို ကၽြန္မဖန္တီးတာကို ပိုၿပီး ယံုၾကည္မယ္လုိ႔ ယံုမွတ္ခဲ႔။ ဒီအခ်ိန္မွာ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ပဲ ကၽြန္မလုိ စိတ္အားေလွ်ာ႔ၿပီး အေဆာက္အဦးဗိသုကာလုပ္ငန္းခြင္က စြန္႔ခြာသြားၾကတဲ႔ အမ်ိဳးသမီးမ်ားအေၾကာင္းစာတမ္းကို ဖတ္ခဲ႔ရတာ။</span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><blockquote class="tr_bq" style="background-color: #f3f3f3;"><div style="text-align: left;"><span style="font-size: small;"><b>Why do women leave architecture?</b></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-size: small;">UWE found that there was no definitive answer to the central question. A number of identifiable problems did however come to light. The reasons why women left tended to be a combination of a number of factors and or a ‘final straw’ moment. Some of the key issues are as follows:</span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-size: small;">_ Low pay</span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-size: small;">_ Unequal pay</span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-size: small;">_ Long working hours</span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-size: small;">_ Inflexible/unfamiliar friendly working hours</span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-size: small;">_ Sidelining</span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-size: small;">_ Limited areas of work</span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-size: small;">_ Glass ceiling</span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-size: small;">_ Stressful working conditions</span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-size: small;">_ Protective paternalism preventing development of experience</span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-size: small;">_ Macho culture</span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-size: small;">_ Sexism</span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-size: small;">_ Redundancy and or dismissal</span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-size: small;">_ High litigation risk and high insurance costs</span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-size: small;">_ Lack of returner training</span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-size: small;">_ More job satisfaction elsewhere</span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-size: small;"><b>Ann de Graft-Johnson, Sandra Manley and Clara Greed</b></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-size: small;"><b>University of the West of England, Bristol, May 2003</b></span></div></blockquote><div style="text-align: left;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ေလာကႀကီးက မညီမွ်ဘူး။ လူေတြက မတရားဘူး။ ဘာညာ ဆိုၿပီး ေၾကကြဲမေနခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ ေမာလြန္းလွၿပီေလ။ ဒီဘဝ၊ ဒီမွ်နဲ႔ ရွိေစေတာ့လုိ႔ အိမ္မက္ေတြကို ေျမျမွပ္လုိ႔ ေအးေအးေဆးေဆး ဘဝကို ေရစုန္ေမ်ာေတာ႔မယ္ ႀကံဆဲမွာ မေမွ်ာ္လင္႔ဘဲ ဖုန္း applicationေတြထဲမွာ သူမရဲ႕ Zaga Hadid app ကို ေတြ႔ေတာ့ မေနႏုိင္ဘဲ သြင္းမိျပန္။ ဝါသနာမီးေငြ႔ေလး မေသေသးေတာ့ ႀကံဳႀကိဳက္တုိင္း သူမလက္ရာေတြကို ၾကည္႔မိတုိင္းမွာ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ သစၥာေဖာက္မိသူလို လိပ္ျပာမလံုခ်င္ျပန္။</span><span style="font-size: small;"> ထိုသိုျဖင္႔ စိတ္ဓာတ္က်ေနခဲ႔ေသာ မေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ခဲ႔ေသာ အေၾကာင္းရင္းကို ေျခရာခံမိေလတာ။</span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-BA7br3gsNxM/TteZMLGXr7I/AAAAAAAABnk/7Z5RZSI5hBw/s1600/IMG_0260.PNG" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="265" src="http://1.bp.blogspot.com/-BA7br3gsNxM/TteZMLGXr7I/AAAAAAAABnk/7Z5RZSI5hBw/s400/IMG_0260.PNG" width="400" /></a></span><span style="font-size: small;"> </span></div><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;">မႀကိဳးစားရေသးဘဲ ဘာလုိ႔အေလွ်ာ႔ေပးခ်င္ရတာလဲ။ ဟင္႔အင္း ။ အခြင္႔အခါဆိုတာ တစ္ေန႔ေတာ့ ေပၚလာဦးမွာပါ။ သူမရဲ႕ လက္ရာမ်ားဟာ ကၽြန္မရဲ႕ ေၾကာက္ေသြးေတြကို ေလ်ာ႔ပါးေစျပန္။ မီးျပတိုက္ရဲ႕ အေဝးကအလင္းမွိန္မွိန္ေလးနဲ႔ လႈိင္းၾကမ္းေလၾကမ္းေအာက္မွာ ေလွငယ္ေလးကို အားတင္းကာ ေရဆန္ေလွာ္မိျပန္။</span><br /><br /><span style="font-size: small;">တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ေပါ့ေလ...။</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"> ဒီလုိနဲ႔ေပါ့...။</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ဘယ္သူမွ နားမလည္၊လက္မခံႏုိင္ခဲ႔လည္း ရွိေစ။</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"> သူမရဲ႕ အႏုပညာဗိသုကာကေပးတဲ႔ အိပ္မက္နဲ႔ မေရရာတဲ႔ အေမွာင္မုိက္ထဲမွာ ကၽြန္မႀကိဳးစားလို႔ လွမ္းပါဦးမယ္။...။</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><b>မယ္ကိုး</b></span></div></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"> </span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/602977659210831566-1850765377602460764?l=www.maecoe.net' alt='' /></div>မယ္ကိုးhttp://www.blogger.com/profile/14441828181710619338noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-602977659210831566.post-71291523381704497432011-12-03T09:00:00.000+08:002011-12-03T10:11:28.281+08:00ကၽြန္မခ်စ္ေသာ မိန္းမတစ္ဦးရဲ႕ ဂီတ<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-5WEPyDVMPUo/TtYNaVwze2I/AAAAAAAABmc/s8dwcsDJl2M/s1600/IMG_0109.PNG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"></a></span></div><div style="text-align: justify;"><div style="background-color: #eeeeee;"><span style="font-size: small;">Tell me who you love and I will tell you who you are.</span></div><div style="background-color: #eeeeee;"><span style="font-size: small;">-Houssaye</span></div><span style="font-size: small;"></span><br /><span style="font-size: small;"> </span><br /><span style="font-size: small;"></span><br /><span style="font-size: small;"></span><br /><span style="font-size: small;"></span><br /><span style="font-size: small;">လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အႀကိဳက္ကို ၾကည္႔ၿပီး သူ႔ရဲ႕ ဥာဏ္အဆင္႔အတန္းကို ဆံုးျဖတ္မယ္ဆုိပါရင္ ကၽြန္မမွာ နလပိန္တံုးအစစ္ ဧကန္ျဖစ္ပါလိမ္႔မယ္။ အခုလည္း ကိုရီးယားက ေျဖေဖ်ာ္သူအႏုပညာရွင္ေတြထဲမွာ ဘယ္သူ႔ကို ႀကိဳက္လဲလို႔ ေမးရင္ ကၽြန္မက “ ဟြမ္းဘို (HwangBo)” လုိ႔ မဆိုင္းမတြ ေျဖဦးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူမရဲ႕ အႏုပညာမွာ တစ္ျခားသူေတြထက္ ပိုၿပီး ထူးျခားေျပာင္ေျမာက္မေနပါ။ သီခ်င္းဆိုလည္း အေကာင္းဆံုးမဟုတ္သလို အကလည္း အလွဆံုးမဟုတ္ေပမယ္႔ ဘာေၾကာင္႔သူမကို ကၽြန္မအပါအဝင္ သူမရဲ႕ပရိသတ္မ်ားက </span><span style="font-size: small;">အသည္းစြဲခ်စ္ေနပါလဲဆိုရင္ </span><span style="font-size: small;">သူမရဲ႕ကုိယ္ရည္ကုိယ္ေသြးေၾကာင္႔ လုိ႔ ေျဖၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-LDaMBrsBcJw/TtYwMlw-bxI/AAAAAAAABms/KT3XsmfZGwI/s1600/74499_452724977407_111886942407_5731237_1242252_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://4.bp.blogspot.com/-LDaMBrsBcJw/TtYwMlw-bxI/AAAAAAAABms/KT3XsmfZGwI/s400/74499_452724977407_111886942407_5731237_1242252_n.jpg" width="213" /></a></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"> ေစတနာျဖဴျဖဴနဲ႔ ပရဟိတလုပ္ငန္းမ်ားမွာ ကူညီတတ္ေသာ သူမကို reality show တစ္ခုမွာ တစ္ႏွစ္နီးပါးျမင္ရၿပီးေနာက္ အျပင္ပန္းခက္ထန္ကာ ေအးေဆးတယ္လို႔ ထင္ရေပမယ္႔ </span><span style="font-size: small;">ပြင္႔လင္းပူေႏြးေသာ ႏွလံုးသားပိုင္ရွင္</span><span style="font-size: small;"> သူမအေၾကာင္းကို ကၽြန္မတို႔ ထိေတြ႔ျမင္သိလိုက္ရလုိ႔ ျဖစ္ပါတယ္။ လွပတင္႔တယ္ကာ ဆြဲေဆာင္မႈရွိေသာ ရုပ္ရည္အဆင္းရွိေပမယ္႔လည္း </span><span style="font-size: small;"> </span><span style="font-size: small;">ပြင္႔လင္းရိုးေျဖာင္႔ေသာ စရုိက္ေၾကာင္႔</span><span style="font-size: small;"> ေယာက္်ားဆန္သူလို႔ နာမည္ရသူလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ </span><span style="font-size: small;"> </span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;">ကိုရီးယားမင္းသမီးေတြထဲမွာ ရွားရွားပါးပါး စကားကို ခၽြဲႏြဲ႕မေျပာတတ္သလုိ ခ်စ္စဖြယ္ေကာင္းေအာင္ အမူူအရာမလုပ္ေသာ၊ အရယ္သန္သလို မ်က္ရည္လည္းလြယ္ေသာ ၊ လိင္ဆြဲေဆာင္မႈရွိေသာ အျပင္အဆင္နဲ႔ အဝတ္အစားမ်ားကို ဝတ္ဆင္ထားေပမယ္႔ မကလက္ေသာ၊ ဘယ္သူနဲ႔ မဆို ရဲတင္းသြက္လက္စြာ ဆက္ဆံတတ္ေပမယ္႔ မညိႈ႕ျမဴတတ္ေသာ၊ ရင္႔က်က္တယ္လုိ႔ ထင္ရေပမယ္႔ စိတ္ကူးယဥ္တတ္ေသာ၊ သိကၡာနဲ႔ မာနအၾကား ေစာင္႔စည္းရင္းမွာ </span><span style="font-size: small;">ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို ထုတ္ေဖာ္ျပသဖုိ႔ ေနာက္မတြန္႔ခဲ႔ေသာ</span><span style="font-size: small;"> </span><span style="font-size: small;"> </span><span style="font-size: small;">သူမ။ </span><span style="font-size: small;">ထိုသုိ႔ေသာ </span><span style="font-size: small;"> ႏွလံုးရည္မ်ားေၾကာင္႔ ကၽြန္မခ်စ္ရပါေသာသူမ။</span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;">ပုဂၢိိဳလ္ခင္မွ တရားမင္တတ္ေသာ ခပ္ည႔ံညံ႕မိန္းမဟု ကၽြန္မကို အမည္တပ္လည္း မျငင္းခ်င္ပါ။ အသက္ဆယ္႔သံုးႏွစ္သမီးေလးကို ျဖားေယာင္းေသြးေဆာင္ခဲ႔ေသာ ထူးခၽြန္လွတဲ႔ အႏုပညာရွင္ <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Roman_Polanski">ရိိုမန္ပိုလန္စကီး</a></span><span style="font-size: small;">ရဲ႕ အႏုပညာေျမာက္ရုပ္ရွင္ကားမ်ားကို ႏွစ္သက္ေပမယ္႔ သူ႔ရဲ႕ပရိသတ္တစ္ေယာက္ျဖစ္ပါတယ္လုိ႔ ကၽြန္မ ဘယ္ေတာ့မွ ဝံ႔ၾကြားျဖစ္မယ္ မထင္ပါ။ မ်က္စိသည္ ခ်စ္ေသာသူကို ျမင္ျခင္း၌ ေရာင္႔ရဲျခင္းမရွိဆိုတဲ႔ ေလာကနိတိစကားကို ဥပမာေဆာင္ကာ ခ်စ္ေသာသူမရဲ႕ ဂီတကို အျမတ္တႏို္းနားဆင္မိဦးမွာ။ ခုတေလာနားေထာင္ျဖစ္တဲ႔ သူမရဲ႕ သီခ်င္းေလးက ထားရစ္ခံရေသာ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခံစားခ်က္မ်ားရယ္ေလ။ သီခ်င္းေလးနာမည္က <b>“ကၽြန္မလွေနပါေသးတယ္”</b> တဲ႔။</span></div><div style="background-color: #f3f3f3; text-align: justify;"><blockquote><span style="font-size: small;"> “သူထြက္ခြာသြားၿပီ။ ကၽြန္မသူ႔ကို သြားခြင္႔ျပဳလုိက္ၿပီ။သူ႔ကို မတားဆီးဘဲ မ်က္ရည္တစ္စက္မက်ဘဲ သူ႔ကို သြားခြင္႔ျပဳလိုက္ပါၿပီ။ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းအားလံုး ေသဆံုးသြားၿပီ။ အခုေတာ့ တရားလြန္ေသာ အမွတ္တရမ်ားျဖစ္သြားၿပီ။ ကၽြန္မတစ္ႀကိမ္ေလး မ်က္ရည္က်ရံုနဲ႔ အားလံုးၿပီးသြားပါၿပီ။</span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;">ကၽြန္မကို သိတယ္လို႔ ရွင္မေျပာပါနဲ႔။ ရွင္သိခဲ႔တဲ႔ ကၽြန္မ မရွိေတာ့ဘူး။မြန္းက်ပ္ေနတဲ႔ အေမွာင္ထဲမွာ ဒီနာက်င္မႈနဲ႔ ကၽြန္မ ကၽြမ္းဝင္ၿပီးၿပီ။ ကၽြန္မရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို တဖန္ေတြ႔ၿပီးပါၿပီ။ ေက်းဇူးျပဳၿပီး ကၽြန္မကို ေမ႔လိုက္ပါ။ အိပ္ေပ်ာ္ေနဆဲ ကၽြန္မကို လာမႏႈိးပါနဲ႔။ ဒီညမၿပီးဆံုးခင္ ကၽြန္မရဲ႕ မ်က္လံုးေတြ ဖြင္႔လုိက္ရင္ ျပန္အိပ္ႏုိင္ပါဦးမလား။</span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;">ေသဆံုးျခင္းထက္ ကၽြန္မမုန္းတဲ႔စကားလံုးေတြ…။ကၽြန္မဘယ္ေတာ့မွ ဖြင္႔ဟျဖစ္မွာ မဟုတ္တဲ႔ စကားလံုးေတြ…။ “ျပန္လာပါ။ ကၽြန္မကို ခ်စ္ပါ။ ကၽြန္မကို ထပ္မံေထြးေပြ႔ထားပါ။” ဆိုတဲ႔ စကားလံုးေတြ။ တကယ္ပါ။ ကၽြန္မဆီက အဲဒီကေလးဆန္တဲ႔စကားလံုးေတြကို မေမွ်ာ္လင္႔ပါနဲ႔။ ကၽြန္မက အဲဒီလို ( ဆိုတတ္တဲ႔) မိန္းမ မဟုတ္ပါဘူး။</span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;">ကၽြန္မ လွေနေသးတယ္။ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မ ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္။ အခုေလ ကၽြန္မ အရမ္းေပ်ာ္ရႊင္ေနပါတယ္။”</span></blockquote></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">လမ္းခြဲၾကၿပီးေနာက္၊ ေဝးၾကၿပီးတဲ႔ေနာက္၊ သံသရာအစဥ္အဆက္ မဆံုႏုိင္ေတာ့တဲ႔ေနာက္ ရွိစုမဲ႔စုမာနေလးကို က်စ္က်စ္ဆုတ္လို႔ ဒီလိုပဲေျပာရေတာ့မွာ။ ဒီလိုပဲ ႏွလံုးသြင္းသင္႔တာ။ ဒီလုိပဲ အားတင္းရေတာ့မွာ။ အႏၱရာယ္ကင္းေသာ စပ်စ္သီးခ်ဥ္ျခင္းပါ။ “ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ကၽြန္မကို မခ်စ္တဲ႔အတြက္ …။ အခုလြတ္လပ္ေပါ့ပါးစြာ ကၽြန္မ ပ်ံသန္းေနၿပီေလ။” သူမသီခ်င္းကို နားေထာင္တုိင္း ဒီေဝါဟာရေတြ ရင္ထဲမွာ လူးလြန္႔လာ။</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ဒီသီခ်င္းသံၾကားတုိင္း “ကၽြန္မကို သိတယ္လို႔ ရွင္မေျပာပါနဲ႔။ ရွင္သိခဲ႔တဲ႔ ကၽြန္မ မရွိေတာ့ဘူး။” လို႔ လိုက္လံရြတ္ျဖစ္ဦးမွာ။ “အခုေလ ကၽြန္မ အရမ္းေပ်ာ္ရႊင္ေနပါတယ္။” လို႔လည္း ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ အယံုသြင္းနာခ်ဦးမွာ။ </span><span style="font-size: small;">ကၽြန္မရဲ႕ ေျပာခြင္႔မသာတဲ႔စကားလံုးေတြကို သူမက ရြတ္ဆိုသြားတဲ႔အတြက္ သူမကို ထပ္မံခ်စ္ခင္မိၿမဲ၊ ေက်းဇူးတင္မိၿမဲ၊ သီခ်င္းကို အခါခါနားေထာင္မိဆဲ။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မခ်စ္ေသာ သူမ က်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္စြာ လွပေသာ ဂီတမ်ားကို ထပ္မံဖန္တီးႏုိင္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေနၿမဲရယ္။...။</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><span style="font-size: small;"><b>မယ္ကိုး</b></span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><div style="color: #666666; text-align: center;"><span style="font-size: small;">ကိုးကားဘာသာျပန္: Hwangbo 황보 - I'm still beautiful.</span></div><div style="color: #666666; text-align: center;"><span style="font-size: small;"> </span><span style="color: #666666; font-size: small;">Credits to <b>Jae Joongie</b> (Soompi) for english translation. </span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="color: #666666; font-size: small;"></span><br /><a name='more'></a></div><div style="color: #666666;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><object height="300" width="600"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/v-rdvTeHohk?version=3&hl=en_US&rel=0"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/v-rdvTeHohk?version=3&hl=en_US&rel=0" type="application/x-shockwave-flash" width="600" height="300" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true"></embed></object></span></div><span style="color: #666666; font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #666666; text-align: center;"><span style="font-size: small;">ခ်စ္ေသာဟြမ္ဘုိရဲ႕ တျခားသီခ်င္းႏွစ္ပုဒ္ ( Present for Him & The Words I Can't Believe) ကိုလည္း <a href="http://www.maecoe.net/2008/08/blog-post_24.html">ဒီေနရာေလး</a>နဲ႔</span><span style="font-size: small;"> <a href="http://www.maecoe.net/2010/02/blog-post_01.html">ဟိုေနရာ </a> မွာကၽြန္မ ဘာသာျပန္ခဲ႔ဖူးပါတယ္ :)</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/602977659210831566-7129152338170449743?l=www.maecoe.net' alt='' /></div>မယ္ကိုးhttp://www.blogger.com/profile/14441828181710619338noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-602977659210831566.post-55382479766042418882011-11-30T10:28:00.001+08:002011-12-03T00:22:23.615+08:00ကၽြန္မခ်စ္ေသာ မိန္းမတစ္ဦးရဲ႕ အႏုပညာ<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"></div><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိကေဟာတဲ႔ တရားတစ္ပုဒ္ထဲက “အေကာင္းဆံုးစာအုပ္ကို အရင္ဆံုးဖတ္ပါ။ ေနာက္ဆို ဖတ္ဖို႔အခ်ိန္ရွိမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး” ဆိုတဲ႔ စကားကို စြဲၿမဲမွတ္္ထားေသာ္လည္း မိုက္လံုးႀကီးဆဲ ကၽြန္မမွာ စာတစ္ပုဒ္ကို ျမင္လွ်င္ မစဥ္းစားဘဲ Facebook မွာ တင္သမွ် blogတိုုင္းက </span><span style="font-size: small;"> ေတြ႔သမွ် </span><span style="font-size: small;">စာမ်ားကိုလည္း ဖတ္ေသးတာ ။ ဝတၱဳဆိုရင္ ေျပာဖြယ္ရာ မရွိေတာ့ ။ The Lord of the Rings စာအုပ္တြဲကို ဖတ္မယ္လို႔ ျပင္တုန္းကလည္း “မဖတ္ပါနဲ႔ကြာ” လုိ႔ အေျပာခံရတာ မွတ္မိေနေသး။ ကၽြန္မကို ဆပ္ျပာပူေဖာင္းဦးေႏွာက္လို သေဘာထားၿပီး ဟုိစာအုပ္ဖတ္ပါလား၊ ဒီစာအုပ္ဖတ္ပါလားလို႔ ေျပာလာရင္ေတာ႔ အသည္းတယားယားနဲ႔ တမင္ရြဲ႕ကာမဖတ္ဘဲေနလုိက္ေသး။ </span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-oAYTKQdYGw0/TtWaNiRc7HI/AAAAAAAABlw/hpaPZqiiNXA/s1600/IMG_0151.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><br /></a></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ထိုသုိ႔ဆိုးေသာ ကၽြန္မကို ေခတ္ေပၚကဗ်ာမေရးတတ္ဘူးလို႔ ထင္ေသာ ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္က ျမန္မာေခတ္ေပၚကဗ်ာစာအုပ္ေတြ ပို႔ေပးလာေတာ့ ေစတနာကို တန္ဖိုးထားေသာ္လည္း ေစာင္ေပေပျဖင္႔ပင္ ထုိစာအုပ္မ်ားကို လွည္႔မၾကည္႔။ ထိုသို႔ မေကာင္းရာမေကာင္းေၾကာင္းတြင္ ထူးထူးခၽြန္ခၽြန္ ေခါင္းမာတတ္ေသာကၽြန္မမွာ အခုလည္း စာေမးပြဲရွိတဲ႔အၾကားက မိဘေတြကို အရြဲ႕တုိက္ၿပီး ေဆာ႔ကစားကာ ေပ်ာ္ရႊင္ေနေသာကေလးလို ညံ႕မယ္လုိ႔ ထင္ရေသာ သူမစာအုပ္ကို သေဘာတက်ဖတ္ေလတာ။ </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">သူမဆိုတာ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္တည္းကပင္ ကၽြန္မခ်စ္ရပါေသာ အမ်ိဳးသမီး- ဟီလာရီဒါ႔ဖ္ (Hilary Duff)။ သူ႔ကားေတြ ည႔ံပါတယ္လို႔ ေဝဖန္ေရးသမားေတြက ဘယ္ေလာက္အမွတ္ေပးထားေစကာမူ နည္းနည္းမွဂရုမစိုက္ဘဲ ခ်စ္မက္စြာေစာင္႔ၾကည္႔ၿမဲေသာ သူမပရိသတ္ေတြထဲမွာ ကၽြန္မလည္း တစ္ေယာက္အပါအဝင္။ ပုဂၢဳိလ္ခင္လုိ႔ တရားမင္ကာ သူမသီခ်င္းမ်ားကိုလည္း မွ်ေဝခံစားခဲ႔သလို အခုသူမေရးတဲ႔ ပထမဆံုးဝတၱဳစာအုပ္ကိုလည္း ခ်စ္လို႔ဖတ္ခဲ႔ေပမယ္႔ အထင္နဲ႔အျမင္ဟာ သီသီေလးလြဲေလတာ။ ထိုစာအုပ္ကို ကၽြန္မ အမွန္ပင္ ႏွစ္လိုမိေလရဲ႕။ </span></div><div style="text-align: center;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-FH8kYpWym78/TtXw1nlzjpI/AAAAAAAABmM/uoJfbLZuCJk/s1600/54.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="223" src="http://2.bp.blogspot.com/-FH8kYpWym78/TtXw1nlzjpI/AAAAAAAABmM/uoJfbLZuCJk/s400/54.jpg" width="400" /></a></span></div><span style="font-size: small;"> </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">သိပၸံနည္းနဲ႔ ေျဖရွင္းလုိ႔မရတဲ႔ အရာေတြ၊ ေနာက္ဘဝေတြ၊ သရဲတေစၦကအစ နတ္သားနတ္သမီးအထိ စိတ္ဝင္စားတယ္ဆိုတဲ႔ သူမရဲ႕ စာအေရးအသားက မညံ႔သလို ဇာတ္ကြက္ကလည္း လွ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္မ်ားနဲ႔ လွတာ။ သိပၸံဝတၱဳေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ ပါဝင္ေပမယ္႔ သဘာဝလြန္ျဖစ္ရပ္မ်ားအေပၚမွာ အေျခခံထားေသာ အခ်စ္ဇာတ္လမ္း။ ငါးဘဝေျမာက္ခ်စ္သူ၊ ထာဝစဥ္ႏုပ်ိဳရွင္သန္ျခင္း။ ရိုးရွင္းေသာ ေဝါဟာရ၊ လြယ္ကူေသာ ဝါက်မ်ားျဖင္႔သာ ဖြဲ႕ထားသျဖင္႔ အထင္ေသးခ်င္ၾကေသာ တစ္ခ်ိဳ႕လူေတြ သေရာ္ေလွာင္ၾကမယ္႔ စာအုပ္ ။</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"> ကၽြန္မ စိတ္ဝင္စားေသာ ေမွာ္လိုလိုနည္းပညာေတြ ၊ေရွးဘဝေတြ၊ ဖူးစာေရစက္ နဲ႔ တင္ဆာဆင္ထားတဲ႔အျပင္ ကၽြန္မရဲ႕ အိပ္မက္ေတြကို သတိရေစေသာ စာအုပ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မနဲ႔ မသက္ဆိုင္သျဖင္႔ ခါးသီးေသာစကားလံုး soul mate ။ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူမေရးတာ ဆိုတဲ႔ တစ္ခ်က္နဲ႔ပင္ ထုိစာအုပ္ကို ကၽြန္မ ခ်စ္ေလၿပီ။ သူမက Elise Allen နဲ႔ တြဲေရးထားတာမို႔ သူမေရးတာ ဘယ္ေလာက္အစိတ္အပိုင္းပါမွာလဲလို႔ သံသယနဲ႔စြပ္စြဲေျပာဆိုသူေတြလည္း ရွိရဲ႕။</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-Xpo4NvCWtWA/TtWajWYreQI/AAAAAAAABl4/84cDvLF2Ccw/s1600/200px-Elixir.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><br /></a></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-oAYTKQdYGw0/TtWaNiRc7HI/AAAAAAAABlw/hpaPZqiiNXA/s1600/IMG_0151.JPG" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/-oAYTKQdYGw0/TtWaNiRc7HI/AAAAAAAABlw/hpaPZqiiNXA/s320/IMG_0151.JPG" width="239" /></a></span><span style="font-size: small;"> </span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"> ကၽြန္မကေတာ့ သီခ်င္းလည္းေရးတတ္ေသာ၊ အႏုပညာရည္ျပည္႔ေသာသူမ ကို ယံုၾကည္ကာ ၈၀% က သူမေရးတာျဖစ္မယ္လုိ႔ကို ခ်စ္စိတ္နဲ႔ စြဲမွတ္ထားတာ။ သူမရဲ႕ ဇာတ္လမ္းမွာ သဘာဝလြန္ျဖစ္ရပ္မ်ား၊ စိတ္လႈပ္ရွားဖြယ္ ျမဳပ္ကြက္မ်ားစြာျဖင္႔ မဆံုးေသးဘဲ ၊ science fiction ေခါင္းစဥ္ေအာက္ေရာက္သြားတဲ႔ ဒုတိယေျမာက္စာအုပ္ devotedမွာ ၿပီးခဲ႔တဲ႔လက ေနာက္ဆက္တြဲ အျဖစ္ထြက္လာေတာ့လည္း ဖတ္ရေတာ့မယ္ ဆိုၿပီးေတာ့လည္း ႀကံဖန္ဝမ္းသာမိေသးတာ။</span><span style="font-size: small;"> အဲဒီစာအုပ္ကို မရမက ရွာဖတ္ဦးမွာ။ </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ထို႔အတြက္ ေလးနက္ေသာစာကုိမွ ဖတ္ပါတယ္လို႔ လက္မေထာင္သူေတြ အထင္ေသးႏွိမ္႔ခ်မယ္ဆိုလည္း ကၽြန္မကေတာ့ အေရးထားမယ္ မဟုတ္ပါ။ ေၾကကြဲစရာေတြ မ်ားလြန္းေသာ လူ႔ဘဝရဲ႕ သဘာဝမွန္ျဖစ္စဥ္မ်ားကို တခါတရံ မျမင္မၾကားလုိေတာ့တာ အျပစ္ရွိပါသလား။ နတ္သမီးပံုျပင္ေတြကို ခ်စ္တဲ႔ အတြက္ အထင္ေသးခ်င္ပါသလား။ ကၽြန္မအေပၚ ဘယ္လိုအျမင္ပဲထားရွိၾကပါေစ အားလံုးကို လ်စ္လ်ဴရႈကာ အသက္ရွင္တုန္းခဏ ရုိးသားစြာပဲ ေနေပ်ာ္ေအာင္ ေနပါဦးမယ္။ </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"> ေအးခဲၾကမ္းတမ္းေသာ ေလျပင္းထန္ရိုင္းရိုင္းေအာက္မွာ ထိုသို႔ လွပသာယာေယာင္ေဆာင္ထားေသာ ျပတင္းေပါက္ကေလးမ်ားကို ပိတ္ထားၿပီး ကၽြန္မ မရွင္သန္ခ်င္ပါ။ ဒီစာအုပ္ကို ကၽြန္မအညႊန္းေရးတဲ႔အတြက္ ကဲ႔ရဲ႕တင္းဆိုမယ္ဆိုလည္း မမႈပါ။ </span><span style="font-size: small;"> ႏူးညံံ႕ဆြတ္ပ်ံ႕ဖြယ္ေကာင္းေသာ စာကုိလည္း ေရးတတ္ေသာ သူမရဲ႕ သစၥာရွိေသာ ပရိသတ္တစ္ဦးမို႔ </span><span style="font-size: small;">သူမရဲ႕ အႏုပညာစြမ္းရည္ကို ခ်ီးက်ဴးလိုစိတ္ျဖင္႔ ဒီစာကို ေရးလိုက္ပါၿပီ။…။ </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; line-height: 115%;"> </span></span><br /><div style="text-align: center;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-IIn3A3f2CWA/TtXw7kyjxiI/AAAAAAAABmU/wROwkTMjFQ0/s1600/hilary-duff-elixir-2010.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="276" src="http://4.bp.blogspot.com/-IIn3A3f2CWA/TtXw7kyjxiI/AAAAAAAABmU/wROwkTMjFQ0/s320/hilary-duff-elixir-2010.jpg" width="320" /></a></span></div><span style="font-size: small;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-bmJzdA04leE/TtWe4DQaKqI/AAAAAAAABmE/BhgFZKlS5Zk/s1600/b2533036a8_56980257_o2.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><br /></a></span><span style="font-size: small;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; line-height: 115%;"> </span></span></div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: left;"><span style="font-size: small;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; line-height: 115%;"><b>မယ္ကိုး</b></span></span></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/602977659210831566-5538247976604241888?l=www.maecoe.net' alt='' /></div>မယ္ကိုးhttp://www.blogger.com/profile/14441828181710619338noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-602977659210831566.post-239208598374737092011-11-19T21:00:00.000+08:002011-12-27T11:04:49.919+08:00အသင္နားလည္ရန္ မလိုအပ္ေသာ မိန္းမတစ္ေယာက္<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;">ရည္ညႊန္း။ ။ အုတ္ဂူကို တံေတြးေထြးေနက် အသင္မ်ားသို႔ …</span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="background-color: #cccccc; font-size: small;"></span><br /><div style="background-color: #f3f3f3; color: black; text-align: center;"><blockquote><span style="font-size: small;"><b>“တံတိုင္းရဲ ့ အျပင္စည္း”</b></span><br /><span style="font-size: small;"><b></b></span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;"><i>ႏွစ္သစ္မွာ</i></span><br /><span style="font-size: small;"><i>တကိုယ္ေတာ္ ႏွုတ္ခြန္းဆက္စကားက</i></span><br /><span style="font-size: small;"><i>“ေလာကမွာ ငါမရွိလည္း ၿဖစ္တယ္”တဲ႔</i></span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;"><i>ကၽြန္မအတြက္ေတာ့</i></span><br /><span style="font-size: small;"><i>ဘဝဆိုတာ ပ်ားရည္နဲ ့ ေပါင္းခံထားတာသာ...</i></span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;"><i>ရနံ ့ေမြးကာ ရသာခ်ိဳႏိုင္ေပမယ့္</i></span><br /><span style="font-size: small;"><i>မြန္းက်ပ္ရင္း ေသဆံုး...</i></span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;"><i>အညတရသခၤါရနဲ့</i></span><br /><span style="font-size: small;"><i>ျဖစ္ပ်က္ျခင္းသစၥာကို ခါးသီးလို ့</i></span><br /><span style="font-size: small;"><i>ေသေၾကာင္းႀကံရေတာ့မလား...</i></span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;"><i>ေနာက္ႏွစ္မွာ စဥ္းစားမယ္။ ။</i></span></blockquote><blockquote><span style="font-size: small;"><b><i>မယ္ကိုး</i></b><i> </i></span><br /><span style="font-size: small;">(http://www.maecoe.net/2009/06/blog-post.html)</span></blockquote></div><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ငယ္စဥ္က မာသာထရီဆာျဖစ္ခ်င္ခဲ႔ေပမယ္႔ အခုခ်ိန္မွာ ဗာဂ်ီးနီးယားဝုဖ္*လို အက်ီအိတ္ထဲ ေက်ာက္ခဲမ်ားအျပည္႔သယ္ကာ ေရစပ္ကိုသာ ဆင္းခ်င္မိတာ။ ေက်းဇူးျပဳၿပီး အကုသိုလ္ငရဲ၊ ဆင္းရဲမြဲေတျခင္းမ်ားႏွင္႔ ပရဟိတစြန္႔လႊတ္မႈမ်ားကို ကၽြန္မကို လာမေျပာေစခ်င္ပါ။ ကိုယ္လက္အဂၤါခ်ိဳ႕တဲ႔ေသာ္လည္း ဘဝမွာေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ျမင္ေနသူမ်ားအေၾကာင္းကို ကၽြန္မကို တရားမေဟာခင္ တျခားသူေတြရဲ႕ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ ညွင္းပန္းႏွိပ္စက္တာခံခဲ႔ရသူေတြဟာ နာက်င္မႈသည္းခံစြမ္းျမင္႔လာၿပီး ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ရန္ရွာတဲ႔ အေတြးေတြ ရလာခဲ႔တယ္ဆိုတဲ႔အေၾကာင္းကို အသင္ သုေတသနျပဳေစခ်င္ပါတယ္။</span></div><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><div style="text-align: center;"><blockquote style="background-color: #eeeeee; color: black;"><span style="font-size: small;"><b>“ ပုန္းသူ”</b></span><br /><span style="font-size: small;"><b></b></span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;"><i> ဗာဂ်ီးနီးယားဝုဖ္ *</i></span><br /><span style="font-size: small;"><i>ျမစ္ကမ္းမွာ</i> <i>ေျခမခ်ခင္</i></span><br /><span style="font-size: small;"><i>ရင္ခြင္အိမ္မွာ ဘာေတြပြင့္ေဝခဲ့လဲ။</i></span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;"><i>ဆီလ္ဗီယာပလာသ့္ </i>**</span><br /><span style="font-size: small;"><i>ဓာတ္ေငြ ့ခလုတ္ကို မဖြင့္လွည့္ခင္</i></span><br /><span style="font-size: small;"><i>ႏွလံုးသားနံရံမွာ ဘာေတြ ခ်ိတ္ဆြဲခဲ့လဲ။</i></span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;"><i>အမွန္တရားတဲ့လား။</i></span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;"><i>ေခါင္းခါ မ်က္ႏွာလႊဲ</i></span><br /><span style="font-size: small;"><i>ဘယ္လို အသြင္ေျပာင္းကာ အိပ္ေမြ ့ခ်</i></span><br /><span style="font-size: small;"><i>ရွင္တို ့လို ပဲ ကၽြန္မလည္း ပကတိ္ျမင္တယ္။</i></span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;"><i>သို ့ေပမယ့္ လည္း</i></span><br /><span style="font-size: small;"><i>မျပင္ဆင္ရေသးဘူးကြဲ ့။</i></span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;"><i>နက္ေမွာင္စူးခါး ေၾကာက္လြန္းလွခ်ည့္...</i></span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;"><i>“ ဒီကမၻာမွာ မင္းမရွိလည္း ျဖစ္တယ္” လို ့</i></span><br /><span style="font-size: small;"><i>ေက်းဇူးျပဳၿပီး ထပ္မေျပာနဲ ့။</i>.........<i>။</i></span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;"><b><i>မယ္ကိုး</i></b><i> </i></span><br /><span style="font-size: small;"><i>* Virginia Woolf</i></span><br /><span style="font-size: small;"><i>** Sylvia Plath <br /></i></span><br /><span style="font-size: small;">(http://www.maecoe.net/2009/07/blog-post_12.html)</span></blockquote></div><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">အဘယ္သံလိုက္ဓာတ္နဲ႔မွ ဒီကမၻာနဲ႔ ကၽြန္မအၾကား ဆြဲငင္မထားပါ။ ဒီေလာကမွာ ကၽြန္မအရိပ္ကြယ္သြားလွ်င္ ကၽြန္မကို တစ္ခါမွ လာမေတြ႔ဖူးေသာ အေဖဆိုသူမွာ အျပစ္လြတ္သြားသလို စိတ္သက္ေတာင္႔သက္သာျဖစ္သြားပါလိမ္႔မယ္။ ၿပီးခဲ႔တဲ႔အတိတ္ျပန္ေရာက္ခ်င္တယ္။ အပိ်ဳျပန္ျဖစ္ခ်င္တယ္။ ဘဝအသစ္စခ်င္တယ္လုိ႔ ယေန႔ထက္တုိင္ဆိုဆဲျဖစ္ေသာ အေမကေတာ့ ခဏမွ် စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္မအၿမဲ မွီခုိေနေသာ တစ္ဦးတည္းေသာအစ္မကမူ နာရီဝက္မွ်ငိုႏုိင္ေသာ္လည္း ဝန္ေပါ့သြားလို႔ စိတ္ၾကည္လင္သက္သာရာ ရသြားမွာျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္မကို မခ်စ္ေသာသူကမူ ကၽြန္မရဲ႕ စိတ္ေကာက္လုိ႔ ေရးေသာ၊ စိတ္ဆိုးလို႔ေရးေသာ၊ စိတ္နာလုိ႔ေရးေသာစာမ်ားနဲ႔တကြ ကၽြန္မေပ်ာက္ကြယ္သြားသျဖင္႔ ခ်မ္းေျမ႕ေပ်ာ္ရႊင္သြားပါလိမ္႔မယ္။</span></div><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><div style="text-align: center;"><blockquote style="background-color: #eeeeee;"><span style="font-size: small;"><b><i>"အမ်ားႏွင့္ သက္ဆိုင္ေသာ"</i></b><i> </i></span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;"><i>Action!</i></span><br /><span style="font-size: small;"><i>ျဖဴေရာ္ရည္ေသြးေတြရဲ႕ ဂိုေဒါင္ ၊</i></span><br /><span style="font-size: small;"><i>မ်က္လံုးေတာက္ေတာက္နဲ႔ စိတ္စုတ္ဖြားေနသူ</i></span><br /><span style="font-size: small;"><i>အဝတ္ေပါက္နဲ႔ အိမ္စဥ္မေလွ်ာက္ေပမယ္႔</i></span><br /><span style="font-size: small;"><i>စုန္းေၾကာက္တတ္သူေလ</i></span><br /><span style="font-size: small;"><i>“ျပန္မလာေတာ့ဘူး” ဆိုလား</i></span><br /><span style="font-size: small;"><i>အသံမဲ႔ေအာ္ဟစ္…</i></span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;"><i>ကန္႔လန္႔ကာဖြင့္ရင္</i></span><br /><span style="font-size: small;"><i>အေမ ငိုခ်င္ငိုလိမ္႔မွာ… ခဏတာ။</i></span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;"><i>Cut!</i></span><br /><span style="font-size: small;"><i>လက္ေကာက္ဝတ္ေပၚ ဓားမတင္ခင္</i></span><br /><span style="font-size: small;"><i>အရသာခံ ၿပံဳးခ်င္ေသး…တကယ္႔ေစတနာ။</i></span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;"><i>Done!</i></span><br /><span style="font-size: small;"><i>ငါ့ရန္သူဟာ ငါပါ။</i></span><br /><span style="font-size: small;"><i>ၿငိတြယ္မႈေက်ာက္ေဆာင္မွာ အရွင္လတ္လတ္ ေၾကမြသြားတဲ႔ ျမွားတစ္စင္းရယ္။</i></span><br /><span style="font-size: small;"><i>ၾကက္ေျခခတ္လို အက်ည္းတန္တဲ႔ ဂုဏ္ထူးလႊာကိုေတာ့</i></span><br /><span style="font-size: small;"><i>မ်က္ႏွာဖံုးခ်ိဳတဲ႔ ခ်စ္သူေလးဆီသာ လႊဲလိုက္ပါကြယ္။…။</i></span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;"><b><i>မယ္ကိုး</i></b><i> </i></span><br /><span style="font-size: small;">(http://www.maecoe.net/2011/05/blog-post_28.html)</span></blockquote></div><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">အေသခ်ာဆံုးမွာ ကၽြန္မလြင္႔စင္ေပ်ာက္ကြယ္သြားသျဖင္႔ ပူေဆြးဗ်ာပါဒခံစားရမယ္႔သူ တစ္ဦးတစ္ေလမွ် မရွိျခင္းရယ္။ ထို႔ေၾကာင္႔ေသေၾကာင္းႀကံစည္သူတုိင္းမွာ က်န္ရစ္သူေတြကို အျပစ္ရွိတဲ႔ မသိုးမသန္႔ခံစားလုိစိတ္ ခံစားေစခ်င္လို႔ မသိစိတ္နဲ႔ ကလဲ႔စားေခ်တာလုိ႔ မသမုတ္ေစလိုပါ။ ခ်စ္သူမဲ႔ကာ မုန္းသူမ်ားေသာ ေလထုညစ္ညမ္းထဲမွာ အသက္မရႈေတာ့လိုျခင္းသာျဖစ္ပါတယ္။ မ်က္ႏွာဖံုးေတြကို ဆက္လက္မတပ္ဆင္ႏုိင္ေတာ့လို႔ ခၽြတ္ပစ္လုိက္ျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-size: small;"> ကၽြန္မရဲ႕ျဖစ္တည္မႈမွာ ရွင္းသလို ရိုးရိုးေလးသာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားလုိျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေလာဘေဒါသကကြက္မ်ားကို ၿငီးေငြ႔ပင္ပန္းလို႔ အနားယူသြားျခင္းသာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကို ရႈံးတယ္၊ မိုက္မဲတယ္လုိ႔ သင္သတ္မွတ္ခ်င္ သတ္မွတ္ႏုိင္ပါတယ္။ သင္႔ကိုယ္သင္လိပ္ျပာလံုတယ္ဆိုရင္ ျပကြက္လုပ္သြားတယ္ ဆုိၿပီး စြပ္စြဲေျပာဆုိႏုိင္ပါတယ္။ ခြန္းတု႔ံမျပန္ႏိုင္တဲ႔ ကၽြန္မကို အလြတ္က်က္ထားတဲ႔ စကားလံုးေတြနဲ႔ ထပ္ဆင္႔ၿပီး ေလွာင္ေျပာင္၊ရႈတ္ခ်၊အရွက္ခြဲ ၊ ေစာ္ကားႏုိင္ပါတယ္။ ေသသူကၽြန္မကေတာ႔ ရင္ဘတ္ေဟာင္းေလာင္းနဲ႔ အရာရာသိနားလည္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေသာ အသင္တုိ႔ေဝးရာမွာ ၿပံဳးေနၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။…။</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/--HzudLPzdI8/TsclO9QTwXI/AAAAAAAABbc/bU_iGqLOHEw/s1600/Picture1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="156" src="http://4.bp.blogspot.com/--HzudLPzdI8/TsclO9QTwXI/AAAAAAAABbc/bU_iGqLOHEw/s320/Picture1.jpg" width="320" /></a></span></div><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;"><b>မယ္ကိုး</b></span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/602977659210831566-23920859837473709?l=www.maecoe.net' alt='' /></div>မယ္ကိုးhttp://www.blogger.com/profile/14441828181710619338noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-602977659210831566.post-86331328379429928952011-11-11T23:00:00.000+08:002011-12-04T19:28:27.389+08:00“ဘီလူးမည္ကာမွ်”<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">စိနတိုင္းလို႔လည္းမည္တဲ႔ စိန္႔ျပည္မွာႏွစ္ႏွစ္ရြယ္သမီးကေလးကို ယာဥ္ျဖတ္တိုက္ၿပီး ေသြးအိုင္ထဲလဲေနတာကိုျမင္လွ်က္ တခ်ိဳ႕သူေတြ လ်စ္လ်ဴရႈၾကတဲ႔အခါ အုတ္ေအာ္ေသာင္းနင္းျဖစ္ၾကေသာလူေတြအားလံုး သူ အသတ္ခံရစဥ္က ဘယ္ေရာက္ေနလဲ သိခ်င္မိ</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">။ </span><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">အ႔ံဖြယ္။လူျမင္ကြင္းမွာ သတ္ျဖတ္ခံခဲ႔ရေသာ္လည္း ျဖစ္ေလ႔ျဖစ္ထ၊သဘာဝလို႔ သေဘာထားခံခဲ႔ရတာ။<br /><br />သူ ဘယ္လိုအသက္ေျခြခံခဲ႔ရသလဲ တဲ႔လား။ ဇာတာနိမ္႔တဲ႔တစ္ေန႔ေပါ့။ အိမ္ျပတင္းကို ခဏဖြင္႔ခုိက္ ေဟးကနဲ ဆူညံေနေသာအသံမ်ားမွာ ဆူနာမီလႈိင္းလုံုးမ်ားကို သူ႔ကို လႊမ္းအုပ္သြားခဲ႔တာ။ ေၾကာက္ရြံ႕တႀကီး ေရွာင္ရွားေနဆဲမွာပင္ ေခ်ာ္ရည္ျမစ္မ်ားအရွိန္ညီးညီး လွ်ံက်လာသလို အနီေရာင္လူမ်ားက ေအာ္ဟစ္ခုန္ေပါက္ကာ သူ႔ကို တြန္းတိုက္ဆြဲေခၚသြားၾကတာ။ </span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">မီးခုိးႏႇင့္ျပာမႈန္႔မ်ားက ေျမျပင္အထက္မွာ ေထာင္းေထာင္းထေနရာ လမ္းမျမင္ႏိုင္ဘဲလူအုပ္အၾကား သူ ေပ်ာက္ဆံုးသြားရင္း ႀကိဳးစားကာ မ်က္လံုးဖြင္႔ႀကည္႔ခိုက္မွာေတာ့ႏွာရူသံထန္ထန္နဲ႔ ႏြားရိုင္းက အဟုန္ျပင္းစြာ သူ႔အနားေရာက္ေန။</span> တုန္လႈပ္တႀကီးေငးေၾကာင္ေနဆဲမွာပင္ မိုးလံုးညံေအာင္ဟစ္ေအာ္ၾကေသာ အသံမ်ားက သူ႔ေသြးမ်ားကိုေအးခဲသြားေစခဲ႔။ မယံုႏိုင္ေအာင္။</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">သူမေျပးႏိုင္ခဲ႔ဘူး။ ႏွလံုးသားမွာအဆိပ္ေတြအျပည္႔နဲ႕ တေျမ႕ေျမ႕နာက်ည္းမေျပ။ ႏြားရိုင္းဖက္မွအားေပးေနေသာ</span><span style="font-size: small;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> ခရာမႈတ္သံနဲ႔လက္ခုပ္ၾသဘာေတြ။ အဲဒါ…သူ အသက္ထြက္ခိုက္မွာေပါ့။ ေဒါသနဲ႔ေသငရဲျပည္ဆိုလား။ ငယ္ငယ္က ဖတ္ခဲ႔တဲ႔စာ မမွတ္မိေတာ့ေပမယ္႔ အဆံုးခဏ ေသငင္ေဇာမွာေဒါသရင္ဝယ္ပိုက္မိလုိ႔ ယုတ္ညံ႕ဘဝကို လက္ခံရ။</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">စာမ်က္ႏွာတစ္ဖက္လွန္လိုက္တဲ႔အခါမွာေတာ့ မ်က္ေထာင္႔နီနဲ႔အရိပ္မဲ႔ ခြင္႔မလႊတ္ႏုိင္တဲ႔ ဘီလူးရယ္။ သူ တကယ္ပင္ ဧကန္မုခ်ဘီလူးျဖစ္ခဲ႔ေလၿပီ။ စိတ္ထားဟာ ပံုပ်က္ပန္းပ်က္၊ အေတြးအေခၚေတြ ရုပ္ဆိုးပန္းဆိုး၊အမ်က္ပိုးေတြ ဗလပြ။ ဘီလူးအျဖစ္ကိုမရွက္ႏို္င္ေအာင္ ဒဏ္ရာသည္းပို။</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"><br />သတ္ခဲ႔သူ၊ လက္ပိုက္ၾကည္႔ခဲ႔သူမ်ား၊ ရယ္ပြဲဖြဲ႔သူေတြဆီက ေလ်ာ္ေၾကးျပန္ရမွ ျဖစ္မယ္။ အမွန္တရားကို လိုခ်င္တယ္။ ငါ႔ေရႊခြက္ျပန္ေပးလို႔ ေလာဘရုူးက ဆိုသလို ဘီလူးမိုက္ကလည္း “ငါ႔ ဂုဏ္သိကၡာကို ျပန္ယူမယ္” လို႔ ရယ္စရာဆိုေနတာ။<br /><br />ေရာဂါ။ ေဆးမတိုးတဲ႔ အတၱနာ။ ဘယ္လုိ အျမင္မွန္ရႏုိင္ပါ့မလဲ။ သိမ္ငယ္တဲ႔စိတ္ညိႈးမွာ မီးဟုန္းဟုန္းေတာက္ေန။ မာေက်ာပူျပင္းေနတဲ႔ ဘီလူးမ်က္ႏွာမို႔ သူ႔အသြင္သူမျမင္ဝံ႔ေလာက္ေအာင္ ေၾကာက္စရာ။ ရြံစရာ ။ ေအာ႔ႏွလံုးနာစရာ။ ဒါေပမယ္႔ ဘာတရားမွ မကူႏိုင္ၿပီ။ တယ္… ငါ သတ္လိုက္ရ။<br /><br />ညွင္းပန္းမႈဓာတ္လိုက္ခံခဲ႔ရ။ အရွင္လတ္လတ္ ေလာင္တုိက္သြင္းခံခဲ႔ရ</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ေပမယ္႔ </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ရာဇဝတ္မႈမမည္ေသာတုိက္ခုိက္ခံရျခင္းမို႔ လူဘံုမွာ ဘယ္တရားရံုးမွာမွ စြဲခ်က္မတင္ႏုိင္ခဲ႔တဲ႔အမႈ။ အေသအခ်ာေပါ့။ ျပက္ရယ္ျပဳခံရက ေသဆံုးခဲ႔ရတဲ႔ အမႈကို မွ်တမႈျပန္ယူမယ္။ ဥာဏ္နည္းသူမို႔ အၾကမ္းဖက္နည္းနဲ႔သာ အမွန္တရားကို ေဖာ္ထုတ္ရေတာ႔မွာ။ </span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">သူက အခု အရုပ္သာသာလူ မဟုတ္ေတာ့ဘူးေလ။ ဘီလူးတစ္ေကာင္ျဖစ္ခဲ႔ၿပီ။</span> ယဥ္ေက်းတဲ႔လူ႔အဖြဲ႔အစည္းဆုိတဲ႔ မ်က္ႏွာဖံုးကို ျဖတ္ခြဲဆုတ္ၿပီး </span><span style="font-size: small;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ေျမမွာနင္းျပမယ္။ လူျမင္ကြင္းမွာ ငါ႔ရင္ကိုဆုတ္၊ႏွလံုးသားကို ထုတ္ကာ အစိတ္စိတ္အမႊာမႊာ ၿဖိဳခြဲေနတာကို ျမင္လွ်က္ ရယ္ေမာလက္ပိုက္ၾကည္႔ေနသူေတြ…။ စီးဆင္းေနတဲ႔ ငါ႔ႏွလံုးေသြးေတြအေပၚမွာ ေျခစံုရပ္ၿပီး ႏြားရိုင္းကို ဘဝဂ္ညံေအာင္ ၾသဘာေပးၾက။ လက္ခုပ္မိုးေတြ ရြာခ်တာေတြ.. သူဘယ္လို ေျဖဆည္ႏုိင္ပါ့မလဲ။<br /><br />ခက္တာက လူအေယာင္ေဆာင္သူမ်ားမွာ သရုပ္ေဆာင္ေကာင္းလြန္းတာမုိ႔ အနားမွ် မသီႏိုင္။ ေျခြရံသင္းပင္းေတြဝန္းရံေနခိုက္မို႔ အႀကံမထေျမာက္။ ဘုန္းရွိန္နိမ္႔ခိုက္ ခဏႀကံဳမလား ။ သူေသစဥ္က လက္ပိုက္ၾကည္႔ခဲ႔သူမ်ားကို ဂုတ္ခ်ိဳးပစ္ရမွေက်ႏိုင္မယ္။ ခါေတာ္မွီသံေယာင္လုိက္ကာ စာနာစိတ္သုဥ္းေနတဲ႔သူေတြကို အေရခြံခြာပစ္ရမွဘဝင္က်ႏုိင္မယ္။ ဆင္ျခင္ဥာဏ္အလင္းမဲ႔ အရွက္အေၾကာက္ယဲ႔ယဲ႔သာရွိသူေတြရဲ႕ အရိုးကိုႏႈတ္ကာ တစ္ကိုယ္လံုးႏုတ္ႏုတ္စင္းလုိ႔ အမႈန္႔ေျခပစ္ရမွ ရႊင္ႏုိင္မယ္။ တစ္ကိုယ္ေတာ္ ဘီလူးဆိုင္းတီးကာ ရင္ဘတ္နာတရွိန္ရွိန္နဲ႔ ရမ္းခ်င္စိတ္ျပာေလာင္ခတ္ကာ လုိက္လံေခ်ာင္းေျမာင္း။ </span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ဒီလိုဘီလူးႀကိမ္း ႀကိမ္းကာ ဟန္ေရးျပေနေပမယ္႔ တကယ္စင္စစ္မွာေတာ့ ကိုယ္႔စည္းကိုယ္ဝိုင္းကာ တစ္လွမ္းမွ် မထြက္ႏိုင္ျပန္။ ခံတြင္းက အားျပင္းေလာင္ၿမိဳက္ အလွ်ံၿငီးတဲ႔ မီးေတာက္ေတြ အခိုးတလူလူထြက္ေနလည္း သံလွ်က္ကို မထုတ္ႏုိင္။ ဘီလူးပါတဲ႔။ေၾသာ္… အင္း….. ။ လူေတြကို ျမင္ရင္ ရင္ထဲမွာ မီးမဆံုးေအာင္ ေလာင္လြန္းတာမုိ႔ေတာ္ရာမွာ ပုန္းရတဲ႔ ဘီလူး။ ေတာထဲေတာင္ထဲမွာ ေနခုိက္ လူရိပ္လူေရာင္ျမင္ရတိုင္းမွာေဒါသေနာက္ေနာက္နဲ႔ စိတ္ရူးေဖာက္မိမွာစိုးကာ ကိုယ္႔အစြယ္ကိုယ္ျပန္ခ်ိဳးေနတဲ႔ ဘီလူး။ ဘီးလူးအလုပ္ကို လက္တြန္႔စိုးရြံ႕လြန္းတဲ႔ ဘီးလူးရယ္ေလ။ ကဲ ေသသင္႔ၿပီ မဟုတ္လား။ ေတာ္ရာမွာ တစ္ဘဝၿငိမ္းလိုက္ေတာ့။</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-GQ0N7Yyj5-c/Tr0FLRup4oI/AAAAAAAABLU/z4vAHtGvNw4/s1600/Sad_Evil_Eye_by_xlpcx.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="211" src="http://4.bp.blogspot.com/-GQ0N7Yyj5-c/Tr0FLRup4oI/AAAAAAAABLU/z4vAHtGvNw4/s320/Sad_Evil_Eye_by_xlpcx.jpg" width="320" /></a></span><span style="font-size: small;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"></span></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><b><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"><a href="http://xlpcx.deviantart.com/art/Sad-Evil-Eye-45754893"><span style="color: blue;">Sad Evil Eye</span></a> by ~<a href="http://xlpcx.deviantart.com/"><span style="color: blue;">xlpcx</span></a></span></b></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">လူသိရွင္ၾကား မဆိုႏိုင္လို႔ ႏွလံုးသားထဲမွာေတာ႔ စကားလံုးေတြေျဗာင္းဆန္ကာ ဝုန္းဒိုင္းက်ဲေအာ္ဟစ္ေနလည္း အသံမထြက္ႏိုင္ ၾကားသူမဲ႔ ကူရာမဲ႔ဘီလူးမို႔ မႏိုင္ဝန္ထမ္းေနတာ </span></span><span style="font-size: small;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ရယ္စရာေကာင္းလြန္းေနၿပီ။ </span></span><span style="font-size: small;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား။ အမွန္တရားကို ရွာေဖြလိုေသာ ၊တရားမွ်တလိုေသာ ၊ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ေလးစားေသာ ဘီလူးတစ္ေကာင္သာျဖစ္ပါတယ္ဆိုတဲ႔ ဆင္ေျခေတြကလည္း ျပဇာတ္ဆန္ေနၿပီ။ </span></span><span style="font-size: small;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ရင္ဘတ္မွာအခံြမဲ႔ ဘီလူးတစ္ေကာင္မုိ႔ ဇိဝန္ေၾကြသင္႔တာၾကာၿပီ။ </span></span><span style="font-size: small;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> ေျဖေဖ်ာ္မႈႏံု</span></span><span style="font-size: small;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ခ်ာတဲ႔ ဘီလူး</span></span><span style="font-size: small;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">မို႔ </span></span><span style="font-size: small;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">တကိုယ္ေတာ္ဘီလူးဆိုင္းထြက္ေနျခင္းကို </span></span><span style="font-size: small;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ကန္႔လန္႔ကာခ်သင္႔ၿပီ။ </span></span><span style="font-size: small;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> ဥာဏ္နည္းသူ ဘီလူးရယ္မုိ႔ </span></span><span style="font-size: small;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">အရူးရြာမွာ တရားေပ်ာက္ရွာခန္းကုိ </span></span><span style="font-size: small;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ရပ္တန္းက ရပ္သင္႔ပါၿပီေလ။...။</span></span><br /><span style="font-size: small;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><b><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">မယ္ကိုး</span></b></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/602977659210831566-8633132837942992895?l=www.maecoe.net' alt='' /></div>မယ္ကိုးhttp://www.blogger.com/profile/14441828181710619338noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-602977659210831566.post-77197215475794186222011-11-04T20:40:00.002+08:002011-11-05T05:47:43.273+08:00“ လူျဖစ္ရတာ ေပ်ာ္စရာ”<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-VWAl1rDMe2c/TrPmj9JLbnI/AAAAAAAABJM/jx7zGK_5UEE/s1600/hungry+child_1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://2.bp.blogspot.com/-VWAl1rDMe2c/TrPmj9JLbnI/AAAAAAAABJM/jx7zGK_5UEE/s400/hungry+child_1.jpg" width="318" /></a></div><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="text-align: center;">မီးေတာင္ပြင္႔၊ေရလွ်ံ၊ငလွ်ပ္လႈပ္လို႔ ေျမၿပိဳ၊</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">အသက္ရႈႏိုင္ေသးရင္ ေသနတ္ပစ္တမ္းကစား။</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">အားအားယားယားေပါ့။</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">သူေတာ္အတတ္ အဠာရသရဲ႕ တစ္ဆယ္႔ကိုုးေျမာက္က ဗံုးခြဲပညာ။ </div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးေပါ့။</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">ဦးႏွိမ္႔ရာမတူရင္ ရန္သူ။</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">ေနရတာ ဘဝင္မက်ရင္ လိင္ခြဲျခားၿပီး ႏွိမ္႔ခ်။</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">ထိုင္မသာဘူးလား။ အသားေရာင္ကြဲရင္ ေစာ္ကား။</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">လူမ်ိဳးႀကီးဇာတာပုပ္ ပန္းကံုးစြပ္ကာ ပြဲခင္းထဲကိုဝင္</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">မၿငိဳျငင္ဘူးကြယ္႔။</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">ေရွးစကားတသ အာဂံုရြတ္ကာ ေသြးအယားေပ်ာက္ေအာင္ အာသာေျဖ။</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">ဘာလုိဦးမွာလဲ... စစ္ျဖစ္ရင္ ေရာဂါစင္။</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">အသက္ရွည္ရွည္ ခင္ခင္မင္မင္။</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><b>မယ္ကိုး</b><br /><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/602977659210831566-7719721547579418622?l=www.maecoe.net' alt='' /></div>မယ္ကိုးhttp://www.blogger.com/profile/14441828181710619338noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-602977659210831566.post-88751560835512020382011-10-27T21:42:00.001+08:002011-10-29T12:58:58.943+08:00သူ႔ထက္သာဝတ္စံု<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="mbl notesBlogText clearfix"><div><div style="text-align: left;"><br />မနီးယိုးစြဲ ညႊန္စရာက….</div><div style="text-align: right;"><div style="text-align: left;">မေဒါနားက လည္မွာဆြဲ၊ ေလဒီဂါဂါက နားမွာဆင္၊ ဝန္ႀကီးေတြက အခ်ိတ္နဲ႔ ယဥ္တယ္။</div><br /><div style="text-align: center;"> ...</div></div><br /><div style="text-align: center;">ကာလက ရမ္းမွ ပါရမီ။</div><div style="text-align: center;">ဥာဏ္ေကာက္သူသာ အာဇာနည္။</div><div style="text-align: center;">လူရာဝင္ဖို႔ ....</div><div style="text-align: center;">တတ္ေယာင္ကားလား၊ အစြန္းထြက္မွာလား။<br />ဘာျဖစ္ျဖစ္ အဆင္ေျပတယ္။ </div><div style="text-align: center;">ဗာလာနေတြၾကား အေရျခားေစဖို႔ မင္းသားအဆင္နဲ႔ ဘီလူးသြင္အစံုရယ္။</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">လြယ္လြယ္ေလး...။</div><div style="text-align: center;">ကဝိလကၡဏာခ်ိဳ႕ရင္ က်မ္းရိုးနဲ႔ကိုင္ေပါက္</div><div style="text-align: center;">ဒါ... မေခ်ာင္ဘူးလား။</div><div style="text-align: center;">သီအိုရီတစ္ခုစြဲ ဖရုသဝါစာနဲ႔ ေလလံုးထြား။</div><div style="text-align: center;">ပူေဇာ္သူမ်ားေပါ့။</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">ဘြဲ႕ထူးဖိုသီဖတ္သီနဲ႔ ေတာင္ေျပးေျမာက္ေျပး၊</div><div style="text-align: center;">လက္ခုပ္သံေလး စြန္ေတာင္ဆြဲကာ ေတာင္ေျပာေျမာက္ေျပာ။</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">သနားစရာ။</div><div style="text-align: center;">ခဏပြက္ခိုက္ ပန္း၊ေက်ာက္စရစ္ေရာ ဘဝဂ္ေက်ာ္ၾကား</div><div style="text-align: center;">ေအာင္ႏုိ္င္သူဆိုပဲ။</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">ၾသခ်ီးေပးပါရဲ႕။</div><div style="text-align: center;">ခႏၶာဝန္ခ်လည္း သရုပ္ပါလြန္းလို႔ အေလာင္းလွ။</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">ဤ၍ဤမွ်…။</div><div style="text-align: center;"> ...</div><br /><div style="text-align: left;"> ဇာတ္ေပါင္းေသာ္ လြန္က်ဴးသူမွ လူရည္ခၽြန္ပါတဲ႔။</div><div style="text-align: left;"> ဒီဘဝင္နဲ႔ေတာ႔ ပါးမေျပာင္ခ်င္။</div><div style="text-align: left;"> ဟာ…ဟ။</div><div style="text-align: left;"> ပြဲၾကည္႔သူ တရားသိပါၿပီ။</div><div style="text-align: left;"> ရယ္ရလြန္းလို႔ မ်က္ရည္က်။ ။</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"><b> မယ္ကိုး</b></div><div style="text-align: left;"><br /></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/602977659210831566-8875156083551202038?l=www.maecoe.net' alt='' /></div>မယ္ကိုးhttp://www.blogger.com/profile/14441828181710619338noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-602977659210831566.post-82133012098411667692011-09-23T13:07:00.000+08:002011-10-05T19:19:35.047+08:00“ေရစီးျဖင့္ ထံုးခ်ည္ျခင္း”<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div align="JUSTIFY" style="margin-bottom: 0in;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-HK8yXB__0Zg/TntRiqJFjYI/AAAAAAAAAz0/zOfwr5Cz64o/s1600/312554_1511882014229_1749757486_738194_885295557_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"></a></div><br /><span style="font-family: Tahoma; font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">အားလပ္ရက္ေတြတလႈပ္လႈပ္လြင့္လာတဲ႔အခါပင္လယ္ရပ္ျခားမွာ အျမည္းဆန္းဆန္းနဲ႔ယမကာေသာက္ခ်င္တဲ႔ ေမာင္႔ကိုဧရာဝတီကိုသာ စံုမက္ဖုိ႔ျမဴဆြယ္ရတာ ခက္လြန္းလွခ်ည္႔။ “လန္ဒန္ကေန မီယာမီေလေၾကာင္းခရီးတစ္ေခါက္မွာထြက္တဲ႔ ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုဒ္ဟာအဂၤလန္တစ္ႏိုင္ငံလံုးကားေတြဆီက တစ္ႏွစ္လံုးထြက္တဲ႔ႏႈန္းနဲ႔အတူတူပဲတဲ႔ ေမာင္ ” လို႔ ဆိုမွမ်က္ခံုးပင္႔ၾကည္႔ကာ“အဲဒီေတာ့…” လုိ႔ စကားေထာက္ေပးရဲ႕။“ဒီေျမဒီေရက ဒီေလာက္လွေနတာပဲေမာင္ရယ္ ။ </span></span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif; font-size: small;">Ecotourism</span><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif; font-size: small;"></span><span style="font-family: Tahoma; font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ဆိုရင္ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းမယ္ ထင္လုိ႔ေလ”ခပ္တိုးတိုးဆိုတဲ႔အခါ ဦးေႏွာက္ထဲမွာကြန္ပ်ဴတာပရိုဂရမ္ေတြသာရွိတဲ႔ေမာင္က “ အဲဒါ ဘာလဲ” လို႔ဆုိလာေတာ့ ကၽြန္မမွာသက္ျပင္းအသာခ်မိေပါ့။ေနာက္ေတာ့ ထုတ္သိမ္းထားရတာေညာင္းညာေနတဲ႔ စကားေတြအရွိန္မသတ္ႏိုင္ေအာင္လြင့္က်ကုန္ၿပီရယ္။</span></span></div><div align="JUSTIFY" style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div align="JUSTIFY" lang="en-US" style="margin-bottom: 0in;"><span style="color: black; font-size: small;">“<span style="font-family: Arial,sans-serif;"><span lang="ar-SA"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">အဓိကကေတာေတာင္သဘာဝနဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈကိုမပ်က္စီးေအာင္ ခရီးသြားတာတဲ႔။ေဒသခံေတြအက်ိဳးအတြက္ထည္႔စဥ္းစားတာအျပင္ သယံဇာတေတြကို အတတ္ႏိုု္င္ဆံုး ထိန္းသိမ္းသြားတာ…” စကားပင္ မဆံုးေသးေမာင္ကစိတ္ပ်က္သြားဟန္နဲ႔ကြန္ပ်ဴတာဖန္သားျပင္ထံသာမ်က္ႏွာလႊဲလိုက္တာ။ေနပါဦးေမာင္ရဲ႕။ လွတဲ႔ျမစ္ရဲ႕ေတးသံကိုနားေသာတခံၾကရေအာင္ပါ။ဧရာဝတီဆိုတဲ႔ စကားလံုးေလးကိုရြတ္ဆိုၾကည္႔ရံုမွ်နဲ႔ ဆြတ္ပ်ံ႕ၾကည္ႏူးဖြယ္ေတြေမာင္႔ရင္ထဲ ၿငိမ္႔ၿငိမ္႔ေလးစီးဆင္းလာေတာ့မွာ။မ်က္လံုးေလးမွတ္လုိ႔အာရံုမွာမွ်ားယူတဲ႔အခါ ဒ႑ာရီပံုျပင္ေတြ၊ လွ်ိဳ႕ဝွက္ဆန္းျပားမႈေတြကပ္ၿငိလာႏိုင္တာ။ ဘယ္လုိလဲဟင္။ စိတ္လႈပ္ရွားစရာ ေကာင္းတဲ႔ဧရာဝတီရဲ႕ ရင္ခြင္ထဲစြန္႔စားမႈအျပည္႔နဲ႔ခုန္ဆင္းၾကရေအာင္ကြယ္။ </span></span></span></span></div><div align="JUSTIFY" lang="en-US" style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div align="JUSTIFY" style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Tahoma; font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ေမာင္႔သိရဲ႕ေနာ္။ အိႏိၵယကအစ အဂၤလန္၊နယူးဇီလန္အဆံုးကန္ျမစ္ေရျပင္တခြင္ကေလွအိမ္ေလးေတြကို ကၽြန္မခ်စ္တတ္တာ။အိမ္မက္မွန္သမွ် ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားရမယ္လုိ႔မသြန္သင္ေစခ်င္ပါ။အိမ္တစ္ေဆာင္မီးတစ္ေျပာင္နဲ႔ေနဖို႔ ဘယ္တုန္းကမွ်စိတ္ကူးမယဥ္ခဲ႔သူဟာေလွအိမ္ေလးေတြကို စြဲလမ္းေနတာအျပစ္ရွိပါသလား။ ေမာင္တည္းလုိတဲ႔ဝန္ေဆာင္မႈျမင္႔ရိပ္သာေတြေလာက္မခမ္းနားေပမယ္႔ သာယာမႈအျပည္႔တန္ဖိုးခ်ိဳတဲ႔ ေလွအိမ္ေလးေတြရယ္ေလ။ျမင္ေယာင္လွည္႔ပါဦး။ သဘာဝနဲ႔ အနီးဆံုးေနထိုင္ခြင့္ကိုမၾကည္ျဖဴဘူးလားဟင္။နားစြင့္လုိ<wbr></wbr>က္ပါဦးကြယ္။ျမစ္ေရတိုးသံနဲ႔ ငွက္ကေလးေတြခ်ိဳေတးသံကိုပဲ ၾကားရမွာ။လူထူထပ္လြန္းတဲ႔ လမ္းေတြရဲ႕အေဝး၊ မြန္းၾကပ္ေစတဲ႔ေစ်းဆိုင္ရႈပ္ပြေတြမဲ႔။က်ယ္ေလာင္တဲ႔ ဆူညံသံေတြကင္း။ ဘယ္ေလာက္ ၿငိမ္းခ်မ္းလို္က္တဲ႔နိဗၺာန္ ေလးပါလိမ္႔။ ကၽြန္မတို႔ေလွကေလးက ထီးတည္းေရြ႕လ်ားတတ္တာမုိ႔သက္ရွိအေဖာ္နဲ႔ေတာင္ တူေသးေရာ႔။ေခါင္းမခါနဲ႔ေတာ့ကြယ္။မြန္းက်ပ္မႈေတြကို ေရမွာေမွ်ာဖို႔ ေလွအိမ္ေလးဆီ လွမ္းၾကစို႔ရယ္။</span></span><br /><div style="text-align: center;"><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Tahoma; font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ဧရာဝတီရဲ႕ရင္ခြင္တစ္ေလွ်ာက္ျဖတ္ကူးလို႔ျမဴးလြင့္ဆည္းဆာေတြကိုရင္ခုန္ေစာင္႔ၾကည္႔ၾကေအာင္ေလ။ေမာင္ကျဖင့္ မ်က္ေမွာင္ႀကံဳခ်င္မလားရယ္။လိပ္စာမဲ႔ အိမ္မွာ လိုအပ္ခ်က္ေတြမ်ားလြန္းတယ္ဆိုႏိုင္တာ။ေရအပူေပးစနစ္၊ ဓာတ္ေငြ႔၊ဖုန္းနဲ႔ အင္တာနက္ ဆက္သြယ္မႈေတြရဲ႕အေဝးမွာ ေမာင္႔လိုအင္ေတြခက္ခဲကုန္ေတာ့မွာ။ ဒါေပမယ္႔ေမာင္ရယ္တစ္ခါတစ္ေခါက္ေတာ့ျဖင့္ဧရာဝတီျမစ္ေၾကာမွာ စမ္းသပ္လုိ႔ေမွ်ာၾကရေအာင္ေလေနာ္။</span></span></div></div></div><div align="JUSTIFY" style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div align="JUSTIFY" style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Tahoma; font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">မနက္ျဖန္ဆိုရင္သိပ္ေနာက္က်သြားမွာ။ေကြးေသာလက္မဆန္႔ခင္ကၽြန္မတို႔ဘဝတည္ၿမဲမႈေလးေတြလြင္႔စင္သြားႏုိင္တာမို႔အခုပဲ ေလွအိမ္ေလးကိုရွာၾကရေအာင္ကြယ္။ ဟိုး …ျမစ္ဆံုအထိ ခရီးဆန္႔ၾကမယ္ေလ။ကီလုိမီတာ ၂၀၀၀ ရွည္တဲ႔ခ်စ္စရာဧရာဝတီျမစ္တစ္ေလွ်ာက္ကမေျပာင္းလဲေသးတဲ႔ ရိုးရာဓေလ႔ေတြထဲခဏမွ်ပုန္းခိုခ်င္လြန္းလုို႔ရယ္<wbr></wbr>။ျမစ္ေဘးတစ္ေလွ်ာက္ကအုိးလုပ္တဲ႔ရြာေလးေတြေတြ႔တဲ႔အခါ ေမာင္ကအုိးလုပ္တမ္းေဆာ့ေပါ့။ ကၽြန္မကေတာ႔ ျမစ္ေၾကာတစ္ေလွ်ာက္ကကေလးေလးေတြကို ေပးဖို႔အိုးပုတ္ခ်ိဳးရုပ္ေတြ ဝယ္မယ္။</span></span></div><div align="JUSTIFY" style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div align="JUSTIFY" style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Tahoma; font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ေသာင္ျပင္အႏွံကယာေစာင့္တဲငယ္ေလးေတြဆီကေနငါးပုစြန္ခ်ိဳခ်ိဳေလးေတြရမွာ။ ေတာအႏွ႔ံေျခရာျဖန္႔ရင္းဖရဲ၊သခြားအစ ပဲေျပာင္းႏွမ္းနဲ႔ေကာက္ညွင္းပါမက်န္ ေစ်းမဆစ္ဘဲဝယ္မယ္။ သီးရြက္လတ္ဆတ္ေလးေတြကိုအတို႔အျမဳပ္နဲ႔ ဟင္းခ်ိဳ ၊အသုပ္ လုပ္စားမယ္။ ေျမအုိးနဲ႔ခ်က္တဲ႔ထမင္းသင္းသင္းေလး၊ ငါးပုစြန္ကင္ေမႊးေမႊးနဲ႔ လတ္ဆတ္တဲ႔ဟင္းရြက္ခ်ိဳခ်ိဳေတြနဲ႔ေမာင္႔ရယ္သံလြင္လြင္ရယ္။ဒီလိုအစားအေသာက္နဲ႔ ျဖားေယာင္းေတာ့ဘယ္လုိလဲ … ေမာင္ၿပံဳးခ်င္ၿပီလား။</span></span></div><div align="JUSTIFY" style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div align="JUSTIFY" style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Tahoma; font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">တကယ္ေပါ့။ဧရာဝတီရင္ခြင္ထဲ ေရာက္တဲ႔အခါေမာင္က ကၽြန္မထက္ ပိုေပ်ာ္လိမ္႔မွာ။မွန္ေျပာင္းရွည္ကင္မရာႀကီးတကုပ္<wbr></wbr>ကုပ္လြယ္လုိ႔ဟိုရုိက္ဒီရိုက္နဲ႔ထမင္းေမ႔ဟင္းေမ႔အျပင္အင္တာနက္ပါ ေမ႔ေနေတာ့မွာ။ေျပာရင္း ဆိုရင္း ျမင္ေယာင္မိေသးတာ။ေရမႈန္ေရမႊား၊ သစ္ရြက္ေမ်ာေၾကြကအစ ငွက္ကေလးေတြ အေတာင္ေညာင္းလုိ႔ေလွဦးမွာ ခ်ည္ထားတဲ႔စပါးႏွံေတြကို လာခ်ီတဲ႔တိုင္းလည္း မေမာႏုိင္ေအာင္ ဓာတ္ပံုခ်ည္းရိုက္ေနလိမ္႔။ ဟုတ္တယ္ေမာင္။ကၽြန္မတုိ႔ အျပန္ခရီးမွာဓာတ္ပံုေတြ အျပင္ ဘာမွမသယ္ခ်င္ဘူး။ ေဒသခံေတြရဲ႕ယဥ္ေက်းမႈကို မထိခိုက္၊အေမြအႏွစ္ကို မယူငင္မွပတ္ဝန္းက်င္ကိုမထိခိုက္တဲ႔ခရီးလုိ႔ ပီျပင္မယ္ မဟုတ္လားေနာ္။ေရရွားတဲ႔အရပ္မွာ ေဒသခံေတြကိုစာနာတဲ႔အေနနဲ႔ ေမာင္ကို ေရတစ္ခါတည္းခ်ိဳးဖို႔ေျပာရမွာလည္း အားနာပါတယ္။</span></span></div><div align="JUSTIFY" style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div align="JUSTIFY" style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Tahoma; font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ဒါေပမယ္႔ဒီသည္းခံစရာေလးေတြကအေသးအမႊားပါေနာ္။ ျမစ္ထဲလူသူကင္းကာဆိတ္ၿငိမ္ေပမယ္႔ ပ်င္းလွတယ္လုိ႔လည္းေမာင္ ညည္းမယ္မထင္ပါဘူး။ေလွဦးထိပ္မွာ ငွက္ကေလးေတြနဲ႔ေရစီးထဲက ငါးကေလးေတြ၊ေဘးဝန္းက်င္မွာ ဝန္းရံေနတဲ႔စိမ္းညိႈ႕ေတာအုပ္နဲ႔အမ်ိဳးစံုလင္တဲ႔ သတၱဝါေတြ။အခြင္႔ႀကံဳရင္ျဖဳတ္ခဏမွ်နီးစပ္ခြင့္ရေနတာဟာ တုႏႈိင္းမဲ႔ဆုလာဘ္ရယ္။ ကၽြန္မကေနေရာင္ရႊန္းလဲ႔ဲေအာက္မွာတျဖတ္ျဖတ္လက္ေနတဲ႔လႈိင္းၾကပ္ခြပ္ေတြကိုေငးကာဟိုဒီတလႊားေတာင္ထိပ္ေပၚကထံုးျဖဴေဖြးေစတီေတြမွာကပ္လႈဖို႔ ေတာရိုင္းပန္းေတြသီမယ္။မယံုဘူးလား။ ေမာင္က ၿပံဳးတဲ႔အခါၾကယ္ေၾကြတာကိုလည္း လင္းထင္းလွပစြာျမင္ရဦးမွာ။ လရိပ္သာမွာျမစ္ထဲက အရိပ္ေတြကို ေငးေမာရင္းေမာင့္ရဲ႕ဆည္းလည္းသံခ်ိဳနဲ႔သီခ်င္းဆိုျပပါကြယ္။ ခင္ဝမ္းရဲ႕ဧရာဝတီ၊ ေဆာ္လမြန္ငါးတုိ႔အျပန္။ထူးအိမ္သင္ရဲ႕ ရာဇဝင္မ်ားရဲ႕သတို႔သမီး … ဘာပဲဆိုဆိုဧရာဝတီက သေဘာတက်ၾကည္ႏူးေနမွာ။ယံုပါ။ ဂစ္တာတီးကာ ေမာင္ေတးဆိုတဲ႔အခါဧရာဝတီရဲ႕ ေနာက္ခံသံနဲ႔ပိုခ်ိဳလိမ္႔မွာမို႔ တိမ္ညိဳစင္တဲ႔ေနေတြ႔မွာၾကယ္ေတြကိုၾကည္႔ၿပီး ဧရာဝတီအတြက္ေမာင္က သံစဥ္ရွာပါေလ။</span></span></div><div style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-RgZ6MX_g9kg/TjyOUHlkh0I/AAAAAAAAAy0/ZBMxO29-A1U/s1600/photo+1.JPG" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" id=":current_picnik_image" src="http://1.bp.blogspot.com/-6WJTksoTVts/TjyPJ3aj15I/AAAAAAAAAzM/6pNuiWGyPPk/s1600/15670855177_GDZRp.jpg" /></a></div><div align="JUSTIFY" style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Tahoma; font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ေရလ်ဥ္မွာၿငိမ္႔ၿငိမ္႔ကေလးေရြ႕ရတာၿငိမ္းေငြ႔လာရင္ စိမ္းျမေတာမွာရြက္ဖ်င္တဲေလးထိုးၿပီးအသားငါးနဲ႔ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြကင္စားဖို႔ တစ္ေခါက္နားက်တာေပါ့။အရုဏ္က်င္း<wbr></wbr>ေတာ့ အံု႔ေမာင္းေခါက္သံနဲ႔ႏိုးထလာၿပီး ရြာရိုးကိုးေပါက္ေလွ်ာက္ၾကမယ္ေ<wbr></wbr>လ။ကံေထာက္မလုိ႔ ရြာအလႈနဲ႔ႀကံဳတဲ႔အခါ ခ်ည္ထည္ေလးလႊမ္းလို႔ဘုရားကန္ေတာ့မွာ ။ ကၽြန္မသဝန္တိုတတ္လည္း ေမာင္ကရြာသူေခ်ာေလးေတြနဲ႔ ရယ္ေမာကာ ထမင္းလက္ဆံုစားလည္းမၿငိဳျငင္ပါဘူးကြယ္။</span></span></div><div align="JUSTIFY" style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div align="JUSTIFY" style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Tahoma; font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ေဝလီေဝလင္းမွာရြာေစ်းကို ပတ္ၿပီး ေစ်းမဆစ္ဘဲဝယ္ႏုိင္ေအာင္ ကၽြန္မႀကိဳးစားမယ္။ အညာမွာေမာင္ထန္းရည္ေသာက္တာ မတားသလိုနီးစပ္ရာမွာ လႈဖို႔အတြက္ခါးေလာက္ျမင္႔တဲ႔စဥ္႔အိုးႀကီးေ<wbr></wbr>တြကၽြန္မ ဝယ္တာကိုလည္းမၿငိဳျငင္ေစခ်င္ဘူး။ ေမာင္တစ္ခါမွ လွည္းမစီးဖူးဘူးမဟုတ္လား။ တိမ္ရိပ္က်ခ်ိန္မွာ လွည္းယဥ္ေလးနဲ႔ ရြာစဥ္ကူးလို႔နာဖ်ားေနတဲ႔သူေတြဆီေဆးအလႈထြက္ၾကမယ္။ ၿပီးေတာ့ေနရိပ္သာတဲ႔ ညခင္းေတြမွာေတာင္နိမ္႔ဖ်ားေတြမွာ ေတာရိပ္ထိုးက်ေနတဲ႔ ျမစ္အလွကို စီးလုိ႔ေငးဦးမွာ။အေတြးေတြတိမ္ဖြဲ႔အယက္မွာပင္ဆြံ႕ပ်ံ႕ဖြယ္။ ၾကည္႔ပါဦးေမာင္ရယ္။ ေတာရိုင္းပန္းေတြနဲ႔အလွဆင္ထားတဲ႔ ကၽြန္မတုိ႔ေလွအိမ္ေလးက ဧရာဝတီနဲ႔ဘယ္ေလာက္ပနံရေနလိမ္႔မလဲေလ။</span></span></div><div align="JUSTIFY" style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div align="JUSTIFY" style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Tahoma; font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">အၾကည္႔ခံတဲ႔ဧရာဝတီဟာ ကၽြန္မတို႔ ေျမရဲ႕အႏုပညာ။ အေမလိုလည္း ေက်းဇူးႀကီးကာသူ႔ရင္ခြင္မွာ မွီတြယ္ေနတဲ႔သက္ရွိမ်ားစြာရယ္။ သူ႔ေက်းဇူးကိုဘယ္လုိတုံ႔ျပန္ရမလဲလုိ႔ကၽြန္မ ဥာဏ္ေသးေသးေလးနဲ႔မေတြးတတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔အျမစ္ၿမဲမယ္႔ သစ္ပင္ငယ္ေလးေတြကိုကမ္းပါးေစာက္တစ္ေလွ်ာက္မွာစိုက္ၾကည္႔ခ်င္ေသးတယ္။ေမာင္ကေတာ့ လက္ခံလိမ္႔မယ္မထင္ဘူး။ ကၽြန္မ အရူးထတာပဲဆိုကာ ရယ္ခ်ည္းပဲ ေနဦးမွာမဟုတ္လား။ ဘယ္သူေျပာႏိုင္မလဲ။ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္းအတန္ၾကာရင္အဲဒီအပင္ေလးေတြက ဖြဲ႔တည္တဲ႔မိုးစက္ေလးေတြဟာ ဧရာဝတီထဲစီးဝင္ႏိုင္ေကာင္းတာ။ဒီလိုနဲ႔ဧရာဝတီဟာ သက္ေတာင္ ေထာင္ေက်ာ္ရမယ္ေလ။</span></span></div><div align="JUSTIFY" style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div align="JUSTIFY" style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Tahoma; font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ျမတ္ႏိုးမဆံုးျဖစ္ရပါတဲ႔ဧရာဝတီ။ ဧရာဝတီမွာ ရင္ခြင္ရိပ္မွာခဏတာၾကည္ႏူးခြင့္ေလးဟာ တသသတဖြဖြေျပာလည္း ဘယ္လုိမွမၿပီးႏုိင္ျဖစ္ေနေတာ့မွာ။ ဒီလုိနဲ႕ ေရလႊာၿငိမ္႔ၿငိမ္႔မွာေမ်ာရင္း သစ္အုပ္စိမ္းျမကိုျမင္ပါမ်ားလုိ႔ ရိုးအီလာတဲ႔အခါျမန္မာေတြရဲ႕ႏွလံုးသားပုဂံကို ေရာက္ၿပီေလ။ ေလွအိမ္ေလးကိုအနားေပးလို႔ ပန္းအစီအရီပြင့္ေနသလိုတင့္တယ္္ၾကည္ညိဳအရိပ္ျဖာတဲ႔ေစတီအဆူဆူကို အခ်ိန္ယူဖူးၾကတာေပါ့။ျမစ္နဲ႔အတူေလွ၊စက္ဘီး၊ႏြားလွည္း<wbr></wbr>နဲ႔ေျခက်င္သာျဖတ္သန္းမယ္႔ကၽြန္မတုိ႔ ခရီးဟာပတ္ဝန္းက်င္မထိခိုက္တဲ႔ခရီးအစစ္ရယ္။ရႈခင္းသာတဲ႔ျမစ္ဆံုအထိခရီးဆက္ဖိ<wbr></wbr>ု႔လည္း ေမာင္႔ကို ထပ္မံဆြဲေဆာင္ဖို႔လိုဦးမယ္ မထင္ေတာ့ပါဘူး။ဧရာဝတီလင္းပိုင္ေတြနဲ႔ဆံုေတြဖို႔ကို ေမာင္ေမွ်ာ္ကိုးလို႔စိတ္အားတက္ၾကြေနေတာ့မွာ။</span></span></div><div align="JUSTIFY" style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div align="JUSTIFY" style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family: Tahoma; font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;">ေျပာရတာေမာပါဘိ တကယ္။ မၾကာခင္ပဲရြက္လႊင့္လုိ႔ ပန္းခ်ီေဆးေရးထားသလိုလွတဲ႔ ျမစ္ဧရာကမၻာထဲစီးဝင္ၾကရမယ္ေလ။ မ်က္ကြယ္ျပဳထားခံရတဲ႔သီးသန္႔အလွတရားေတြရဲ႕မွတ္တမ္းစာအုပ္ကို ကၽြန္မတို႔တျဖည္းျဖည္း ဖြင့္ဖတ္ေအာင္ေလ။ႏူးည႔ံသိမ္ေမြ႔တဲ႔ ေဂဟစနစ္ေလးမက်ိဳးပဲ႔ေအာင္ မထိန္းသိမ္းခ်င္ဘူးလားတဲ႔ဟိုး…မွာ။ ျမစ္ကလွမ္ေးခၚေနၿပီရယ္။ ဧရာဝတီကို ဖက္တြယ္ဖို႔ေမာင္သေဘာတူမယ္ဆိုရင္ ခုပဲေျခဦးလွည္႔ၾကရေအာင္ေနာ္။ေဟာ…ေျ<wbr></wbr>ပာရင္းဆိုရင္းၾကားေနရျပန္ၿပီ။ ေရလႈိင္းသံစည္းခ်က္ညီနဲ႔ သာတဲ႔ေတးရယ္။ …။</span></span><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-family: Tahoma; font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;"> </span></span><a href="http://2.bp.blogspot.com/-RgZ6MX_g9kg/TjyOUHlkh0I/AAAAAAAAAy0/ZBMxO29-A1U/s1600/photo+1.JPG" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" id=":current_picnik_image" src="http://4.bp.blogspot.com/-UbptGeVlajM/TjyR2tlruXI/AAAAAAAAAzY/Pg9WHXvP0Pc/s1600/15671022126_dsW4V.jpg" /></a></div><a href="http://2.bp.blogspot.com/-RgZ6MX_g9kg/TjyOUHlkh0I/AAAAAAAAAy0/ZBMxO29-A1U/s1600/photo+1.JPG" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"></a><span style="font-family: Tahoma; font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One,sans-serif;"> </span></span></div><div align="JUSTIFY" style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-Vk2KkDMyMX8/TjyPy9za_MI/AAAAAAAAAzQ/_iBBvcOx8HY/s1600/photo.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><br /></a></div><div align="JUSTIFY" style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div align="JUSTIFY" style="color: blue; margin-bottom: 0in;"><span style="font-size: small;">( ဇြန္လ၊၂၀၁၁ ထုတ္ ပိေတာက္ပြင့္သစ္ မဂၢဇင္းမွာ ပံုႏွိပ္ခြင္႔ရလို႔ ေပ်ာ္ရြင္ခဲ႔ရေပမယ္႔ စကားလံုးနဲ႔ ဝါက်မ်ားေပ်ာက္ရွသြားပါသျဖင္႔ေၾကကြဲခဲ႔ရတဲ႔ စာမူေလးပါ။ စာမူေလးကိုႏွစ္သိမ္႔လိုစိတ္နဲ႔ </span><span style="font-size: small;"> မူရင္းအတိုင္း ျပန္တင္လိုက္ပါတယ္ း) </span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/602977659210831566-8213301209841166769?l=www.maecoe.net' alt='' /></div>မယ္ကိုးhttp://www.blogger.com/profile/14441828181710619338noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-602977659210831566.post-6290388196424701772011-09-18T21:00:00.000+08:002011-12-10T14:30:57.465+08:00“သစ္ေျခာက္ပင္တေစၦ သုေတသန”<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><!--[if gte mso 9]><xml> <o:DocumentProperties> <o:Version>14.00</o:Version> </o:DocumentProperties> <o:OfficeDocumentSettings> <o:AllowPNG/> </o:OfficeDocumentSettings></xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:WordDocument> <w:View>Normal</w:View> <w:Zoom>0</w:Zoom> <w:TrackMoves/> <w:TrackFormatting/> <w:PunctuationKerning/> <w:ValidateAgainstSchemas/> <w:SaveIfXMLInvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:IgnoreMixedContent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:AlwaysShowPlaceholderText>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:DoNotPromoteQF/> <w:LidThemeOther>EN-SG</w:LidThemeOther> <w:LidThemeAsian>X-NONE</w:LidThemeAsian> <w:LidThemeComplexScript>X-NONE</w:LidThemeComplexScript> <w:Compatibility> <w:BreakWrappedTables/> <w:SnapToGridInCell/> <w:WrapTextWithPunct/> <w:UseAsianBreakRules/> <w:DontGrowAutofit/> <w:SplitPgBreakAndParaMark/> <w:EnableOpenTypeKerning/> <w:DontFlipMirrorIndents/> <w:OverrideTableStyleHps/> </w:Compatibility> <m:mathPr> <m:mathFont m:val="Cambria Math"/> <m:brkBin m:val="before"/> <m:brkBinSub m:val="--"/> <m:smallFrac m:val="off"/> <m:dispDef/> <m:lMargin m:val="0"/> <m:rMargin m:val="0"/> <m:defJc m:val="centerGroup"/> <m:wrapIndent m:val="1440"/> <m:intLim m:val="subSup"/> <m:naryLim m:val="undOvr"/> </m:mathPr></w:WordDocument></xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:LatentStyles DefLockedState="false" DefUnhideWhenUsed="true" DefSemiHidden="true" DefQFormat="false" DefPriority="99" LatentStyleCount="267"> <w:LsdException Locked="false" Priority="0" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Normal"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="heading 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 7"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 8"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 9"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 7"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 8"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 9"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="35" QFormat="true" Name="caption"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="10" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Title"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="11" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Subtitle"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="22" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Strong"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="20" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Emphasis"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="59" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Table Grid"/> <w:LsdException Locked="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Placeholder Text"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="1" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="No Spacing"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Revision"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="34" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="List Paragraph"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="29" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Quote"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="30" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Intense Quote"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="19" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Subtle Emphasis"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="21" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Intense Emphasis"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="31" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Subtle Reference"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="32" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Intense Reference"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="33" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Book Title"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="37" Name="Bibliography"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" QFormat="true" Name="TOC Heading"/> </w:LatentStyles></xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]><style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman","serif";}</style><![endif]--><br /><div style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">တစ္ခါတုန္းကေပါ့ေလာကႀကီးကို စိတ္မဝင္စားတဲ႔ သစ္ပင္ေလးတစ္ပင္ရွိတယ္။ </span><span style="font-size: small;"><span lang="EN-US">လြင္ျပင္က်ယ္အလယ္မွာ သီးသန္႔တည္ေနတဲ႔ အပင္ငယ္ေလးဟာ</span></span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> ေလျပင္းထန္လို႔ မုန္တိုင္းၾကမ္းလည္းအေရးမထားဘူးတဲ႔။</span><span style="font-size: small;"><span lang="EN-US"> သူဟာေကာင္းကင္ကို ၾကည္႔ၿပီး ကဗ်ာစပ္တတ္တယ္။ သစ္ပင္အျဖစ္ကို ၿငီးေငြ႔လာရင္ေတာ့တိတ္တိတ္ကေလးငိုတတ္တယ္။ အေဝးကေတာအုပ္ စိမ္းစုစုကို ေမွ်ာ္ေငးရင္းလည္းအားက်ဝမ္းနည္းေနတတ္တယ္။</span></span><span style="font-size: small;"><span lang="EN-US">အဲဒီလို စိတ္ကူးယဥ္တတ္တဲ႔ သစ္ပင္ေလးေပါ့။</span></span></div><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;"><span lang="EN-US">တစ္ခုေသာ ေႏြဦးမွာေတာ့ အလည္လြန္လာတဲ႔ တိမ္တစ္အုပ္က သူ႔ကိုႏႈတ္ေဆာ႔ၿပီး မိတ္ဆက္လာသတဲ႔။ အေဖာ္ကြဲအထီးက်န္ေနတဲ႔ သစ္ပင္ေလးဟာ ထူးဆန္းတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းအသစ္နဲ႔ ဆံုခြင္႔ရလုိ႔ အ႔ံၾသဝမ္းသာေနတာေပါ့။ ဒါေပမယ္႔ မိတ္ေဆြဖြဲ႔ၿပီး မၾကာခင္ပဲ တိမ္ကေလးဟာ လြင့္ပါးသြားျပန္တာ။အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး သစ္ပင္ေလးဟာ ေနကိုေက်ာခိုင္းၿပီး တိမ္ေျပးလမ္းကိုပဲ ၾကည္႔ေနသတဲ႔။အစက္ငယ္အျဖစ္မႈန္ဝါးသြားလဲ သူဟာ တိမ္ေလးကို မွတ္မိေနတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူ႔သူငယ္ခ်င္း တိမ္ကေလးဟာ တျခားတိမ္ေတြနဲ႔ မတူဘူး။ နာမည္ဆန္းနဲ႔ ထည္ဝါတဲ႔တိမ္ကေလးလို႔ ဝ႔႔ံၾကြားေျပာဆိုတတ္တယ္။ </span></span><span style="font-size: small;"><span lang="EN-US">အနီးကိုင္းေတာထဲက </span></span><span style="font-size: small;"><span lang="EN-US">ပန္းပင္ငယ္ေလးေတြက မယံုသကၤာနဲ႔ မ်က္ေမွာင္ႀကံဳ႕ၾကတာေပါ့။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီတိမ္ကေလး လြင္႔ကြယ္သြားပါၿပီလို႔ ျပန္ျငင္းၾကတယ္တဲ႔။ </span></span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;"><span lang="EN-US">ဒီလို စကားစစ္ထုိးေနဆဲမွာ အံ႔ၾသစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ အဲဒီတိမ္ေလးဟာ အနားကိုျပန္ေရာက္လာျပန္တာ။တိမ္ဟာ သူ႔ရဲ႕ ႀကီးက်ယ္တဲ႔ခရီးလမ္းကို ေျပာျပေတာ့ သစ္ပင္ေလးဟာမွင္သက္သေဘာက်ေနတာေပါ့။ ဒါေပမယ္႔ ပန္းပင္ငယ္ေလးေတြကေတာ႔ ကဲ႕ရဲ႕ၾကတယ္ေလ။“အဲဒီတိမ္က အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာင္းလဲေနတာ။စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းလိုက္တာ” လုိ႔ ဆုိၾကေလရဲ႕။</span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;"><span lang="EN-US">သစ္ပင္ေလးကေတာ့ မၾကားေယာင္ေဆာင္ကာ ၿပံဳးရယ္ေနတာေပါ့။ “တိမ္ပန္းခ်ီေရးေနတာ ဘယ္ေလာက္လွလိုက္လဲ ၾကည္႔ပါဦး။တိမ္ေလးဆီမွာ ေရာင္သြယ္မိ်ဳးစံု ကြန္႔ျမဴးေနတယ္။ </span>သဏၭာန္</span><span style="font-size: small;"><span lang="EN-US">အမ်ိဳးမိ်ဳးျဖစ္ေအာင္လည္း ဖန္ဆင္းတတ္တယ္။ ေဟာခုေတာင္ သစ္ပင္ပံုေလး ျဖစ္ျပန္ၿပီ” ဆိုၿပီး သေဘာက်ေနတယ္တဲ႔။ အမွားေတြခ်ည္းပဲတဲ႔လား။ သစ္ပင္ပဲေလ။ ဘယ္မွာ ဦးေႏွာက္ရွိပါ႔မလဲ။တိမ္ေျပာသမွ် ပံုျပင္ေတြကို ယံုၾကည္စြဲလမ္းေနတာရယ္။ သူငယ္ခ်င္းရယ္ေျပာသမွ် ယံုစားတတ္တဲ႔ သစ္ပင္ေလးပါ။ ဒါျဖင့္ခံစားခ်က္ရွိသလားတဲ႔လား။ ဟင့္အင္း။ သစ္ပင္ရယ္ေလ။ ႏွလံုးသားလည္း မရွိပါဘူး။ တိမ္ကေလး တဖန္လြင့္ပါးသြားျပန္လည္း သူဟာ စြဲၿငိစိတ္ကင္းကင္းနဲ႔ က်န္ခဲ႔တာပါပဲ။</span></span><span style="font-size: small;"><span lang="EN-US"> </span></span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;"><span lang="EN-US">ဒီလိုနဲ႔ ေဝးလုိက္နီးလိုက္တိမ္ကေလးဟာ တျဖည္းျဖည္း အသြင္ေျပာင္းလာတာ။ ညိဳညိဳမည္းမည္းနဲ႔ ေၾကာက္စရာႀကီးလုိ႔ ငွက္ငယ္ေလးေတြကေျပာၾကေပမယ္႔ သစ္ပင္ေလးကေတာ့ တိမ္ကေလးတည္ၿငိမ္လာၿပီလုိ႔ ထင္ေနေလရဲ႕။ “ငါဟာ မင္းရွင္သန္ဖို႔ မုိးအျဖစ္ရြာမယ္႔ ေရခိုးေရေငြ႔ေတြသယ္ေဆာင္ထားတယ္ေလ ” လို႔ တိမ္ကေလးက နာေပ်ာ္ဖြယ္စကားနဲ႔ျဖားေယာင္းေတာ့လည္း သစ္ပင္ေလးက ေက်းဇူးေတြ တင္ေနတာေပါ့။ မိတ္ေဆြေတြဆိုတာ ယံုၾကည္မႈခိုင္ၿမဲၾကတယ္ မဟုတ္လား။ </span></span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;"><span lang="EN-US">တိမ္ကေလးက ငွက္ကေလးေတြနဲ႔အၿပိဳင္သီခ်င္းလည္း ဆိုတတ္ေသးတယ္။ သိပ္သာယာတာပဲ လုိ႔ သစ္ပင္ေလးက တဖြဖြခ်ီးက်ဴးေနေတာ့ အနားက မေနႏိုင္ရွာတဲ႔ အပင္အိုႀကီးကအဲဒါ မိုးၿခိမ္းေနတာလုိ႔ ရွွင္းျပရွာတယ္။</span></span><span style="font-size: small;"><span lang="EN-US"> ၿပီးေတာ့ ေစတနာေကာင္းနဲ႔ဆုိဆံုးမေသးတာက အဲဒီတိ္မ္ဟာ ျပဴစားတတ္တဲ႔ တိမ္ပါတဲ႔။ေနာက္ဆို သူက မိုးခါးေရေတြရြာခ်ေတာ့မယ္။ အဲဒီအခါ ေရေသာက္ျမစ္ထဲ မစီးဝင္ေအာင္ ဂရုစိုက္ေနလို႔ သတိေပးပါရဲ႕။ေဖ်ာင္းဖ်နားခ်ပါသတဲ႔။</span></span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;"><span lang="EN-US">သစ္ပင္ေလးက ဒီစကားကို ယံုမယ္ထင္သလား။ "ယုတၱိမရွိလုိက္တာ"လို႔ ျပန္ေျပာတာေပါ့။ တိမ္စကားမွန္သမွ်ကလြဲရင္ က်န္သူဆိုသမွ်ကို နားမဝင္ႏုိင္တဲ႔ သစ္ပင္ကေလးရယ္ေလ။ သစ္ပင္ကေလး မိုက္သတဲ႔လား။ သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ ရန္ျပဳမယ္႔သူမွ မဟုတ္ဘဲေလေနာ္။ မိုးအဦးအစရြာေတာ့ သစ္ပင္ေလးဟာအေပ်ာ္ႀကီးေပ်ာ္ေနတာေပါ့။ သစ္ပင္အိုႀကီးကေတာ့ သစ္ပင္ကေလး ရူးသြားရွာၿပီလုိ႔ ေျပာတယ္တဲ႔။ သစ္ပင္ေလးကလက္မခံဘူး။ ခါးခါးသီးသီး ျပန္ျငင္းတာ ။ သူဟာ အားလံုးကို အရင္လို သိေနတာပါရယ္လို႔ အခ်က္အလက္ေတြ စုေဆာင္းတုန္႔ျပန္ရင္းေပါ့။ဒါေပမယ္႔ အနားက ငွက္ငယ္ေလးေတြကအစ သူ႔စကားကို နားမဝင္ေတာ့ဘူးရယ္။ ဒီလုိနဲ႔ တိမ္ကေလးေၾကာင္႔ မိုးေတြ သည္းသည္းမည္းမည္းရြာတဲ႔အခါ ေရာက္လာခဲ႔တာ။</span></span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;"><span lang="EN-US">သစ္ပင္ေလးဟာ ရြက္ႏုေတြျဖာရေတာ့မယ္ဆိုၿပီးၾကည္ႏူးေနခဲ႔တာေပါ့။ ဒါေပမယ္႔ စိတ္ကူးအိပ္မက္ဆိုတာ နမိတ္မဟုတ္ပါဘူး။ တကယ္အျဖစ္မွန္ကေတာ့ သစ္ပင္ေလး မိုးႀကိဳးပစ္ခံခဲ႔ရတာ။ တိမ္ကေလးဆီက ျဖာက်လာတဲ႔ လွ်ပ္စီးေတြေလ။ ပင္စည္အခက္အလက္ေတြ လြင္႔စင္ေပါက္ကြဲသြားၿပီး </span></span><span style="font-size: small;"><span lang="EN-US"> ေသလုမတတ္နာက်င္ခံစားခဲ႔ရတဲ႔ သစ္ပင္ကေလးရယ္။ မိုးစဲၿပီးေနာက္မွာေတာ့ သစ္ပင္ေလးရဲ႕ရြက္ႏုသစ္ကေလးေတြ ျပာက်ေျမခသြားတယ္။ ရင္တြင္းပင္စည္ဟာ အက္ကြဲသြားၿပီး ပူေလာင္လြန္းလို႔ မီးခုိးတအူအူထြက္လာတယ္။ စိမ္းလဲ႔ျဖာေနတဲ႔သစ္ကိုင္းေတြဟာ ရုတ္ခ်ည္းမည္းေျခာက္သြားၾကတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ လွတဲ႔ပန္းေတြနဲ႔ မေမႊးပ်ံ႕ႏိုင္ေတာ့ဘဲ ညိႈးေရာ္ခ်ိနဲ႔သြားတဲ႔ သစ္ပင္ကေလးရယ္မို႔ သစ္ေျခာက္ပင္လုိ႔ ျဖတ္သြားျဖတ္လာလူေတြက သမုတ္ၾကေလတာ။</span></span></div><span style="font-size: small;"></span><br /><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><span style="font-size: small;"></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-fjO71grbsvw/TnVHEEcxXpI/AAAAAAAAAzw/O9CxmMxMRxA/s1600/free%252Cwidescreen%252Cwallpapers%252Cthe%252Cold%252Clonely%252Ctree%252Chd%252Cwallpaper-d11d15d7a2efa6f9c68ff072c3b16458_i.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-fjO71grbsvw/TnVHEEcxXpI/AAAAAAAAAzw/O9CxmMxMRxA/s1600/free%252Cwidescreen%252Cwallpapers%252Cthe%252Cold%252Clonely%252Ctree%252Chd%252Cwallpaper-d11d15d7a2efa6f9c68ff072c3b16458_i.jpg" /> </a></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: small;">photo credit:</span><span style="font-size: small;">Thevisualizejoe</span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: small;"> </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span lang="EN-US">အဲဒီခ်ိန္ကစၿပီး ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္က လူေတြက“ဒီသစ္ပင္မွာ အပမွီေနတယ္။ ညမိုးခ်ဳပ္ဆို အဲဒီသစ္ပင္အနားျဖတ္မသြားၾကနဲ႔” လို႔ အခ်င္ခ်င္းစကားလက္ဆင္႔ကမ္းၾကၿပီ<wbr></wbr>းအေဝးက ေရွာင္ရွားသြားၾကတယ္တဲ႔။ မဟုတ္ရပါဘူး။ သူဟာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတဲ႔ တိမ္ကေလးကို တမ္းတမ္းတတေအာ္ေခၚေနျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။ လူေတြ အထင္မွားေနတာက အဲဒါ သရဲေျခာက္တာတဲ႔။ တေစၦခၚသံတဲ႔။ သစ္ပင္ေလးက ဝမ္းနည္းစိတ္မေကာင္းလြန္းလုိ႔ငိုရွာတယ္။ အနားက သစ္ပင္အိုႀကီးနဲ႔ အပင္ငယ္ေလးေတြကလည္း သူ႔ကုိ စိတ္မႏွ႔ံတဲ႔အပင္ဆိုၿပီးလ်စ္လ်ဴရႈပစ္ပယ္ၾကတယ္ေလ။</span></span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;"><span lang="EN-US">ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အသက္ျပင္းတဲ႔ သစ္ပင္ကေလး မေသေသးပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ သစ္ပင္အိုႀကီး သတ္မွတ္သလို သစ္ပင္ကေလးစိတ္ေဖာက္ျပန္သြားခဲ႔ေလသလား။ ဘုရားမွ သိမွာပါပဲ။ သစ္ပင္ေလးက အက်ည္းတန္လြန္းတဲ႔ သူ႔ေသရာပါဒဏ္ရာကို ဖံုးကြယ္လို႔ သူ႔သူငယ္ခ်င္းက သူ႔ကို မိုးႀကိဳးသြား လက္ေဆာင္ေပးခဲ႔တာပါလို႔ အခြင္႔ရတုိင္း ဝံ႔ၾကြားေျပာရွာတာ။ ၿပီးေတာ့ ကြယ္လြင္႔သြားတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းကို သတိရတဲ႔အခါတိုင္းတိမ္အလကၤာကို ဖြဲ႔ႏြဲ႔ေနတတ္တာ။ တကယ္ပါ။ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလို႔ မျငင္းပါနဲ႔။ မေကာင္းဆိုးဝါး ရွိေနတယ္ဆိုတဲ႔သစ္ေျခာက္ပင္ကေလး သတင္းၾကားရင္ ေက်းဇူးျပဳၿပီး သြားေရာက္ေလ႔လာေစခ်င္ပါတယ္။ ေကာလဟာလေတြရယ္ပါ။ အလြမ္းစကား ညည္းတတ္တဲ႔ သစ္ပင္စင္စစ္သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ သစ္ေျခာက္ပင္ေလးရဲ႕ ရင္ကြဲေတးကို နားဆင္ၿပီးမွ အမွန္တရားကို ဆံုးျဖတ္ေပးေစခ်င္ပါတယ္။…။</span></span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;"><span lang="EN-US"></span></span></div><span style="font-size: small;"></span><br /><span style="font-size: small;"></span><br /><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EN-US">မယ္ကိုး</span></b></span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/602977659210831566-629038819642470177?l=www.maecoe.net' alt='' /></div>မယ္ကိုးhttp://www.blogger.com/profile/14441828181710619338noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-602977659210831566.post-24471472049189699892011-09-11T09:00:00.000+08:002011-09-11T14:40:00.702+08:00“အေရးေပၚမွ်တမႈ”<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">ေဘာက္ဖတ္အလႊာမဲ႔စြာ လူအျဖစ္မွ ရုတ္ခ်ည္းေျပာင္းခဲ႔သူ။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">မယံုႏုိင္စရာ ။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">ႏွလံုးသားတေလွ်ာက္ဆူးေတြေပါက္ကာ ျဖဴတစ္ေကာင္ျဖစ္မွာလားလို႔လည္းေၾကာင္႔ၾကခဲ႔ရေသး။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">ရန္သူကိုအာရံုယူမိတုိင္းမွာ စိတ္တစ္လ်ားအႏွ႔ံကဆူးေတြဟာ ျမားအျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းျပန္။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">ခက္လွတဲ႔ လူတစ္ပိုင္းျဖဴတစ္ပိုင္း ဒီသတၱဝါဟာ ကိုယ္႔ရင္သာ ျပန္စူးမယ္႔ ျမားမ်ားသာ လက္သပ္ေမြးႏုိင္သူ။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">ဒါဟာဂုဏ္သိကၡာစစ္ပြဲလား။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">သိမ္ငယ္ေနတဲ႔စိတ္ညိႈးကိုအရွက္ရေအာင္ ခ်ိဳးတာ။</span><br /><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">နားမလည္။ </span></div><span style="font-size: small;">ရုပ္နာမ္စုကို ကုန္ပစၥည္းလို အေရာင္းျမွင္႔တင္ေၾကာ္ျငာေနရင္း တစ္ဖက္သားကိုလည္း ထည္႔သြင္းႏွိမ္႔ခ်င္ၾကတယ္။</span><br /><br /><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">ရာဇဝတ္မႈမမည္ေသာတုိက္ခုိက္ခံရျခင္းမို႔ ဘယ္တရားရံုးမွာ အမႈဖြင္႔ခြင္႔ရွိပါသလဲ။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">လူျမင္ကြင္းမွာမထင္ေပၚေသာ ညွင္းပန္းဖိႏွိပ္မႈမုိ႔ဘယ္လိုသက္ေသျပရမလဲ။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">ဥာဏ္ပညာျပည႔္ဝေသာႏွိပ္စက္ကလူျပဴမႈမို႔ ဘယ္လို စြဲခ်က္တင္ရမွာလဲ။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">အျပစ္မဲ႔သေယာင္စကားလံုးေတြနဲ႔အထက္တန္းက်ေသာ ျပက္ရယ္ျပဳျခင္း။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">ကားစင္ထက္မွာႏွိပ္စက္ခံေနရတဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈ။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">အမ်က္မုိးႀကိဳး ၊ထစ္ခ်ဳန္းအမုန္း နဲ႔ ေဒါသလွ်ပ္စစ္ေတြ။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">ဟုတ္ကဲ႕။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">ညွင္းပန္းမႈဓာတ္လိုက္ခံရတာအရုပ္ မဟုတ္ဘူး။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">ပညာရွင္ဆန္တဲ႔ေလွာင္ေျပာင္မႈ။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">ေလာင္တုိက္သြင္းခံရတဲ႔ငါ့ႏွလံုးသား။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">မာေက်ာပူျပင္းေနတဲ႔ ခြင္႔မလႊတ္ႏုိင္ျခင္း။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">အနားမွာရွိတာလား။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">မ်က္ႏွာဖံုးအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔သတ္ျဖတ္ေနတာကိုျမင္ရဲ႕ ရယ္ေမာလက္ပိုက္ၾကည္႔ေနသူေတြ…။</span><br /><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;"> မဟာလူသား၊သူရဲေကာင္းဝါဒကို ကိုးကြယ္သူေတြရယ္။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">အေသအခ်ာေပါ့။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">ယဥ္ေက်းတဲ႔လူ႔အဖြဲ႔အစည္းမွာ ဒီလုိသေရာ္ေစာ္ကားမႈကိုပဲ ခြင္႔ျပဳတာ။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">အမ်က္အက်ိတ္အခဲေတြဗလပြနဲ႔မို႔ အေတြးကိုသာ ဓာတ္မွန္ရိုက္ၾကည္႔ရင္ စိုးရိမ္ဖြယ္အေျခအေန။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">အခုေတာ႔ငါ့စိတ္ထားဟာ ပံုပ်က္ပန္းပ်က္</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">ငါ႔သမိုင္းလည္းအမုန္းနဲ႔ျခယ္လုိ႔ ရုပ္ဆိုးပန္းဆိုး။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">ငါ႔စိတ္နဲ႔ ငါ သဟဇာတမျဖစ္ေတာ့။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">အလွ်ံၿငီးတဲ႔မီးေတာက္ေတြ ၊ အားျပင္းတဲ႔ ေခ်ာ္ရည္ျမစ္မ်ား … </span><br /><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">စိတ္ရင္ျပင္တစ္ခြင္လံုး စပ္ဖ်ဥ္းက်ိန္းစပ္။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">ဒါေပမယ္႔ အမွန္တရားဆိုတာတမ္းတမ္းမက္မက္ မေမွ်ာ္လင္႔သင္႔တဲ႔အရာသာ။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">မွ်တမႈအိပ္မက္ဆိုတာအလြန္႔ကို ရယ္စရာ။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">ဒီလိုနဲ႔ …. ဆူးဒဏ္ဝန္မေဆာင္ႏိုင္တဲ႔ ႏွလံုးသားတစ္ခုေပါက္ကြဲလြင္႔စင္။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">အဆံုးမွာတဲ႔လား။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">အဆိပ္ဝတ္မႈန္သာ ေတာင္႔တမယ္႔လိပ္ျပာဘဝ။</span><br /><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;"> မထူးဆန္းဘူးကြယ္႔။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">မ်က္ႏွာလႊဲလ်စ္လ်ဴရႈလိုက္ပါေလ။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">ခုမွေတာ့ သနားၾကည္႔နဲ႔ ထပ္မံမသတ္ခ်င္ပါနဲ႔။…။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">မယ္ကိုး</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-jBunt9ZLyeA/Tmt6yP3Am3I/AAAAAAAAAzs/Y3jO_Q19FLk/s1600/5324.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-jBunt9ZLyeA/Tmt6yP3Am3I/AAAAAAAAAzs/Y3jO_Q19FLk/s1600/5324.jpg" /></a><b><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span></b></span></div><h1 class="oHeading" style="font-weight: normal; text-align: center;"><span style="font-size: x-small;">Blue Butterfly wallpaper - 5324;Artist: <a href="http://www.wallpapercube.com/" rel="external" target="_blank" title="Tulip4Heaven">Tulip4Heaven</a></span></h1><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/602977659210831566-2447147204918969989?l=www.maecoe.net' alt='' /></div>မယ္ကိုးhttp://www.blogger.com/profile/14441828181710619338noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-602977659210831566.post-63567917951772376922011-09-04T06:00:00.000+08:002011-12-17T07:47:46.406+08:00“ အပမွီခဲ႔ေသာ… ”<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><br /><span style="font-size: small;">‘‘စာအုပ္သြားငွားတာ” လို႔ ကၽြန္မစကားစေတာ့ မိတ္ေဆြက “ေၾသာ္... ရတယ္လား ” လုိ႔ ေရလိုက္ငါးလုိက္ျပန္ေျပာပါတယ္။ ကၽြန္မ မခ်ိဳမခ်ဥ္ၿပံဳးေနမိေပါ့။ ရွက္ရယ္လု႔ိပဲ ညႊန္းရမလား။ ရည္ရြယ္ရင္းကေတာ့ Samuel Beckett စာအုပ္တစ္ခ်ိဳ႕ငွားဖုိ႔ု႔ စာၾကည္႔တုိက္ကို ေရာက္သြားခဲ႔တာ။ “ဘာငွားလာတယ္ မွတ္လဲ ” လို႔ ဆက္ေျပာမိေတာ့“အင္း..ဘာငွားလာခဲ့လဲ ” လုိ႔ သူ စကားေထာက္ေပးရဲ႕။ “Twilight နဲ႔ New Moon” လို႔ ေျပာအၿပီးမွာ သူက “အာ...ေသလုိက္ပါေတာ့ ” တဲ႔။ ကၽြန္မ မထိန္းႏုိင္ဘဲ ရွက္စႏိုးရယ္လိုက္မိျပန္။</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ဟုတ္တယ္ ဒါဟာ ရွက္စရာပဲ။ ဘာျဖစ္လုိ႔ အဲဒီစာအုပ္ေတြ ငွားခဲ႔မွန္း စဥ္းစားမရႏိုင္ေသး။စာၾကည္႔တုိက္ထဲဝင္ဝင္ခ်င္း မိန္းကေလးတစ္ေယာက္လက္ထဲမွာ အဲဒီစာအုပ္ကို ျမင္စဥ္မွာပဲ တုန္လႈပ္ရီေဝသြားခဲ႔တာ။ ၿပီးေတာ့ အဆင္အျခင္မဲ႔ Young Fiction ဆိုတဲ႔ စာတမ္းေအာက္မွာ မ်က္ႏွာပူေႏြးစြာ အခ်ိန္ၾကာၾကာရပ္ေနမိတာ။ ေနာက္ေတာ႔ အလစ္သုတ္သူခိုးလိုေဘးဝန္းက်င္ကို က်ီးလန္႔စာစား ၾကည္႔ကာ အဲဒီစာအုပ္ေတြကို ျဖတ္ကနဲအလွ်င္အျမန္ ေကာက္ဆြဲယူကာ စာအုပ္အငွားမွတ္ေပးတဲ႔စက္ဆီ အလွ်င္အျမန္သြားခဲ႔မိတာရယ္။</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">“ကေလးေလးလား..ခင္ဗ်ားက” လို႔ သူက ဆိုေတာ့ ဘယ္လုိဆင္ေျခေပးရမလဲလို႔ မေတြးေတာႏုိင္။ ေသခ်ာတာက အဲဒီေသြးစုတ္ဖုတ္ေကာင္ရုပ္ရွင္ကို လံုးဝမႀကိဳက္ခဲ႔ဘူး။ စာအုပ္ကိုေရာဆိုရင္… ဆယ္ေက်ာ္သက္ေတြအတြက္ ေရးထားတဲ႔ စာအုပ္ကို ကၽြန္မ ဘယ္မွာ စြဲၿငိႏုိင္ပါ့မလဲ။ဒါေပမယ္႔ “ စာမ်က္ႏွာ ၄၉၈ ရြက္ ကို တစ္ထုိင္တည္း ဖတ္တာေနာ္” လို႔ မလိုအပ္ဘဲ အရွက္ေျပေျပာမိျပန္တာ။ “ စိတ္ေမာတယ္..” လုိ႔ သူကေနာက္ေတာ့ ကၽြန္မ ရယ္ေနမိေပမယ္႔ အမွန္တရားဟာ လွလွပပရက္ရက္စက္စက္ တိုက္ခုိက္ျပန္ေပါ့။ “ဘာလုိ႔လဲ....ဘ၀ခ်င္းမတူတဲ့ ခ်စ္သူ အတြက္လား ” တဲ႔ ။ တခါတေလမွာ စကားတစ္ခြန္းဟာ ဓားဆယ္စင္းထက္ ဆိုးႏိုင္ပါလားလို႔ လက္ခံလုိက္ရတာ။ ႏွလံုးသားနံရံတစ္လႊာ အက္ေၾကသြားသံကို ထပ္မံၾကားရျပန္။ ဒီေမးခြန္းကို ဘယ္လုိေရွာင္လႊဲရပါ့။ “ကၽြန္မက ေသြးစုတ္ဖုတ္ေကာင္အေၾကာင္း စိတ္ဝင္စားေနတာ ” လို႔သာ အမွန္တစ္ဝက္ဆိုႏုိင္ေအာင္ပဲ ႀကိဳးစားႏိုင္ခဲ႔ရဲ႕။</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ခက္တာက သူ႕ရဲ႕ ေဝဖန္ပိုင္းျခားႏုိင္စြမ္းဟာ ကၽြန္မထက္ သာလြန္ေနခဲ႔။ “ခင္ဗ်ားခ်စ္တဲ႔သူနဲ႔ တူလုိ႔လား” တဲ႔။ ဒီထင္ျမင္ခ်က္မ်ိဳး ကိုယ္တိုင္ေပးမိမွာစိုးလုိ႔ ကိ်ဳးေၾကာင္းျပဆင္ေျခေတြ ျပင္ဆင္ေနခဲ႔လည္း ေၾကကြဲျခင္းနဲ႔သာ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ရျပန္။ “ ဟုတ္” ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ မေရွာင္လႊဲနိုင္တဲ႔ အမွန္တရားေရွ႕မွာ လက္နက္ခ်လုိက္ရ။ ဒါေပမယ္႔ ကံေကာင္းေထာက္မစြာပဲ လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ရခဲ႔တာ။ “ေတာ္ၿပီ...အဲ့အေၾကာင္းမသိခ်င္ ကၽြန္ေတာ္..ေခါင္းမူးလိမ့္မယ္” တဲ႔ ။ သူက စာနာစြာစကားစျဖတ္ခဲ႔လည္း မယံုမရွိပါနဲ႔ ။ လူေတြရဲ႕ ငရဲဆိုတာ သူတုိ႔ကိုယ္တုိင္ထြင္းတာရယ္။</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ဘာျဖစ္လုိ႔ ဒီေလာက္ အေရးအသားည႔ံတဲ႔ စာအုပ္ေတြကို ကၽြန္မ ခဏခဏ လွန္ၾကည္႔ေနမိပါလိမ္႔။ လြမ္းလုိ႔ပါကြယ္။ ေအးစက္တဲ႔သူေတြ “ cold ones” ဆိုတဲ႔ စကားလံုးတုိင္းမွာ သူ႔ကို သတိရတယ္။ သူဟာ ႏွလံုးသားမဲ႔တဲ႔ ေသြးေအးသတၱဝါ။ မဟုတ္ဘူးလို႔ မျငင္းနဲ႔ေနာ္။ သူကိုယ္တုိင္ပဲ ေျပာခဲ႔တာ။ “ေသသင္႔ၿပီ” လုိ႔ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္က်ိန္ဆဲလည္း အမွတ္အသားမရွိတဲ႔ ႏွလံုးသားက စြဲလမ္းျခင္းကို မျဖတ္ႏိုင္။ အႏၱာရယ္ေပးႏုိင္တယ္လုိ႔ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ေျပာခဲ႔တဲ႔ ေသြးစုပ္ဖုတ္ေကာင္လိုပဲ သူဟာေၾကာက္စရာေကာင္းတယ္။ ဘဲလ္လာ ဆိုတဲ႔ ေကာင္မေလးမွာ ဒုကၡေတြကို ဖိတ္ေခၚတဲ႔ သံလိုိက္ဆြဲအားရွိေနတယ္လို႔ တင္စားခဲ႔သလိုမ်ိဳး ကၽြန္မလည္း တစ္ဘဝလံုးကံဆိုးဖို႔ က်ိန္စာရွိမွာပဲ။</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">စာအုပ္ထဲက ေဒါသသည္းတဲ႔ ေသြးစုပ္ဖုတ္ေကာင္ကို ျမင္ေယာင္တုိင္း သူပဲလုိ႔ ထင္မိရဲ႕။ ဒါေပမယ္႔ စိတ္ကူးယဥ္ေသြးစုတ္ဖုတ္ေကာင္ဟာ သူ႔စိတ္ထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ သာလြန္ေကာင္းမြန္သူရယ္။ဟုတ္ကဲ႔ ။ သူဟာ ကၽြန္မအေပၚ ၾကင္နာညွာတာမႈတစ္မႈန္ကေလးမွ မေပးခဲ႔ဘူး။ ထပ္မေျပာပါနဲ႔။ ကၽြန္မ နားလည္ၿပီးသားပါ။ သူ ကၽြန္မကို မခ်စ္ဘူး။ လံုးဝ မခ်စ္ခဲ႔ဘူး။ ေသးေသးေလး၊မႊားမႊားေလး၊ ျမဴတစ္စေလးေတာင္ မခ်စ္ခဲ႔ဘူး။ ေက်းဇူးျပဳၿပီး ပံုႀကီးမခ်ဲ႕ပါနဲ႔ ။ ကၽြန္မက နာက်င္ခံစားရျခင္းမွာ ေပ်ာ္ေမြ႔ခ်င္သူလုိ႔ ။ ႏွိပ္စက္ခံရျခင္းမွာ သာယာခဲ႔တယ္လို႔မ်ား ထင္ေနသလား။ ေအာ႔ႏွလံုးနာစရာ။ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးမႈအလံုးစံုဟာ ဒီလုိစြဲခ်က္အတင္ခံခဲ႔ရတာ။ ရယ္… ရယ္ရေသးေတာ့ေလ။</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">အစြယ္တေဖြးေဖြးေအာက္မွာ ဘဝနိဂံုးမခ်ဳပ္ခ်င္လုိ႔ အၿမဲထြက္ေျပးခဲ႔ေပမယ္႔ ႏွလံုးသားပါသြားတာေတာ့ ကၽြန္မလည္း ဘယ္တတ္ႏိုင္ပါ့မလဲ။ သူဟာ ပညာရွင္ပဲ။ ဒီလိုသက္ေသမဲ႔ဆိုမိျပန္ေတာ့ ကၽြန္မသာ လြန္က်ဴးသူ။ သူ႔ဦးေႏွာက္ထဲမွာ ဇယားအကြက္ေပါင္းမ်ားစြာ။ သူ႔လက္မွာ ဓားေပါင္းမ်ားစြာ။ သူလွည္႔စားထားတဲ႔ ေမွာ္ဖန္ခြက္အမ်ိဳးမ်ိဳးက လင္းလက္ေနတဲ႔ သက္တန္႔မ်ိဳးစံုဟာ အရိပ္အေယာင္မ်ားသာ။ ခါးလုိက္တာ။ ခံႏိုင္ရည္ဟာ လြန္သြားၿပီ။ ေသြးစုပ္ဖုတ္ေကာင္ဟာ အသက္ရွင္မႈအတြက္သာ လည္ေခ်ာင္းေသြးေသာက္တာ။ သူကေတာ့ အပ်င္းေျပသက္သက္ ႏွလံုးေသြးနဲ႔ ေျခေဆးလိုသူသာ။ မယံုဝံ႔ေလာက္ေအာင္ တုန္လႈပ္ေၾကာက္ရြံ႕ဖြယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔မ်ား ဒီစာအုပ္ေတြ ငွားခဲ႔မိတာပါလိမ္႔။ ေနာင္တႀကီးစြာနဲ႔ ကၽြန္မ စာၾကည္႔တုိက္မွာ စာအုပ္ေတြျပန္အပ္ရင္း မဆင္ျခင္ဘဲ ျမစ္ေဘးထြက္ခဲ႔မိျပန္တာ။</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ေရြးခ်ယ္မႈဟာ ဒီလုိပဲ အၿမဲမွားေနေပါ့။ လကို ေၾကာက္လုိ႔ ေခါင္းငံု႔ေလွ်ာက္ေနသူဟာ ေရျပင္မွာ လရိပ္ကို ျမင္စဥ္မွာ ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္စြမ္းေတြ လြတ္ထြက္သြားၿပီ။ သည္းမခံႏိုင္ေတာ့ ။ ဘာလဲ ။ “ ငါ႔ရဲ႕ လမင္း” တဲ႔လား။ သူဆုိခဲ႔တာ။ ေတာမွာ သြားေျပာ။ ကၽြန္မ တကိုယ္လံုး ေဒါသနဲ႔ တုန္ရီေနၿပီ။ သူ႔ကို ရန္မလုပ္ႏိုင္လုိ႔ လကိုပဲ ျပႆနာရွာရေတာ့မွာ။ ခက္တာက ျမစ္ေဘးမွာ ဘာေက်ာက္စရစ္ေသးငယ္မွ် အလြယ္တကူမရွိေနပါ။ ကၽြန္မ လက္ထဲမွာ ျမစ္ဆီပစ္ေပါက္ဖို႔လည္း ဘာမွ မရွိ။ ေရေပၚေမ်ာေနမယ္႔ ပစၥည္းမ်ိဳးကိုလည္း အသံုးမျပဳရဲ။ ပတ္ဝန္းက်င္ညစ္ညမ္းေစမႈနဲ႔ အေရးယူမခံရဘူးလုိ႔ မေျပာႏုိင္။ ေနာက္ဆံုး ႀကံရာမရေတာ့ ပိုက္ဆံအိတ္ထဲက အေၾကြေစ႔ကိုသာ အသံုးျပဳရေတာ့မွာ။</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">နာက်ည္းမႈေတြ စုစည္းလုိ႔ အၿငိႈးနဲ႕ရည္ရြယ္ခ်ိန္ပစ္လိုက္ေတာ့ ေရရိပ္မွာ လဟာ အစိတ္စိတ္အမႊာမႊာကြဲသြား။ ဟား…. ေပ်ာ္စရာေကာင္းလိုက္တာ။ စိမ္႔ထြက္လာတဲ႔ မ်က္ရည္မ်ားကို ျပဳတ္မက်ေအာင္ မနည္းထိန္းထားရ။ ၿပီးေတာ့ ေဆာက္တည္ရာမဲ႔စြာ ကမ္းနဖူးက အုတ္ခံုေလွကားထစ္ေလးေတြအတိုင္း ျမစ္ထဲ တစ္ျဖည္းျဖည္းဆင္းေနမိ။ “ေဟး…ေရထဲ ခုန္မခ်နဲ႔ေလ ” တဲ႔ ။ ေမွာင္ရိပ္အကြယ္က ေနာက္ေျပာင္သံ သဲ႔သဲ႔...။ ခုန္ခ်ေတာ့ ဘာျဖစ္လဲ။ ခုန္ခ်မွာပဲ။ ကၽြန္မ ေရထဲက်သြားရင္ သူလာကယ္မယ္တဲ႔ ။ ဟာ…ဟ။ မ်က္ႏွာေမာ႔ၿပီး ရယ္လုိက္မိရာ မ်က္ရည္ေတြ လြင့္စင္က်လာ။ပူေလာင္လြန္းလွခ်ည္႔။ လက္္ညႈိးေငါက္ေငါက္ထိုးၿပီး ေျပာခ်င္မိရဲ႕။ "</span><span style="font-size: small;"><b><span style="font-size: large;">လူလိမ္</span></b></span><span style="font-size: small;"><b><span style="font-size: x-small;"> </span></b></span><span style="font-size: small;"><b><span style="font-size: small;">။ လူလိမ္</span>။</b></span><span style="font-size: small;"><b><span style="font-size: x-small;"> လူလိမ္</span></b><b>!... </b></span><span style="font-size: small;">"</span><span style="font-size: small;">လို႔။ မုန္းတယ္။ သိပ္မုန္းတယ္။ အရမ္းမုန္းတယ္။</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">လည္ျပြန္ကြဲမတတ္ ေအာ္ဟစ္လိုက္လည္း အသံေလးတမွ်င္ပင္ လြင့္က်မလာ။ ဆင္းရဲပင္ပန္းလို္က္တာ။ ဒါေပမယ္႔ ဘယ္သူမွမသိႏိုင္ခဲ႔ဘူး။ သူလာကယ္မယ္ဆို ကၽြန္မ အရဲစြန္႔ခုန္ခ်မွာပါ။ ဘယ္လုိလဲ။ သိပ္ရယ္စရာေကာင္းတယ္ မဟုတ္လား။ အဆံုးမွာေတာ့ ... သူေပါ့ေပါ့ပါးပါးလွည္႔စားသမွ်ကို ဘုရားစကားလုိ အေလးအနက္ထားမိသူ ကၽြန္မ အျပစ္ေတြခ်ည္းရယ္သာ။ </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-94ryEH5_3lI/TuvYiI2SfXI/AAAAAAAABn8/OKi5XkEyrHw/s1600/twilight.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/-94ryEH5_3lI/TuvYiI2SfXI/AAAAAAAABn8/OKi5XkEyrHw/s320/twilight.jpg" width="213" /></a></div><span class="photo_center" style="font-size: small;"></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">အခုကၽြန္မ ေရနစ္ေနၿပီေလ။ ဟာသပဲေနာ္။ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေအာင္ပြဲခံပါဦး။...။</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #999999; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #999999; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">(မွတ္ခ်က္။ စာအသစ္မေရးႏုိင္ေသးေသာေၾကာင္႔ မမသက္ေဝ tag သျဖင္႔ ေရးျဖစ္ခဲ႔ေသာဝတၴဳတိုကို စာတင္လိုက္ရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ကိုမွ် မရည္ရြယ္ပါ။ တူညီမႈရွိပါက မယံုၾကည္ႏုိင္စရာ တုိက္ဆိုင္မႈသာ ျဖစ္ပါလိမ္႔မည္။ )</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #999999; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><b>ေမတၱာမ်ားျဖင္႔</b></span></div><div style="color: #999999; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><b>မယ္ကိုး</b></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/602977659210831566-6356791795177237692?l=www.maecoe.net' alt='' /></div>မယ္ကိုးhttp://www.blogger.com/profile/14441828181710619338noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-602977659210831566.post-46461270973310496232011-08-30T09:54:00.001+08:002011-12-17T08:05:33.750+08:00“ ျပတင္းေပါက္ကေလးမ်ား”<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-Bjv_t2QcQQE/TlxCrokTYUI/AAAAAAAAAzg/WNRJhAT9chY/s1600/339_MD.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><br /></a></span></div><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">“We read to know we’re not alone.”</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">C.SLweis</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">ဘာသာစကားဆိုတာညွိႏႈိင္းယူျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ </span> ညွိႏိႈိင္းဖုိ႔ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို သင္ယူဖုိ႔ တြန္းအားလည္းျဖစ္ပါတယ္။ တျခားသူေတြရဲ႕ ေနာက္ကြယ္က ေခ်ပခ်က္ေတြကို ယံုၾကည္မႈအတြက္ တုိက္ခိုက္ႏိုင္ေအာင္ ျပင္ဆင္ၿပီးေတာ့ အခ်ိန္တစ္ခုမွာေရးတဲ႔ စာတစ္လံုးစီနဲ႔ စကားလံုးေတြဖြဲ႔တည္ထားတဲ႔ ကမၻာႀကီးျဖစ္ေအာင္ ျပန္လည္ ေသြးေဆာင္ၾကေလတာ။ <span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">ဒီလုိနဲ႔ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာဟာ စာအုပ္ေတြနဲ႔ လိမ္႔ဆင္းေနဆဲေပါ့...။</span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-Bjv_t2QcQQE/TlxCrokTYUI/AAAAAAAAAzg/WNRJhAT9chY/s1600/339_MD.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-Bjv_t2QcQQE/TlxCrokTYUI/AAAAAAAAAzg/WNRJhAT9chY/s320/339_MD.jpg" width="210" /></a></span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;"></span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;"> </span><br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">အထက္ပါဝါက်မ်ားဟာ Richard Peck ရဲ႕invitations to the World ဆိုတဲ႔ စာအုပ္ထဲက စာသားအခ်ိဳ႕ကို ကၽြန္မဘာသာျပန္ထားတာျဖစ္ပါတယ္။ အစ္ကိုေအာင္ (</span><span style="font-size: small;"><a href="http://www.pyustate.com/" target="_blank">ပ်ဴႏိုင္ငံ</a></span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">) က blog day အတြက္ စာေရးပါဆိုေတာ့ ကၽြန္မ ဘာေရးရမွန္းမသိပါဘူး။ blogger ေလးေလးေက်ာက္အတြက္ ရည္စူးေရးထားတဲ႔ စာကလည္းပ်က္ဆီးသြားတာေၾကာင္႔ အနားက စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ဖြင္႔ၿပီီး ေဝါဟာရဖလွယ္လိုက္္မိတာ ျဖစ္ပါတယ္။</span></div></div></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">အမွန္စကားဆိုရပါလွ်င္မယ္ကိုးရဲ႕စာစုမ်ား စာမ်က္ႏွာဟာ အသစ္ blogေတြကို လမ္းညႊန္ေပးႏုိင္ေလာက္ေအာင္ေအာင္ျမင္မႈမရွိပါဘူး။ </span>စာေရးပ်င္းသူျဖစ္တာေၾကာင္႔လည္း တစ္ခါတစ္ေလစာဖတ္သူတစ္ဦးပင္ မရွိခဲ႔တာမုိ႔ ဒီလို တစ္ဆင္႔ခံမိတ္ဆက္ေပးရင္ လူရယ္စရာျဖစ္မွာ စိုးမိပါတယ္။ </div><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-RAmauJIYC9M/TlxDfXT7KtI/AAAAAAAAAzk/UiqF4SfYGyY/s1600/219609_221343637881520_100000176551279_1068161_7059161_o.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="204" src="http://3.bp.blogspot.com/-RAmauJIYC9M/TlxDfXT7KtI/AAAAAAAAAzk/UiqF4SfYGyY/s320/219609_221343637881520_100000176551279_1068161_7059161_o.jpg" width="320" /></a></span></div><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">၂၀၀၇ ဒီဇင္ဘာမွာ စတင္ခဲ႔တဲ႔ blog ျဖစ္ေပမယ္႔ မယ္ကိုးဆိုတာရွိမွန္းပင္ မသိႏိုင္တဲ႔အတြက္ နာမည္တူအမ်ားႀကီးနဲ႔ မထင္မရွားစာေရးသူသာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီစာေရးသူဆိုတဲ႔အသံုးအႏႈန္းကိုwriter လို႔ မသတ္မွတ္ဘဲ blogger ဆိုတဲ႔ တံဆိပ္ကပ္လည္း ဘယ္တုန္းကမွ် မသိမ္ငယ္ဘဲ ဒီ blogေလးမွာ ေပ်ာ္ရႊင္စြာစာေတြေရးေနသူလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင္႔ပံုႏွိပ္စာေပေလာကသားတစ္ခ်ိဳ႕က blog မွာ စာေရးသူေတြကို ကဲ႔ရဲ႕ေလွာင္ေျပာင္မႈေတြရွိေ<wbr></wbr>နလည္း ကၽြန္မကေတာ့ ဒီစာမ်က္ႏွာေလးကိုအထူးျမတ္ႏိုးခ်င္ခင္စြာ စာေတြဆက္ေရးေနဦးမယ္႔သူ၊ blog ေတြက စာေတြကို ဖတ္ေနဦးမယ္႔သူသာျဖစ္ပါတယ္<wbr></wbr>။ </span><br /><br /><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">တကယ္ေတာ့ကၽြန္မက စာေရးသူဆိုတာထက္ စာဖတ္ျခင္းကုိ ဝါသနာႀကီးလြန္းသူသာ ျဖစ္ပါတယ္။ စာေရးသူတစ္ေယာက္ကဆို blog ေလာကမွာကၽြန္မ မဖတ္မိတဲ႔စာ ရွိေသးရဲ႕လား လုိ႔႔ပင္ ခ်ီးမြန္းကဲ႔ရဲ႕ဆိုဖူးပါတယ္။ေျခရာေလးေတြမခ်န္ျဖစ္ခဲ႔ေပမယ္႔ ဖတ္ျဖစ္တဲ႔စာအားလံုးကို တစ္လံုးမခ်န္ ေဝဖန္ခ်က္ကအစအေသးစိတ္ ကၽြန္မဖတ္တတ္ပါတယ္။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့blog ဆိုတာ စာဖတ္သူရဲ႕ စိတ္မ်က္ႏွာျပင္ကို ေရာင္ျပန္ဟပ္ေပးတဲ႔ ေၾကးမံုျပင္၊ မစဥ္းစားမိတာကိုေတြးေတာမိေစတဲ႔ ေမးခြန္း၊စိတ္အေညာင္းေျပေအာင္ ေလွ်ာက္လည္လုိ႔<wbr></wbr>လည္းရတဲ႔ လမ္းကေလး၊ ၿပီးေတာ့ ျပတင္းေပါက္ေလးတစ္ခု၊ ေသာ႔ကေလးတစ္ေခ်ာင္း၊ဘဝပင္လယ္ထဲကို အလင္းျဖာထြက္ေနတဲ႔ မီးျပတုိက္ေလး၊ ပိုၿပီးက်ယ္ျပန္႔တဲ႔ေနရာကိုသြားဖုိ႔ ဖြင္႔ေပးထားတဲ႔ လမ္းတံခါးတစ္ခုရယ္မို႔ေလ။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">ဒါေၾကာင္႔ စာတစ္ပုဒ္ဆိုတဲ႔ ေနရာေလးမွာ blog ဆိုတဲ႔ စကားလံုးေလး အစားထိုးခံစားမိတဲ႔ စာအုပ္ထဲကကဗ်ာေလးကိုပဲ ျပန္ၿပီး လက္ေဆာင္ပါးပါရေစရွင္။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">Astory is a door way</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;"> That opens on a wider place</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">Astory is a mirror</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;"> To reflect the reader’s face.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">Astory is a question</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;"> You hadn’t thought to ponder;</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">Astory is a pathway,</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;"> Inviting to you wander.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">Astory is a window,</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">Astory is a key,</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">Astory is a lighthouse,</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">Beamingout to the sea.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">Astory is a beginning;</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;"> A story is an end;</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">Andin the story’s middle,</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;"> You might just find a friend. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">ဟုတ္ကဲ႔။ ဒီ blog ေလးဟာ ကၽြန္မရဲ႕ခံစားမႈေတြ ဖြဲ႔တည္ရာနိဒါန္းျဖစ္သလို နိဂံုးလည္း ျဖစ္ပါလိမ္႔မယ္။ ကဗ်ာေလးထဲကလိုပဲ blog မွာ စာေရးရင္း၊ စာေတြကို ဖတ္ရင္း သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြမ်ားနဲ႔ေတြ႔ဆံုႀကံဳႀကိဳက္ခြင္႔ရလုိ႔ ဝမ္းသာလွပါတယ္။ အထူးသျဖင္႔ ကၽြန္မကို စာေရးျဖစ္ေအာင္တနည္းတဖံုအားေပးေနတဲ႔ စာလာဖတ္သူမ်ား၊စာေရးသူမ်ားအားလံ<wbr></wbr>ုးကို အထူးေက်းဇူးတင္ခ်စ္ခင္မိပါတယ္။ စာလာဖတ္သူမ်ားနဲ႔ </span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">blogger မ်ား </span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">အားလံုး ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႕ပါေစရွင္း)</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">ေမတၱာမ်ားျဖင္႔</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">မယ္ကိုး</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/602977659210831566-4646127097331049623?l=www.maecoe.net' alt='' /></div>မယ္ကိုးhttp://www.blogger.com/profile/14441828181710619338noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-602977659210831566.post-11560312114614724492011-07-31T09:00:00.021+08:002011-07-31T15:01:07.445+08:00ကတ္ေၾကးျဖင္႔ ဆံုးျဖတ္ေသာ…<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">စာအုပ္တစ္အုပ္ဟာလူကို ကံဆိုးမိုးေမွာင္က်ေစႏုိင္ပါတယ္<wbr></wbr>။ မယံုမရွိပါနဲ႔။ လြန္ခဲ႔တဲ႔အပတ္က “လူၿပိန္းမ်ားအတြက္ဆံပင္ညွပ္နည္း” ဆိုတဲ႔ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို လက္ဝယ္ပိုင္ပိုင္ ကၽြန္မ ဝယ္ထားလုိက္ၿပီေလ။အေသအခ်ာေပါ့။ ကၽြန္မနဲ႔ သက္ဆုိင္သူေတြရဲ႕ ပံုပန္းရုပ္သြင္ဟာ အခန္႔မသင္႔လို႔ပါဆိုကာဆိုးဆိုးရြာရြားထိခိုက္ေျပာင္း<wbr></wbr>လဲသြားေတာ့မွာ။ </span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-ViZLBEYtEYc/TjSjmlqgX5I/AAAAAAAAAys/us8MQMCpp0I/s1600/index.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-ViZLBEYtEYc/TjSjmlqgX5I/AAAAAAAAAys/us8MQMCpp0I/s1600/index.jpg" /></a><span style="font-family: Zawgyi-One;"> </span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အမွန္ဆိုရရင္မူလအစမွာေတာ့ ကၽြန္မက ဆံပင္ညွပ္ဝါသနာပါသူမဟုတ္ပါဘူး။ လြန္ခဲ႔တဲ႔ေလးႏွစ္ခန္႔ပ်င္းရိဖြယ္ေႏြတစ္ညေနခင္းမွာ ဆံပင္အေတာ္ရွည္ေနတဲ႔ မိတ္္ေဆြအစ္မတစ္ေယာက္ကို “မကို သမီးဆံပင္ညွပ္ေပးမယ္ေလ” လုိ႔ မေနႏို္င္စြာစကားစမိရာက ေရာဂါပိုးဝင္ေရာက္သြားခဲ႔တာျဖစ္ပါတယ္။ လူတကာအေပၚအလုိလိုက္ၿပီး သေဘာေကာင္းတဲ႔ အစ္မက ကၽြန္မဆံပင္ညွပ္မသင္ဖူးမွန္း သိပါလွ်က္ “ညွပ္ေလ ညီမေလး” ဆိုကာ သူ႔ရဲ႕ ေက်ာလည္အေရာက္ေျဖာင္႔စင္းလွပတဲ႔ ဆံပင္ကို ယံုယံုၾကည္ၾကည္ေပးခဲ႔ေလရဲ႕။</span></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">မရည္ရြယ္ဘဲအေပ်ာ္ႀကံမိတဲ႔ကၽြန္မ ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႔ လက္တည္႔စမ္းရေလၿပီ။ ကံအားေလ်ာ္စြာပဲအစ္မက ေက်နပ္ၿပီး အားလံုးက “လိုက္တယ္” လုိ႔ေျမွာက္ေပးၾကေတာ့ ဘဝင္စိမ္႔ေနဆဲမိတ္ေဆြအစ္မေနာက္တစ္ေယာက္ထံမွာေ<wbr></wbr>တာ့ မ်က္ႏွာပ်က္သြားခဲ႔ရ။ ဆံႏြယ္ေကာက္ေသာ ဒုတိယအစ္မကေရွ႔ဆံပင္ပဲ ညွပ္ခိုင္းတာမုိ႔ ပညာအလြန္ျပခ်င္ေနတဲ႔ ကၽြန္မက နည္းနည္းအဆန္းထြင္ၿပီးအတိုေလးညွပ္ေပးလိုက္မိပါတယ္။ အားလံုးခန္႔မွန္းမိမွာပါ၊ အစ္မရဲ႕ ဆံပင္ပံုစံဟာ ကၽြန္မရည္စူးသလိုျဖစ္မလာဘဲ ကၽြန္မရဲ႕ အမည္ဟာလည္း အဖတ္ဆည္မရေအာင္ ျဖစ္သြားေလတာ။</span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-SY_1QMmVQ8I/TjSkdAKFGcI/AAAAAAAAAyw/uZtlrI5LlWM/s1600/short-hairstyles32.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-SY_1QMmVQ8I/TjSkdAKFGcI/AAAAAAAAAyw/uZtlrI5LlWM/s320/short-hairstyles32.jpg" width="287" /></a><span style="font-family: Zawgyi-One;"> </span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"> </span>ႀကံရြယ္မိေသာပံုစံ :P</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"></div><span style="font-size: small;"></span><br /><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အခုေတာ့ဒီစာအုပ္ေလးနဲ႔ တုိက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ဆံုမိေလေတာ<wbr></wbr>့ ၿငိႈးငယ္ေျခာက္ေသြ႔သြားတဲ႔ကၽြန္မရဲ႕ ဆံပင္လက္ရာကိုျပန္လည္အသက္သြင္းဖို႔ အစပ်ိဳးမိေလတာ။ ဒုတိယအစ္မကုိဒုတိယအႀကိမ္အခြင္႔အေရးေပးဦးမလာ<wbr></wbr>းဆိုတဲ႔ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္အျပင္ သေဘာေကာင္းတဲ႔အစ္မႏွစ္ဦး၊အႏိုင္က်င္႔လို႔ရမယ္ထင္တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးကိုပါ ဆံပင္ညွပ္ေစခ်င္ေၾကာင္းခြင္႔ေတာင္းလိုက္ပါတယ္။</span></span></div><span style="font-size: small;"></span><br /><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ကၽြန္မေမွ်ာ္လင္႔သလိုပဲအားလံုးအေပၚေစတနာေကာင္းတဲ႔ တတိယအစ္မက သူ႔ရဲ႕ေက်ာလယ္ေရာက္ေနတဲ႔ ဆံႏြယ္ကို </span></span>သဒၶါ<span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ၾကည္ျဖဴစြာေရစက္ခ်ပါတယ္။ေပ်ာ္လြန္းလုိ႔ မယံုႏုိ္င္ေအာင္ျဖစ္ရေလတာ။ ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ႏွိပ္စက္ခန္းစေလၿပီ။ ဆံပင္မညွပ္ႏိုင္/ ခ်င္/ ေသးဘူးလုိ႔ ျငင္းပယ္သူမ်ားကို “မခ်စ္ဘူးမဟုတ္လား။ မယံုၾကည္ဘူး မဟုတ္လား” လုိ႔ အၾကမ္းမဖက္အႏုနည္းျဖင္႔ </span></span><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">စတင္ကာ </span></span><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">စကားနာထိုးၿပီရယ္။</span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">မတရားညွင္းပန္းႏွိပ္စက္ခံရၿပီး ဆက္လက္မခံစားႏုိင္ေတာ့လုိ႔ အရႈံးေပးလုိက္ရတဲ႔အျပစ္မဲ႔အမႈစစ္ခံရသူမ်ားလုိ “ဆံပင္ညွပ္ပါမယ္”လုိ႔ အာမဘေႏၱေပးလိုက္ရသူမ်ားကေတာ့ ေနာက္ထပ္အစ္မတစ္ေယာက္နဲ႔ညီမေလးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါတယ္။ က်န္သူမ်ားကေတာ့ ဆံပင္ညွပ္မခံတဲ႔အတြက္ဟီရိုရွီးမား၊ နာဂါဆာဂီ ၿမိဳ႕ေတြကို ဗံုးႀကဲမိသူတို႔လို အျပစ္ရွိသလို ခံစားရေအာင္ ကၽြန္မ ဘယ္လိုပင္ေသြးေဆာင္ေပမယ္႔ နည္းနည္းမွ် မတုန္လႈပ္ၾကပါ။ “လူကိုမုန္းပါ။ ဆံပင္ကိုခ်မ္းသာေပးပါ ” ေဆာင္ပုဒ္ကုိ ခ်ိတ္ဆြဲကာ ဆႏၵျပၾကေလတာ။</span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္။ ကၽြန္မကုိ ယံုၾကည္ခ်စ္ခင္သူရွိေသးတာပဲေလ...လုိ႔ လက္ခေမာင္းခတ္မယ္ႀကံဆဲ တတိယအစ္မက “ဆံပင္ပ်က္စီးသြားလည္း ေျခာက္လေလာက္ပဲေလ ကိစၥမရွိပါဘူး...” လုိ႔ ရင္ထဲက စကားဆိုရာ မယံုၾကည္မႈအတြက္ ေၾကကြဲရမလို အလိုလိုက္သည္းခံမႈအတြက္ၾကည္ႏူးရမလိုျဖစ္သြားပါတယ္။</span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဒါေပမယ္႔ လူသိရွင္ၾကား စကားကၽြံ႕ၿပီးၿပီမို႔ေနာက္ဆုတ္ဖို႔လည္း မျဖစ္ႏုိ္င္ေတာ့ဘူးရယ္။ </span></span></div><span style="font-size: small;"></span><br /><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဟုတ္ကဲ႔။စာအုပ္တစ္အုပ္က လူကို (ဆိုးဆိုးရြားရြား) ေျပာင္းလဲေစႏုိင္ပါတယ္။ မယံုၾကည္ဘူးဆိုရင္ကၽြန္မထံ ဆံပင္ညွပ္ခံၾကြဖို႔ ဖိတ္ၾကားခ်င္ပါတယ္ :D</span></span></div><span style="font-size: small;"></span><br /><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">( မယံုႏုိင္ေအာင္ သေဘာေကာင္းေသာ ခ်စ္အစ္မမ်ားနဲ႔ ညီမေလးသုိ႔ ေက်းဇူးမွတ္တမ္း…. :)</span></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/602977659210831566-1156031211461472449?l=www.maecoe.net' alt='' /></div>မယ္ကိုးhttp://www.blogger.com/profile/14441828181710619338noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-602977659210831566.post-51507773203830386752011-06-25T13:16:00.001+08:002011-06-25T13:16:57.455+08:00အေဝးကျပတင္း<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:WordDocument> <w:View>Normal</w:View> <w:Zoom>0</w:Zoom> <w:Compatibility> <w:BreakWrappedTables/> <w:SnapToGridInCell/> <w:WrapTextWithPunct/> <w:UseAsianBreakRules/> </w:Compatibility> <w:BrowserLevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument></xml><![endif]--><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဒီျပတင္းေပါက္ကေနခုန္ခ်ဖို႔ ကၽြန္မ ဘယ္တုန္းကမွ မစဥ္းစားခဲ႔ဖူးပါဘူး။ မေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ေပမယ္႔ေရွာင္လႊဲျခင္းဆိုတဲ႔ ကစားနည္းကိုေတာ႔ ေကာင္းစြာနားလည္ခဲ႔သူပါ။ လွပတယ္ဆိုတဲ႔ ကမၻာကို၊ သာယာတယ္လို႔ လူေျပာမ်ားတဲ႔ ရႈခင္းကို ေဘာင္ခတ္ၾကည့္ေအာင္လည္း မစြမ္းႏုိင္သူပဲမုိ႔ ျပတင္းခန္းဆီးစကိ<wbr></wbr>ုအၿမဲတေစ ေစ႔ပိတ္ထားခဲ႔တာ။ ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္မက အျမင့္ေၾကာက္သူလည္း မဟုတ္ပါဘူး။</span></span></div><span style="font-size: small;"></span><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><span style="font-size: small;"></span><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အမွန္စင္စစ္ ကၽြန္မကလူေၾကာက္သူသာ ျဖစ္ပါတယ္။ လူေတြရဲ႕ အၾကည့္ခံရျခင္းမွာ ေၾကာက္ရြံ႕သူသာ၊ လူေတြကိုၾကည့္ရျခင္းမွာ တုန္လႈပ္ေနသူသာရယ္။ ေသခ်ာတာက ေၾကာက္ရြံျခင္းဆိုတာ ေထြးေပြ႔ထားဖို႔မေကာင္းေပမယ့္ ခြဲခြာမရႏိုင္ေသးတဲ႔ တိုးတိုုးေဖာ္ရယ္ေလ။ ဒါေၾကာင္႔ဒီခန္းဆီးကို က်ယ္က်ယ္ဖြင့္ဖို႔ ထာဝစဥ္ မရည္စူးခဲ႔ပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔စိတ္မက်မ္းမာတဲ႔တစ္ေန႔မွာျပတင္းေပါက္မွတဆင့္ ကၽြန္မရဲ႕ ျမင္ကြင္းကို သူမ ေရာက္ရွိလာခဲ႔တာ။</span></span></div><span style="font-size: small;"></span><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><span style="font-size: small;"></span><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ျပတင္းကိုဖြင့္ၿပီးလက္ေထာက္ၿပီး ဟိုဒီေငးျခင္းကုိ တရံတခါမွ် မျပဳမူဖူးတာလည္း အမွန္ပါ။ေကာင္းကင္ျပာကိုျပတင္းရဲ႕ ေထာင့္ခ်ိဳး၊လစ္ဟာေနတဲ႔ ခန္းဆီးၾကားကတဆင္႔ပုန္းလွ်ိဳးကြယ္</span></span>လွ်ိဳး<span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">နဲ႔သာ တိတ္တဆိတ္ေငးတတ္သူျဖစ္ပါတယ္။ အခုေတာ့ ကံအားေလ်ာ္စြာပဲညဥ္႔နက္နက္မွာ အအိပ္ပ်က္ကာ အသက္ရႈက်ပ္လို႔ ခန္းဆီးကို ဖြင့္ရင္း ခဏရပ္မိခုိက္ မရည္ရြယ္ဘဲ သူမပံုရိပ္ကို မ်က္စိက်မိတာ။ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္တုိက္ေခါင္မို<wbr></wbr>းေပၚက သူမ။ျမင္စမွာေတာ့ လူသဏၭာန္မွ်သာ။ အေဝးျမင္ကြင္းမွာ ေယာက္်ား၊မိန္းမ မကြဲျပားေသးဘဲတေရြ႕ေရြ႕နဲ႕ ကၽြန္မတုိ႔တုိက္ရဲ႕ အနီးဆံုးကို ေလွ်ာက္လာမွ အမိ်ဳးသမီးမွန္း သိလာခဲ႔တာ။ဆံပင္ဖားလ်ားနဲ႔ ဂ်င္းေဘာင္းဘီဝတ္ထားတဲ႔သူမ။</span></span></div><span style="font-size: small;"></span><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><span style="font-size: small;"></span><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">တိိတ္ဆိတ္တဲ႔ညမွာကၽြန္မ အသံကုန္ဖြင့္ၿပီး လွမ္းေခၚရင္ သူမၾကားႏုိင္တယ္လို႔ တြက္ခ်က္လိုက္မိေပမယ္႔ဘာေျပာရမွန္း မစဥ္းစားႏုိင္ခဲ႔။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ဆိုကာ အခန္းမီးထဖြင့္ကာ သူမကိုတခုခုလွမ္းေအာ္မေျပာသင္႔ဘူးလား။ ဒါေပမယ္႔ ဘာေျပာရမွာလဲ။ လူေျခတိတ္ဆိတ္မွဒီလိုႀကံစည္တာ ေသေၾကာင္းႀကံတယ္ဆိုရင္လည္း ကၽြန္မအေျပာနဲ႔မဖ်က္ဆီးႏိုင္ဘူးထင္ရဲ႕။ေနပါဦး<wbr></wbr>။ သူမက ေသေၾကာင္းႀကံစည္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားတာမွဟုတ္ရဲ႕လား။ေသေၾကာင္းႀကံဖို႔ ႀကိဳးစားရင္ေရာ ကၽြန္မေအာ္သံကိုအေရးလုပ္ပါ့မလား။ </span></span></div><span style="font-size: small;"></span><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><span style="font-size: small;"></span><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဘယ္သူ႔ကို အကူအညီေတာင္းတုိင္ပင္ရမလဲ။ တျခားအခန္းမွာ အိပ္ေပ်ာ္ေနသူေတြ ရွိေပမယ္႔ ေခၚႏႈိးမိရင္သူတို႔ျငဴစူမွာလား။ ရဲစခန္းကို အေၾကာင္းၾကားရေတာ့မလား။ ဘယ္တုန္းကမွအနီးမွာမရွိတဲ႔ဖုန္းကို အသည္းအသန္ရွာေဖြကာ အသင္႔အေနထားနဲ႔ အေရးေပၚနံပါတ္ကိုႏွိပ္ေနမိ။ ဒါေပမယ္႔ ကယ္ဆယ္မယ္႔သူေတြ ေရာက္လာခ်ိန္မွာ သူမ ခုန္ခ်ၿပီးျဖစ္မလား။ တျခားအရာတစ္ခုခုကို လွ်ိဳ႕ဝွက္ႀကံစည္ေနတာေရာ မျဖစ္ႏုိ္င္ဘူးလား။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မသကၤာစရာဆိုၿပီး ဖုန္းဆက္လိုက္ရေတာ့မလား။ ျပတင္းအကြယ္ကေနပဲေစာင္႔ၾကည္႔ရင္ ေကာင္းမလား။</span></span></div><span style="font-size: small;"></span><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><span style="font-size: small;"></span><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဒါေပမယ္႔ေပါင္းမ်ားစြာ၊ဒြိဟေတြ အနႏၱနဲ႔ ေမာပန္းေနဆဲ သူမ ကၽြန္မကို ေတြ႕ရွိသြားခဲ႔တာ။ ဟုတ္ကဲ႔။ အေမွာင္ထဲမွာသူမနဲ႕ ကၽြန္မ အၾကည္႔ခ်င္းဆံုမိၾက။ တုန္လႈပ္ကာ ႏွလံုးခုန္သံပင္ ၿငိမ္သက္သြား။ သူမၿပံဳးျပလုိက္တာလား။ ေဝဝါးတဲ႔အလင္းေရာက္လႊမ္းျခံဳထား<wbr></wbr>တာမုိ႔ သဲကြဲစြာ မျမင္ႏိုင္ခဲ႔။ဒါေပမယ္႔ မယံုႏုိင္စရာ။ သူမ မ်က္ဝန္းေတြကို ျပက္ျပက္ထင္ထင္ေတြ႔ခဲ႔တယ္ေလ။ေတာက္ေျပာင္ၾကည္လင္ေသာ အၾကည္႔။ စူးစူးရွရွ။ သူမဟာ ကၽြန္မရဲ႕ မ်က္ဝန္းတည္႔တည္႔မွာ။သူမမ်က္ဝန္းဆီက စကားလံုးမ်ားစြာဖြဲ႔စည္းထားေသာ အေရာင္မ်ား တလက္လက္။</span></span></div><span style="font-size: small;"></span><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><span style="font-size: small;"></span><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ရုတ္တရက္ ရင္ထဲကေအာင္႔လာ။ ဟုတ္တယ္။ ကၽြန္မ သူမကို သိတာေပါ့ ။ဆိုးရြားတာက ဘယ္သူမွန္း စဥ္းစားမရ။အေသအခ်ာပါ။ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးကို ကၽြမ္းဝင္ဖူးတာ။ သူမက ေနာက္တစ္ႀကိမ္ထပ္ၿပဳံးျပတယ္။ တကယ္ကၿပံဳးျပတာပဲလုိ႔ ခန္႔မွန္းမိရံုသာ။ မ်က္လံုးေၾကာင္ေတာင္နဲ႔ ကၽြန္မ သူမကိုတစ္ခုခုေျပာဖုိ႔ ႀကိဳးစားဆဲဲမွာပင္ တိုက္အမိုးစြန္းက ခုန္ခ်လိုက္တာ။ရုပ္ရွင္ထဲက အေႏွးျပကြက္လုိမ်ိဳး ရြက္ဝါေလးေၾကြသလို ပန္းတစ္ပြင့္ လြင့္သြားသလို ျငင္ျငင္သာသာ။</span></span></div><span style="font-size: small;"></span><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><span style="font-size: small;"></span><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">“အား” လုိ႔အက်ယ္ေလာင္ဆံုး ေအာ္လုိက္မိသလား။ ကၽြန္မ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ သတိရခ်ိန္မွာ ကၽြန္မဟာေဆးရံုခန္းကုတင္ထက္မွာ ေရာက္ေနခဲ႔ၿပီ။ ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ သိရတာက ျပတင္ေပါက္ကေနကၽြန္မ ခုန္ခ်ခဲ႔သတဲ႔။ “မဟုတ္ဘူး။ လံုးဝမျဖစ္ႏုိင္ဘူး” လုိ႔ ကၽြန္မရွင္းျပတာကိုသူတုိ႔လက္မခံၾကဘူး။ ကၽြန္မ ဘယ္လိုနားလည္ရေတာ့မွာလဲ။ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္တုိက္ခန္းရဲ႕ ေခါင္မိုးက ခုန္ခ်တဲ႔ အမ်ိဳးသမီးအေၾကာင္းကို ေမးမိတုိင္းလည္း ေခါင္းေတြ တြင္တြင္ခါကာ စကားစကိုပင္ ျငင္းပယ္ၾကေလရဲ႕။</span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-mSMKZH_1pJo/TgVfs7N6VtI/AAAAAAAAAx0/CzBmd9Ao9es/s1600/barred-windows%25281%2529.jpg%2521Blog.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="244" src="http://1.bp.blogspot.com/-mSMKZH_1pJo/TgVfs7N6VtI/AAAAAAAAAx0/CzBmd9Ao9es/s320/barred-windows%25281%2529.jpg%2521Blog.jpg" width="320" /></a></span></div><div class="pt10 b0" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><b>Artist:</b> Vincent van Gogh;</span><span style="font-size: small;">Barred Windows;sketch</span></div><div class="pt10 b0"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="pt10 b0"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">မွန္ေသာသစၥာပါ။ဒီျပတင္းေပါက္ကေန ခုန္ခ်ဖို႔ ဘယ္တုန္းကမွ </span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">ကၽြန္မ </span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">မစဥ္းစားခဲ႔ဖူးပါဘူး။…။</span><br /><br /><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">မယ္ကိုး </span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/602977659210831566-5150777320383038675?l=www.maecoe.net' alt='' /></div>မယ္ကိုးhttp://www.blogger.com/profile/14441828181710619338noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-602977659210831566.post-90789531299927059162011-06-18T21:36:00.002+08:002011-06-19T14:17:51.107+08:00အေမ႔သမီး၊အေမ႔သားမ်ားသို႔ မရည္ရြယ္ေသာ…<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="font-family: inherit; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">လ်စ္လ်ဴရႈရက္စက္တတ္တဲ႔အေမေၾကာင္႔ စိတ္ဒဏ္ရာရေနတဲ႔ သမီးတစ္ေယာက္အေၾကာင္းကို ကၽြန္မစာစီဖုိ႔ ႀကိဳးစားခဲ႔ပါတယ္။ ၿပီးခဲ႔တဲ႔လကေ</span><wbr></wbr><span style="font-size: small;">တာ့ အဲဒီစာကို blog မွာ တင္ျခင္း face book မွာ noteအျဖစ္ေဖာ္ျပျခင္းတုိ႔ကို ရပ္လိုက္ဖုိ႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ႔ပါတယ္။ <a href="http://www.maecoe.net/2008/08/personality-traits-by-blood-type.html" target="_blank">ခ်စ္ျခင္းတစ္<wbr></wbr>ခု</a>ဝတၱဳရွည္ကိုလည္း အဆံုးမသတ္ေသးတာေၾကာင္႔ ကၽြန္မကို စာရွည္ရွည္ဆိုရင္ ၿပီးေအာင္ မေရးႏိုင္သူလို႔မွတ္ယူၾကမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ဟုတ္ကဲ႔။ေက်းဇူးျပဳၿပီး သည္းခံခြင့္လႊတ္ေပးေစခ်င္ပါတယ္။ဝါသနာအရ အခ်ိန္ေပးေနမိတဲ႔ စာေရးျခင္းအတြက္ မည္သည္႔ပုဂၢိဳလ္ေရးဆိုင္ရာထိုးႏွက္ခ်က္၊ ရန္စေစာ္ကားျခင္းကိုမွ ကၽြန္မ လက္သင္႔မခံနုိင္ေသးပါဘူး။ </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ဒါေပမယ္႔ တစ္ညေနမွာညီမေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ အေမအေၾကာင္းစာစုအေၾကာင္း ေျပာမိၾကတဲ႔အခါမွာစကားေလးတစ္ခြန္းကိုေျပာဖို႔ ကၽြန္မႏႈတ္တိတ္ေနလို႔ မရေတာ့ဘူးဆိုတာ သိလိုက္ပါတယ္။ ညီမေလးက ကၽြန္မကို“ဘာလုိ႔အဲဒီစာေတြေရးေနတာလဲ။ ၿပီးတာေတြ ၿပီးခဲ႔ၿပီ။ ထားခဲ႔လို႔ မရဘူလား ။ အားလံုးကကိုယ္႔အတိတ္ကံမေကာင္းလုိ႔ျဖစ္ၾ</span><wbr></wbr><span style="font-size: small;">ကတာပဲေလ” လို႔ေျပာတဲ႔အခါကၽြန္မ မအံ႔ၾသခဲ႔ပါဘူး။ ကၽြန္မကိုယ္တုိင္လည္း ေမတၱာ၊ဂရုဏာ၊ဥေပကၡာနဲ႔ အရာအာလံုးအေကာင္းအတိုင္းျဖစ္ေစႏ</span><wbr></wbr><span style="font-size: small;">ိုင္တယ္လို႔ ယံုၾကည္ခဲ႔သူျဖစ္ပါတယ္။ ခက္တာက ကံနည္းသူအေမ႔သမီးေတြဟာ ပုထုဇဥ္စင္စစ္ေတြရယ္။ အနာမသိဘဲ ေဆးကုေနရင္ ေပ်ာက္ပါ႔မလားဆိုတဲ႔ သံသယနဲ႔ကၽြန္မဒီစာကို ေရးခဲ႔မိတာျဖစ္ပါတယ္။ </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">“အဲဒီလို စိတ္ဒဏ္ရာက ၿပီးေပ်ာက္သြားတာမဟုတ္ဘူး။ ၿမံဳေနတာ မသိလို႔ မကုဘဲထားလုိက္ရင္ ေသတဲ႔အတိုင္ ေပ်ာက္ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ၿပီးေတာ့အဲဒီစိတ္ပိုင္းဆုိင္ရာ ခ်ိဳ႕တဲ႔မႈဟာ မ်ိဳးဆက္တစ္မ်ိဳးဆက္ကေန ေနာက္တစ္မ်ိဳးထိရိုက္ခတ္တတ္တယ္။ </span><span style="font-size: small;"> အဲဒါေၾကာင္႔အနာသိေအာင္အရင္လုပ္ရမယ္ ” လုိ႔</span><span style="font-size: small;"> ျပန္ဆိုခဲ႔ပါတယ္။ ဒါကလည္း Karyl Mcbride ရဲ႕ “ Will I Ever Be Good Enough?” (Healing the Daughters of Narcissistic Mothers) ဆိုေသာ ကၽြန္မအတြက္ လက္ခံယံုၾကည္စရာေကာင္းတဲ႔ စာအုပ္ကို မွီျငမ္းၿပီး ေျပာခဲ႔တာ ျဖစ္ပါတယ္</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: center;"><span style="font-size: small;"> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-yoBoTjuxBbY/Tfxz6Q-4caI/AAAAAAAAAxg/8-qyB0HQUbc/s1600/L-3.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://4.bp.blogspot.com/-yoBoTjuxBbY/Tfxz6Q-4caI/AAAAAAAAAxg/8-qyB0HQUbc/s640/L-3.jpg" width="364" /></a></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ဒါေပမယ္႔ မိဘကအစ လူတကာရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းကိုရေနတဲ႔ ညီမေလးအတြက္ေတာ႔ မယံုၾကည္ႏိုင္စရာ ျဖစ္မွာပါပဲ။ ညီမေလးက မ်က္ႏွာမဲ႔ကာ ပုခံုးတြန္႔ပါတယ္။ အေရပါးသူကၽြန္မအတြက္လည္း သည္းခံဖို႔ခက္ပါတယ္။ “ဒါဆို ညီမေလး... ကံတရားအေၾကာင္းကို လက္မခံတဲ႔ တျခားဘာသာမဲ႔ ၊ ဘာသာမရွိတဲ႔ ကေလးေတြကေရာဘယ္လုိေျဖဆည္ရာ ရမွာလဲ” လုိ႔ ေမးျဖစ္သြားတဲ႔အခါ ညီမေလးက “ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူတုိ႔ကံတရားပဲေလ။တျခားဘာသာဝင္ေတြမွာလည္း အေၾကာင္းျပခ်က္ေတာ့ ရွိမွာပဲ” လုိ႔ေျပာပါတယ္။ဒါဆို အေမ႔ေမတၱာငတ္တဲ႔သမီးေတြဟာ ကိုယ္႔ကံေၾကာင္႔ပဲဆိုကာ ရင္စည္းခံၿပီး ဒီဒဏ္ရာနဲ႔ ေသရေတာ့မွာလား။ စိတ္ဒဏ္ရာရေနတဲ႔ သမီးေတြအားလံုးဟာ ဘာသာတရားရိပ္ေအာက္မွာ ၿငိမ္းခ်မ္းေပ်ာ္ေမြ႔သူေတြ မျဖစ္ခဲ႔ရင္ သူတို႔အတြက္ အလင္းတံခါးမရွိေတာ႔ဘူးလား။ ဘာသာေရးျပင္ပက လြတ္လမ္းကိုေလွ်ာက္ဖို႔ မႀကိဳးစားသင္႔ေတာ့ဘူးလား။ တျခားသက္သာရာေျဖဆည္ရာရဖို႔ အားမထုတ္သင္႔ေတာ့ဘူးလား။ ကၽြန္မေဆာက္တည္ရာမရႏုိင္ေအာင္ အံ႕ၾသတုန္လႈပ္ရပါတယ္။</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ရွင္တုိ႔ ကံတရားေၾကာင္႔ပဲေလ... လုိ႔ေျမနိမ္႔ရာလွံစိုက္ လက္ညႈိးထိုးကဲ႔ရဲ႕ခံတဲ႔အခါမွာ ကၽြန္မရဲ႕ ခံႏုိင္ရည္မွတ္အစြန္းကိုေရာက္သြားပါၿပီ။ ကၽြန္မ အႏူးအညြတ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရပါတယ္။“ဒါဆို ဒီလုိႏွိပ္စက္ခံရတဲ႔ကေလးေတြအားလံုးက အေမ႔ဆီက “sorry” ဆိုတဲ႔စကားတစ္ခြန္းေတာင္ ျပန္ရဖို႔ အခြင့္မရွိဘူးလား” လုိ႔ ေမးျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္။ သားသမီးဆိုတာမိဘရဲ႕ တစ္စိတ္တစ္ေဒသဆိုတာ ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ သားသမီးေတြဟာ ခံစားခ်က္ရွိတဲ႔ လူသားေတြမဟုတ္ဘူးလား။ အျမစ္နာသြားတဲ႔အပင္ဟာ ႀကံဳလွီခ်ည္႔နဲ႔ေနမယ္ဆိုတာ သိခဲ႔ရင္ အေမ႔သမီးမျဖစ္ခဲ႔သူေတြရဲ႕ စိတ္ႏွလံုးကလည္း ညႈိးမွိန္ေသးငယ္ႏိုင္မယ္ဆိုတာ ဘာလုိ႔ ထည္႔မစဥ္းစားၾကတာပါလိမ္႔လို႔ ကၽြန္မသိခ်င္လြန္းလွပါတယ္။</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"> </span></div><div style="font-family: inherit; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"> အေမ႔ေမတၱာမရဘဲ ေမြးလာတဲ႔ သမီးေတြဟာ ဆတ္ဆတ္ထိမခံႏိုင္ေအာင္ ထိခိုက္လြယ္လြန္းတာ၊ မတိက်မျပတ္သားႏုိင္တာ၊ လူေတြကို အေရးစိုက္လြန္းကာ ကိုယ္႔ဟန္မူရာကို သတိထားလြန္ေနတာ၊ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ယံုၾကည္မႈ ခ်ိဳ႕တဲ႔တာ၊ ဆက္ဆံေရးကစလို႔ အခ်စ္အဆံုး ဖူးပြင့္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ႏုိင္စြမ္းမဲ႔တာ၊ ေအာင္ျမင္မႈေတြ ဘယ္လုိရရ စိတ္ခ်ေက်နပ္မႈ ခ်ိဳ႕ယြင္းေနတာ ၊ အရာရာမွာ စိတ္မလံုၿခံဳမႈနဲ႔ ရွင္သန္ေနရတဲ႔ စိတ္ခ်ိဳ႕တဲ႔မႈအျပင္ အဆိုးရြားဆံုးက ကိုယ္ကိုယ္တုိင္အတၱႀကီးကာ ေမတၱာမေပးႏုိင္သူေတြ၊ မေပးတတ္သူေတြ ျဖစ္သြားတတ္တယ္ေလ။ ဒါေၾကာင္႔ သူတို႔ေတြဟာ သူတုိ႔စိတ္အေျခအေနကို ကုသဖို႔ အရင္ဆံုးဇစ္ျမစ္ကို သိရမယ္လုိ႔ ကုထံုးက ဆိုေလရဲ႕။ </span></div><div style="font-family: inherit; text-align: justify;"></div><div style="font-family: inherit; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-je_kAUUXvQc/Tfx5D2wl9fI/AAAAAAAAAxk/AHfEs_RlwDE/s1600/L-2.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://4.bp.blogspot.com/-je_kAUUXvQc/Tfx5D2wl9fI/AAAAAAAAAxk/AHfEs_RlwDE/s400/L-2.jpg" width="367" /></a> </span></div><div style="font-family: inherit; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: inherit; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">“မမစာထဲမွာ ဇာတ္နာစရာ ဘာမွ ထည္႔မထားဘူး။ဒီထက္႔အျပင္မွာ ဆိုးတဲ႔အျဖစ္ေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ အလိုမတူဘဲ မတတ္သာလို႔ေမြးလာတဲ႔သမီးကို စိတ္ေရာကိုယ္ပါ ညွင္းပန္းႏွိပ္စက္တာေတြ၊ ေရာင္းစားခံရတဲ႔ ၊မေကာင္းတာ လုပ္ခုိင္းၿပီး ေငြရွာတာခံရတဲ႔ သမီးေတြ …အဲဒီသမီးေတြရဲ႕ စိတ္ဒဏ္ရာကလြယ္လြယ္နဲ႔ မေပ်ာက္ဘူး” လုိ႔ ေျပာမိတဲ႔အခါ ညီမေလးက “ သားသမီးကို ၁၀၀% မခ်စ္တဲ႔အေမေတြရွိခ်င္ရွိမွာပဲ။ သူတို႔မွာလည္း အေၾကာင္းတစ္ခုခုေတာ့ ရွိမွာပဲ” လုိ႔အခိုင္အမာေျပာပါတယ္။ ကၽြန္မလည္း အဲဒီအေၾကာင္းအရာကို ရွာေဖြေနတာရယ္။ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္မရွာေနတာက ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာခ်ိဳ႕တဲ႔မႈဆိုတဲ႔ အေၾကာင္းျပခ်က္မဟုတ္ဘဲစိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ခ်ိဳ႕တဲ႔ျခင္းအေၾကာင္းရင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္မရည္ညႊန္းတဲ႔စာအုပ္ထဲမွာ အေမတစ္ခ်ိဳ႕ဘာလုိ႔ ေမတၱာမေပးႏိုင္တာလဲဆိုတဲ႔ အေၾကာင္းကိုအက်ယ္တဝင္႔ေရးထားပါတယ္။ </span></div><div style="font-family: inherit; text-align: justify;"></div><div style="font-family: inherit; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">လႊမ္းမိုးခ်ဳပ္ကိုင္တဲ႔ အေမ ( the engulfing mother)၊ လ်စ္လ်ဴရႈပစ္ပယ္တတ္တဲ႔ အေမ ( the ignoring mother)ေတြအျပင္ ဝင္႔ဝါေမာ္ၾကြားေသာ ( the flamboyant extrovert)၊ထင္ရွားေအာင္ျမင္ခ်င္လြန္းေသာ( the accomplishment oriented)၊ အရက္ေသစာမူးယစ္ေဆးဝါးစြဲေနေသာ( the addicted)၊ စိတ္ခံစားမႈခ်ိဳ႕တဲ႔ေနေသာ (the emotional needy)၊စိတ္ေရာဂါရေနေသာ (the psychosomatic)၊ တိုးတုိးတိတ္တိတ္ ရက္စက္တတ္ေသာ ( the secretly mean) အေမေတြဟာ တုတ္တစ္ခ်က္မသံုးဘဲ သမီးေတြရဲ႕ ႏွလံုးသားကို ေသြးထြက္သံယိုျဖစ္ေစတာ အမွန္ပါ။ ျပဇာတ္ဆန္တဲ႔ ေနာက္ခံေတးေတြ မလိုပါဘူး။“ </span><span id="search" style="font-size: small; visibility: visible;">ပုထုဇဥ္ေနာ ဥမၷတေကာ</span><span id="main" style="font-size: small; visibility: visible;"><span id="search" style="visibility: visible;"> </span></span><span style="font-size: small;">..” ဆိုတဲ႔ ေရွးစကားအထင္အရွားရွိပါတယ္။ လူအမ်ိဳးမိ်ဳးစိတ္အေထြေထြမွာ အေမမ်ားလည္း အသြင္ေတြ ကြဲႏိုင္တယ္ မဟုတ္ပါလား။</span><br /><br /><span style="font-size: small;"> ကၽြန္မက ညီမေလးကို “အေမ႔ကိုနားလည္ေအာင္လုပ္ၿပီးရင္ ခြင္႔လႊတ္ၿပီး ေမတၱာျပန္ေပးႏုိင္မွစိတ္အနာလံုးလံုးေပ်ာက္မွာ ။အဲဒါေၾကာင္႔ အေကာင္းဆံုးနည္းက အေမ႔ကို therapist ဆီ ေခၚသြားၿပီး counseling</span><span style="font-size: small;"> လုပ္တာ အေကာင္းဆံုးပဲ” လုိ႔ ေျပာခဲ႔ပါတယ္။ညီမေလးရဲ႕ တံု႔ျပန္ခ်က္ကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ႏႈတ္ခမ္းမဲ႔ကာ ပုခံုးတြန္႔ျခင္းပဲျဖစ္ပါတယ္။ တိုက္ဆုိင္စြာပဲ ကၽြန္မေျပာတာ မွားခဲ႔တာ။ တကယ္က အေမဟာ ညႈိႏႈိင္းဖုိ႔ခက္တဲ႔သူဆိုရင္ အေျခအေနဟာ ပိုလို႔ဆိုးႏို္င္တယ္လို႔ ဆိုေလရဲ႕။</span></div><div style="font-family: inherit; text-align: justify;"></div><div style="font-family: inherit; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-GctoRXhEYsA/TfyVuXDa6ZI/AAAAAAAAAxo/kwg6vxwzFM8/s1600/L-7.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="302" src="http://2.bp.blogspot.com/-GctoRXhEYsA/TfyVuXDa6ZI/AAAAAAAAAxo/kwg6vxwzFM8/s400/L-7.jpg" width="400" /></a> </span></div><div style="font-family: inherit; text-align: justify;"><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><br /></span></div></div><div style="font-family: inherit; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ဘဝေပးအေျခအေနမတူတဲ႔ ညီမေလးနဲ႔ ကၽြန္မဟာ ေခါင္းစဥ္တစ္ခုေအာက္မွာ အေျဖမညီႏုိင္ခဲ႔ပါဘူး။ေမတၱာေရးကံေကာင္းသူညီမေလးအတြက္အေမ႔ေမတၱာမရတဲ႔သမီးေတြ ရွိေနတယ္ဆိုတဲ႔ အခ်က္ကိုေတာင္ လက္မခံႏုိင္ပါဘူး။ ကၽြန္မက အဲလိုသမီးေတြရဲ႕ စာေတြ ကၽြန္မဆီလာေၾကာင္းေျပာတဲ႔အခါ ညီမေလးကခါးခါးသီးသီးျငင္းပါတယ္။ “သူတို႔အေမက သူတုိ႔ကို မခ်စ္ဘဲေတာ့ ေနမွာ မဟုတ္ပါဘူး။သူတို႔ဘာသာ အျမင္မွားတာျဖစ္မွာပါ”လုိ႔ စူးစူးနစ္နစ္ေျပာပါတယ္။ ကၽြန္မစာကိုကိုယ္ခ်င္းစာနားလည္ခဲ႔သူအမ်ိဳးသမီးေတြဟာ ဥာဏ္ရည္ျမင္႔ၿပီး ဘဝအေတြ႔အႀကံဳမ်ားကာရင္႔က်က္သူေတြဆိုတာ ကၽြန္မ မေျပာလည္း ညီမေလးသိမွာ ျဖစ္တာမုိ႔ ကၽြန္မမွာဒီထက္ပိုၿပီး ရွင္းလင္းစရာ မရွိေတာ့ပါဘူး။ </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"> </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ဒါေၾကာင္႔ “ဒီေန႔ေျပာခဲ႔တာေတြကိုစာေရးရမယ္။ ဒါေပမယ္႔ အခ်က္အလက္ေတြစံုစံုလင္လင္ရွိဖို႔ အခ်ိန္ယူရမယ္လို႔ ” ညီမေလးကို ေျပာခဲ႔႔ပါတယ္။ </span><span style="font-size: small;">ညီမေလးကလည္း စကားဝိုင္းအစမွာပင္ “ ဒီလိုကံမေကာင္းတဲ႔တျခားဘာသာဝင္ကေလးေတြမွာ ကံတရားလိုမ်ိဳး တျခားအေၾကာင္းျပခ်က္ေတြရွိမွာပဲ။ စာအုပ္ေတြရွာဖတ္ဦးမယ္” လို႔ ဆိုခဲ႔ပါတယ္။ တကယ္က ကၽြန္မမွားခဲ႔တာသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ညီမေလးက “ညီမေလးဘဝမွာ အားလံုးက ညီမေလးကို ခ်စ္ၾကတယ္။ ညီမေလးပတ္ဝန္းက်င္မွာလည္း အေမေတြက သူတုိ႔သမီးေတြကို ခ်စ္ၾကတာခ်ည္းပဲ” လုိ႔ေျပာခဲ႔ၿပီးသားျဖစ္ပါတယ္။ရွင္သန္ရာ မတူခဲ႔ၿပီမို႔ ရႈေထာင္႔လြဲေနတဲ႔အၾကားက အျမင္တူမလားရယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင္ခဲ႔မိသူ ကၽြန္မအလြဲမ်ားရယ္သာ။ </span><br /><br /><span style="font-size: small;">ပုထုဇဥ္ဟာ မွားတတ္တယ္။ တကိုယ္ေကာင္းဆန္စိတ္ဟာတဏွာကို ရုပ္ဖ်က္ၿပီး ေနထိုင္တတ္သလို အက်ိဳးကို လုိလားျခင္းဆိုတဲ့ ေမတၱာစစ္ကိုလည္းခုတံုးလုပ္တတ္တယ္ဆိုတာ အားလံုးသိၿပီးသားလုိ႔ ယံုၾကည္ခဲ႔မိတာ။ ဒါေၾကာင္႔ အေမသာ အၾကြင္းမဲ႔မွန္တယ္ဆိုတဲ႔တရားနဲ႔ေတြ႔တဲ႔အခါ ဟန္ခ်က္ကို မညွိႏိုင္ဘဲ လဲၿပိဳသြားမိတာ။ အေတြးအေခၚရင့္က်က္ကာ ၾကင္နာစိတ္ႀကီးမားသူညီမေလးဟာ ေမတၱာအလွ်ံပယ္ရသူမို႔ အေမ႔ေမတၱာမေပးႏိုင္တဲ႔ အေျခအေနေတြကို လက္မခံႏုိင္ဘူးတဲ႔ေလ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေလာကတစ္ခြင္က ညီမေလးလုိ ကံေကာင္းသူသားသမီးေတြဟာ ဒီလိုပဲေျပာၾကမွာပဲဆိုတာ ကၽြန္မ အျမင္မွန္ရခဲ႔ပါတယ္။ခံစားဖူးမွ ကိုယ္ခ်င္းစာမယ္။ ဒဏ္ရာတူမွ စာနာႏိုင္မယ္ဆိုတာ လက္ေတြ႔ႀကံဳလုိ႔ ယံုလုိက္ရပါၿပီ။</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ဒါေၾကာင္႔မို႔ ကၽြန္မကို ရင္ဖြင့္ေျပာၾကားခြင္႔ျပဳပါေတာ့။အနိစၥေလာကဝဲမွာ </span><span style="font-size: small;"> ေကြးေသာလက္မဆန္႔ခင္ ကၽြန္မေသဆံုးႏုိင္သြားတာမို႔ ႀကိဳတင္လို႔ ေျပာခဲ႔ပါရေစေလ။အေမ႔ေမတၱာငတ္သူသမီးေတြကို ရည္စူးလုိ႔ရယ္။ “ရွင္တုိ႔ကို နားလည္တဲ႔သူ ကၽြန္မတစ္ေယာက္ေတာ့ ရွိပါေသးတယ္” လုိ႔။ ဟုတ္ကဲ႔။ ကၽြန္မ ႏွလံုးသားနဲ႔အျပည္႔ကိုယ္ခ်င္းစာပါတယ္။ ရင္ႏွင္႔အမွ် ခံစားစာနာပါတယ္။ တကယ္ပါ။ လွမ္းမေခၚေပမယ္႔လည္းကၽြန္မၾကားပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ပဲကြဲျပားျခားနားလည္း ဘဝတူေတြရဲ႕ဘာသာစကားကိုကၽြန္မနားလည္ပါတယ္။ အေမ႔ေမတၱာမရသူသမီးေတြရဲ႕ ေလာင္ကၽြမ္းေနတဲ႔ဒဏ္ရာေတြနဲ႔အနီးဆံုးမွာ ကၽြန္မရွိပါတယ္။ “ယံုၾကည္ေပးပါေနာ္။အနည္းဆံုးရွင္တုိ႔ဖက္မွာ ကၽြန္မတစ္ေယာက္ေတာ့ ရွိပါတယ္” </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ေက်းဇူူးျပဳၿပီးလက္ခံေပးပါ။ အေမ႔ေမတၱာငတ္သူ သမီးေတြရဲ႕ ေၾကကြဲမႈေတြကို ရင္နဲ႔အမွ် ေနရာေပးတဲ႔မယ္ကိုးဆိုသူတစ္ဦးေနခဲ႔ပါတယ္။ ရွိေနဆဲ၊ ရွိေနဦးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ..။</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-Z7zq1jpfZVk/TfyyMS5MCqI/AAAAAAAAAxw/EkfLxMQzCsc/s1600/L-1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://2.bp.blogspot.com/-Z7zq1jpfZVk/TfyyMS5MCqI/AAAAAAAAAxw/EkfLxMQzCsc/s400/L-1.jpg" width="357" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; font-family: inherit; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-jm6LRrrrwxc/TfyhvZnvcOI/AAAAAAAAAxs/Cy4aKa_2dYg/s1600/L-4.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><br /></a></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">(စာၾကြင္း။ ညီမေလးနဲ႔တစ္နာရီခြဲမွ်ေျပာခဲ႔သမွ်စကားေတြကို အပိုအလုိမရွိေအာင္ အတိုခ်ံဳးၿပီးစာစီထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ခုလုိ ကုိယ္ယံုၾကည္ရာကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာတတ္သလို ခ်စ္တတ္ၾကင္နာတတ္ေသာ ညီမေလးကို ေက်းဇူူးအထူးတင္ပါတယ္ …း)</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">မယ္ကိုး </span><br /><br /><h1 style="font-family: inherit;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.maecoe.net/2011/04/blog-post_30.html" target="_blank">အေမ မဖတ္သင္႔တဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ စာမ်က္ႏွာတစ္စ</a></span><span style="font-size: x-small;"> </span></h1><h1 style="font-family: inherit;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.maecoe.net/2011/05/blog-post.html" target="_blank">အေမ မျမင္သင့္တဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ အေမွာင္ျခမ္း</a></span> </h1><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;"> <a href="http://www.maecoe.net/2011/05/blog-post_14.html" target="_blank">အေမ မၾကားသင့္တဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ ၿပိဳလဲသံ</a></span></div><h1 style="font-family: inherit;"><span style="font-size: x-small;"><a class="post-title" href="http://www.maecoe.net/2011/05/blog-post_21.html">အေမ မသိသင့္တဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ တစိတ္တေဒသ</a></span></h1></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/602977659210831566-9078953129992705916?l=www.maecoe.net' alt='' /></div>မယ္ကိုးhttp://www.blogger.com/profile/14441828181710619338noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-602977659210831566.post-33264964405848206152011-06-11T12:01:00.028+08:002011-06-15T01:45:09.893+08:00“ေတာကၽြံသူ”<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><br />သူ႔ဦးေႏွာက္မွာ ေဆးေၾကာသန္႔စင္ၿပီးသား ျဖစ္တာမို႔ အေတြးေတြဟာ အေရာင္လက္စင္ၾကယ္ေနတာ။ ဟုတ္တယ္။ အတိတ္မဲ႔ခဲ႔ၿပီ။ ဒီေနရာဟာ ညစ္ေပတယ္။ စြန္႔ခြာရမယ္ ဆိုတဲ႔ ယံုၾကည္မႈကသာ သူ႔ကို လႊမ္းမိုးခ်ဳပ္ကိုင္ထားရဲ႕။</div><div style="text-align: justify;"><br />ေက်နပ္အားရေနလိုက္တာ။ အျမန္ဆံုး ထြက္သြားရမယ္။ ဒီအနာဂါတ္သာ သူ႔အေတြးမွာ လဲေလ်ာင္းေနသလို အထူးထီထြင္ထားတဲ႔ ယာဥ္လည္း အဆင္သင့္ပိုင္ဆိုင္ေနၿပီေလ။အျဖဴေရာင္လမ္းေလးအတိုင္း သူေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ႊင္႐ႊင္ေလွ်ာက္လာေပမယ္႔ ယာဥ္ေပၚတက္ဖို႔ ပထမေျခလွမ္းမွာပင္ အခက္အခဲ ျဖစ္ေလရဲ႕။ ေျခက ေျမမွ ၾကြလို႔မရ။ တန္ခိုး႐ွင္တစ္ပါးပါးကို “ ကယ္ပါ” လို႔ ဆုေတာင္းလည္း အခ်ည္းႏွီးသာ။ </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူ႔ရင္မွာ ကေျပာင္းကျပန္တုန္လႈပ္ေနကာေျခလွမ္းကို မထိန္းခ်ဳပ္ႏို္င္။ တလိမ့္ေခါက္ေကြးလဲၿပိဳမသြားေအာင္ ႀကိဳးစားေနရကာ တံခါးဝကိုမွီၿပီး ရပ္ေနရ။ သူစြန္႔ခြာႏိုင္ပါ့မလား။ ဒါေပမယ္႔ ဒူးေထာက္လို႔ မျဖစ္ပါ။ ဒီဝန္းက်င္ကသူ႔႐ွင္သန္ျခင္းကိုေျမျမွပ္ေတာ့မွာ။ သူေနာက္ျပန္ဆုတ္လို္က္ၿပီး အသက္ဝဝ႐ႈလိုက္ကာ မုန္းတီး႐ြံ႕႐ွာစရာေျမကို ေစ႔စ႔စပ္စပ္ၾကည္႔လုိ႔ အားကုန္ေနာက္ဆုတ္လို္က္မွ ယာဥ္ရဲ႕ ၾကမ္းခင္းမွာ ေျခခ်ႏိုင္ေတာ့တာ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div id=":10l" style="text-align: justify;">သူဝမ္းသာလို႔ မ်က္ရည္က်မိတာလား။ နင့္နင္႔သိီးသီး ခိုးဝွက္႐ိႈက္မိေသးေပမယ္႔ လံုၿခံဳေႏြးေထြးမႈကိုျမင္ရေတာ့ ၾကည္ႏူးလြန္းလို႔ပါဆိုကာ လွည္႔စားမိျပန္ၿပီရယ္။ သူ ဘဝသစ္ ေျပာင္းေတာ့မယ္။ စက္ကိရိယာေတြကို ကိုင္ၾကည္ကာ သူမူးရီေနတာ။ ဒီတဒဂၤကို ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ႐ူးသြပ္ခဲ႔ရပါလိမ္႔။ ေအးခါးေသာ မိုးသီးမ်ားၾကားမွာ ခိုက္ခိုက္တုန္စြာ ေမွ်ာ္လင့္ထြန္းညီွးခဲ႔တဲ႔ မီးတိုင္ေလး။ သူ႔ဒဏ္ရာေတြနဲ႔ ပုံသြင္းခဲ႔တဲ႔ ေတာင္ပံေတြ။ ႏွလံုးေသြးေတြနဲ႔ ေဆးျခယ္ခဲ႔တဲ႔ နံရံေတြ။ အခု အားလံုး အဆင္သင့္ျဖစ္ၿပီ။ ခ်ည္ႀကိဳးကို ျဖဳတ္ခ်ဖို႔သာ။</div><div id=":10l" style="text-align: justify;"></div><div id=":10l" style="text-align: justify;">ဒါေပမယ္႔ ၿငိတြယ္ေနရာကို ေသခ်ာေနလည္း ႀကိဳးကို ထိကိုင္မရ။ ေမွာင္ရိပ္ကြယ္မွာ ေသမင္းနဲ႔ စစ္ခင္းရျပန္သလို။ေမာလြန္းလွလို႔ ခဏနားရမလား စဥ္းစားေပမယ္႔ အားျပတ္သြားမွာ စိုးရိမ္ရတာ။ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။အေလွ်ာ႔ေပးလုိ႔ မျဖစ္ဘူး။ လိုအင္တပ္မက္မႈ အာသီသ အလွ်ံပယ္နဲ႔ သူ႔မွာ အမာ႐ြတ္ေတြ<br />မ်ားလြန္းခဲ႔ၿပီ။ ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္းမွာ ေျခခင္းလက္ဆန္႔ေနခ်င္ပါၿပီ။မာရ္နတ္ဟာ နတ္ဆိုးေတြသာမက မေကာင္းဆိုးဝါးအားလံုးပါ စုရံုးလို႔ု သူ႔အိပ္မက္ကို တိုက္ခုိက္ေနၾကေပါ့။ ဆႏၵေနာက္မွာ ေအာင္ျမင္မႈလိုက္တယ္ဆိုတာ ပံုျပင္ေတြထဲမွာသာ။ မႏၱာန္ အထပ္ထပ္ဆိုကာ ဆုေတာင္းလည္း အေၾကာင္းမထူးပါေလ။ မျမင္ရဘဲ ေႏွာင့္ယွက္ေနတဲ႔ အေမွာင႔္ပေယာဂေတြပဲ။</div><div id=":10l" style="text-align: justify;"></div><div id=":10l" style="text-align: justify;">ဒါေပမယ္႔ ကံေကာင္းေထာက္မစြာပဲ လွ်ပ္တစ္ျပက္ ဖ်က္ကနဲအလက္မွာ ေႏွာင္ႀကိဳးကို ျမင္လုိက္ရ။ အရည္ေပ်ာ္မလို စိတ္လႈပ္ရွားလြန္းေနေပမယ္႔အေရးမပါဟန္ေယာင္ေဆာင္ကာ ေလပင္ တစ္ခ်က္ခၽြန္လိုက္ေသးတာ။ ဒါေပမယ္႔ေသးပါးလႊာတဲ႔ ေနာက္ဆံုးႀကိဳးမွ်င္ေလးကို သတိထားျဖတ္ေနခိုက္မွာပဲ မ်က္ရည္စက္ကလက္ဖမိုးေပၚက်လာ။ ဟင့္အင္း။ ဒါ…ေနာက္ဆံုးေၾကကြဲျခင္းပါ။ သူ ေပ်ာ္ရေတာ့မွာ။ ျပဳန္းတီးေတာ့မယ္႔ နာက်င္ျခင္းေတြ။</div><div id=":10l" style="text-align: justify;"><br />ဒီလိုသာ အယံုသြင္းလို႔ စက္ခန္းထဲ ၿပံဳးၾကည္သာစြာ စိမ္ေျပနေျပလွမ္းဝင္ခဲ႔လည္း ႐ိုးရာမပ်က္ ဖ်က္ဆီးေနတဲ႔ ကံတရားေတြရယ္။ စက္ေတြအားလံုး အိပ္စက္ေနၿပီ။ ႏႈိးမရႏိုင္ေတာ့။ ေထာင့္အကြယ္မွာ ႏြမ္းလ်အားခ်ိဳ႕စြာ သူ သြားငိုမိေတာ့တာ။ သူ ေမ႔ပါၿပီ။ တကယ္ ေမ႔ေတာ့မွာပါ။ သူ႔ကို ေမ႔ခြင့္ေပးပါ။ ဆင္းရဲလြန္းလို႔ ထြက္ေျမာက္ခြင့္ကို မႀကံရေတာ့ဘူးလား။ မတရားဘူး။ တကယ္ပါ။ ေဘးႀကံဳရင္ သစၥာဆိုရသတဲ႔။ ေဆာက္တည္ရမရေတာ့တ႔ ဲ သူ႔မွာ ေရွးစကားသာ ကိုးကြယ္ရာ ထင္မိရဲ႕။</div><div id=":10l" style="text-align: justify;"><br />ထားလုိက္ေတာ့။ နတ္ေကာင္းနတ္ျမတ္ေတြ ဆံုးပါးကြယ္လြင့္ကုန္ၿပီျဖစ္တဲ႔ သတၱေလာကႀကီးပဲ။ သူ႔ကို ထြက္ေျမာက္ခြင့္ မေပးခ်င္တဲ႔ မျမင္ကြယ္ရာေတြနဲ႔ ရန္မလိုခ်င္ေတာ့။ ရွိေစ။ သူဟာ ဖန္တီးရွင္လူသားပဲေလ။ ဘာကိုမွ မက်ိန္ဆဲခ်င္။ ဘယ္ေတာ႔မွ လက္ေျမွာက္မွာ မဟုတ္ဘူးကြယ္႔။ ဒါေပမယ္႔ ေအးစက္ေနတဲ႔ စက္ဖံုးေဟာင္းကိုသာ ဖြင္႔ႏိုင္ကာ ႀကံရာမရ ေခါက္တ႔ုံေခါက္ျပန္သာ လမ္းေလွ်ာက္ေနမိတာ။ မျဖစ္ေသးဘူးထင္ရဲ႕။ ဒီတစ္နည္းကို စြန္႔စားဖို႔ သင့္ပါ့မလား။ ဒါေပမယ္႔ သူေနာက္ဆုတ္ထြက္ေျပးလို႔ မျဖစ္ေတာ့ဘူးေလ။ သူ ရွင္သန္ခ်င္တယ္။ စိ္မ္းႏုစိုတဲ႔ျမက္ခင္းေတြကို ျမင္ခ်င္ေသးတယ္။</div><div id=":10l" style="text-align: justify;"><br />ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ခြဲစိတ္ကိရိယာကိုဆြဲလို႔ သူ႔ရင္ထဲက ႏွလံုးသားကိုႏႈတ္ကာ ေအးခဲေနတဲ႔ မီးလင္းဖိုထဲ ထည္႔လိုက္မွာပဲ အပူရွိန္ျပည္႔သြားတဲ႔ယာဥ္ဟာ ေျမမွာ ၾကြေတာ့တာ။ ပီတိအဟုန္နဲ႔ သူ႔ေသြးခုန္ႏႈန္းျမန္ေနသလို ယာဥ္ကလည္း ေ႐ြ႕လ်ားႏႈန္းတိုးလာ။ သြားေတာ့မယ္။ တာ့တာ။ ေနာက္ေနာင္ ဘယ္ေတာ႔မွ…ဘယ္ေသာအခါမွ ဒီေၾကာက္စရာ ေျခာက္ျခားတုန္လႈပ္ဖြယ္ စက္ဆုပ္စရာေဒသကို ျမင္စရာမလုိေတာ႔။ ငါ႔မနက္ခင္းကို ေ႐ႊရည္ေလာင္းႏိုင္ေတာ့မွာ။ ေကာင္းကင္ထက္မွာ သူ႔ယာဥ္ေလး တၿငိမ္႔ၿငိမ္႔စီးဆင္းေနၿပီ။<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-4hiimWiOK4U/TfLrMczOdnI/AAAAAAAAAxU/lIZuq1rr_Sk/s1600/fool_tarot.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-4hiimWiOK4U/TfLrMczOdnI/AAAAAAAAAxU/lIZuq1rr_Sk/s1600/fool_tarot.jpg" /></a> </div><div id=":10l" style="text-align: justify;"></div><div id=":10l" style="text-align: justify;"><br />ဘယ္သူ႔ကို ႏႈတ္ဆက္ရမွာပါလိမ္႔။ ဟင့္အင္း။ ႏွလံုးသားမဲ႔ခဲ႔ၿပီပဲ။ တိမ္ေတြအထက္မွာ သူ ခ်မ္းေျမ႕ေနၿပီေလ။<br />လူေတြကလည္း ထိုသို႔ပင္ ယံုမွတ္ခဲ႔ေလတာ။ “အဲဒီလူေပါ့။ အတိတ္ေတြ၊ နာက်င္မႈေတြ<br />ေပ်ာက္ေအာင္ ဦးေႏွာဏ္ကို ေဆးေၾကာၿပီးသားတဲ႔။ ၿပီးေတာ့ ခံစားခ်က္လည္း ခမ္းသြားၿပီ<br />ဆိုလား။ သူ႔ႏွလံုးသားကို ေလာင္စာလုပ္ၿပီးမွ ယာဥ္ပ်ံသြားတာ… ” လို႔ ေရရြတ္ကာ<br />လက္ညိႈးတထိုးထိုးနဲ႔ ေျပာဆိုေနၾကဆဲ….</div><div id=":10l" style="text-align: justify;"><br />ထိုသို႔ိစံု႐ုံးၾကည္႔ေနဆဲ… မွာပင္ ယာဥ္ထက္က သူခုန္ခ်လိုက္တာကို ေတြ႔ၾကရေလတာ။ …။<br /></div><div id=":10l" style="text-align: justify;"></div><div id=":10l" style="text-align: justify;"></div><div id=":10l" style="text-align: justify;"></div><div id=":10l" style="text-align: justify;"></div><div id=":10l" style="text-align: justify;"><b>မယ္ကိုး</b></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/602977659210831566-3326496440584820615?l=www.maecoe.net' alt='' /></div>မယ္ကိုးhttp://www.blogger.com/profile/14441828181710619338noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-602977659210831566.post-13144755274591029642011-05-28T00:30:00.004+08:002011-05-29T20:23:24.111+08:00“ အမ်ားႏွင့္ သက္ဆိုင္ေသာ”<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-KYzp6jTVrc4/Td_Q-jFspeI/AAAAAAAAAxM/PC_hMg64zEs/s1600/Joan-Miro-Constellation-Awakening-at-Dawn.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-KYzp6jTVrc4/Td_Q-jFspeI/AAAAAAAAAxM/PC_hMg64zEs/s320/Joan-Miro-Constellation-Awakening-at-Dawn.jpg" width="260" /></a></div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;">Action!<br />ျဖဴေရာ္ရည္ေသြးေတြရဲ႕ ဂိုေဒါင္<br />မ်က္လံုးေတာက္ေတာက္နဲ႔ စိတ္စုတ္ဖြားေနသူ<br />အဝတ္ေပါက္နဲ႔ အိမ္စဥ္မေလွ်ာက္ေပမယ္႔<br />စုန္းေၾကာက္တတ္သူေလ ...<br />“ ျပန္မလာေတာ့ဘူး” ဆိုလား<br />အသံမဲ႔ေအာ္ဟစ္…<br /><br />ကန္႔လန္႔ကာဖြင့္ရင္<br />အေမ ငိုခ်င္ငိုလိမ္႔မွာ… ခဏတာ။<br /><br />Cut!<br />လက္ေကာက္ဝတ္ေပၚ ဓားမတင္ခင္<br />အရသာခံ ၿပံဳးခ်င္ေသး…တကယ္႔ေစတနာ။<br /><br />Done!<br />ငါ့ရန္သူဟာ ငါပါ။<br />ၿငိတြယ္မႈေက်ာက္ေဆာင္မွာ အရွင္လတ္လတ္ ေၾကမြသြားတဲ႔ ျမွားတစ္စင္းရယ္။<br />ၾကက္ေျခခတ္လို အက်ည္းတန္တဲ႔ ဂုဏ္ထူးလႊာကိုေတာ့<br />မ်က္ႏွာဖံုးခ်ိဳတဲ႔ ခ်စ္သူေလးဆီသာ လႊဲလိုက္ပါကြယ္။…။</div><div style="text-align: center;"> </div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"><br /><b>မယ္ကိုး</b></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: x-small;"><span class="rg_ctlv"><b>(art: Joan Miro </b><b>, Constellation Awakening at Dawn)</b></span></span></div></div><div style="text-align: right;"></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/602977659210831566-1314475527459102964?l=www.maecoe.net' alt='' /></div>မယ္ကိုးhttp://www.blogger.com/profile/14441828181710619338noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-602977659210831566.post-65400693665853094102011-05-21T21:00:00.000+08:002011-05-22T15:37:34.002+08:00အေမ မသိသင့္တဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ တစိတ္တေဒသ<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">တစ္ရာသီလည္တုိင္း ကမၻာအႏွံံ႔က ဆယ္သန္းနဲ႔ သန္းႏွစ္ဆယ္အၾကား လူေပါင္းမ်ားစြာဟာေသေၾကာင္းႀကံစည္ၾကၿပီး တစ္သန္းေလာက္ကေတာ့ေအာင္ျမင္သြားၾကတယ္တဲ႔။ စိတ္ကူး<wbr></wbr>ယဥ္ကာေသြးေၾကာင္သူကၽြန္မကေတာ့ ယေန႔ထက္တုိင္ အေကာင္အထည္မေဖာ္ႏုိင္ေသးပါ။ အေမမသိခဲ႔။ မသိႏိုင္။ ဘယ္ေတာ့မွလည္း သိခ်င္မွာ မဟုတ္တဲ႔ ကၽြန္မအေၾကာင္း သစၥာေတြ။ အသက္၁၂ႏွစ္သမီး ကၽြန္မရဲ႕ ၾကြပ္ဆပ္မာေက်ာမႈေတြနဲ႔ မညီမွ်ွတဲ႔ေလာကႀကီးထိပ္တုိက္ေတြ႔ခ်ိန္ေလ။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အဘြားအိမ္မွာ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ ႏွိပ္စက္တတ္တဲ႔ ဦးေလးမရွိေတာ့ေပမယ္႔ ကၽြန္မနဲ႔ မိသားစုအၾကား ဂုန္းတိုက္တတ္တဲ႔ ညီမဝမ္းကြဲရယ္၊ ျငဴစူရန္လိုတဲ႔ အဘြားရယ္၊ အျမင္မၾကည္တဲ႔ အေဒၚရယ္ ရွိေနတုန္းရယ္။ ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္မ ရင္ကြဲနာက်မေနတာ့ဘူး။ နာက်င္မႈေတြက နာက်ည္းမႈေတြအျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းသြားၿပီေလ။ စာၾကည္႔စားပြဲေရွ႕မွာ “အေၾကြးဆပ္ရန္” ဆိုတဲ႔စာ ေရးၿပီး ကပ္ထားခဲ႔တာ။ “အားလံုးကို ကလ႔ဲစားေခ်မယ္။ တစ္သက္မေက်ဘူး” ဆိုတဲ႔ အမုန္းစိတ္နဲ႔ ရန္လိုေနခဲ႔မိေပါ့။ဘယ္သူ႔ဆီကမွ နားလည္မႈ<wbr></wbr>တဖဲ႔တရြဲ႕ေလး မလိုခ်င္ပါဘူး။ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာ အေမ႔ဆီ သြားမလည္ေတာ့ အေမလာမွာလားလို႔ အၿမဲေမွ်ာ္လင့္ေနတဲ႔ ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကိုလည္း ဘယ္အတြက္မွ စာနာစရာမလုိပါဘူး။ လူတိုင္းဟာ ကိုယ္႔အေၾကာင္းနဲ႔ ကိုုယ္၊ကိုယ္႔ဒုကၡနဲ႔ ကိုယ္၊ ဘယ္သူ႔ကိုမွ အခ်ိန္ကုန္ခံၿပီး သနားမေနႏိုင္ဘူး မဟုတ္လား။ အေမကေရာ…။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အေမ ဖုန္းမဆက္ခဲ႔ဘူး၊ စာမေရးခဲ႔ဘူး။ ဒါေပမယ္႔ အေမ႔ကို ခ်စ္ေနတုန္းရယ္ ။အေဝးက အေမသာ ကၽြန္မရဲ႕ တစ္ခုတည္းေသာ အားထားေမွ်ာ္လင့္ခ်က္သာ။ ကိုးတန္းေလာက္မွာ အေမ႔ေမတၱာဖြဲ႔ကဗ်ာစပ္ၿပီး အေမ႔ဆီပို႔ခဲ႔ဖူးရဲ႕။ ဒါေပမယ္႔ အေမအေၾကာင္းမျပန္ခဲ႔ဘူး။ ဘာလုိ႔လဲ။ ကဗ်ာဖတ္ရတယ္လုိ႔ပဲ ေျပာခဲ႔ေပမယ္႔ သမီးကို ခ်စ္တယ္လုိ႔ မေလးဘာေၾကာင္႔မဆိုခဲ႔တာလဲ။ စာေတြကဗ်ာေတြ မခံစားတတ္ဘူးလို႔လားလုိ႔ သံသယျဖစ္ရေအာင္လည္း အေမကိုယ္တိုင္က လူသိခဲ႔ဖူးတဲ႔ စာေရးသူတစ္ေယာက္သာ။ တစ္စစီ တစ္မႈန္စီျဖစ္ေနတဲ႔ ႏွလံုးသားအက်ိဳးအေၾကေတြနဲ႔ အေမ႔ကို နားမလည္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အေမက ကၽြန္မတို႔အတြက္ ပိုက္ဆံေတြရွာေနတာတဲ႔။ ကၽြန္မတို႔ အသက္ရွင္ဖို႔ စားေသာက္ေနထုိင္ဖုိ႔ အတြက္လား။ဒါဆို အိမ္က ထြက္ေျပးရင္ ေကာင္းမလားလို႔ စိတ္ကူးယဥ္ဖူးခဲ႔။ ဒါေပမယ္႔ အဲဒီေလာက္ ကၽြန္မ သတၱိမရွိခဲ႔ပါဘူး။ေသသြားရင္ေရာ။ တစ္ေယာက္စာတာဝန္ေလ်ာ့သြားေတာ့ အေမ အလုပ္လုပ္ရတာ သက္သာသြားမွာေပါ့။ ဒီလိုအေတြးမိ်ဳး ၁၄ ႏွစ္ ၁၅ ႏွစ္ သမီးမွာပင္ ကၽြန္မ စတင္ေတြးတတ္ၿပီ။ ကၽြန္မ ဘာအတြက္ အသက္ရွင္ေနလဲဆိုတာ နားမလည္ဘူး။ ဘာလုိ႔ ေက်ာင္းတက္ၿပီး စာက်က္ေနလဲဆိုတာ မသိျမင္ႏိုင္ဘူး။ စာေတာ္သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ႔ေပမယ္႔ ဘယ္သူကမွ မခ်ီးက်ဴးခဲ႔ဘူး။ ႏွစ္ပတ္လည္တုိင္း ဆုရေပမယ္႔လည္း လုိက္ပို႔မယ္႔ လူႀကီးမရွိလို႔ ဘယ္တုန္းကမွ ဆုတက္မယူဖူးဘူး။ ဘာေၾကာင္႔ ကၽြန္မ လိမၼာခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနဦးမွာလဲ။ လူမသိျမင္ေအာင္ ဆိုးတတ္ခဲ႔ၿပီ။ ရည္စားမထားဘူး။ မခိ္ုးဘူး။ မလိမ္ဘူး။ဒါေပမယ္႔ </span><span style="font-family: Zawgyi-One;">ကၽြန္မဟာ ယဥ္ယဥ္ကေလးနဲ႔ႏွိပ္စက္ကလူျပဳတတ္သူသာ။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">(ေအးမိခိုင္နဲ႔ နႏၵာဦး အခု ငါ အႏူးအညြတ္တရားဝင္ ေတာင္းပန္ပါတယ္။)</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ထိုစဥ္အခါကေတာ့ ကၽြန္မဟာ မေကာင္းဆိုးဝါးပဲ။ ကၽြန္မကို ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းကို ရက္စက္တဲ႔စကားေတြေျပာၿပီး သူမ်က္ရည္ေပါက္ႀကီးငယ္က်ေတာ့ မ်က္ႏွာလႊဲေနခဲ႔။ ကၽြန္မမွာ ႏွလံုးသားမွ မရွိေတာ့ဘဲ။ ရက္စက္ခံရသူက ျပန္ရက္စက္မွာပဲ ဆိုတဲ႔ ေထာင္ေခ်ာက္ထဲမွာ မာန္ဖီေနတဲ႔ က်ားနာဟာ ကၽြန္မရယ္။</span><span style="font-family: Zawgyi-One;"> ကံအားေလ်ာ္စြာပဲ သူယုတ္မာမျဖစ္ႏိုင္ေတာ့တဲ႔ ကၽြန္မဟာ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ကိုႏွိပ္စက္အၿပီးမွာပင္ ဆင္ျခင္တံုတရားရသြားခဲ႔တာ။ </span><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္မ ဝန္မခံခ်င္ေသးဘူး။ သူငယ္ခ်င္းေတြ စြန္႔ခြာသြားလည္း မာေရေက်ာေရမ်က္ႏွာေပးနဲ႔ မထီမဲ႔ျမင္လုပ္ေနခဲ႔။</span><span style="font-family: Zawgyi-One;"> </span><span style="font-family: Zawgyi-One;"> </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဒါေပမယ္႔ တစ္သက္စာ အထိနာခဲ႔ၿပီ။ေျခာက္အိပ္မက္ေတြနဲ႔ စိတၱဇေရာဂါစြဲခဲ႔ၿပီ။ လူေတြအျမင္မွာေတာ့ အျပစ္ကင္းစင္တဲ႔ေက်ာင္းသူေပါ့။ႏွလံုးသားကိုေတာ့ ဘီလူးစီးခဲ႔ၿပီ။ တစ္ေလာကလံုးမွာ အခ်စ္ဆံုးဆိုတဲ႔ အေမကေတာင္ စြန္႔ပစ္ခဲ႔ေသးတာပဲ ဘယ္သံေယာဇဥ္က ခ်ည္ေႏွာင္ႏိုင္ဦးမွာလဲ။ ဘယ္အရာကိုမွ ကၽြန္မ မယံုၾကည္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ဘာကိုမွလည္းေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္မထားေတာ့ဘူး။ ဘာေၾကာင့္ အသက္ရွင္ေနရဦးမွာလဲ။ အဖန္ငါးရာ ငါးကမၻာဆိုတဲ႔ စကားလံုးနဲ႔ လာေျခာက္လည္း ကၽြန္မ မေၾကာက္ဘူး။ေနာက္ဘဝ၊ ဝဋ္ေၾကြး၊ ငရဲရွိတယ္ဆိုတာေတြ နားလည္ႏိုင္ပါတယ္။ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္သတ္ျဖတ္မႈနဲ႔ အဲဒီကံေၾကာင္႔ ငရဲက်တယ္ဆိုလည္း လက္ခံပါဦးမွာျဖစ္ေပမယ္႔ေနာက္ကမၻာငါးရာတိုင္း ကိုယ္႔ကိုကိုယ္သတ္ျဖတ္ေနရဦးမယ္<wbr></wbr>ဆိုတာကိုေတာ႔ မယံုေသးဘူး။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"> </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဟုတ္ကဲ႔။ငယ္ငယ္ေလးတည္းက ကလန္ကဆန္အမိုက္အမဲဟာ ကၽြန္မရယ္။ ဒီေလာကမွာ အသက္မရွင္ခ်င္ဘူး။ သုေတသနစစ္တမ္းအရ အသက္ ၁၅ ႏွစ္နဲ႔ ၂၄ ႏွစ္ၾကားမွာ သတ္ေသမႈ အျမင္႔ဆံုးတဲ႔။ အေသအခ်ာေပါ့ ။ ကၽြန္မ စာမက်က္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ ဦးေႏွာက္ထဲမွာေသေၾကာင္းႀကံစည္ျခင္းအေၾကာင္းေတြသာ ရွိေနတာ။ ဒီအေတြးေတြကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔သာ စိတ္ကူူးယဥ္ေနခဲ႔တာ။ ေနာက္ဆံုးေတြ႔ရွိခ်က္ေတြက တျခားသူေတြရဲ႕ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ညွင္းပန္းႏွိပ္<wbr></wbr>စက္တာ ခံခဲ႔ရသူေတြဟာ နာက်င္မႈသည္းခံစြမ္းျမင္႔လာၿပီး ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ရန္ရွာတဲ႔ အေတြးေတြ ရလာခဲ႔တာတဲ႔။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္မကေတာ့ အေမ႔မွာ သမီးတစ္ေယာက္ရွိတယ္ဆိုတာ အေမေတြးမိရံု၊ သမီးကို ခ်စ္လား မခ်စ္လားဆိုတာ သိခ်င္ရံုေလးပါ။ အလုပ္သိပ္မ်ားတဲ႔ မေလး သမီးေသသြားရင္ေတာ့ လာဦးမယ္ ထင္ပါရဲ႕... လို႔ ေမွ်ာ္လင့္မိတာ။ အေမလာတာကို သရဲတေစၦဘဝနဲ႔ ျမင္ရဦးမွာ။ မေလး သမီးအတြက္ ခဏေတာ့ စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားမွာပါေနာ္။ ဒီေလာက္ကေလးသာ စြဲလမ္းမိတာပါ။ ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္မရဲ႕ မသိစိတ္ထဲမွာ အေမ႔ကို သံေဝဂ</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">နည္းနည္းေလး</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">ရေစခ်င္ကာ ဒဏ္ခတ္ခ်င္ခဲ႔တဲ႔ စိတ္ရုိင္းဆိုးေတြ ခုိကပ္ေနခဲ႔သလား။ မေဝခြဲႏုိင္ေအာင္ ကၽြန္မ ႏွလုံုးသားဟာ ခါးခဲ႔တာ။ အဝီစိမွာ အရိုးစြဲမယ္႔ သတၱဝါမိုက္ဟာ ကၽြန္မပါပဲ။ ယေန႔ထက္တိုင္ ေသေၾကာင္းႀကံစည္မႈကို ကၽြန္မ စိတ္ကူးယဥ္ေနဆဲ။ ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ပါး ဆင္းရဲမႈအလံုးစံုက လြတ္္ေျမာက္ရာတံခါးဟာ ေသျခင္းရယ္သာ စြဲထင္ယံုမွတ္ေနဆဲရယ္…။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">၂၀၀၉၊ ဇန္နဝါရီလ ၁ ရက္ေန႔မွာ ေရးခဲ႔တဲ႔ႏွစ္ဦးခြန္းဆက္ဆိုတဲ႔ စာတုိေလးဟာ “တံတုိင္းရဲ႕ အျပင္စည္း”ဆိုတဲ႔ စာတစ္စလည္း ျဖစ္ခဲ႔ဖူးရဲ႕။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><a href="http://www.maecoe.net/2009/06/blog-post.html" target="_blank">“တံတိုင္းရဲ ့ အျပင္စည္း”</a></span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-1amovffmpdw/Tdc9CU4GL4I/AAAAAAAAAxI/rNMiuCeMCNU/s1600/Picture1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"></a></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ႏွစ္သစ္မွာ<br />တကိုယ္ေတာ္ ႏွုတ္ခြန္းဆက္စကားက<br />“ေလာကမွာ ငါမရွိလည္း ၿဖစ္တယ္”တဲ႔။ <br /><br />ကၽြန္မအတြက္ေတာ့<br />ဘဝဆိုတာ ပ်ားရည္နဲ ့ ေပါင္းခံထားတာသာ...<br /><br />ရနံ ့ေမြးကာ ရသာခ်ိဳႏိုင္ေပမယ့္<br />မြန္းက်ပ္ရင္း ေသဆံုး...<br /><br />အညတရသခၤါရနဲ့<br />ျဖစ္ပ်က္ျခင္းသစၥာကို ခါးသီးလို ့<br />ေသေၾကာင္းႀကံရေတာ့မလား...<br /><br />ေနာက္ႏွစ္မွာ စဥ္းစားမယ္။ ။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဟုတ္ကဲ႔ ။ ဒီလုိနဲ႔ အခ်ိန္ဆြဲကာေသေၾကာင္းႀကံစည္မႈကို ေနာက္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာတိုင္ ကၽြန္မ စဥ္းစားေနမိဦးမွာလား။ ကၽြန္မေသသြားရင္ အေမငိုလိမ္႔မလား။ စာမ်က္ႏွာတစ္ဖက္လွန္လို႔ အတြင္းေၾကေနတဲ႔ ႏွလံုးသားကို ကၽြန္မ ကုသႏုိင္ပါ႔ဦးမလား။ ရင္တြင္းနာေပ်ာက္ကင္းဖုိ႔ ကၽြန္မ ႀကိဳးစားသင့္ေသးရဲ႕လား။ အခ်ိန္မမွီေတာ့ဘူး ထင္ရဲ႕ေနာ္။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အိပ္မက္မွန္သမွ်ဟာ ပူေလာင္လြန္းလွပါၿပီ။…။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-1amovffmpdw/Tdc9CU4GL4I/AAAAAAAAAxI/rNMiuCeMCNU/s1600/Picture1.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="156" src="http://4.bp.blogspot.com/-1amovffmpdw/Tdc9CU4GL4I/AAAAAAAAAxI/rNMiuCeMCNU/s320/Picture1.jpg" width="320" /></a><span style="font-family: Zawgyi-One;"> </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">( ဆက္ရန္…) </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: black; text-align: justify;"><b><span style="font-family: Zawgyi-One;">မယ္ကိုး </span></b></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="item-title"></span><a href="http://www.maecoe.net/2011/05/blog-post_14.html" target="_blank"><span style="font-size: 100%;"></span></a><a href="http://www.maecoe.net/2011/04/blog-post_30.html" target="_blank">အေမ မဖတ္သင္႔တဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ စာမ်က္ႏွာတစ္စ</a></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><a href="http://www.maecoe.net/2011/05/blog-post.html" target="_blank">အေမ မျမင္သင့္တဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ အေမွာင္ျခမ္း</a> </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <a href="http://www.maecoe.net/2011/05/blog-post_14.html" target="_blank">အေမ မၾကားသင့္တဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ ၿပိဳလဲသံ</a></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /><span style="font-size: 100%;"><a href="http://www.maecoe.net/2011/04/blog-post_30.html" target="_blank"><br /></a></span><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/602977659210831566-6540069366585309410?l=www.maecoe.net' alt='' /></div>မယ္ကိုးhttp://www.blogger.com/profile/14441828181710619338noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-602977659210831566.post-78348132785994088132011-05-14T21:00:00.002+08:002011-05-14T22:08:40.246+08:00အေမ မၾကားသင့္တဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ ၿပိဳလဲသံ<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေပ်ာ္ရႊင္ဆံုးဆိုတဲ႔ ဒိန္းမတ္ႏိုင္ငံမွာေသေၾကာင္းႀကံစည္မႈႏႈန္းလည္း အျမင္႔ဆံုးတဲ႔ေလ။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ တဲ႔လား။ေဘးဝန္းက်င္ကေပ်ာ္ရႊင္ေနသူေတြဟာ စိတ္က်ေနသူေတြရဲ႔ အေျခအေနကို ပိုဆိုးေစတာမုိ႔ေနာက္ဆံုးမွာေသေၾကာင္းႀကံျခင္းနဲ႔ အဆံုးသတ္ရတာ။ အဲဒါ အမွန္ပဲ။ ကၽြန္မေရွ႕မွာ အေမ႔ေမတၱာအႏႈိင္းမဲ႔ႀကီးက်ယ္ေၾ<wbr>ကာင္း ဝံ႔ၾကြားစကား မဆိုေစခ်င္ပါ။ လူသားအခ်င္းခ်င္း မစာနာဘူးဆိုရင္ေတာင္ ေစာ္ကားဖို႔သင့္ပါရဲ႕လား။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေဖ႔ကိုျဖတ္ကနဲမွ်ပင္ မျမင္ခဲ႔ဖူးဘူး။ေျမးအခ်င္းခ်င္းအခြင့္အေရးမတူလု<wbr>ိ႔ မ်က္ႏွာညိဳမိတဲ႔အခါ အဘြားကျငဴစူတယ္။ခ်က္ျပဳတ္ေကၽြးရတဲ႔အေဒၚက မၾကည္ျဖဴတဲ႔စကားဆိုတယ္။ သံုးေလးတန္းအရြယ္္မွာေဆာ႔လြန္းလို႔ဆိုၿပီး ဦးေလးက ႀကိဳးနဲ႔ရိုက္တယ္။ ကားျဖတ္ကူးရင္း တုိက္မိမလိုျဖစ္သြားတဲ႔အခါ ဒီေလာက္ကန္းရလားဆိုၿပီး ၉ ႏွစ္ ၁၀ႏွစ္သမီး ကၽြန္မရဲ႕ နာရင္းကိုျဖတ္ရိုက္တယ္။ ခါးသီးမုန္းတီးလုိ႔ ေသြးပြက္ပြက္ဆူဆဲေပမယ္႔ သူေတာ္ေကာင္းျဖစ္ခ်င္စိတ္နဲ႔ အားလံုးကို သင္ပုန္းေခ်ခဲ႔တယ္။ အေဖဆိုတာ မ,ကိုခင္မွ ဥကိုခင္တာလုိ႔ အရပ္စကားၾကားတဲ႔အခါ ဟုတ္မွာပဲလုိ႔ေျဖသာစရာ ရွာဦးမယ္။ေနာက္ၿပီး ဘယ္သူကမွ အဘြား၊ဦးေလး၊အေဒၚေတြရဲ႕ ေမတၱာေတာ္ဟာ အသေခ်ၤ၊ ေက်းဇူးေတာ္အနႏၱရယ္လုိ႔ ဖြဲ႔ညႊန္းမေနဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အမာရြတ္ေတြကို ဖံုးကြယ္ရင္း မနာခဲ႔သလို ၿပံဳးျပဦးမယ္။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဟုတ္တယ္။ ကၽြန္မ ကံေကာင္းေသးတယ္မဟုတ္လား။ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာလုိအပ္ခ်က္ေ<wbr>တြအရ အဆိုးရြားဆံုးအဆင့္မွာ မပါဝင္ခဲ႔ဘူးေလ။ အမိုးခိုစရာေနရာတစ္ခုရွိတယ္။ ငတ္မေသခဲ႔ဘူး။ ပညာသင္ၾကားႏုိင္တယ္။ဒါေပမယ္႔ေၾကကြဲျခင္းေတြကေတာ့ ေခါင္ခုိက္ခဲ႔ၿပီ။ ထမင္းက်န္၊ဟင္းက်န္ေလးမ်ားရွိ<wbr>ရင္ စြန္႔ႀကဲၾကပါဆိုတဲ႔ အသံၾကားတိုင္း အေျပးအလႊားသြားၾကည္႔မိၿမဲ။ အလႈခံတဲ႔အေမက ကေလးေလးတစ္ေယာက္ေယာက္ကိုေပြ႔ထားတာျမင္ရင္ အားက်မိၿမဲ။ အဲဒီကေလးက သားသမီးအစစ္လား၊ အတုလား ကၽြန္မ မသိဘူး။ သားသမီးအစစ္ဆိုရင္ အေမ႔ရင္ခြင္မွာေနရေသးတာမို႔ ကၽြန္မထက္ ကံေကာင္းတယ္လုိ႔ ေတြးမိၿမဲ။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္လုိ႔ အေမ႔ဆီ သြားလည္ခ်ိန္မွာပဲေပ်ာ္ရႊင္ခဲ႔ရေပမယ္႔ ဆရာဝန္အေမဟာ အလုပ္သိပ္မ်ားလြန္းတာရယ္။ေဆးရံုတစ္ဖက္ ၊ေဆးခန္းတစ္ဖက္နဲ႔မို႔ သားသမီးကိုျပဳစုၾကင္နာခ်ိန္ ခမ္းေနတာလား။ အေမနဲ႔ေတြ႔လို႔ ရယ္ေမာရတာ ငါးမီးနစ္မွ မၾကာခင္ စိမ္းကားေက်ာခိုင္းသြားတဲ႔အခါ မ်က္လံုးေၾကာင္ေတာင္နဲ႔ အံ႔ၾသနာက်င္ကာ ကၽြန္မက်န္ခဲ႔ၿပီေလ ။ ဒါေပမယ္႔ တစ္သက္မွာ တစ္ခါေတာ့ ကၽြန္မေပ်ာ္ဖူးပါရဲ႕။ေျခာက္တန္းႏွစ္ေရာက္လု႔ိ ကိုယ္႔တာဝန္ကိုယ္ယူႏုိင္တဲ႔အရြ<wbr>ယ္မွာ အေမက သူတာဝန္က်တဲ႔ ရြာမွာ လုိက္ေနခြင့္ေပးခဲ႔တာ။ႏွိပ္စက္ခံရတဲ႔ေဘးက လြတ္သြားလုိ႔ အေပ်ာ္ႀကီးေပ်ာ္ခဲ႔တာေပါ့။ ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္မရဲ႕ စိတ္ကူးယဥ္ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြဟာ ေကာက္ရိုးမီးလုိပဲ ဟုပ္ကနဲ ၿငိမ္းခဲ႔ျပန္တာ။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">တိုက္နယ္ေဆးရံုက ဆရာဝန္အိမ္ဟာ ရင္ခြဲရံုရဲ႕ အေရွ႕၊ ေဆးရံုနဲ႔ ကပ္လွ်ပ္မွာ ရွိတယ္။ အျပင္ထြက္ရင္ အုတ္ခဲတစ္ခုနဲ႔ တစ္ခုအၾကားမွာ ေျမြေတြဟာ ဥဒဟိုျဖတ္သြားေနတယ္။ဒါေပမယ္႔ သရဲျဖစ္ျဖစ္ ၊ေျမြျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မ မေၾကာက္ဘူး။ အေမနဲ႔ အျပင္ထြက္ရမွာကိုပဲ သိပ္ေၾကာက္ခဲ႔။ စကားသြက္သြက္လက္လက္မေျပာတတ္တာ အေမမႀကိဳက္ဘူး။ လူေတြအၾကား အမွားတစ္ခုလုပ္မိရင္ အေမ႔ကို အရွက္ခြဲတယ္ဆိုကာ ကဲ႔ရဲ႕လုိ႔ မဆံုးေတာ့ဘူး။ တစ္ခါ ခလုတ္က်ပ္ေနလို႔ အေမဖြင့္မရတဲ႔ထီးကို ဖြင္႔ခိုင္းၿပီး ကၽြန္မလည္း မဖြင့္ႏုိင္လုိ႔ျပန္ေပးတဲ႔အခါ အေမကိုေတာ့ လက္နာေစခ်င္တာလားလုိ႔ စကားနာအထုိုးခံရတဲ႔မို႔ ဆြံ႕အနာက်င္ၿပီး ေၾကကြဲမေျပႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ဒီလုိနဲ႔ ရင္ထဲက မုန္တုိင္းေတြဟာ အရွိ္န္ျမင္႔သထက္ျမင္႔လာခဲ႔တာ။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">စာေမးပြဲမွာ သူနာျပဳဆရာမရဲ႕သမီးက အဆင့္တစ္ရၿပီး ကၽြန္မက အဆင့္ႏွစ္ရတဲ႔အခါ ရွက္စရာေကာင္းလွတယ္လုိ႔ အေမဆိုကာ ကဲ႔ရဲ႔ျမည္တြန္တတ္ေပမယ္႔ ကၽြန္မရဲ႕ေက်ာင္းစာအုပ္ေတြကို တစ္ခါေလးေတာင္ ကိုင္မၾကည္႔ဖူးဘူး။ ဒါေပမယ္႔ အေမနဲ႔ အဆင္ေျပေအာင္ အၿမဲတေစ ႀကိဳးစားခဲ႔ပါတယ္။ “ မေလးက သိပ္လွတယ္ ”လုိ႔ ေျပာမွ သေဘာက်ၿပီး “မေလး ျပင္ထားတာ ၾကည္႔မေကာင္းဘူး ”လို႔ ဆိုမိရင္ အေမစိတ္ဆိုးတတ္တယ္ေလ။ တစ္ခါကဆို ကၽြန္မက သေဘာဆိုးၿပီး ကဲ႔ရဲ႕တတ္သူလုိ႔ အေမျပန္ေျပာတာေၾကာင့္ “ မေလး အရမ္းလွတာပဲ” ဆိုတဲ႔ စကားကို ကၽြန္မ အာဂံုေဆာင္ခဲ႔တာ။ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီခ်ိန္ကစ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"> လူတကာအေပၚ လုိက္ေလ်ာစိတ္၊ႏွိမ္႔ခ်ေအာက္က်ိဳ႕တတ္တဲ႔စိတ္ဟာ ကၽြန္မရင္ထဲမွာ အျမစ္တည္ခဲ႔ၿပီရယ္။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေမကေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ စိတ္ေနသေဘာထားကို ဘယ္တုန္းကမွ် အကဲမခတ္ခဲ႔ဖူးပါဘူး။ အေမ႔ရဲ႕ ဆူပူမႈပဲျဖစ္ျဖစ္ အေရးထားမႈကို သိပ္လိုခ်င္ခဲ႔မိတာ။ ၁၁ႏွစ္အရြယ္ ကေလးေလးတစ္ေယာက္က အေမစိုးရိမ္ေစာင္႔ေရွာက္မႈကို လိုခ်င္လြန္းလုိ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္မိသားစုနဲ႔ ဘယ္လုိမွ် မႀကိဳက္တဲ႔ ဇာတ္ပြဲကို သံုးရက္ဆက္တုိက္သြားၾကည္႔ခဲ႔ဖူး<wbr>ရဲ႕။ အေမမ်ား ဆူပူမလား။ မိုးေဝလီေဝလင္းမွ အိမ္ျပန္လာတဲ႔ သမီးကို အေမေစာင္႔ႀကိဳေနမလားလို႔ေမွ်ာ္လင္႔ခဲ႔ေပမယ္႔ အေရးတယူေတာင္ မရွိခဲ႔ဘူးရယ္။ အေမ႔ဂရုစိုက္မႈကို ဘယ္လုိနည္းနဲ႔ ရမလဲလို႔ ကၽြန္မ မႀကံစည္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ္႔ ဘယ္လိုနည္းသံုးရမလဲဆိုတာလည္း ကၽြန္မရဲ႕ဦးေႏွာက္ေသးေသးေလးက မသိခဲ႔ဘူး။ ဒါေပမယ္႔ ကံၾကမၼာက စကားဆိုတယ္။ ရပ္လုိက္ေတာ့ တဲ႔။ ကၽြန္မ မယံုၾကည္ႏုိင္ခဲ႔ဘူး။ ဒါေပမယ္႔ ေနာက္ႏွစ္မွာ အေမအိမ္ေထာင္ျပဳလုိက္ေတာ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကာ အဆံုးစြန္က်ိဳးပဲ႔ကာ အစိတ္စိတ္အမႊာမႊာျဖစ္သြားခဲ႔ၿပီ။ ကၽြန္မဟာ အေမ႔အခ်စ္နဲ႔ မထိုက္တန္ဘူးဆိုတာ လက္ခံလုိက္ရၿပီ။<br /><br /></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-SRxWmpip9N8/Tc39GnHUEcI/AAAAAAAAAxA/CW3N0MEsenw/s1600/223199_10150242712194739_10851389738_8643483_5329873_n.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img src="http://2.bp.blogspot.com/-SRxWmpip9N8/Tc39GnHUEcI/AAAAAAAAAxA/CW3N0MEsenw/s320/223199_10150242712194739_10851389738_8643483_5329873_n.jpg" border="0" height="240" width="320" /></a></div><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size:x-small;">Edvard Munch, <b>Death Struggle 1915</b></span></div><div style="text-align: center;"><br /></div><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အစ္မက အေမ႔ကိုမုန္းလုိ႔ လက္ထပ္ဖုိ႔ ခြင့္ျပဳလုိက္တာတဲ႔။ ကၽြန္မကေတာ့ ရင္ထဲက အနာေတြထံုက်င္ေနလုိ႔ ခံစားခ်က္မွန္သမွ်ကို မခြဲျခားႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ္႔ အဘြားက ခြင့္မျပဳလုိ႔ အေမငိုေတာ့ အေမ႔အတြက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိေသးတာ။ အေမ႔ကို မကန္႔ကြက္ခဲ႔တာကေတာ့ သေဘာမတူဘူးေျပာလည္း အေမ ေနာက္မဆုတ္ဘူးဆိုတာ သိေနခဲ႔လုိ႔သာ။ အေမ႔ကို စိတ္ေလွ်ာ႔ၿပီး လက္လႊတ္လုိက္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ အေၾကာက္လြန္ၿပီး ၿငိမ္သက္သြားခဲ႔တာရယ္။ အေမလက္ထပ္ၿပီးရင္ အဘြားရဲ႕အိမ္ ငရဲအိုးထဲကို ျပန္သြားရေတာ႔မွာ။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဟင့္အင္း။ ကိုယ္ခ်င္းစာတယ္လုိ႔ မေျပာပါနဲ႔။ ရွင္တုိ႔ ဘယ္လုိမွ ခံစားနားလည္ႏိုုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္မက အျဖစ္သည္းလြန္းတယ္တဲ႔လား ။ဟုတ္ကဲ႔ မျငင္းဝ႔ံပါဘူး။</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ကံအားေလွ်ာ္စြာပဲ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;"> အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေမ႔ေမတၱာအတုမဲ႔ေၾကာင္းေဟာေျပာသူေတြ အနားမွာ ရွိမေနခဲ႔ဘူးရယ္။ ဒီလုိေအာင္ပြဲခံႏုိင္သူေတြက ဂုဏ္ယူဝံ႔ၾကြားၿပီး “သားသမီးကုိ မခ်စ္တဲ႔ အေမဆိုတာ မရွိဘူး” လုိ႔ ဖြဲ႕ႏြဲ႔ေဟာေျပာခဲ႔မယ္ဆို အေပ်ာ္ရႊင္ဆံုးႏုိင္ငံဒိန္းမိတ္က သတ္ေသသြားၾကသူေတြလုိ ၁၁ ႏွစ္သမီးကၽြန္မလည္း အရွိန္နဲ႔လာတဲ႔ ကုန္တင္ကားအေရွ႕မွာ သြားရပ္ခဲ႔မိလိမ္႔မွာ...။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /><br /><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">(ဆက္ရန္...) </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><b><span style="font-family:Zawgyi-One;">မယ္ကိုး</span></b></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> </span></div><span class="item-title"></span><a href="http://www.maecoe.net/2011/05/blog-post.html" target="_blank">အေမ မျမင္သင့္တဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ အေမွာင္ျခမ္း</a><br /><span style="font-size:100%;"><a href="http://www.maecoe.net/2011/04/blog-post_30.html" target="_blank">အေမ မဖတ္သင္႔တဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ စာမ်က္ႏွာတစ္စ</a></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/602977659210831566-7834813278599408813?l=www.maecoe.net' alt='' /></div>မယ္ကိုးhttp://www.blogger.com/profile/14441828181710619338noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-602977659210831566.post-90745063369806826452011-05-07T21:00:00.001+08:002011-05-09T19:12:52.532+08:00အေမ မျမင္သင့္တဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ အေမွာင္ျခမ္း<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=" ;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" ></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=" ;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >စိတ္ရူးေဖာက္လာၿပီဆိုေဆးရံုမွာ ထားရစ္ခံရတဲ႔၊ လမ္းေဘးမွာ စြန္႔ပစ္ခံရတဲ႔၊ အမႈိက္ပံုမွာ အဆံုးစီရင္ျခင္းခံရတဲ႔ ကေလးေတြအေၾကာင္းကို ကၽြန္မေတြးဦးမွာ။ တစ္ခါတည္း ဒဏ္ရာျပင္းစြာရတဲ႔လူနဲ႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ႏွိပ္စက္ညွင္းပန္းခံ<wbr>ရသူေတြမွာ ဘယ္သူ႔ေရာဂါပိုဆိုးမလဲေနာ္။ အၿမဲတေစသိခ်င္ေနခဲ႔လည္း တကယ္ေတာ့ ဒီအေျဖက္ို တျခားသူေမးစရာမလုိဘဲ ကၽြန္မပဲ ေျပာႏုိင္ရဲ႕။ သိတတ္စအရြယ္ မတိုင္ခင္မွာပင္ ခြဲခြာသြားခဲ႔တဲ႔ အေဖကို ကၽြန္မ မုန္းလုိ႔မရဘူး။ သမီးေတြကို ျဖတ္ကနဲပင္ လာမၾကည္႔ေတာ့တဲ႔ အေဖက္ို ကၽြန္မ မနာက်ည္းေသးပါဘူး။ အစ္မျဖစ္သူက အေဖ႔ကိုအိပ္မက္ထဲမွာျမင္လွ်င္ပင္ တူးခါးေနတတ္ေပမယ္႔ ကၽြန္မ ၿငိမ္ေအးေနဆဲရယ္။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=" ;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >အေဖက တစ္ခါမွားတာပဲေနမွာလို႔ စိတ္ေလွ်ာ႔ထားဦးမယ္။ အေမက အေဖဟာ သိပ္ရြံမုန္းစရာေကာင္းတဲ႔သူလုိ႔ေျပာတဲ႔အခါ အေဖ႔မွာလည္း အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြ ရွိမွာပဲလို႔ေျဖသာစရာ ရွာဦးမယ္။ ခံႏိုင္ရည္ခ်ိဳ႕လြန္းသူပါ။ နာက်င္မႈေတြ ထပ္မံလက္ခံႏိုင္တဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ အတိုင္းအတာဟာ ၿပီးသြားခဲ႔ၿပီ။ အေမ႔ရဲ႕ သင္ခန္းစာ အလံုးစံုနဲ႔တင္ေၾကကြဲတုန္လႈပ္မႈက စလို႔ေပ်ာ္ရႊင္သာယာဖြယ္မွန္သမွ်ကိုလည္း ကၽြန္မ မေကာင္းျမင္တတ္ခဲ႔ၿပီ။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=" ;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >မယံုဘူးဆိုလည္းျငင္းလိ္္မ္႔မယ္မဟုတ္ဘူးကြယ္။ နားလည္လက္ခံေအာင္ ရွင္းျပရျခင္း မွာေျခကုန္လက္ပန္းက်ခဲ႔ဖူးပါၿပီ။ လူေတြကေမးတယ္။ ဇာတိၿမိဳ႕ကို မခ်စ္ဘူးလားတဲ႔။ ဟင့္အင္းဆိုေတာ့ စိတ္ပ်က္တဲ႔အၾကည္႔ရတယ္။ ကၽြန္မ ဘယ္လိုခ်စ္ႏုိင္မွာလဲ။ အဲဒီၿမိဳ႕၊အဲဒီအိမ္မွာ ကၽြန္မကို ခ်စ္တဲ႔သူ မရွိဘူး။ ၁၈ ရက္သမီးကစ အဘြားနဲ႔အေဒၚေတြလက္မွာ ႀကီးျပင္းခဲ႔ရသူမို႔ ၾကည္ေမြ႔စရာမဲ႔။ အဘြားက အေမနဲ႔ အေဖကို သေဘာမတူဘဲ နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ေဝးေအာင္ လုပ္ခဲ႔ေပမယ္႔ တကယ္ကြဲကြာသြားတဲ႔အခါ ကၽြန္မကို ေမြးခဲ႔လို႔ စေနၿဂိဳလ္ေမႊလို႔ဆိုကာ အၿမဲျမည္တြန္ေတာက္တီးတယ္။ “နင့္အေမက အပ်ိဳလုပ္ၿပီး ငါတုိ႔ဆီ လာထားတယ္”ဆိုၿပီး အေဒၚေတြက ျငဴစူတယ္။ အဘြားနဲ႔ ရန္ျဖစ္တုိင္း ဦးေလးက ႏွိပ္စက္ညွင္းပန္းတယ္။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=" ;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ဘယ္လုိလဲ ကၽြန္မေသသင့္တယ္ မဟုတ္လား။ ဒါေပမယ္႔ ဆယ္ႏွစ္မျပည္႔ေသးတဲ႔ ကေလးတစ္ေယာက္ဟာ ေသေၾကာင္းႀကံနည္းေတြကို ကံႀကီးသီၿပီး နားမလည္ခဲ႔ဘူးေလ။ အစ္မတစ္ေယာက္သာ ကိုးကြယ္ခ်စ္ခင္စရာ ထင္ခဲ႔ေပမယ္႔ အစ္မကလည္း ၿငိဳျငင္ခဲ႔တယ္။ အေမ႔ေၾကာင့္ပါပဲ။ သမီးႏွစ္ေယာက္ေမြးထားၿပီး “အငယ္ေလးက အေမကို အက်ိဳးျပဳမယ္႔သမီး” ဆိုတဲ႔ေဗဒင္ဆရာရဲ႕ စကားကို လူထူထူရွိတိုင္း အေမေျပာခဲ႔တယ္ေလ။ မမစိတ္ထဲမွာ သိမ္ငယ္မနာလိုစိတ္ဝင္သြားမယ္ဆို<wbr>တာ မေလး နည္းနည္းေလးမွ မစဥ္းစားခဲ႔ဖူးပဲေနာ္။ ကေလးေလးအစ္မရဲ႕ စိတ္အနာဟာ ကၽြန္မအေပၚ အမုန္းေရာင္ျပန္ဟပ္ခဲ႔ၿပီေလ။ ဟုတ္ကဲ႔။ တကယ္ဆိုေလွကားထိပ္က အစ္မ တြန္းခ်လိုက္စဥ္တည္းက ကၽြန္မ ေသခဲ႔ဖို႔သင့္တာ။ ဒါေပမယ္႔ အေမ႔ေမတၱာေလးတစုတဖဲ႔ကိုေတာင္ ညီညီမွ်မွ်မရရွာတဲ႔ အစ္မကို ကၽြန္မ မနာက်ည္းႏိုင္ပါဘူး။ မေလး သမီးကို ဘယ္တုန္းကမွ မလုိခ်င္ခဲ႔ဘူး မဟုတ္လား။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=" ;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ကၽြန္မရဲ႕ ခံႏိုင္ရည္ဟာ အစြန္းမွတ္ကို ေက်ာ္သြားပါၿပီ။ အေဒၚေတြက စေနာက္ၿပီး “ သမီးကို အန္တီေမြးထားတာ မေလးေမြးတာ မဟုတ္ဘူး”လို႔ေျပာလာရင္ မ်က္စိမွတ္ယံုလုိက္ၿပီ။ အေဝးက အေမဆိုတဲ႔သူထက္ အိမ္က အေဒၚတစ္ေယာက္ေယာက္သာ အေမျဖစ္ရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲလို႔ စိတ္ကူးယဥ္တတ္ၿပီ။ သူငယ္တန္းထဲကစလို႔ </span><span style=" ;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >။ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္တိုင္းမွာ </span><span style=" ;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >အိမ္ကေနလာႀကိဳေစာင့္မယ္သူ မရွိခဲ႔ဘူး။ အစ္မကလည္း ကၽြန္မကို မေစာင့္ဘူး။ က်ိတ္ငိုခဲ႔ရတဲ႔ မ်က္ရည္ေတြဟာ ခဲေနၿပီ။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=" ;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ကေလးငယ္ကၽြန္မရဲ႕ အသိစိတ္ထဲမွာ အေမဟာ ဘယ္လိုပံုရိပ္မ်ိဳးလဲဆိုတာ မွတ္တမ္းမရွိခဲ႔။ အစိုးရဝန္ထမ္း အေမအလည္ျပန္လာတဲ႔ ရက္ေတြမွာေပ်ာ္ရႊင္ခဲ႔ဖူးသလားလို႔ ရွာေဖြရင္ ေၾကာက္ရြံ႕တဲ႔ခံစားခ်က္ေတြသာ ထြက္က်လာေတာ့မွာ။ စြဲလမ္းေနမိတာက အိမ္ကေၾကာင္ေလးေတြကို အေမမုန္းတာမုိ႔ေၾကာင္ခ်စ္သူကၽြန္မကို ဆူပူၿပီးေၾကာင္ေမြႊးေတြနဲ႔ အနားမကပ္နဲ႔ ဆူတတ္တာ။ေက်ာက္သင္ပုန္း၊ေက်ာက္တံနဲ႔ စာေရးတဲ႔အခါမွာ ထိျခစ္သံကို သည္းမခံႏုိင္ဘူးဆိုလို႔ အေမ႔ကြယ္ရာမွာ အိမ္စာလုပ္ခဲ႔ရတာ။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=" ;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >အေမ ကၽြန္မကိုေထြးေပြ႔ဖူးလား။ မမွတ္မိေတာ႔ဘူး။ ကေလးဘဝဆိုတာ အေပ်ာ္ရႊင္ဆံုးဆိုတဲ႔ စာသားေတြျမင္ရရင္ေလာကတစ္ခုလံုးကို ခါးသီးတယ္။ မွန္ေသာစကားပါ။ ငယ္စဥ္ကစလို႔ ကၽြန္မ က ပုန္ကန္ခဲ႔သူပဲ။ အေဒၚတစ္ေယာက္ေမြးတဲ႔ ကေလးဟာ အိမ္ေပၚေရာက္လာတယ္။ ခ်စ္စဖြယ္ခၽြဲႏြဲ႕တတ္တဲ႔ ညီမငယ္ေလးဟာ ကၽြန္မျမင္ကြင္းမွာ မႏွစ္ၿမိဳ႕စရာ ေျမြတစ္ေကာင္လုိပဲ။ အားလံုးရဲ႕ အခ်စ္က သူ႔ဆီမွာ ရွိတယ္။ သူစကားေျပာတုိင္း လိမ္ညာေနတာလို႔ ခံစားရတယ္။ ကဲ႔ရဲ႕ႏုိင္ပါတယ္။ ကိုးႏွစ္ဆယ္ႏွစ္အရြယ္ ကေလးတစ္ယာက္ရဲ႕ အမုန္းဟာ လြန္သတဲ႔လား။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=" ;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >မယုတ္မာရန္မျပဳတတ္ေပမယ္႔ မနာလိုစိတ္ကို မထိန္းႏုိင္တာေၾကာင့္ ေနာက္ဆံုးမွာ အားလံုးမ်က္မုန္းက်ိုဳးတဲ႔ လူဆိုးဟာ ကၽြန္မပဲရယ္။ မေလး မသိခဲ႔ဘူး မဟုတ္လား။ သမီး ရိုက္ႏွက္ခံရတာေတြ။ မဟုတ္ဘူး။ စကားလံုးကိုျပင္လုိ႔ရပါေသးတယ္။ ညွင္းပန္းႏွိပ္စက္ခံခဲ႔ရတာေတြ။ အိမ္ဆိုတာ ဘာလဲ။ ဇာတိၿမိဳ႕ဆိုတာ ဘယ္လိုမ်ိဳးလဲ။ ကၽြန္မနားမလည္ဘူး။ မကၽြမ္းဝင္ဘူး။ အိမ္မွာ စားတဲ႔ဟင္းကအစ မွ်တတူညီမႈ မရခဲ႔ဘူး။ လူႀကီးကို ခံမေျပာနဲ႔ ။ ငရဲႀကီးမယ္တဲ႔လား။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မက အဝီစိမွာပဲ ရွင္သန္ခဲ႔သင့္တာ။ </span></div><br /><div style="text-align: justify;"><span style=" ;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" > ဘုရားရိပ္ေအာက္မွာ ကံေၾကြးေတြပဲလို႔ အခုခ်ိန္မွာ ရမယ္ရွာႏုိင္ေပမယ္႔ ငယ္စဥ္ဒဏ္ရာဆူးခ်က္ေတြက နက္ခဲ႔ၿပီ။ အေမ၊ အေမ။ ေလာကမွာ အေမသာ အျမင္႔ျမတ္ဆံုး ။ အဲဒီကေလးပဲ မွားတာပါ။ ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လား။ ဘယ္သူမွ အျပစ္မရွိဘူး။ ကံတရားေၾကာင့္သာ။ ဒီလို လႊဲခ်မွပဲ ကၽြန္မ အသက္ရွင္ႏုိင္ေတာ့မယ္။ တန္ခုိးရွင္တစ္ေယာက္ေယာက္က ဖန္ဆင္းလုိ႔ျဖစ္လာရတယ္ဆိုရင္ျဖင့္ ရူးၿပီး ကၽြန္မေသမွာပဲ။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီတန္ခိုးရွင္ကို ကၽြန္မ တရားစြဲမိလိမ္႔မယ္။ ေလာကမွာ ဘာေၾကာင့္ ဒီေလာက္ဆိုးရြားျပန္းထန္ေလာက္တဲ႔ မညီမွ်မႈေတြ ရွိေနရတာလဲ။ အေမရဲ႕ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေစာင္႔ေရွာက္ခံရတဲ႔ ကေလးေတြကိုေမွ်ာ္ေငးရင္း တုႏိုင္းမမွီတဲ႔ အေမ႔ေမတၱာဖြဲ႔စာေတြကို ဖတ္ရင္း ေသြးပြက္ပြက္အန္ကာ ကၽြန္မေသရေတာ႔မွာလား။</span></div><br /><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=" ;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ဒါေပမယ္႔ ကံအားေလ်ာ္စြာပဲ ကၽြန္မ စာဖတ္နာခဲ႔ပါတယ္။ ပညာသင္ေပးခဲ႔တဲ႔ အေမ႔ေက်းဇူးေၾကာင္႔ရယ္။ အေမရိကန္ႏိုင္ငံမွာ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္္အခ်စ္လြန္ေရာဂါ<wbr>သည္ အမ်ိဳးသမီးေပါင္း ၁.၅ သန္းရွိပါသတဲ႔။ အဲဒီအမ်ိဳးသမီးအမ်ားစုက အေမေတြေလ။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မလို စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာခ်ိဳ႕တဲ႔ေနတဲ႔ ကေလးေတြရွိတယ္လုိ႔ ဖတ္ခြင့္ရတဲ႔အခါ ဘဝတူေတြ ရွိေသးပါလားဆိုကာ သက္သာရာရခဲ႔ၿပီ။ ကၽြန္မ အသိေနာက္မက်ေသးပါဘူးေနာ္။ အခ်ိန္မွီ ကုသကာ နာက်င္မႈအရိပ္မည္းေအာက္က လြတ္ေျမာက္ႏိုင္ေကာင္းပါရဲ႕ေနာ္။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=" ;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >တစ္ခ်ိဳ႕ကေလးေတြကေတာ့ ကၽြန္မထက္ကံေကာင္းၾကသူေတြပါ။ သူတို႔ဟာ ရက္စက္တဲ႔အေမ႔လက္က လြတ္ေျမာက္ၿ<wbr>ပီး ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေစာင့္ေရွာက္မယ္႔သူ<wbr>ေတြဆီေရာက္သြားၾကတယ္ေလ။ “Will I Ever Be Good Enough” ဆုိတဲ႔ စာအုပ္ထဲမွာ လင္ဒါဆိုတဲ႔ စိတ္အထူးကုပညာရွင္က ဒီလို ကံနည္းခဲ႔တဲ႔ကေလးေတြအတြက္ ရည္ညႊန္းဖြဲ႔ထားတဲ႔ကဗ်ာေလးကို မေလးၾကားေအာင္ ရြတ္ျပခ်င္လိုက္တာ။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style=" ;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >Dear Mommy</span></div><div></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style=" ;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >I’m doing really good,</span></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style=" ;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >I get all A’s in school</span></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style=" ;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >And I don’t cry at bedtime anymore,</span></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style=" ;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >Though my new mom said I could.</span></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style=" ;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >I remember how much you hate tears,</span></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style=" ;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >You slapped them out of me</span></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style=" ;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >To make me strong,</span></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style=" ;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >I think it worked.</span></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style=" ;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >I learned to use a microscope</span></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style=" ;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >And my hair grew two inches.</span></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style=" ;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >It’s pretty, just like yours.</span></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style=" ;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >I’m not allowed to clean the house,</span></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style=" ;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >Only my own room,</span></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style=" ;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >Isn’t that a funny rule?</span></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style=" ;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >You say kids are so much trouble</span></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style=" ;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >Getting born, they better it back.</span></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style=" ;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >I’m not supposed to take care</span></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style=" ;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >Of the other kids, only me, I sort of like it.</span></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style=" ;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >I still get the hole in my stomach</span></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style=" ;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >When I do something wrong,</span></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style=" ;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >I have a saying on my mirror</span></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style=" ;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >“Kids make mistakes, It’s OK,”</span></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style=" ;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >I read it every day, </span></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style=" ;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >Sometimes I even believe it.</span></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style=" ;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >I wonder if you ever think of me</span></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style=" ;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >Or if you’re glad the troublemaker’s gone,</span></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style=" ;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >I never want to see you again.</span></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style=" ;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >I love you, Mommy.<sup>4</sup></span></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size:100%;"><br /></span></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="font-weight: bold; text-align: center;"><span style=" ;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >Linda Vaughan</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=" ;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ဒီလို ကဗ်ာမ်ိဳးကို စာနာနားလည္မယ္႔သူ ရွိပါ႔မလား။ ဘယ္တုန္းကမွ် မမုိက္ခဲ႔သလို အေမဂုဏ္ယူခ်င္ ယူႏုိင္တဲ႔ သမီးႏွစ္ေယာက္ရွိေနပါလ်က္ “လြန္ခဲ႔တဲ႔အခ်ိန္ေတြျပန္လိုခ်င္တယ္ ။ ဘဝကို အသစ္ကစခ်င္တယ္” လို႔ ယေန႔ထက္တုိင္ေျပာတတ္တဲ႔ အေမ႔ရဲ႕သမီး ကၽြန္မကသာ ရင္ကြဲမတတ္ကိုယ္ခ်င္းစာမိတာ။ “အေမ႔ကိုဒုကၡေပးတဲ႔သူထြက္သြားလုိ႔ အေမေပ်ာ္တယ္ဆိုရင္ အေမ႔ကို ဘယ္ေတာ့မွျပန္မေတြ႔ခ်င္ေတာ့ပါဘူး”လို႔ ကေလးေလးေျပာတာ မယံုဘူးလား။ ကၽြန္မအျဖစ္က ပိုလြန္ပါတယ္။ ရုပ္ရည္ေခ်ာေမာတဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕အစ္မကိုျမင္တဲ႔သူတုိင္းက ညီအစ္မအရင္းဟုတ္ရဲ႕လားလို႔ အက်ည္းတန္သူ ကၽြန္မကိုေမးတဲ႔အခါ ဆြံ႕အေနၿမဲ။ တစ္ေယာက္ေယာက္က “သူက အမႈိက္ပံုေဘးကေကာက္ရတာ” လုိ႔စေနာက္တဲ႔အခါ ဝမ္းသာအားရေခါင္းၿငိမ္႔ခ်င္မိၿမဲ။ ဒီေလာက္ေတာင္ စိတ္ေနာက္ခဲ႔ပါတယ္။ ဟုတ္တယ္မေလး။ သမီးတကယ္ ရူးမိုက္ခဲ႔ပါတယ္။ မေလးဟာ အေမ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ အခု ခဏေမြးစားထားတာ။ ငါ့အေမနဲ႔အေဖက ဟိုးအေဝးႀကီးမွာ ။တစ္ေန႔ေတာ့ လာေခၚမွာလုိ႔ ဦးေလးအေဒၚေတြ ႏွိပ္စက္ခံရတိုင္း စိတ္ကူးယဥ္ခဲ႔ဖူးပါတယ္။ </span></div><div></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=" ;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ၿငိမ္းသင့္ပါၿပီေလ။ ဒီစကားေတြကို အေမမၾကားခ်င္သလို ကၽြန္မလည္း မေျပာခ်င္ေတာ့ဘူးရယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္မေသရေတာ့မလား။ႏွလံုးသားထက္က အညိဳအမည္းေတြမျပယ္ဘဲ သိမ္ငယ္စြဲေလွာင္အိမ္မွာ မြမ္းက်ပ္ခ်ိနဲ႔ကာ လူျဖစ္ရႈံးရတာ့မွာလား။ </span><span style=" ;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >မိုးႀကိဳးပစ္ခံရကာေျမၿမိဳမယ္ ဆိုလည္း ရွိပါေစ။ အတိတ္ကံေၾကြးနဲ႔ လက္ရွိအျပစ္မ်ားအားလံုးကို ကၽြန္မႀကိဳးစားလုိ႔ ဆပ္ပါဦးမယ္။ဘယ္ေတာ့မွ အေမမၾကားႏုိင္တဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ ခါးသီးမႈေတြကို ဖြင့္အံပါရေစဦး။ </span><span style=" ;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >မေလး မၾကားခ်င္ဘူး မဟုတ္ဘူး။ စိတ္မေကာင္းပါဘူး မေလးရယ္ ။ သမီးဆက္ေျပာခ်င္ေသးတယ္။ သမီးရဲ႕ ဒဏ္ရာေတြက်က္ဖို႔ အခ်ိန္တန္ၿပီေလ။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size:100%;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/--5yhhiNsoAA/TcSWmAiBZ3I/AAAAAAAAAw8/d0XyA63OzWk/s1600/n11400783151_451382_8461.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img src="http://1.bp.blogspot.com/--5yhhiNsoAA/TcSWmAiBZ3I/AAAAAAAAAw8/d0XyA63OzWk/s320/n11400783151_451382_8461.jpg" border="0" height="235" width="320" /></a></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style=" ;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" > </span><span style="font-size:100%;">the Little Deer - Frida Kahl </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size:100%;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=" ;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >( ေဝဖန္ခဲ႔သူမ်ား၊ ဆက္ေရးဖို႔ တိုက္တြန္းသူမ်ားအားလံုးကို အထူးေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္ း) </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=" ;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ဆက္ရန္... </span></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><b><span style="font-family:Zawgyi-One;">မယ္ကိုး</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><a href="http://www.maecoe.net/2011/04/blog-post_30.html" target="_blank">အေမ မဖတ္သင္႔တဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ စာမ်က္ႏွာတစ္စ</a><b><span style="font-family:Zawgyi-One;"> </span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><b><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span></b></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/602977659210831566-9074506336980682645?l=www.maecoe.net' alt='' /></div>မယ္ကိုးhttp://www.blogger.com/profile/14441828181710619338noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-602977659210831566.post-32360551258224771172011-04-30T21:00:00.003+08:002011-05-01T10:39:52.125+08:00အေမ မဖတ္သင္႔တဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ စာမ်က္ႏွာတစ္စ<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အဆံုးစြန္ေသာ အရူးစိတ္နဲ႔ ဒီထက္ေနျမင္႔လို႔ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ႔တာမို႔ေရနက္ထဲ စဆင္းပါရေစေတာ့။ ရွင္သန္ခြင့္ကို အေမ႔လက္က ႏႈတ္ယူၿပီးေသြးရူးေသြးတန္းလက္အစံုနဲ႔ ေသတြင္းတူးၾကည္႔ပါဦးမယ္။ ဘဝကူးမေျပာင္းခင္ အသက္ဝဝရႈခ်င္လွၿပီေလ။ တကယ္ပဲ ဆက္လက္သည္းမခံႏုိင္ေတာ့ပါ။ ဆတ္ဆတ္ထိမခံႏိုင္ေအာင္ ထိခိုက္လြယ္လြန္းတာ၊ မတိက်မျပတ္သားႏုိင္တာ၊ လူေတြကို အေရးစိုက္လြန္းကာ ကိုယ္႔ဟန္မူရာကို သတိထားလြန္ေနတာ၊ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ယံုၾကည္မႈ ခ်ိဳ႕တဲ႔တာ၊ ဆက္ဆံေရးကစလို႔ အခ်စ္အဆံုး ဖူးပြင့္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ႏုိင္စြမ္းမဲ႔တာ၊ ေအာင္ျမင္မႈေတြ ဘယ္လုိရရ စိတ္ခ်ေက်နပ္မႈ ခ်ိဳ႕ယြင္းေနတာ ၊ အရာရာမွာ စိတ္မလံုၿခံဳမႈနဲ႔ ရွင္သန္ေနရတာ….။ ဒီ က်ိဳးပဲ႔ေနတဲ႔ အနာတရမ်ားစြာဟာ ကၽြန္မဘဝကို ေထာက္ကန္ထားတဲ႔ ဆူးခ်က္မ်ားသာ။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အရာရာကို ထိတ္လန္႔အားငယ္ရင္း စိတ္ဆင္းရဲပင္ပန္းမႈေတြနဲ႔ သမီး အသက္မရွင္ခ်င္ေတာ့ဘူး မေလး…။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">မေလး…။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဒီအေခၚအေဝၚကစလို႔ ကၽြန္မကို မ်က္ရည္စိမ္႔စိုေစၿမဲ။ အေမ႔ကို ဘယ္တုန္းကမွ အေမလုိ႔ ကၽြန္မ ေခၚခြင့္မရွိခဲ႔ပါဘူး။ “မေလး” တဲ႔ ။ အေမလ႔ိုေခၚဖို႔ ဘယ္သူမွ သင္ၾကားမေပးခဲ႔သလို ဦးေလး၊အေဒၚေတြ ေခၚသလို ကၽြန္မတုိ႔ညီအစ္မ သံုးႏႈန္းခဲ႔ၾကရ။ ဒီနာမ္စားတစ္ခုဟာ အေမ႔အတြက္ အေရးထားစရာ ကိစၥမဟုတ္ေပမယ္႔ ကၽြန္မအတြက္ေတာ႔ အမည္ေခၚခြင့္ကေလးကလည္း ဒဏ္ရာနက္နက္ဆိုတာ အေမ မသိခဲ႔ဘူးရယ္။ မေလးဘယ္တုန္းကမွ သမီးစကားကို နားစိုက္မေထာင္ခဲ႔ဘူးပဲေနာ္။ ကၽြန္မရဲ႕ ဒီတရားဝင္ခြင့္ပန္ၾကားခ်က္မ်ား<wbr></wbr>ကို အေမၾကားပါ႔မလား။ ကၽြန္မ မမွန္းဆႏို္င္ပါ။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဒါေပမယ္႔ မေလး ခုခ်ိန္ကစၿပီး သမီးရဲ႕ေရာဂါစုကို လူဘံုအလယ္မွာ ကုသေတာ့မယ္။ သမီးရဲ႕ေရာဂါလကၡဏာေတြကိုေဆးစစ္ၿပီး အစေဖ်ာက္ေတာ့မယ္။ေခါင္းငု႔ံႏႈတ္လံုတဲ႔ သမီးလိမၼာမ်က္ႏွာဖံုးနဲ႔ ဆက္လက္ အရူးရင့္လုိ႔ မျဖစ္ေတာ့လို႔႔ပါ မေလး။ အခုလိုေသငင္ေဇာေမ်ာေနခ်ိန္မွာ ဓာတ္ၾကမ္းတုိက္မွ လြတ္ေျမာက္မွာ မုိ႔ိုလုိ႔ပါ။ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါေလးျဖစ္ျဖစ္ ၾကည္ၾကည္လင္လင္ေလး သမီး ၿပံဳးပါရေစ။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဒါေၾကာင့္ ခုခ်ိန္မွာ Karyl Mcbride ရဲ႕ “ Will I Ever Be Good Enough?” {Healing the Daughters of Narcissistic Mothers} စာအုပ္ဟာ ကၽြန္မအတြက္ေနာက္ဆံုးကုထံုးပါပဲ။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ ဆိုရင္ျဖင့္ စိတ္ေရာဂါအထူးကုေတြနဲ႔ ကၽြန္မ မေဆြးေႏြးရဲေသးဘူး။ ငယ္စဥ္ကတည္းက အေမ႔အေၾကာင္းေဝဒနာကို ရင္ဖြင့္ရတာ မေကာင္းမႈလုိ႔ ထင္ခဲ႔မိတာ။ အလြန္တရာျမင့္ျမတ္ႀကီးက်ယ္တဲ႔ အေမ႔ေမတၱာဖြဲ႔ေတြက ကၽြန္မရဲ႕ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြကို တုိက္ခုိက္ေျခာက္လွန္႔ခဲ႔တယ္။ မိန္းမဆိုးျဖစ္မွာ ကၽြန္မ သိပ္ေၾကာက္တယ္။ လိမၼာခ်င္တဲ႔ သမီးေကာင္းျဖစ္ခ်င္သူမို႔ တရားစခန္းေတြ ဝင္ၿပီး ဘုရားကု ကုုခဲ႔ရဲ႕။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">မေလးေျပာခဲ႔ဖူးတယ္ေနာ္။ “ကိုယ္႔သမီးေတြကို တရားစခန္းဝင္ေနတယ္လုိ႔ေျပာရမွာ သိပ္ရွက္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြက ယူ႔သမီးက depression ဝင္ေနလားလို႔ေျပာၾကတယ္” တဲ႔။ ဒါေပမယ္႔ ဘာေၾကာင့္ ကၽြန္မ တရားစခန္းေတြဝင္ခဲ႔တယ္ဆိုတာ အေမ မေမးခဲ႔ပါဘူး။ </span><span style="font-family: Zawgyi-One;">အမွန္စကားဆုိရရင္ </span><span style="font-family: Zawgyi-One;">၁၆ႏွစ္အရြယ္ မိန္းကေလးအေနနဲ႔ တရားစခန္းေရာက္သြားျခင္းမွာ နိဗၺာန္လိုခ်င္လို႔ မဟုတ္ခဲ႔ဘူးရယ္။ “အေမ႔ေမတၱာကို မယံုၾကည္သူဟာ ဘယ္သူ႔ေမတၱာမွ မယံုၾကည္ဘူး”လို႔ စာအုပ္ေတြထဲကေျပာတဲ႔အခါ ကၽြန္မ အေၾကာက္လြန္သြားခဲ႔တယ္ေလ။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကိုမွ မယံုၾကည္ရရင္ေလာကအလယ္မွာ သမီးဘယ္လုိရွင္သန္ရေတာ့မွာလဲ မေလး။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဒါေၾကာင့္ ဘုရားရဲ႕ေမတၱာေတာ္ အရိပ္ခိုကာ ေဆာက္တည္ရာရေအာင္ ကၽြန္မ ႀကံေဆာင္ခဲ႔တာရယ္။ ကၽြန္မ လူျဖစ္ခ်င္ေသးတယ္။ စိတ္ဓာတ္ျပည႔္ဝတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖုိ႔ ကၽြန္မမွာ အခြင့္ရွိတယ္မဟုတ္လား။ မနက္ခင္းေတြ သန္႔စင္ဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ႔။ အရိပ္မည္းေအာက္က လြတ္ေျမာက္ဖို႔ လံု႔လထုတ္ခဲ႔။ ၾကည္ၾကည္လင္လင္ရယ္ေမာႏုိင္ေအာင္ အားကုန္လႈပ္ရွားခဲ႔။အမုန္းရဲ<wbr></wbr>႕ စနက္ေအာက္က ရုန္းကန္ထြက္ေျပးခဲ႔။ ဒါေပမယ္႔ ေသလုမတတ္ နည္းမ်ိဳးစံုစမ္းသပ္ခဲ႔လည္း ကၽြန္မ မေအာင္ျမင္ခဲ႔႔ပါ။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခု ေက်ာ္ၿပီးတဲ႔တိုင္ေအာင္ တပါးသူေတြရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းစကားေတြကို သံသယထားေနဆဲရယ္။ ဒါဟာ သဘာဝလား။ တကယ္ပါ။ သိပ္ခ်စ္ခဲ႔ေပမယ္႔လည္း အခ်စ္စာေမးပြဲမွာ နလန္မထူေအာင္ က်ရႈံုးခဲ႔ပါၿပီ။ ေမတၱာေလးတစ္စေတာင္ ခ်စ္ခဲ႔သူနားလည္ေအာင္ ပံုေဖာ္ႏုိင္တဲ႔သူ ကၽြန္မ မဟုတ္ခဲ႔ပါဘူး။ ဒီလို မငိုႏုိင္ မရယ္ႏုိင္ေတာ႔ေအာင္ စိတ္ဓာတ္ၿပိဳလဲခဲ႔သူကို ခယ္ရိုလ္ရဲ႕ စာအုပ္က မ်က္ရည္စိမ္႔စုိေစႏိုင္ခဲ႔တာ။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အနာနဲ႔ေဆး တည္႔ခဲ႔ၿပီလား။ ဒီစာအုပ္က အတၱဝါဒီမိခင္ေတြေၾကာင့္ျဖစ္ခဲ႔တဲ႔ သမီးေတြရဲ႕ စိတ္က်န္းမာေရးကို ဒီစာအုပ္ေလးက ကုသေပးႏုိင္မယ္လုိ႔ ယံုၾကည္မိရဲ႕။ ဒီလုိဆိုလို႔ အေမ႔ကို တကိုယ္ေကာင္းသမားလုိ႔ စြပ္စြဲတာ မဟုတ္ရပါဘူး တကယ္ပါ။ ကၽြန္မတို႔ ညီအစ္မကို အေဒၚေတြလက္မွာ လႊဲအပ္ခဲ႔ျခင္းဟာ တရပ္တေက်းမွာ အစိုးရတာဝန္ထမ္းေနျခင္းေၾကာင္႔<wbr></wbr>လားလုိ႔ ဆိုႏိုင္ေပမယ္႔ သမီးေတြနဲ႔ပက္သက္ၿပီး စိတ္ဝင္စားမႈ နည္းပါးခဲ႔တာေတာ့ အမွန္ရယ္။ ကၽြန္မတို႔ ညီအစ္္မေတြ ငယ္စဥ္က ဘယ္ႏွစ္တန္းတက္ေနတယ္ဆိုတာ အေမမွန္ေအာင္ မေျပာႏုိင္ခဲ႔သလို အေမအလည္လာတဲ႔အခါ ဝယ္လာတဲ႔ အဝတ္ေတြဟာ အၿမဲပဲေသးငယ္ေနခဲ႔တာ။တစ္ႏွစ္တစ္ခါေတာင္ ဖုန္းမေခၚခဲ႔႔တဲ႔ အေမဟာ စာအုပ္ထဲကလုိ စိတ္လႈပ္ရွားမႈခ်ိဳ႕တဲ႔သူလား။ ဒါမွမဟုတ္ ကၽြန္မကပဲ </span><span style="font-family: Zawgyi-One;">သိပ္အခ်စ္ခံလိုလြန္းသူလား။</span><span style="font-family: Zawgyi-One;"> ကၽြန္မရဲ႕ေတာင္႔တလိုအင္ေတြပဲ သိပ္မ်ားခဲ႔သလား ။ေငြေၾကးေထာက္ပံ႔ရံုနဲ႔ေမတၱာျပသျခင္းဟာ ၿပီးသြားၿပီလား။</span><span style="font-family: Zawgyi-One;"> </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">သမီး အခ်စ္သိပ္ငတ္ပါတယ္ မေလး။ ဒီလုိေျဖာင့္ခ်က္ကို အေမ႔ကို ကၽြန္မ ရင္ဖြင့္မဆိုခဲ႔ေပမယ္႔ေမတၱာကို လ်စ္လ်ဴမရႈခဲ႔သလို အေရးမထားသလိုနဲ႔ေရာင္႔ရဲႏိုင္သူလည္း မဟုတ္ခဲ႔ပါ။ေတာင္းယူမွ ရမယ္႔ေမတၱာကရုဏာေလးတဆုပ္တဖဲ႔အတြက္ မာနထားခဲ႔မိတာ အမွားလား။ တစ္သက္လံုး ကၽြန္မ အျပစ္ျဖစ္သြားၿပီလား။အေမဆိုတာ သမီးအတြက္ စံနမူနာတဲ႔ေလ။ ဒီစံကေလးသာ ၿပိဳကြဲသြားရင္ ခ်စ္သူ၊ဇနီးထားလုိ႔ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ဖို႔ အတြက္ေတာင္ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ဖြ႔႔ံ႔ၿဖိဳးဖို႔ ခက္သြားၿပီတဲ႔။ ကၽြန္မရဲ႕ ကံေၾကြးေတြပဲလား။ဒါေပမယ္႔ လက္မခံႏုိင္ေသးဘူး။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဆိုရိုးေတြလည္း ရွိျပန္တယ္။ အေမကို မခ်စ္တတ္သူဟာ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မခ်စ္တတ္ဘူးတဲ႔။ ဟင့္အင္း။ အေမနဲ႔တကြ လူတစ္ခ်ိဳ႕ကို ကၽြန္မတကယ္ခ်စ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ အေမ မသင္ၾကားခဲ႔တဲ႔အတြက္ ခ်စ္ျခင္းကို ဘယ္လုိပံုေဖာ္ကာ ခင္က်င္းရမလဲဆိုတဲ႔ပညာ ကၽြန္မ မတတ္ကၽြမ္းခဲ႔ဘူးရယ္။ ဘာပဲျဖစ္ခဲ႔ ႀကံဳခဲ႔ အေမ႔ကို ကၽြန္မ သိပ္ခ်စ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ဆင္ျခင္ဥာဏ္နဲ႔ ဇြတ္မွိတ္ထားတဲ႔ ခ်စ္ျခင္းလား ဆိုတာ ကၽြန္မ အသံကို ကၽြန္မ ၾကားခြင့္ရဖို႔ အခ်ိ္န္က်ၿပီေလ။ သမီး လူပီပီသသ ရွင္သန္ခ်င္ေသးတယ္ မေလးရယ္။ …။<br /><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-rrBOzzWDrGA/Tbv3OmQAtgI/AAAAAAAAAw4/vCF8t2KGZ6o/s1600/516KIKFY-6L._AA240_SH20_OU01_.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-rrBOzzWDrGA/Tbv3OmQAtgI/AAAAAAAAAw4/vCF8t2KGZ6o/s1600/516KIKFY-6L._AA240_SH20_OU01_.jpg" /></a></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">(ဆက္ရန္…)</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><b><span style="font-family: Zawgyi-One;">မယ္ကိုး</span></b></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/602977659210831566-3236055125822477117?l=www.maecoe.net' alt='' /></div>မယ္ကိုးhttp://www.blogger.com/profile/14441828181710619338noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-602977659210831566.post-60445220891999660412011-04-17T21:00:00.007+08:002011-04-19T22:33:32.253+08:00စုန္းစားခံရသူ<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-WPyeL49K1Vc/TardapqBAaI/AAAAAAAAAw0/N8oAbjMt_8I/s1600/z-Evil-Eye-246304.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"></a></div><br /><div style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အိပ္ငိုက္ေနတဲ႔ ကမ္းေျခဝန္းက်င္မွာ ဦးထုပ္ကို ခပ္ငိုက္ငိုက္ေဆာင္းထားတဲ႔ လူတစ္ဦးဟာ ဆံပင္ရွည္ေတြေမ်ာလြင့္ကာ ပ်ံသန္းသြားတဲ႔ သူ/သူမကို ေကာင္းကင္ထက္မွာ ျမင္လုိက္စဥ္မွာ (အမ်ားသူငါအတြက္) အလြန္႔တရာ ေသးဖြဲသိမ္ႏုပ္ေသာ ေလွာင္ေျပာင္ရယ္ေမာဖြယ္ အျခင္းအရာတစ္ခု စတင္ေပၚေပါက္လာခဲ႔ပါတယ္။<br /><br /></span></div><div style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကေရာေသာပါးေျပးလာၾကတဲ႔ ငွက္တစ္အုပ္ကို ဖ်က္ကနဲေမာ့အၾကည္႔မွာ ျမင္လုိက္ရတဲ႔ လွ်ပ္တျပက္ပံုရိပ္ ။….။အံ႔ၾသေငးေၾကာင္မႈနဲ႔ ဦးထုပ္ကိုပင္ ဆြဲခၽြတ္ကာ အေသအခ်ာၾကည္႔ၿပီးမွ ေကာက္ခ်က္ခ်ဆံုးျဖတ္ႏိုင္ခဲ႔တာ။“ ဒါ… စုန္းပဲ ” သူ ခပ္တိုးတိုး ေရရြတ္တယ္။ အေသအခ်ာပဲ ကေဝ။ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ၊ ၾကည္ႏူးျခင္း။ဒီေနာက္ၾကည္ႏူးဝမ္းသာစိတ္နဲ႔ ခ်စ္ေသာသူေတြဆီ ခပ္သြက္သြက္ဖုန္းေခၚၿပီး အဆက္အစပ္မဲ႔ အစီအစဥ္မတည္႔ ေရရြတ္မိသြားခဲ႔။<br /><br /></span></div><div style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">“ခုနက ေတြ႔လိုက္တာ….. ” စကားဆံုးတာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္ သူ မေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ႔ မုန္တိုင္းက အရွိန္ျပင္းျပင္းသူ႔ရင္ကို ဝင္ေဆာင္႔တဲ႔အခါ သူ႔ေျခမ်ားပင္ ယိမ္းယိုင္သြားရ။ေအာ္ဟစ္ေလွာင္ေျပာင္သံမ်ား။ တံု႔ျပန္မႈအျဖစ္ သူလက္ခံရရွိေလၿပီ။ ရုတ္တရက္အငိုက္မိသြားေပမယ္႔ အသက္ဝဝရႈကာ တံေတြးကို ၿမိဳခ်လိုက္ရင္း အလဲထိုးခံလုိက္ရတဲ႔စကားလံုးေတြကို ျပန္လည္ထူေထာင္ၾကည္႔ရတာပ။<br /><br /></span></div><div style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">“စုန္းပဲ ေသခ်ာတယ္။ မ်က္လံုးေတြက နက္ျပာေရာင္ေတာက္ေတာက္ ။ ပါးျပင္မွာ ေသြးေၾကာေတြ အေမွ်ာင္းလိုက္နဲ႔… ေၾကာက္စရာသိပ္ေကာင္းတယ္” သူထပ္မံရရွိလုိက္တာ ပိုလုိ႔က်ယ္ေလာင္တဲ႔ ေလွာင္ေျပာင္ရယ္ေမာသံမ်ား။ ရင္ခုန္ႏႈန္းဟာ အခ်ိဳးမက်ျဖစ္လာကာ ေဒါသလည္း သူ႔ရင္တြင္းကို ေရာက္ရွိလာၿပီ။ေတာ္ေတာ့။ ေတာ္သင့္ၿပီ။ သူ ခပ္က်ယ္က်ယ္ေအာ္ဟစ္လုိက္လည္း ကံဆိုးစြာပင္ သူ႔အသံသူ မၾကားရ ။ ကိစၥမရွိဘူး။ ဇြဲေကာင္းသူမို႔ အပိုင္းပို္င္းအပဲ႔ပဲ႔ျဖစ္ကာ ဟိုသည္တစ္စပ်ံ႕လြင့္ေနတဲ႔ အတည္ျပဳခ်က္တစ္ခုကို လိုက္လံစုစည္းဖုိ႔ အားယူလိုက္ျပန္တာ။<br /><br /></span></div><div style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါေပမယ္႔ မညွာတာတတ္ေသာ စူးရွရွအသံတစ္မွ်င္က သူ႔စကားကို သေရာ္ေစာ္ကားနဲ႔ ၿဖိဳခြဲေျခမြပစ္လုိက္ရဲ႕။ “စုန္းဆိုေတာ့ ကာတြန္းေတြထဲကလို ႏွာေယာင္ေကာက္ေကာက္ ရုပ္ဆိုးဆိုးအဘြားႀကီးလား။ ဦးထုပ္ခၽြန္ခၽြန္နဲ႔ တံျမည္စည္း စီးထားတာလား။ ေၾကာင္တစ္ေကာင္ေရာ ပါလား” ။သြားၿပီ။ သူ႔သိကၡာေတြ ေရထဲေမွ်ာလိုက္ရေတာ့မလား။ အေျခအေနအရပ္ရပ္ကို သူ သံုးသပ္ဆက္စပ္ျခင္းငွာ မစြမ္းႏုိင္ေတာ့။ အခံရခက္ျခင္းေတြ ဆူေဝကာ ကမ္းေျခမွာ ေျခပစ္လက္ပစ္ ထိုင္ခ်လိုက္မိၿပီ။<br /><br /></span></div><div style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">“သူမဟာ စုန္းပဲ ။ ဒါေပမယ္႔ ဝတ္ရံုအမည္းႀကီး ဝတ္ထားတာလည္း မဟုတ္ဘူး။ ဟယ္ရီေပၚတာလို ေဆးႀကိမ္လံုးေလး ေဆာင္ထားပံုလည္း မရဘူး။ အနားမွာ က်ီးကန္းလည္း မပါဘူး။ ဓာတ္လံုးေတြ ျပဒါးရွင္လံုးေတြ ရွိပံုလည္း မရဘူး။ ဒါေပမယ္႔ အၾကည္႔ေတြက လူသတ္ႏို္င္တာ အမွန္ဘဲ။ ”<br /><br /></span></div><div style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ယံုၾကည္ခ်က္အမႈန္႔မ်ားကို သူ သိမ္းဆည္းေနဆဲ ေနာက္ဆံုးအသံက သူ႔ကို နလံမထူႏိုင္ေအာင္ အလဲထိုးျပန္ခဲ႔။ “ျပက္လံုးက ရယ္စရာလည္း မေကာင္းဘူး” တဲ႔။ ဒီစကားဟာ သူ႔အရႈံးကို အနားကြပ္လိုက္ေပးျခင္းလား။ သူ ၿပိဳကြဲမူးေဝေနၿပီ။ သူ ဒီေလာက္ မႏုံအပါဘူး။ ေလာကအထာေတြကို အထိုက္အေလွ်ာက္ေတာ့ ကၽြမ္းဝင္ပါတယ္။ ေနပါဦး။ ထူးဆန္းတဲ႔ တိုက္ဆိုင္သိရွိမႈဆိုတာ သဘာဝတရားမွာ မျဖစ္ႏို္င္ေတာ့ဘူးလား။<br /><br /></span></div><div style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အာ။ သူ႔အေတြးေတြ သိပ္ျပဇာတ္ဆန္ေနပါလား။ ဒါေပမယ္႔ ဒါဟာ သစၥာ။ အမွန္ရယ္သာ။ တားဆီးခ်ိဳးႏွိမ္တဲ႔ အသံလႈိင္းမ်ားၾကားမွာပင္ သူ႔အတၱဟာ အဟုန္ျပင္းျပင္းႀကီးထြားလာခဲ႔ၿပီ။ ဘယ္လုိအေၾကာင္းေၾကာင့္မွ သူ႔ဆိုစကားကို အေငြ႔ပ်ံေအာင္ မဖ်က္ဆီးႏုိင္ေစရ။ </span></div><div style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">…………………………………………………………………………………………………………………….....................<br /><br /></span></div><div style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူႀကိဳးစားခဲ႔ပါတယ္။မယံုႏုိင္ေအာင္ပဲ ႀကိဳးစားခဲ႔ပါတယ္။ လူေတြဘယ္လုိပဲ ေလွာင္ေျပာင္ ရယ္ေမာရႈံ႕ခ်ကဲ႔ရဲ႕လည္း သူ အမွန္တကယ္ႀကိဳးစားဆဲပါပဲ။ သူဟာ သူမကို ရွာရင္း စာေတြ ဖတ္ခဲ႔တယ္။ သူမဟာ ဘယ္လုိစုန္းလဲ။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ျမန္မာအယူအရ စုန္း (၇)မ်ိဳး ရွိသတဲ႔။သူမက သစ္သီးသစ္ပြင့္ကိုစားတဲ႔ ေျခစုန္းေတာ့ မဟုတ္ႏိုင္။ သစ္သီးမွည့္အခ်ိဳအခ်ဥ္ကိုစားတဲ႔ ေခါင္းစုန္းလည္း မျဖစ္ႏိုင္။ အညစ္အေၾကးေတြစားတဲ႔ ကိုယ္စုန္းလို႔လည္း မသတ္မွတ္ႏိုင္။ကိုယ္တိုင္ ျမင္ရ၊ထိရ နမ္း႐ႈပ္ရမွဖမ္းစားႏိုင္တဲ႔ အေသြး၊ အသား၊ အေရကိုစားေသာ ေမာက္လံုးစုန္းလား။ကိုယ္တိုင္ ျမင္ရ ၊ထိရ နမ္း႐ႈပ္ရမွ ဖမ္းစားႏိုင္သူ၊ အအူ အသည္း အျမစ္တို႔ကိုစားတဲ႔ 'ရြာသမီး'လို႔ သမုတ္တဲ႔ ေမာက္ျပားစုန္းလား။ ဘယ္လို ေခါင္းစဥ္တပ္ရမလဲလုိ႔ သူမႀကံစည္တတ္။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"&g